Het HondenForum

Als ik echt zo ziek ben dat ik niet even kan lopen dan kan Kenzo in de achtertuin plassen. Poepen doet hij echt niet in de achtertuin, maar mijn vader laat hem dan ook uit dus dan kan hij poepen.
Mocht mijn vader ook geveld zijn dan zijn er nog broer en zus die hem in hoge nood ook wel even uit willen laten.

Oké, ik neem terug wat ik zei.. Vorige week was ik ziekjes maar nu heb ik echt hoge koorts en een keelontsteking en vraag me nu dus zelf ook af hoe ik het ga doen vriend is varen.. Ik hoop dat ik mijn moeder te pakken krijg dat die vrij is...

Hoe ziek ik ook ben, ik moet ook doorbijten en ze toch uitlaten. Is dan wel maar naar het dichtstbijzijnde stuk waar ik ze los kan laten en zelf even kan gaan zitten ondertussen. Zo had ik begin dit jaar een geknelde spier in mijn rug. Kon met moeite 10 stappen achter elkaar zetten zonder door mijn knieën te gaan van de pijnscheuten maar moest toch naar buiten. Duurde een eeuwigheid voordat ik ergens was waar ze konden plassen enzo... Je moet er soms wel iets voor over hebben. Had toen niemand in de buurt die ze even kon buiten laten in mijn plaats.

Tegenwoordig heb je ook wel bijna overal een uitlaatservice. Die komen je honden aan huis halen voor een wandeling van 30min - 1uur, dus dat kan ook een mogelijkheid zijn als je echt niet zelf buiten kunt.

Ik heb gelukkig mijn ouders dichtbij, en een buurvrouw die Jamey samen met haar eigen hond uit kan laten.

Ik was vorige week al niet lekker, zere keel, verkouden etc. Maar dan wandel ik wel door, al is het in een wat rustiger tempo. Maar heb nu een longontsteking en heb het weekend met 40 graden koorts op bed gelegen. Ik strompel dan 2 x per dag naar het eind van de straat naar het veldje en gelukkig was m'n vader vrij voor 1 keer per dag een lange wandeling. En als uitzondering mocht meneer op het voeteneind liggen, dat vond hij volgens mij wel een goed compromis. Mocht ik door de week ook echt ziek zijn dan kan hij ook naar de dagopvang, maar dan moet iemand hem wel brengen.
Maar goed de laatste keer dat ik koorts heb gehad is 6 jaar geleden dus vaak komt het niet voor gelukkig

Meestal sleep ik mijzelf naar een bankje om daar uit te hijgen tot ik weer terug kan
En voor de rest is de tuin er. In nood mijn ouders maar die zijn regelmatig ook weg, vaak precies als ik ziek ben dat doen ze gewoon expres

enkel in het gips..en ik liep dezelfde avond nog met krukken en twee honden een rondje gebroken hand hetzelfde..griep,voorhoofdsholteontsteking...ik bikkel altijd door...ik kan mijn ouders ook vragen of mijn schoonouders.als manlief werken is..maar ik doe het liever zelf haha...ik loop dan wel alleen rond het perkje aan het einde van de straat ..in de tuin doet nina niets(shaggy vroeger ook niet)

Afkloppen, ben weinig tot nooit ziek.
mocht dat voorkomen is mn moeder er, of mn vriend! en ze hebben elkaar natuurlijk ook. dan is het een korter rondje.

Tja..niemand gaat mijn honden voor mij uitlaten en dat wil ik ook niet, dus zal het toch zelf moeten doen. Gelukkig is het naar het gras maar een klein stukje lopen..dus dat worden rondjes van 5 minuten

moet wel heel erg zijn wil ik de honden niet uit kunnen laten.
2 jaar terug een longontsteking gehad en toen ben ik met de auto naar een veldje gereden waar ze wat gerent hebben.
Harley neemt mijn moeder nog wel eens mee aan de lijn. Hij kan niet los bij een ander.
Maar al moet hij het in de tuin doen dan is dat ook geen probleem.
Toya is een ander probleem. Die durf ik niet goed met een ander mee te geven omdat ze nog wel eens auto's wil drijven.
Mijn moeder kan haar ook niet baas. Gelukkig met haar nog nooit meegemaakt dat ik haar niet kan uitlaten of trainen.

Ik ben de hele week al ziek nu Arie loopt gewoon wat langer met Jara voor hij naar z'n werk gaat. Als ik 's morgens beneden kom loop ik een kort rondje en doe dat tussendoor nog een keer. Zodra Arie thuis komt loopt hij een groot rondje met ze en sommige dagen moeten ze het dan maar even met wat minder doen. Jara kan altijd nog de tuin in en daar een beetje rennen voor Quincy hoeft dat allemaal niet en zeker zoals nu met de kou ligt hij liever op een warm plekje dan dat hij naar buiten gaat. Het is niet anders dan.

Er is hier altijd wel iemand die Nessa uit kan laten.. Mijn schoonouders wonen een paar straten hier vandaan, dus als het echt niet zou gaan, nemen ze Nessa mee op hun grote ronde (andersom ook zo, als zij omhoog zitten, neem ik hun hondje ook mee)
Zouden zij niet kunnen, laat mijn oudste zoon (bijna 19) Nessa uit. Dat doet hij nu al steeds vaker als hij de kans krijgt. Hij vindt het geweldig met haar te wandelen, vooral nu hij het erg druk heeft op school gaat hij geregeld met haar een rondje om zijn hoofd leeg te maken..

Ziek of niet ziek, lopen doe ik zelf.

Al gaan ze dan maar 1 rondje uit, en daarna wacht ik tot mijn vriend thuis is.
Gelukkig is dat hier geen probleem.

Als ik erg ziek ben, zullen ze zich in de tuin moeten schikken, maar voor Rhodi is dat sowieso al de enige plek waar hij even los kan, dus die hoor je er niet over. En Branco is sowieso zo gemakkelijk als wat, als die een week lang alleen even plassen-poepen-en-terug rondjes krijgt, vind hij het ook wel prima. Verder heb ik gelukkig mijn lieve ouders die dan bijspringen.

ik heb regelmatig erge migraine aanvallen. dan gaan de honden even voor op het gras. lopen is er dan echt niet bij. dan doet mijn man wel een grotere uitlaatronde in de avond of ochtend. die laat ze zo ie zo uit, in de avond en ochtend. het is nog niet voor gekomen dat we allebei te ziek zijn. maar dan nog. we gooien een deur open en ze kunnen hun behoefte doen. en dan lopen ze weer naar binnen.

het maakt de honden ook niet veel uit. een dagje bankhangen is hier geen probleem. en ze kunnen ook de tuin in, mochten ze dat willen. dan gooi ik soms een balletje vanuit de achterdeur opening, als de ergste pijn weg is.

dan ga ik een andere dag weer eens lekker naar het bos met de honden.

mocht ik een operatie o.i.d hebben, dan gaan ze naar de oppas en anders een pension/dagopvang. als je kinderen hebt, stuur je ze ook wel eens uit logeren.

Als ik heel erg ziek ben, dan laat mijn vriend hun uit.En anders een hele goede vriend van ons.Verders niemand.

Ik heb toen ik thuis woonden een keer geprobeerd de hond (franse bordeauxdog) uit te laten terwijl ik met krukken liep voor een verrekte enkelband. Dat resulteerde erin dat ik op de hoek van de straat met een voorhoofd en rug druipend van het zweet van de inspanning en de pijn, en tranen stromend over mijn wangen stond uit te hijgen en de hond er maar bij ging zitten zo van nou, dit wordt hem dus ook niet vandaag.
Net toen ik mezelf weer een beetje in de hand had, keek Mistral me aan, en ging zitten poepen en plassen en keerde zich daarna demonstratief om terug naar huis. Zo van, wij gaan nu!
Ik ben nog nooit zo blij en dankbaar geweest naar die hond toe. Alsof ze het aanvoelde dat het niet ging lukken.

Verder als ik ziek ben, kaken op elkaar en gaan. Het worden geen al te lange rondjes, maar in ieder geval een blokje om. Dat uitgebreid wandelen komt wel weer als ik niet meer bang ben om om te vallen.
Overigens moesten wij altijd wel met de hond naar buiten, want we hadden geen tuin.
Ik heb geloof ik 1 keer de kleine hond Pluto (jack russel x maltheser) allen voor het portiek laten plassen. Toen had ik een gecompliceerde bovenarmbreuk waardoor ik ook niet naar school mocht van de chirurg (3 maanden niet) en een babyzusje wat boven lag te slapen.

Ik heb een hele lieve broer en een hele lieve schoonzus die graag met diesel wandelen.. Boy word dan door papa gedaan..

Vegas heeft dikke pech als ik ziek ben want er is niemand anders die met hem kan (mag ) wandelen. Ik loop dan drie keer per dag een poep-plas-rondje en verder niet. Met echte griep kan ik geen hele wandeling aan. Vegas past zich overigens prima aan als ik echt ziek ben. Hij is dan solidair en blijft in ieder geval een dag of 2/3 rustig. Daarna is het over (de griep meestal ook) en moet hij er uit.