Het HondenForum

Ik vind het een geweldige uitvinding. Tijdens lange wandeling altijd bij me, terwijl we daar niet steeds aktief mee bezig zijn. Omdat hij eigenlijk altijd losloopt in de natuur, dit atribuut veel gebruikt om dingen aan te leren. Niet bukken, geen vieze handen (fijn hoor voor fototoestel en kijker). En ik heb altijd een superbal voor te ingewikkelde keuzes voor meneer. Gewoon gooien is trouwens erg gevaarlijk, anderen willen dan altijd achter mij lopen. Ook moet hij veel te veel speuren omdat niemand weet waar de bal gebleven is.

spijkerhond schreef:Heb ze wel,gebruik ze zelden. Ik zal wel een miep zijn maar vind het niet zo goed voor gebit en lijf om dagelijks met tennisballen te gooien. Vooral mijn aus maakt rare hoge sprongen om te vangen bij mijn werptechniek en heb ik het ding in de hand heb ik een plakhond voor de voeten lopen.....

Je kunt er ook andere ballen in stoppen met dezelfde diameter als een tennisbal, maar van een ander materiaal zoals rubber wat de tanden niet doet slijten.

Ik heb er 1 thuis en 1 in de auto. Geweldige dingen. Is voor mij zelfs een soort sport geworden om te zien hoever ik kan komen. Zou moeten opgenomen worden in de Olympische spelen naast speergooien en discuswerpen. Ezio draagt hem meestal zelf maar is daar niet zo handig in dus neem ik hem al snel van hem over. Stok laat ik rustig balanceren op mijn schouder (hoewel ik hem ook wel eens als een soort wapen achter in mijn broek steek, ziet er niet uit maar je hebt je janden vrij)

Gelukkig deelt Ezio mijn enthousiasme, da's mooi meegenomen anders zou ik de ballen zelf weer op moeten halen. Net als bij de Olympische spelen ben ik wel eens bang dat hij in de weg staat (je ziet bij het speerwerpen op t.v. wel eens zo'n man met meetlat al aanlopen dat het net lijkt of hij die speer in zijn lijf gaat krijgen als hij niet oppast) en dat is regelmatig ook zo. Hij vangt de bal dan zo uit de lucht en dat geeft soms echt een klap, de gek. Vraag me af hoe hard zo'n tennisbal wel niet kan gaan.

Enfin, ook nog multifunctioneel; blubber van schoen schraper, aanwijsstok, onkruid en takken wegmepper (denk aan een kapmes), onvriendelijke derden mee afdreigen, paddenschepje (pad er in en dan zo naar de sloot brengen)

Op plekken waar ik kans op wegstuiterende ballen wil voorkomen schop ik altijd tegen de ballen zodat het allemaal wat meer over de grond gaat maar in de wei b.v. doen wij het met de werparm.

Ik vind ze ideaal want ik ben ook zo'n kneus die een bal nog geen 5 meter vooruit krijgt.
Een van de honden mag m dragen totdat ik ga gooien

Ik zal er nog even achteraan melden dat we de harde en toch uit de lucht grijpbare ballen zo veel mogelijk voorkomen. Niet dat er straks iemand denkt dat ik knoerharde ballen op Ezio's bekkie sta af te vuren. Als ik er echt een wil lanceren die voor een Olympische medaille zou kunnen gelden dan moet hij naast me zitten en mag hij alleen apporteren zodra de bal al geland is. Enfin, dit even voor de goede orde.

Ik heb er een in de auto liggen en ik gebruik hem som als ik de teven allebei meeneem naar de knpv- club. Dan train ik met Faiza, en als iedereen klaar is, doe ik nog wat volgoefeningen o.i.d. met Noeska en als afsluiter gooi ik balletjes met die werpers over het veld. We hebben nogal,een groot veld, dus dan kan ze lekker tekeer gaan, en is ze ook blij.

Op wandelingen neem ik dat ding nooit mee, te groot en ik gooi liever niet met balletjes met beide honden tegelijk.

Meestal heb ik een schoudertas schuin omhangen met de stok erin, die ik dan tussen de hengsels duw zodat hij blijft zitten. De ballen in de tas en een fles water.

Ik heb aan de vorige werpstok een touwtje bevestigd...zoals aan een paraplu. Je kunt hem dan schuin over je rug dragen en je hebt er geen last van verder.

Goed idee van dat touwtje.