undercover in nederland.

[Corneliana]

Met uitzondering van blindegeleidehonden ben ik het daar wel mee eens. Ik vind het bovendien vaak ten hemel schreiend hoe hulphonden uiteindelijk terechtkomen en wat er van verwacht wordt.

Maar is dat ook niet zo met 'niet' hulphonden?

En heb je ooit een autismebegeleidingshond in actie gezien? En weet je van een nabij iemand hoe zeer het een leven kan verbeteren/verrijken?

Het is zo overduidelijk bij een blind persoon wat de hond doet, het zijn de ogen......
Jammer dat dat bij de andere hulphonden minder het geval is. Da maakt ook dat ik steeds weer ga uitleggen, terwijl ik dat eigenlijk heel erg beu ben (maar goed, dan doe ik mezelf aan )

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Heb ik al eerder gezegt.
Dat in dit geval als ik die moeder was geweest ik lekker het hondje voor mijn dochter had gehouden ook al was het geen officieel begeleidings hondje meer .
Vond dat gejank van ma ook nep en vreselijk over de top.
Niemand die haar verplichte om die hond van haar dochter weg te doen ,maar goed het deed haar zo zeer en verdriet en even tussendoor nog zeggen jaaa mijn dochter ook.

Als ik zag dat het meisje heel leuk en rustig met het hondje om ging zou dat de meerwaarden moeten zijn.
Maar goed je zal de bevestiging dan je kind een autist is eens moeten missen.

nou die laatste zin vind ik wat grof, als je kind autistisch is ofzo iets is die bevestiging er dagelijks.
daar voegt een hond niks aan toe.
en ik zou de hond denk ik ook niet snel wegdoen.
zeker niet als ik al geen vertrouwen in de stichting had.

[Corneliana]

Met uitzondering van blindegeleidehonden ben ik het daar wel mee eens. Ik vind het bovendien vaak ten hemel schreiend hoe hulphonden uiteindelijk terechtkomen en wat er van verwacht wordt.

Maar is dat ook niet zo met 'niet' hulphonden?

En heb je ooit een autismebegeleidingshond in actie gezien? En weet je van een nabij iemand hoe zeer het een leven kan verbeteren/verrijken?

Het is zo overduidelijk bij een blind persoon wat de hond doet, het zijn de ogen......
Jammer dat dat bij de andere hulphonden minder het geval is. Da maakt ook dat ik steeds weer ga uitleggen, terwijl ik dat eigenlijk heel erg beu ben (maar goed, dan doe ik mezelf aan )

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Dus weet je ook dat de ene autist de andere niet is. Er zijn er bij die niet alleen een winkel in durven. Dan is de hond wel heel prettig om mee te kunnen nemen. Zelfstandig maar niet alleen. En da's dan maar 1 ding.

het gaat over kinderen he? dan kunnen de ouders mee. want ouders zijn er voor kinderen, of de kinderen nou iets "mankeren" of niet.
en idd voor een volwassene is dat prettig
maar... dat staat niet bij het opsommingslijstje wat ik vond.

[Julisca]

Met uitzondering van blindegeleidehonden ben ik het daar wel mee eens. Ik vind het bovendien vaak ten hemel schreiend hoe hulphonden uiteindelijk terechtkomen en wat er van verwacht wordt.

Maar is dat ook niet zo met 'niet' hulphonden?

En heb je ooit een autismebegeleidingshond in actie gezien? En weet je van een nabij iemand hoe zeer het een leven kan verbeteren/verrijken?

Het is zo overduidelijk bij een blind persoon wat de hond doet, het zijn de ogen......
Jammer dat dat bij de andere hulphonden minder het geval is. Da maakt ook dat ik steeds weer ga uitleggen, terwijl ik dat eigenlijk heel erg beu ben (maar goed, dan doe ik mezelf aan )

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Maar goed je zal de bevestiging dan je kind een autist is eens moeten missen.

Denk je dan dat men daarom een hulphond neemt?

[Corneliana]

Er zijn altijd meerdere kanten aan een verhaal en ik twijfel er niet aan dat een dergelijke stichting met regelmaat te maken krijgt met ouders met onrealistische verwachtingen of mensen die eigenlijk bij nader inzien überhaupt niet geschikt zijn voor honden. Maar in mijn ogen kan je daar een paar dingen mee doen. Je raakt verbitterd en gedemotiveerd waardoor je de schuld bij de ander legt, wat bij deze Anita het geval lijkt te zijn, of je maakt heel duidelijk wat wel en niet verwacht kan worden, blijft hoe dan ook goede begeleiding geven en staat mensen iig vriendelijk en behulpzaam te woord. Als zoveel mensen een verwachting hadden van een hond die niet waargemaakt kan worden, dan schep je als stichting dus ook geen duidelijk beeld daarvan.

Daarnaast vind ik de keuze voor de Sheltie op z'n minst wonderlijk, maar oké. Maar zelfs al heb je als ouder een bepaalde verwachting waar de hond niet volledig aan kan voldoen, je mag verwachten dat je een stabiele hond in huis krijgt die een goede training heeft gehad en dat er training en hulp wordt aangeboden aan de ouders en kinderen die een hond in huis hebben. Het kan niet zo zijn dat je na de screening een hond bij het gezin aflevert die ze niet kennen, geen idee hebben hoe ermee om te gaan en wat verwacht kan en mag worden, hoe te reageren in bepaalde situaties en succes ermee. Een blinde krijgt ook niet zomaar een geleidehond, die wordt eerst intensief betrokken bij de training van met name zichzelf en de kans om een band op te bouwen voor de hond mee naar huis gaat. Juist om zaken als een mismatch te voorkomen. Dat lukt dan nog niet altijd, maar dan kan je iig zeggen dat alles eraan gedaan is.

Het kan niet zo zijn dat een gezin ergens tegenaan loopt met de hond, om hulp vraagt en geen gehoor krijgt. Het kan niet zo zijn dat je een hond levert die als doel zou moeten hebben interactie mogelijk te maken tussen kinderen, die bang is voor kinderen. Het kan niet zo zijn dat je op je website roept dat je de honden gratis levert, maar wel 4000 euro vraagt aan trainingskosten die een hond nooit gehad heeft. Ongeacht wat mensen misschien voor hopeloze acties uitvoeren of torenhoge verwachtingen stellen, als stichting kijk je eerst naar jezelf. Je gaat niet tegen een autist zeggen naar zichzelf te kijken en aanspraak te doen op zelfreflectie. Dat is nou juist het hele punt met een autistische beperking, daar hebben zij vaak moeite mee en kan en mag dus niet van ze verwacht worden! Althans niet in deze mate. Als je dat niet begrijpt als eigenaar van een stichting die hulphonden opleidt voor mensen met een autistische beperking, dan moet je daar direct mee stoppen.

Ik meende trouwens (corrigeer me als ik het verkeerd heb), dat deze stichting enkele jaren terug op randje van faillissement stond en 1 van de eigenaars ermee is gestopt. Anita is hierna alleen verder gegaan. De cursussen en trainingen gingen er toen ineens uit en vanaf daar ging het in rap tempo bergafwaarts met de stichting. Zoiets begreep ik van een oud collega van me die een tijd gastgezin is geweest voor hen. Die noemde Anita toen al een 'moeilijk mens'.

dat bedoel ik dus en dat zou niet komisch mogen zijn.

[Corneliana]

dat hele fenomeen 'hulphond' vind ik toch wel zo mal. een hond die handig voor je is formaliseren tot een medisch hulpstuk: waarom, vraag ik u af.

Omdat het een 'tool' is..........., dat getraind is voor de opdracht die zo'n hond moet verrichten? Het wordt in eerste instantie vaak niet gezien als knuffeldier.

dat, en het gedoe dat daar dan opeens een Officieel Ding van gemaakt wordt. als het toevallig zo uitkomt dat jouw hond handigheidjes voor je kan doen, dan is dat leuk meegenomen. daar hoef je geen hoofdzaak van te maken want die motivatie vind ik onzuiver namelijk een rechtvaardiging tot zielig doen.

dus iemand met een blindegeleidehond is dan zielig ipv zelfstandig?

[Julisca]

Maar is dat ook niet zo met 'niet' hulphonden?

En heb je ooit een autismebegeleidingshond in actie gezien? En weet je van een nabij iemand hoe zeer het een leven kan verbeteren/verrijken?

Het is zo overduidelijk bij een blind persoon wat de hond doet, het zijn de ogen......
Jammer dat dat bij de andere hulphonden minder het geval is. Da maakt ook dat ik steeds weer ga uitleggen, terwijl ik dat eigenlijk heel erg beu ben (maar goed, dan doe ik mezelf aan )

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Dus weet je ook dat de ene autist de andere niet is. Er zijn er bij die niet alleen een winkel in durven. Dan is de hond wel heel prettig om mee te kunnen nemen. Zelfstandig maar niet alleen. En da's dan maar 1 ding.

het gaat over kinderen he? dan kunnen de ouders mee. want ouders zijn er voor kinderen, of de kinderen nou iets "mankeren" of niet.
en idd voor een volwassene is dat prettig
maar... dat staat niet bij het opsommingslijstje wat ik vond.

Klopt, helemaal mee eens. In eerder stukje hierboven heb ik ook al aangegeven dat deze stichtingen alles over 1 kam scheren. Daar wordt de hond getraind voor een bepaalde leeftijd kinderen. Een hond hoort op maat getraind te worden. En dat lijstje hoort daar wat mij betreft niet (helemaal) Ik kan het met je eens zijn dat voor de kleinere kinderen ook de vader en moeder zijn. Hoewel een koppelingshond voor velen ook wel weer een uitkomst zal/kan zijn.

Mijn zoon is ouder, 13, en die wil echt niet meer dat mama overal mee naar toe gaat. Maar Indy maakt zijn wereld dan wel weer wat groter

[Julisca]

Maar ook dit zijn geen trainingen zoals ze zouden moeten zijn. De paw is alleen maar een extra getrainde hond voor in huis. De hond krijgt geen hesje en geen pasje en is formeel gezien alleen een huishond. Een prima maatje voor in huis maar niet geschikt voor taken buitenshuis. En dat zijn net de spannende plekken waar de ondersteuning hard nodig is. Bovendien zijn de criteria voor een `echte`autismebegeleididingshonds bij KNGF zeer strikt waardoor deze alleen beschikbaar is voor een kleine doelgroep (o.a. kinderen tussen 3-7 jaar, geen allergie in de familie enz.) en veel kinderen/jongeren die ook baat hebben bij een dergelijke ondersteuning dus buiten de boot vallen.

Mijn idee over dit alles: als je als stichting met autismebegeleidingshonden werkt moet je boven alles heel veel verstand hebben van het kinderen met autisme. Wat hebben deze kinderen specifiek nodig. Waar liggen de hulpbehoeftes. Welke rol kan de hond hierbij invullen. En daarop een geschikte hond zeer specifiek trainen. Een kant en klare autismebegeleidingshond kopen is een ilusie. Een goed gesocialiseerde/ stabiele hond kopen kan wel. Deze hond een gedegen basistraining geven kan ook. Daarna vergt het heel veel van ouders/begeleiders om een team (hond/kind) te begeleiden. Dat moeten mensen niet onderschatten. Het zaaien kost veel tijd en inspanning. Het oogsten kan lange tijd op zich laten wachten. Goede ondersteuning, een vraagbaak, praktische hulp van een betrokken stichting met voldoende kennis en vaardigheden is daarbij onontbeerlijk.

Hier wordt er getraind aan huis, op maat!

Dit stukje bedoelde ik

[Corneliana]

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Dus weet je ook dat de ene autist de andere niet is. Er zijn er bij die niet alleen een winkel in durven. Dan is de hond wel heel prettig om mee te kunnen nemen. Zelfstandig maar niet alleen. En da's dan maar 1 ding.

het gaat over kinderen he? dan kunnen de ouders mee. want ouders zijn er voor kinderen, of de kinderen nou iets "mankeren" of niet.
en idd voor een volwassene is dat prettig
maar... dat staat niet bij het opsommingslijstje wat ik vond.

Klopt, helemaal mee eens. In eerder stukje hierboven heb ik ook al aangegeven dat deze stichtingen alles over 1 kam scheren. Daar wordt de hond getraind voor een bepaalde leeftijd kinderen. Een hond hoort op maat getraind te worden. En dat lijstje hoort daar wat mij betreft niet (helemaal) Ik kan het met je eens zijn dat voor de kleinere kinderen ook de vader en moeder zijn. Hoewel een koppelingshond voor velen ook wel weer een uitkomst zal/kan zijn.

Mijn zoon is ouder, 13, en die wil echt niet meer dat mama overal mee naar toe gaat. Maar Indy maakt zijn wereld dan wel weer wat groter

nee dat begrijp ik!
en dat is heel goed
dan heb je het ook over een tiener al he?
mijn zoon is 6 maar die heeft meer last van zelfoverschatting dan van wat voor angst dan ook.
en die kan ik gerust voor een pak melk op pad sturen.
(nog geen 100 m van huis)

[Julisca]

Heeeeerlijk toch?!

[Corneliana]

Heeeeerlijk toch?!

ja echt heerlijk maar soms ook levensgevaarlijk.

[Atari]

Er zijn altijd meerdere kanten aan een verhaal en ik twijfel er niet aan dat een dergelijke stichting met regelmaat te maken krijgt met ouders met onrealistische verwachtingen of mensen die eigenlijk bij nader inzien überhaupt niet geschikt zijn voor honden. Maar in mijn ogen kan je daar een paar dingen mee doen. Je raakt verbitterd en gedemotiveerd waardoor je de schuld bij de ander legt, wat bij deze Anita het geval lijkt te zijn, of je maakt heel duidelijk wat wel en niet verwacht kan worden, blijft hoe dan ook goede begeleiding geven en staat mensen iig vriendelijk en behulpzaam te woord. Als zoveel mensen een verwachting hadden van een hond die niet waargemaakt kan worden, dan schep je als stichting dus ook geen duidelijk beeld daarvan.

Daarnaast vind ik de keuze voor de Sheltie op z'n minst wonderlijk, maar oké. Maar zelfs al heb je als ouder een bepaalde verwachting waar de hond niet volledig aan kan voldoen, je mag verwachten dat je een stabiele hond in huis krijgt die een goede training heeft gehad en dat er training en hulp wordt aangeboden aan de ouders en kinderen die een hond in huis hebben. Het kan niet zo zijn dat je na de screening een hond bij het gezin aflevert die ze niet kennen, geen idee hebben hoe ermee om te gaan en wat verwacht kan en mag worden, hoe te reageren in bepaalde situaties en succes ermee. Een blinde krijgt ook niet zomaar een geleidehond, die wordt eerst intensief betrokken bij de training van met name zichzelf en de kans om een band op te bouwen voor de hond mee naar huis gaat. Juist om zaken als een mismatch te voorkomen. Dat lukt dan nog niet altijd, maar dan kan je iig zeggen dat alles eraan gedaan is.

Het kan niet zo zijn dat een gezin ergens tegenaan loopt met de hond, om hulp vraagt en geen gehoor krijgt. Het kan niet zo zijn dat je een hond levert die als doel zou moeten hebben interactie mogelijk te maken tussen kinderen, die bang is voor kinderen. Het kan niet zo zijn dat je op je website roept dat je de honden gratis levert, maar wel 4000 euro vraagt aan trainingskosten die een hond nooit gehad heeft. Ongeacht wat mensen misschien voor hopeloze acties uitvoeren of torenhoge verwachtingen stellen, als stichting kijk je eerst naar jezelf. Je gaat niet tegen een autist zeggen naar zichzelf te kijken en aanspraak te doen op zelfreflectie. Dat is nou juist het hele punt met een autistische beperking, daar hebben zij vaak moeite mee en kan en mag dus niet van ze verwacht worden! Althans niet in deze mate. Als je dat niet begrijpt als eigenaar van een stichting die hulphonden opleidt voor mensen met een autistische beperking, dan moet je daar direct mee stoppen.

Ik meende trouwens (corrigeer me als ik het verkeerd heb), dat deze stichting enkele jaren terug op randje van faillissement stond en 1 van de eigenaars ermee is gestopt. Anita is hierna alleen verder gegaan. De cursussen en trainingen gingen er toen ineens uit en vanaf daar ging het in rap tempo bergafwaarts met de stichting. Zoiets begreep ik van een oud collega van me die een tijd gastgezin is geweest voor hen. Die noemde Anita toen al een 'moeilijk mens'.

dat bedoel ik dus en dat zou niet komisch mogen zijn.

Ik vind het persoonlijk helemaal niet komisch en zeer kwalijk. Snap wat je bedoelt hoor, maar ik kookte haast over van woede. Als je zo weinig weet van autisme dat je zulke uitspraken durft te doen, in godsnaam ga fietsen ofzo, doe iets anders nuttigs, maar ga je vooral niet bezig houden met mensen met een autistische beperking. Al helemaal niet in combinatie met andere levende wezens. Daar zit de grootste mismatch in.

[Corneliana]

Er zijn altijd meerdere kanten aan een verhaal en ik twijfel er niet aan dat een dergelijke stichting met regelmaat te maken krijgt met ouders met onrealistische verwachtingen of mensen die eigenlijk bij nader inzien überhaupt niet geschikt zijn voor honden. Maar in mijn ogen kan je daar een paar dingen mee doen. Je raakt verbitterd en gedemotiveerd waardoor je de schuld bij de ander legt, wat bij deze Anita het geval lijkt te zijn, of je maakt heel duidelijk wat wel en niet verwacht kan worden, blijft hoe dan ook goede begeleiding geven en staat mensen iig vriendelijk en behulpzaam te woord. Als zoveel mensen een verwachting hadden van een hond die niet waargemaakt kan worden, dan schep je als stichting dus ook geen duidelijk beeld daarvan.

Daarnaast vind ik de keuze voor de Sheltie op z'n minst wonderlijk, maar oké. Maar zelfs al heb je als ouder een bepaalde verwachting waar de hond niet volledig aan kan voldoen, je mag verwachten dat je een stabiele hond in huis krijgt die een goede training heeft gehad en dat er training en hulp wordt aangeboden aan de ouders en kinderen die een hond in huis hebben. Het kan niet zo zijn dat je na de screening een hond bij het gezin aflevert die ze niet kennen, geen idee hebben hoe ermee om te gaan en wat verwacht kan en mag worden, hoe te reageren in bepaalde situaties en succes ermee. Een blinde krijgt ook niet zomaar een geleidehond, die wordt eerst intensief betrokken bij de training van met name zichzelf en de kans om een band op te bouwen voor de hond mee naar huis gaat. Juist om zaken als een mismatch te voorkomen. Dat lukt dan nog niet altijd, maar dan kan je iig zeggen dat alles eraan gedaan is.

Het kan niet zo zijn dat een gezin ergens tegenaan loopt met de hond, om hulp vraagt en geen gehoor krijgt. Het kan niet zo zijn dat je een hond levert die als doel zou moeten hebben interactie mogelijk te maken tussen kinderen, die bang is voor kinderen. Het kan niet zo zijn dat je op je website roept dat je de honden gratis levert, maar wel 4000 euro vraagt aan trainingskosten die een hond nooit gehad heeft. Ongeacht wat mensen misschien voor hopeloze acties uitvoeren of torenhoge verwachtingen stellen, als stichting kijk je eerst naar jezelf. Je gaat niet tegen een autist zeggen naar zichzelf te kijken en aanspraak te doen op zelfreflectie. Dat is nou juist het hele punt met een autistische beperking, daar hebben zij vaak moeite mee en kan en mag dus niet van ze verwacht worden! Althans niet in deze mate. Als je dat niet begrijpt als eigenaar van een stichting die hulphonden opleidt voor mensen met een autistische beperking, dan moet je daar direct mee stoppen.

Ik meende trouwens (corrigeer me als ik het verkeerd heb), dat deze stichting enkele jaren terug op randje van faillissement stond en 1 van de eigenaars ermee is gestopt. Anita is hierna alleen verder gegaan. De cursussen en trainingen gingen er toen ineens uit en vanaf daar ging het in rap tempo bergafwaarts met de stichting. Zoiets begreep ik van een oud collega van me die een tijd gastgezin is geweest voor hen. Die noemde Anita toen al een 'moeilijk mens'.

dat bedoel ik dus en dat zou niet komisch mogen zijn.

Ik vind het persoonlijk helemaal niet komisch en zeer kwalijk. Snap wat je bedoelt hoor, maar ik kookte haast over van woede. Als je zo weinig weet van autisme dat je zulke uitspraken durft te doen, in godsnaam ga fietsen ofzo, doe iets anders nuttigs, maar ga je vooral niet bezig houden met mensen met een autistische beperking. Al helemaal niet in combinatie met andere levende wezens. Daar zit de grootste mismatch in.

klopt.
het komische zit voor mij in het feit dat dat niet tot nauwelijks zelfreflecteren nogal herkenbaar is.
als hier een bep kind zijn hoofd stoot krijg ik altijd de schuld.
ook al ben ik niet thuis. en dat kan je trainen, oefenen en uitleggen maar in eerste instantie blijft alles een ander zijn schuld. zo werkt dat.

[bouvierpoedel]

Maar is dat ook niet zo met 'niet' hulphonden?

En heb je ooit een autismebegeleidingshond in actie gezien? En weet je van een nabij iemand hoe zeer het een leven kan verbeteren/verrijken?

Het is zo overduidelijk bij een blind persoon wat de hond doet, het zijn de ogen......
Jammer dat dat bij de andere hulphonden minder het geval is. Da maakt ook dat ik steeds weer ga uitleggen, terwijl ik dat eigenlijk heel erg beu ben (maar goed, dan doe ik mezelf aan )

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Heb ik al eerder gezegt.
Dat in dit geval als ik die moeder was geweest ik lekker het hondje voor mijn dochter had gehouden ook al was het geen officieel begeleidings hondje meer .
Vond dat gejank van ma ook nep en vreselijk over de top.
Niemand die haar verplichte om die hond van haar dochter weg te doen ,maar goed het deed haar zo zeer en verdriet en even tussendoor nog zeggen jaaa mijn dochter ook.

Als ik zag dat het meisje heel leuk en rustig met het hondje om ging zou dat de meerwaarden moeten zijn.
Maar goed je zal de bevestiging dan je kind een autist is eens moeten missen.

nou die laatste zin vind ik wat grof, als je kind autistisch is ofzo iets is die bevestiging er dagelijks.
daar voegt een hond niks aan toe.
en ik zou de hond denk ik ook niet snel wegdoen.
zeker niet als ik al geen vertrouwen in de stichting had.

Alsof je een kind met autisme krijgt je gelijkertijd daarmee ook het inzicht en de vreselijke behoefte om een goede ouder te zijn.?
Kom op ouders van autisten zijn net als de doorsnee ouders hoor ,die hebben soms ook een stelletje kutouders die het onderste uit de kan willen en daar hun kind voor gebruiken.
Net als je in een karretje zit ook niet per definitie een zielig of prettiger mens bent of beter soort.
Om met Thom zijn woorden te spreken je kunt er zoveel van leren.
Heb nogal wat begeleidings honden, seizure en ADL honden geleverd en geloof mij het zijn net echte mensen. .

[Fizgig]

Je hebt hele bijzondere verhalen over honden die mensen helpen met hun beperkingen, maar ik denk zelf dat die speciale band niet vanzelf ontstaat. En je moet het geluk hebben precies die hond te vinden die jou kan helpen met jouw unieke problemen. Ik bedoel, sommige cobinaties van hond en baas doen je de tranen over de wangen biggelen van emotie, zo leuk als ze met elkaar om gaan en hoe goed ze kunnen samenwerken. Dàt willen de mensen natuurlijk. Maar het leven is niet zo maakbaar als we hopen natuurlijk.

Net als bij relaties tussen mensen, heb je de x-factor nodig. En die kun je niet kopen.

Ik heb met mensen gewerkt die een zware vorm van autisme hebben, die ook intramuraal wonen daardoor. En die hebben helemaal niks aan zo'n hond, helaas. Dus ik denk dat hulphonden voor autisten voor de lichtere vormen van autisme handig kunnen zijn maar niet voor de zwaardere. Dat lijkt me voor de hond ook niet erg prettig want contact maken is een probleem, dat doen ze niet uit zichzelf. Ik denk dat veel honden het wel erg leuk vinden om commando's uit te voeren maar dan moeten ze die wel krijgen natuurlijk.

[Corneliana]

ik denk niet dat voor autisme een speciale hulphond nodig is.
maar dan heb ik ook meer verstand van autisme dan van honden.

Heb ik al eerder gezegt.
Dat in dit geval als ik die moeder was geweest ik lekker het hondje voor mijn dochter had gehouden ook al was het geen officieel begeleidings hondje meer .
Vond dat gejank van ma ook nep en vreselijk over de top.
Niemand die haar verplichte om die hond van haar dochter weg te doen ,maar goed het deed haar zo zeer en verdriet en even tussendoor nog zeggen jaaa mijn dochter ook.

Als ik zag dat het meisje heel leuk en rustig met het hondje om ging zou dat de meerwaarden moeten zijn.
Maar goed je zal de bevestiging dan je kind een autist is eens moeten missen.

nou die laatste zin vind ik wat grof, als je kind autistisch is ofzo iets is die bevestiging er dagelijks.
daar voegt een hond niks aan toe.
en ik zou de hond denk ik ook niet snel wegdoen.
zeker niet als ik al geen vertrouwen in de stichting had.

Alsof je een kind met autisme krijgt je gelijkertijd daarmee ook het inzicht en de vreselijke behoefte om een goede ouder te zijn.?
Kom op ouders van autisten zijn net als de doorsnee ouders hoor ,die hebben soms ook een stelletje kutouders die het onderste uit de kan willen en daar hun kind voor gebruiken.
Net als je in een karretje zit ook niet per definitie een zielig of prettiger mens bent of beter soort.
Om met Thom zijn woorden te spreken je kunt er zoveel van leren.
Heb nogal wat begeleidings honden, seizure en ADL honden geleverd en geloof mij het zijn net echte mensen. .

nee dat is waar.
doet me denken aan een moeder wiens zoontje in het zkh had gelegen
wel een hele week aan de zuurstof en dat is ook eng en naar
kind werd de hele dag voor de tv gepleurd
ontwikkelde dus niet,
kreeg ze 2x thuiszorg in de week en 250 euries mantelzorgvergoeding

[Julisca]

Je hebt hele bijzondere verhalen over honden die mensen helpen met hun beperkingen, maar ik denk zelf dat die speciale band niet vanzelf ontstaat. En je moet het geluk hebben precies die hond te vinden die jou kan helpen met jouw unieke problemen. Ik bedoel, sommige cobinaties van hond en baas doen je de tranen over de wangen biggelen van emotie, zo leuk als ze met elkaar om gaan en hoe goed ze kunnen samenwerken. Dàt willen de mensen natuurlijk. Maar het leven is niet zo maakbaar als we hopen natuurlijk.

Net als bij relaties tussen mensen, heb je de x-factor nodig. En die kun je niet kopen.

Ik heb met mensen gewerkt die een zware vorm van autisme hebben, die ook intramuraal wonen daardoor. En die hebben helemaal niks aan zo'n hond, helaas. Dus ik denk dat hulphonden voor autisten voor de lichtere vormen van autisme handig kunnen zijn maar niet voor de zwaardere. Dat lijkt me voor de hond ook niet erg prettig want contact maken is een probleem, dat doen ze niet uit zichzelf. Ik denk dat veel honden het wel erg leuk vinden om commando's uit te voeren maar dan moeten ze die wel krijgen natuurlijk.

Mee eens, op maat dus en niet voor iedereen geschikt.

[Goldendelicious]

dat hele fenomeen 'hulphond' vind ik toch wel zo mal. een hond die handig voor je is formaliseren tot een medisch hulpstuk: waarom, vraag ik u af.

Omdat het een 'tool' is..........., dat getraind is voor de opdracht die zo'n hond moet verrichten? Het wordt in eerste instantie vaak niet gezien als knuffeldier.

Ik weet best een aantal hulphonden, en geen enkele daarvan komt tot z'n recht.
Die honden leiden hun depressieve leven op een kussen in een hoek van een kamertje op een verzorgings-oord, komen zelden buiten en worden niet gebruikt voor hetgeen ze waren bedoeld. Er kijkt niemand naar om. Totdat er eens iemand van de stichting langskomt om te controleren hoe het gaat (als dat uberhaupt al gebeurt), en dan wordt de boel even opgepoetst in de etalage gezet natuurlijk.
Als je hondenmens genoeg bent om er met al je fysieke beperkingen succesvol een hond op na te kunnen houden, heb je die hele stichting niet nodig bij wijze van spreken. Maar vaak zijn die clienten eigenlijk helemaal niet zulke hondenmensen.

Maar veelal is het niet mogelijk om vanuit de beperking hondenmens te zijn............en heeft de hond in kwestie een andere opdracht en dat is niet de mens hondenmens te laten zijn.
Er zijn vele soorten hulphonden. Als ik naar mijn eigen hond kijk, die is therapiehond en juist een prima tool voor het 'werk' met mensen met een autistische beperking en fysiek beperkt zijn. Let wel; mijn hond geef ik dus beslist niet uit handen. Wij vormen een team en ik heb te allen tijde de controle over wat er gebeurt. Daar zijn we speciaal voor opgeleid en als handler heb je te allen tijde je hond te beschermen en voortijdig uit stresssituaties te halen. Zijn opdracht is om een vorm van interactie te bewerkstelligen, die bijv. een fysiotherapeut of orthopedagoog niet voor elkaar krijgt. Hele minieme vormen van communicatie, die enorm belangrijk zijn voor kinderen met een ernstige vorm van autisme en bijv. spasme. Dan is het aanliggen en de hartslag van de hond al voldoende om een vorm van ontspanning bij zo'n kind te bewerkstelligen. Of dit een hondenmens zou zijn, dat weet je niet. Want zover rijkt de communicatie niet dat ze dat kunnen uitspreken. Maar ontspanning en aanzetten tot kleine 'opdrachtjes', een balletje zien dat de hond voorrolt.....als daarop gereageerd wordt, dan weet je wel heel zeker dat er contact is.

Niet elke hulphond is 'zielig' en heeft een prachtleven naast het werk. Maar je hebt zeker een punt wat jouw voorbeeld betreft. De term 'autistisch' is enorm complex en kent zoveel varianten. Ik zou never nooit een hulphond 24 uur in een dag willen inzetten bij de gradaties waar ik mee te maken heb. Dat vind ik onverantwoord.

[Corneliana]

dat hele fenomeen 'hulphond' vind ik toch wel zo mal. een hond die handig voor je is formaliseren tot een medisch hulpstuk: waarom, vraag ik u af.

Omdat het een 'tool' is..........., dat getraind is voor de opdracht die zo'n hond moet verrichten? Het wordt in eerste instantie vaak niet gezien als knuffeldier.

Ik weet best een aantal hulphonden, en geen enkele daarvan komt tot z'n recht.
Die honden leiden hun depressieve leven op een kussen in een hoek van een kamertje op een verzorgings-oord, komen zelden buiten en worden niet gebruikt voor hetgeen ze waren bedoeld. Er kijkt niemand naar om. Totdat er eens iemand van de stichting langskomt om te controleren hoe het gaat (als dat uberhaupt al gebeurt), en dan wordt de boel even opgepoetst in de etalage gezet natuurlijk.
Als je hondenmens genoeg bent om er met al je fysieke beperkingen succesvol een hond op na te kunnen houden, heb je die hele stichting niet nodig bij wijze van spreken. Maar vaak zijn die clienten eigenlijk helemaal niet zulke hondenmensen.

Maar veelal is het niet mogelijk om vanuit de beperking hondenmens te zijn............en heeft de hond in kwestie een andere opdracht en dat is niet de mens hondenmens te laten zijn.
Er zijn vele soorten hulphonden. Als ik naar mijn eigen hond kijk, die is therapiehond en juist een prima tool voor het 'werk' met mensen met een autistische beperking en fysiek beperkt zijn. Let wel; mijn hond geef ik dus beslist niet uit handen. Wij vormen een team en ik heb te allen tijde de controle over wat er gebeurt. Daar zijn we speciaal voor opgeleid en als handler heb je te allen tijde je hond te beschermen en voortijdig uit stresssituaties te halen. Zijn opdracht is om een vorm van interactie te bewerkstelligen, die bijv. een fysiotherapeut of orthopedagoog niet voor elkaar krijgt. Hele minieme vormen van communicatie, die enorm belangrijk zijn voor kinderen met een ernstige vorm van autisme en bijv. spasme. Dan is het aanliggen en de hartslag van de hond al voldoende om een vorm van ontspanning bij zo'n kind te bewerkstelligen. Of dit een hondenmens zou zijn, dat weet je niet. Want zover rijkt de communicatie niet dat ze dat kunnen uitspreken. Maar ontspanning en aanzetten tot kleine 'opdrachtjes', een balletje zien dat de hond voorrolt.....als daarop gereageerd wordt, dan weet je wel heel zeker dat er contact is.

Niet elke hulphond is 'zielig' en heeft een prachtleven naast het werk. Maar je hebt zeker een punt wat jouw voorbeeld betreft. De term 'autistisch' is enorm complex en kent zoveel varianten. Ik zou never nooit een hulphond 24 uur in een dag willen inzetten bij de gradaties waar ik mee te maken heb. Dat vind ik onverantwoord.

dan werkt de hond als "snoozeltherapie". en dat is heel erg gaaf! maar lijkt mij voor de hond ook een zware klus.

[Goldendelicious]

dat hele fenomeen 'hulphond' vind ik toch wel zo mal. een hond die handig voor je is formaliseren tot een medisch hulpstuk: waarom, vraag ik u af.

Omdat het een 'tool' is..........., dat getraind is voor de opdracht die zo'n hond moet verrichten? Het wordt in eerste instantie vaak niet gezien als knuffeldier.

dat, en het gedoe dat daar dan opeens een Officieel Ding van gemaakt wordt. als het toevallig zo uitkomt dat jouw hond handigheidjes voor je kan doen, dan is dat leuk meegenomen. daar hoef je geen hoofdzaak van te maken want die motivatie vind ik onzuiver namelijk een rechtvaardiging tot zielig doen.

Daar draait de hele maatschappij toch op?
Mocht jij een hulphond nodig hebben.......vraag ik me af......neem jij er 1 die gesubsidieerd wordt of waar je als pup opleiding mee vergoed krijgt, toch?

[Atari]

Ik zet persoonlijk graag dieren in bij mensen met angst stoornissen. En ligt maar net aan het mens wat voor dier. Bij de 1 zet ik een paard in, bij de ander een hond. Iemand die echt de deur helemaal niet uit durft alleen kan enorm veel baat hebben bij een hond. Maar, het moet dan echt gaan om de angst voor het alleen de deur uit gaan, niet voor de deur uit gaan zelf. Bij anderen die wel de deur uit durven maar zich daarna hopeloos verloren en machteloos voelen zet ik een paard in. Als je een bonk spieren van 600 kilo kan sturen, begeleiden en vertellen wat te doen, dan is afrekenen bij de super en gedag zeggen een eitje.

Even heel kort door de bocht dit hè, komt wel wat meer bij kijken natuurlijk, maar het effect van dieren op mensen die een beperkte wereld kennen kan enorm zijn. Maar waar de 1 er bergen mee leert verzetten, zal de ander er niks aan hebben. Is bij autisten echt niet anders.

[Goldendelicious]

Omdat het een 'tool' is..........., dat getraind is voor de opdracht die zo'n hond moet verrichten? Het wordt in eerste instantie vaak niet gezien als knuffeldier.

Ik weet best een aantal hulphonden, en geen enkele daarvan komt tot z'n recht.
Die honden leiden hun depressieve leven op een kussen in een hoek van een kamertje op een verzorgings-oord, komen zelden buiten en worden niet gebruikt voor hetgeen ze waren bedoeld. Er kijkt niemand naar om. Totdat er eens iemand van de stichting langskomt om te controleren hoe het gaat (als dat uberhaupt al gebeurt), en dan wordt de boel even opgepoetst in de etalage gezet natuurlijk.
Als je hondenmens genoeg bent om er met al je fysieke beperkingen succesvol een hond op na te kunnen houden, heb je die hele stichting niet nodig bij wijze van spreken. Maar vaak zijn die clienten eigenlijk helemaal niet zulke hondenmensen.

Maar veelal is het niet mogelijk om vanuit de beperking hondenmens te zijn............en heeft de hond in kwestie een andere opdracht en dat is niet de mens hondenmens te laten zijn.
Er zijn vele soorten hulphonden. Als ik naar mijn eigen hond kijk, die is therapiehond en juist een prima tool voor het 'werk' met mensen met een autistische beperking en fysiek beperkt zijn. Let wel; mijn hond geef ik dus beslist niet uit handen. Wij vormen een team en ik heb te allen tijde de controle over wat er gebeurt. Daar zijn we speciaal voor opgeleid en als handler heb je te allen tijde je hond te beschermen en voortijdig uit stresssituaties te halen. Zijn opdracht is om een vorm van interactie te bewerkstelligen, die bijv. een fysiotherapeut of orthopedagoog niet voor elkaar krijgt. Hele minieme vormen van communicatie, die enorm belangrijk zijn voor kinderen met een ernstige vorm van autisme en bijv. spasme. Dan is het aanliggen en de hartslag van de hond al voldoende om een vorm van ontspanning bij zo'n kind te bewerkstelligen. Of dit een hondenmens zou zijn, dat weet je niet. Want zover rijkt de communicatie niet dat ze dat kunnen uitspreken. Maar ontspanning en aanzetten tot kleine 'opdrachtjes', een balletje zien dat de hond voorrolt.....als daarop gereageerd wordt, dan weet je wel heel zeker dat er contact is.

Niet elke hulphond is 'zielig' en heeft een prachtleven naast het werk. Maar je hebt zeker een punt wat jouw voorbeeld betreft. De term 'autistisch' is enorm complex en kent zoveel varianten. Ik zou never nooit een hulphond 24 uur in een dag willen inzetten bij de gradaties waar ik mee te maken heb. Dat vind ik onverantwoord.

dan werkt de hond als "snoozeltherapie". en dat is heel erg gaaf! maar lijkt mij voor de hond ook een zware klus.

Dit gaat verder dan snoozelen alleen. De hond moet een functie uit het kind halen, bijvoorbeeld spierstrekking/ontspanning van ledematen, al dan niet met staande beweging, visuele interactie of geluid/spraak activeren. Dat is ook zwaar. Als we daar vandaan komen (ik heb er een paar in gezinsvervangend tehuis en 1 aan huis), dan is de hond kapot, hoor. En dan ga ik echt niet met mijn benen omhoog aan een bak koffie, maar eerst met de hond lekker naar het bos bij ons. Uitrazen en ontstressen, daarna pas rust. Dat heeft zo'n dier nodig om goed op te laden.
Dat is echt prachtig om te doen. Het geeft de hond zelf ook heel veel voldoening, want die weet dondersgoed of een kind 'normaal' is of een beperking heeft en past zich daar direct op aan. Uit zichzelf, niet aangeleerd...
Niet elk type hond is hier geschikt voor, want door het onvoorspelbare gedrag van de patiënten, moet de hond een enorm hoge herstelfase hebben.

[Fizgig]

Ik heb ptss en een gegeneraliseerde angststoornis, en ik ben om die reden aan honden begonnen, om meer naar buiten te moeten. Wat wel jammer is, is dat Bruno niet sociaal is. Naar reuen dan, maar tegelijkertijd is dat ook wel weer leerzaam voor me. Want we krijgen steeds meer controle over zijn gedrag en dat geeft ook zelfvertrouwen. Ik wandel altijd met mijn vriend samen, dat scheelt natuurlijk wel. En met mensen omgaan moet je dan ook natuurlijk. Net als bij een sociale hond eigenlijk, maak je vaak een praatje, zelfs als Bruno idioot doet. (dan willen ze bijvoorbeeld toch even kwijt dat ie zo'n mooie hond is, haha)

Dus ik raad het mensen zeker aan met ptss en/of een angststoornis. Ik ben er zeker heel erg op vooruit gegaan. Waar ik eerst alleen in de supermarkt kwam, kom ik nu meerdere keren per dag op allerlei plekken in mijn woonomgeving en dat is een hele vooruitgang. Maar goed, ik vind dus een hond hebben op zich al genoeg, maar ik snap dat sommige best een beetje steun erbij kunnen gebruiken. Daar heb ik dan weer dit forum voor.

[gyanty]

Iemand (volgens mij van de autismebegeleidingshond, sorry weet even niet meer hoe je heet) had het over dat bij een blinde geleide hond duidelijk is was de hond doet en bij autismebegeleidinghond niet en dat daarom de 'acceptatie' van andere hulphonden zoals autismehulphonden en hulphonden voor mensen met een psychische stoornis misschien wel zo laag is. Ik sla even een brug naar elder, dus ik hoop dat ik duidelijk overkom. Maar juist die duidelijke afgebakende taak is voor een bijvoorbeeld blindegeleidehond heel duidelijk. Dus voor de hond! Ik heb het niet over omgeving. Ik heb tuig om, dus ik begeleid baas door de straat. Maar let wel een blind persoon moet al een behoorlijk hoge mate van zelfredzaamheid hebben en bepaalde routes kennen, voordat met een hond begonnen kan worden. De hond lijkt fysiek misschien te leiden, maar uiteindelijk wordt hij wel door een stabiel iemand gehendeld, die dus op bepaalde zaken geattendeerd moet worden. Dat is duidelijk voor een hond.

Misschien zit ik te weinig in de autismehonden, maar die honden hebben een veel onzekere taak. Er is veel minder een duidelijk begin en eind en het kan elk moment gebeuren eigenlijk. Daarbij moeten ze een enorme tolerantie hebben, want ze moeten maar een hyperbui, een boze bui, een angstig moment zien te doorstaan of in sommige gevallen zelfs in goede banen te leiden. In een slechte periode kan zo'n hond ook behoorlijk wat te voorduren hebben. En dan gaan deze honden eigenlijk wel met pensioen? Dat kan dan in mijn inziens niet eens bij het gezin waar hij aan het werk is geweest. Een goede hond zal dan aan het werk blijven.

Als het voor aanleren van vaardigheden is, zie ik meer kwaliteit van leven bij een therapiehond. Ja die krijgen ook wt te voorduren, maar worden daarna specifiek ontladen zoals goldenlicious al beschreef, en kunnen zich daarna terugtrekken in hun mand en zich nergens meer zorgen over hoeven maken. Ik heb voor mijn traject aaihonden ook wat filmpjes van austismehulphonden gezien en nee daar werden we niet gelukkig van. Het was overigens prachtig materiaal voor ons om alle stresssignalen te scoren.....

[Fizgig]

Ben ik het wel mee eens, gyanty. Als het echt niet goed met me gaat, gaat mijn vriend alleen wandelen met de honden. Die voelen mijn gespannenheid dan feilloos aan en dat kan voor problemen zorgen. Gelukkig gaat het redelijk stabiel met me, volgens mij komt dat ook door de honden. Maar ik wil ze niet belasten met teveel stress van mijn kant. Dan gaat mijn vriend even lekker met de bal gooien met ze om te ontladen. Je moet ook wel hulptroepen hebben natuurlijk, dat heb je altijd nodig als beperkt mens, buiten de honden.

[Julisca]

Bij de stichting waar wij mee trainen was een voorwaarde dat onze zoon niet agressief zou zijn naar de hond. Nou is dat gelukkig bij hem ook zeker niet het geval.

De taak is niet altijd duidelijk voor derden maar voor Indy wel. En wat is een 'taak', beetje afhankelijk van hoe je dat definieert. Als hij 'aan het werk' is dan heeft hij zijn werkjas aan en volgen er hele duidelijke commando's. In de winkel begeleid hij onze zoon. Hij krijgt daar keurig zijn commando's links en rechts, is wel handig in de winkel. En verder moet hij zich gewoon heel keurig gedragen. Het sterkt mijn zoon in zijn zelfstandigheid.

Indy heeft een prachtleven, want naast zijn 'taak' doen we een heleboel leuke en gezellige dingen, lange wandelingen, etc.

Maar misschien zit het hem wel in de term 'hulphond'. Die wordt bij ons niet gebruikt. Het is een autismebegeleidingshond, en het woord zegt het al, hij begeleidt.

Onze zoon zal, hoop ik, door middel van de begeleiding die hij van Indy krijgt, steeds zelfstandiger en zekerder worden. Hij zal m hoop ik steeds minder nodig hebben.
Het is voor Indy 'anders' werken dan een blindengeleidehond. Een blinde heeft zijn hond natuurlijk altijd nodig en Indy wordt alleen ingezet in situaties die lastig zijn voor onze zoon.

[mirretje]

dat 2de gedeelte van de uitzending is zeer herkenbaar. Wij hebben een eigen administratiekantoor en zijn ook opgelicht door dat soort eikels. Gelukkig 'maar' voor 150 euro maar door dezelfde organisatie die in de uitzending vermeld wordt. Wij konden geen aangifte doen want de politie kon er toch niets tegen ondernemen????? Wij hebben toen gedreigd met een vervolging en toen hebben we er niets meer van gehoord. Schandalig dat soort bedrijven. Mijn partner krijgt regelmatig telefoontjes met de smoes dat ze ons een fax toesturen om een contract op te zeggen en als je dus tekent dan ben je de lul. Gelukkig hebben wij onze les geleerd...

[Corneliana]

Ik weet best een aantal hulphonden, en geen enkele daarvan komt tot z'n recht.
Die honden leiden hun depressieve leven op een kussen in een hoek van een kamertje op een verzorgings-oord, komen zelden buiten en worden niet gebruikt voor hetgeen ze waren bedoeld. Er kijkt niemand naar om. Totdat er eens iemand van de stichting langskomt om te controleren hoe het gaat (als dat uberhaupt al gebeurt), en dan wordt de boel even opgepoetst in de etalage gezet natuurlijk.
Als je hondenmens genoeg bent om er met al je fysieke beperkingen succesvol een hond op na te kunnen houden, heb je die hele stichting niet nodig bij wijze van spreken. Maar vaak zijn die clienten eigenlijk helemaal niet zulke hondenmensen.

Maar veelal is het niet mogelijk om vanuit de beperking hondenmens te zijn............en heeft de hond in kwestie een andere opdracht en dat is niet de mens hondenmens te laten zijn.
Er zijn vele soorten hulphonden. Als ik naar mijn eigen hond kijk, die is therapiehond en juist een prima tool voor het 'werk' met mensen met een autistische beperking en fysiek beperkt zijn. Let wel; mijn hond geef ik dus beslist niet uit handen. Wij vormen een team en ik heb te allen tijde de controle over wat er gebeurt. Daar zijn we speciaal voor opgeleid en als handler heb je te allen tijde je hond te beschermen en voortijdig uit stresssituaties te halen. Zijn opdracht is om een vorm van interactie te bewerkstelligen, die bijv. een fysiotherapeut of orthopedagoog niet voor elkaar krijgt. Hele minieme vormen van communicatie, die enorm belangrijk zijn voor kinderen met een ernstige vorm van autisme en bijv. spasme. Dan is het aanliggen en de hartslag van de hond al voldoende om een vorm van ontspanning bij zo'n kind te bewerkstelligen. Of dit een hondenmens zou zijn, dat weet je niet. Want zover rijkt de communicatie niet dat ze dat kunnen uitspreken. Maar ontspanning en aanzetten tot kleine 'opdrachtjes', een balletje zien dat de hond voorrolt.....als daarop gereageerd wordt, dan weet je wel heel zeker dat er contact is.

Niet elke hulphond is 'zielig' en heeft een prachtleven naast het werk. Maar je hebt zeker een punt wat jouw voorbeeld betreft. De term 'autistisch' is enorm complex en kent zoveel varianten. Ik zou never nooit een hulphond 24 uur in een dag willen inzetten bij de gradaties waar ik mee te maken heb. Dat vind ik onverantwoord.

dan werkt de hond als "snoozeltherapie". en dat is heel erg gaaf! maar lijkt mij voor de hond ook een zware klus.

Dit gaat verder dan snoozelen alleen. De hond moet een functie uit het kind halen, bijvoorbeeld spierstrekking/ontspanning van ledematen, al dan niet met staande beweging, visuele interactie of geluid/spraak activeren. Dat is ook zwaar. Als we daar vandaan komen (ik heb er een paar in gezinsvervangend tehuis en 1 aan huis), dan is de hond kapot, hoor. En dan ga ik echt niet met mijn benen omhoog aan een bak koffie, maar eerst met de hond lekker naar het bos bij ons. Uitrazen en ontstressen, daarna pas rust. Dat heeft zo'n dier nodig om goed op te laden.
Dat is echt prachtig om te doen. Het geeft de hond zelf ook heel veel voldoening, want die weet dondersgoed of een kind 'normaal' is of een beperking heeft en past zich daar direct op aan. Uit zichzelf, niet aangeleerd...
Niet elk type hond is hier geschikt voor, want door het onvoorspelbare gedrag van de patiënten, moet de hond een enorm hoge herstelfase hebben.

heel erg mooi!

[Corneliana]

Ben ik het wel mee eens, gyanty. Als het echt niet goed met me gaat, gaat mijn vriend alleen wandelen met de honden. Die voelen mijn gespannenheid dan feilloos aan en dat kan voor problemen zorgen. Gelukkig gaat het redelijk stabiel met me, volgens mij komt dat ook door de honden. Maar ik wil ze niet belasten met teveel stress van mijn kant. Dan gaat mijn vriend even lekker met de bal gooien met ze om te ontladen. Je moet ook wel hulptroepen hebben natuurlijk, dat heb je altijd nodig als beperkt mens, buiten de honden.

ik zal je iets sterker vertellen, ook een mens zonder beperkingen ofzo kan niet zonder hulptroepen.

[Ptje]

Nou even zónder iemand te na willen treden/aanwijzen/aanvallen, soms denk ik dat mensen vaak te veel willen van een hond.
Ja tuurlijk goedgetrainde honden doen ontzettend goed werk en dan denk ik aan soho honden, blindegeleidehonden enz die veel mensen hulp bieden en uit hun sociale isolement halen maar toch, het blijven levende wezens die ook hun dingen hebben (ook beperkingen ed).
Ik zelf loop dagelijks tegen dingen aan met mijn zoon die ik ook niet altijd even goed aanpak (krijgen we hulp voor) en hoe kun je dat dan opleggen aan een hond (of ander dier).
Pff ik vind het moeilijk om uit te leggen merk ik.
Hoe kun je een dier dingen verwachten die je als mens zijnde soms niet eens oplossen kunt zonder hulp.
Aan de andere kant begrijp ik ook wel zoals de sohohond die dan bijvoorbeeld de was uit de wasmachine haalt of een blinde helpt met oversteken maar hij is in de eerste plaats ook hond en moet ook hond kunnen zijn.
Het staat er heel krom maar ik hoop dat jullie een beetje begrijpen wat ik bedoel

[Julisca]

Ksnap t wel. Tis geen wondermiddel.