Het HondenForum

Ik snap het helemaal, want ik heb het meegemaakt.
Was al een tijd lang aan het nadenken over een 2de hond, en toen kwam Amor/Morris voorbij (van Huize Zwerfhond). En wat een leuk manneke!
Dus hij mocht bij ons komen wonen, maar het ging niet.
Ik raakte er zenuwachtig van, sliep gewoon een nacht niet (en ik slaap ALTIJD). En Joy vond het 3x niks.
In ons geval lag het dus ook niet aan de hond die bij ons kwam, integendeel, maar het was de combi van mijn gevoel en hoe Joy reageerde. Toen ik wist dat hij weer weg zou gaan heb ik nog erg van hem genoten, als Joy er niet al was geweest had hij echt mogen blijven, dan was het wel goed gekomen.

Overigens, toen hij weer verhuisd was zag ik Joy weer opleven, ze werd weer zichzelf.
Dus ook achteraf was het de goede beslissing om hem weer te laten verhuizen.
Hij zit nu goed, en ook dat vind ik fijn om te weten!

Valerie schreef:Een relatie kost tijd en werk, ook met een hond. Soms is het even vervelend en soms moet je harder ervoor werken dan je wilt. Zo gaat dat met levende wezens.
Hier is het ook niet allemaal vanzelf gegaan maar je moet wel de wil houden om door te gaan.

Dat heb je mooi gezegd helemaal mee eens.

Natuurlijk is het voor Snowflake niet prettig om ergens te zitten waar haar baasjes niet voor de volle 100 % voor haar gaan, maar ik had het persoonlijk wel iets langer aangekeken. Niet maanden, maar in ieder geval lang genoeg om een beeld te krijgen van de situatie nadat de eerste indrukken wat verwerkt zijn. Nu worden er beslissingen genomen in een situatie waar nog niemand gewend is aan de nieuwe situatie. Macy niet, snowflake niet en Linn ook niet. Dan kun je toch van niemand verwachten dat het allemaal vlekkeloos loopt?

Vervelend Linn. Voor alle partijen, niemand wint er iets aan in dit geval, jammer maar helaas.

Snowflake klinkt ontzettend leuk, dus ze zal vast een passend baasje vinden.

Ik begreep dat Snowflake vandaag naar haar nieuwe opvang gaat. Linn, sterkte met afscheid nemen.
En ik hoop dat Vlokje heel snel een eigen huisje heeft

yamie schreef:tja, soms hebben mensen een plaatje in hun hoofd, van hoe iets zal zijn en dan is alles leuk en gezellig , wanneer dan blijkt dat het in de realiteit toch iets anders is, dan valt dat tegen, sommige mensen kunnen zich daar dan aan aanpassen en het nemen zoals het komt en daarmee verder werken, sommige mensen kunnen dat niet de mensen in de laatste categorie, kunnen beter geen veranderingen in hun leven brengen, waar je nooit helemaal zeker van zult zijn hoe dat gaat lopen, maar ja, je weet pas dat je daar in past, wanneer je er achter komt

snowflake zal heus wel een goed plekje vinden, ze wordt niet aan een boom gebonden ofzo hoor

Ik had het niet beter kunnen verwoorden.
Hier zit voor mij de essentie van dit verhaal, en ook de andere verhalen van een poosje terug.

Ik snap de berichten van Mariabel wel, maar het heeft mijn inziens niet zoveel te maken met of er over nagedacht is, of mensen over 1 nacht ijs gaan etc.
Het heeft vooral met bovenstaand te maken en vooral vrouwen hebben er een 'handje' van om op te gaan in plaatjes in hun hoofd en het beeld "zo hoort het" proberen in stand te houden - desnoods met een hoop kunst en vliegwerk -