Het HondenForum

ranetje schreef:

renee-uk schreef:oh verdorie....
er is iemand vuurwerk aan het afsteken en ik heb een nerveus hondje ronddreutelen
ik was helemaal vergeten hoe vervelend dat is na al die jaren met mijn stoicijnse tweetal.
ik heb zo zitten geeuwen dat ik het nu spontaan echt doe, maar het lijkt wel wat te helpen.

Fijn dat het lijkt te helpen

het vuurwerk was op straat en ze is in de achterkamer gaan liggen, naast de bank waar vriendje een dut deed.
balen is wel dat haar maag weer van streek raakte en ze hele vieze boeren laat, wat ze normaal nooit doet.
het ging verdorie net zo goed met die maag en het zuurbranden en de rest van de narigheid
heb haar maar wat gaviscon gegeven, hoop dat dat helpt

Is het verder goed gegaan?
Maag en darmen niet al te zeer van streek geraakt?

Voel je jezelf alweer een beetje beter?

ranetje schreef:
Is het verder goed gegaan?
Maag en darmen niet al te zeer van streek geraakt?

ging prima, dat gaviscon is fijn spul, heb het nu twee keer gebruikt voor haar en twee keer zag ik binnen de kortste keren resultaat en het blijft ook vrij lang doorwerken.
gisteravond hoefde ze niet te poepen en vanmorgen was een -inmiddels al haast- normale drol.

hewi schreef:Voel je jezelf alweer een beetje beter?

geen wattenhoofd meer, wel een zere keel en ik hoest als een ouwe kerel

maandag:

het is best wel waar dat herplaatshondjes als ze zich thuis gaan voelen toch wat meer hun werkelijke gezicht laten zien.
rita komt een beetje in het stadium dat ze gaat checken of ik het allemaal wel echt gemeend heb tot nu toe.
zo gaf ze vanmorgen de bordercollie -die in een van de garages aan het eind van de straat zit en die altijd tegen haar blaft als we langskomen- een grote bek terug, terwijl ze dat al weken niet meer deed.
en dat gaat dan met één oog op die hond gericht en het andere vanuit haar ooghoek op mij.
ik moet daar eigenlijk best om lachen, vooral om haar gezichtsuitdrukking nadat ze van mij op haar donder kreeg, beetje iets in de trant van 'damn, dat mocht echt niet he'.
op de terugweg konden we er dan ook weer prima langs, zonder eigen inbreng van rietje-tietje

verder gaat het allemaal z'n gangetje.
ze wordt vrijer, luistert beter, komt als ze geroepen wordt en heeft ook in de gaten dat ze alleen aangelijnd wordt als ik de riem laat zien en 'aanlijnen' zeg en dat de andere keren dat ik haar roep goed zijn voor een knuffel en een 'vrij' die ik er langzaam in ga brengen.
heb vandaag eens goed op haar staart gelet, maar die hangt de hele wandeling op een normale dh manier, alleen als ze ingespannen ergens aan snuffelt gaat de krul aan het eind er uit en hangt ie steil naar beneden.

ik vind dat ze er lekker ontspannen uit gaat zien en ik merk ook tijdens de wandelingen dat ze een stuk zekerder en dus ook relaxter loopt.

foto's:

ondeugend hoofd


zo loopt ze naast me:


snuffelfoto:


kijk haar lekker lopen:


voor de orenliefhebbers, hoger kunnen ze niet :

Ahh die orenfoto

Ze gaat hartstikke lekker bij jou.
Dat ondeugende hoofd heeft ook wel wat

rietje-tietje is een lekker grietje

renee-uk schreef:rietje-tietje is een lekker grietje

En ze heeft inderdaad prachtige oren!

Die staart en oren zijn het bewijs super dat ze zo los komt en je zelfs al aan het testen is

Wat doet ze het toch goed! Heerlijk om te lezen dat Rita alles zo goed oppikt.

Thermometer en klok vind ik erg leuk, Rita's oren ook

Ondeugende honden zijn het leukst

Fijn dat ze het zo goed doet
Dat van die oren herken ik wel, Donna haar oren konden in het begin ook niet helemaal omhoog. Te lang met de oortjes in de nek gelopen denk ik. Na een paar weken stonden ze eindelijk mooi bovenop haar kop

Gaaf hoor

Doe oren

Oooh, dat ondeugende hoofd

Mijn eerste hond had in het begin altijd de oren omhoog én hij liep op zijn tenen. Ik heb serieus gedacht dat zijn oren niet plat naar achteren konden, maar na 6(!) maanden had 'ie ineens besloten om me zijn vertrouwen te geven, zijn oren konden toch plat en hij werd 3cm kleiner .

leuk is die foto he

was net andersom dan bij jouw eerste hond, en dan toch uiteindelijk weer vertrouwen geven
ik vind dat zo ongelofelijk knap van honden dat ze dat kunnen....

renee-uk schreef:leuk is die foto he

was net andersom dan bij jouw eerste hond, en dan toch uiteindelijk weer vertrouwen geven
ik vind dat zo ongelofelijk knap van honden dat ze dat kunnen....

Ja, vind ik ook en bij hem was het van de ene op de andere dag. Ineens was hij, letterlijk, kleiner, omdat hij het niet meer nodig vond om op zijn tenen te lopen en even later legde hij, voor het eerst de oortjes omlaag.

Die foto is geweldig

renee-uk schreef:leuk is die foto he

was net andersom dan bij jouw eerste hond, en dan toch uiteindelijk weer vertrouwen geven
ik vind dat zo ongelofelijk knap van honden dat ze dat kunnen....

Ik ook, en het voelt zo bijzonder Op de dag was Akira nog een onzeker hondje wat best snel onder de indruk was en zich van ons afsloot , maar 's nachts in de donkere stille slaapkamer kwam ze wel troost zoeken na een droom. Of een hond echt nare dromen kan hebben weet ik niet maar de eerste week was het een paar keer per nacht dat ze gillend overeind kwam en zich nestelde in mijn armen

triest is het dat mensen honden zo kunnen verkloten

renee-uk schreef:triest is het dat mensen honden zo kunnen verkloten

ja ik bewonder de honden die daar van herstellen.

renee-uk schreef:triest is het dat mensen honden zo kunnen verkloten

Ja, dat is onbeschrijfelijk triest. Gelukkig tonen ook die dieren zich bij de juiste baas weer veerkrachtig! Ongelofelijk eigenlijk, dat ze dat vertrouwen weer kunnen geven, toch een soort overlevingsdrang denk ik.

Met Laissah is het bij lange na niet zo erg gesteld als bij Rita, maar ook bij Laissah merk ik toch een onzekerheid. Wij zijn al haar vierde baasjes en 't beessie is nog niet eens 2 jaar... Zo zonde.

rita is niet mishandeld hoor, behalve dat ze misschien in die kennel klappen gehad heeft.
bij rita is het vertrouwen weggeraakt omdat ze zo in de steek gelaten is voor haar gevoel, en dubbel toen haar vorige baas haar op kwam zoeken in die kennel en daarna weer weg ging.
toen is ze ook gestopt met eten en wilde ze niet meer verder en heeft die mevrouw van de opvang een totaal ontredderd hondje mee naar huis genomen.

renee-uk schreef:rita is niet mishandeld hoor, behalve dat ze misschien in die kennel klappen gehad heeft.
bij rita is het vertrouwen weggeraakt omdat ze zo in de steek gelaten is voor haar gevoel, en dubbel toen haar vorige baas haar op kwam zoeken in die kennel en daarna weer weg ging.
toen is ze ook gestopt met eten en wilde ze niet meer verder en heeft die mevrouw van de opvang een totaal ontredderd hondje mee naar huis genomen.

Oh, maar dat dacht en bedoelde ik ook niet hoor. Ik doelde inderdaad op haar gevoel van verlaten te zijn en daardoor helemaal het vertrouwen kwijt zijn. Zo ver gaat dat in Laissah's geval gelukkig niet, die is wat dat betreft een stuk ongecompliceerder (lijkt het in ieder geval) en heeft gelukkig lekker bij haar vorige eigenaren kunnen blijven totdat wij haar overnamen. Dat lijkt me voor een hond sowieso veel fijner dan ook nog eens eerst naar een kennel of asiel.
Ik vind het gewoon erg naar wat die beestjes allemaal mee moeten maken en welke knauwen ze daarvan krijgen. Maar het mooie is gelukkig dat zij dat niet vast blijven houden als ze in de juiste handen zijn.

Dus geweldig om te zien hoe ver die ontredderde Rita al gekomen is !

Zamunda schreef:

renee-uk schreef:rita is niet mishandeld hoor, behalve dat ze misschien in die kennel klappen gehad heeft.
bij rita is het vertrouwen weggeraakt omdat ze zo in de steek gelaten is voor haar gevoel, en dubbel toen haar vorige baas haar op kwam zoeken in die kennel en daarna weer weg ging.
toen is ze ook gestopt met eten en wilde ze niet meer verder en heeft die mevrouw van de opvang een totaal ontredderd hondje mee naar huis genomen.

Oh, maar dat dacht en bedoelde ik ook niet hoor. Ik doelde inderdaad op haar gevoel van verlaten te zijn en daardoor helemaal het vertrouwen kwijt zijn. Zo ver gaat dat in Laissah's geval gelukkig niet, die is wat dat betreft een stuk ongecompliceerder (lijkt het in ieder geval) en heeft gelukkig lekker bij haar vorige eigenaren kunnen blijven totdat wij haar overnamen. Dat lijkt me voor een hond sowieso veel fijner dan ook nog eens eerst naar een kennel of asiel.
Ik vind het gewoon erg naar wat die beestjes allemaal mee moeten maken en welke knauwen ze daarvan krijgen. Maar het mooie is gelukkig dat zij dat niet vast blijven houden als ze in de juiste handen zijn.

Dus geweldig om te zien hoe ver die ontredderde Rita al gekomen is !

dat laatste kan ik alleen maar met je eens zijn
de rest ook hoor, al heeft haar vorige baas gedacht dat hij er goed aan deed die kennel te kiezen, hij had haar ook in het asiel kunnen dumpen

Dat ondeugende koppie en die oren

renee-uk schreef:maandag:

het is best wel waar dat herplaatshondjes als ze zich thuis gaan voelen toch wat meer hun werkelijke gezicht laten zien.
rita komt een beetje in het stadium dat ze gaat checken of ik het allemaal wel echt gemeend heb tot nu toe.
zo gaf ze vanmorgen de bordercollie -die in een van de garages aan het eind van de straat zit en die altijd tegen haar blaft als we langskomen- een grote bek terug, terwijl ze dat al weken niet meer deed.
en dat gaat dan met één oog op die hond gericht en het andere vanuit haar ooghoek op mij.
ik moet daar eigenlijk best om lachen, vooral om haar gezichtsuitdrukking nadat ze van mij op haar donder kreeg, beetje iets in de trant van 'damn, dat mocht echt niet he'.
op de terugweg konden we er dan ook weer prima langs, zonder eigen inbreng van rietje-tietje

verder gaat het allemaal z'n gangetje.
ze wordt vrijer, luistert beter, komt als ze geroepen wordt en heeft ook in de gaten dat ze alleen aangelijnd wordt als ik de riem laat zien en 'aanlijnen' zeg en dat de andere keren dat ik haar roep goed zijn voor een knuffel en een 'vrij' die ik er langzaam in ga brengen.
heb vandaag eens goed op haar staart gelet, maar die hangt de hele wandeling op een normale dh manier, alleen als ze ingespannen ergens aan snuffelt gaat de krul aan het eind er uit en hangt ie steil naar beneden.

ik vind dat ze er lekker ontspannen uit gaat zien en ik merk ook tijdens de wandelingen dat ze een stuk zekerder en dus ook relaxter loopt.

foto's:

ondeugend hoofd

[/img]

Dat bedoelde ik

Ik heb een redelijk aantal verkloote honden gezien helaas...en het mooiste vindt ik altijd
als ze weer beginnen te stralen net zoals jou rietje haar lach hoofd foto!
En dan te lezen dat ze al zo lekker aan het uitproberen is, die rietje komt er wel

Ongelofelijk zoals de uitdrukking van haar koppie aan het veranderen is. Keek ze eerst zorgelijk nu staat ze te grijnzen.

dinsdag:

grijs weer en niet te warm dus wij op naar het bos vanmorgen.
jammer genoeg liep er een witte herder achter ons en was het eerste stuk niet heel relaxt lopen omdat ik steeds over mijn schouder bleef kijken naar wat ie uitspookte.
het was een hartstikke leuke hond trouwens die me aan skadi deed denken ook al was het een reu en hij luisterde gelukkig ook perfect.
ik vind het zo jammer dat ik niet kan inschatten wat rita doet met zo'n andere hond, want dit leek me een prima hond voor haar om mee te spelen.
maar ik durf het nog niet aan, dus hebben we ze laten passeren en, omdat zij sneller liepen dan wij, daarna toch nog fijn gewandeld.

ik vind het ook leuk om het verschil te zien tussen rita in het bos en rita langs het kanaal.
in het bos kent ze het niet zo goed, heeft ze minder overzicht en is ze, zeker in het begin, veel meer op haar hoede.
gelukkig wordt dat minder naarmate we verder lopen, ze past zich toch razendsnel aan de omstandigheden aan.

foto's:

daar gaat ze...


en ze durft imiddels verder weg ook:


en niet scherp, maar ik plaats hem toch
zo komt ze tegenwoordig

Die laatste foto , ook weer zo'n geweldig hoofd!