Het HondenForum

Nog geen dingen met ernstige afloop wel:

Als je herplaatser twee dagen in huis is, zijn vlees uit zijn bak grissen, terwijl hij staat te eten, omdat het nog bevroren is :N:
niet de handigste manier om er achter te komen dat je hond echt een sul is.

Op je hurken gaan zitten om zijn zere pootje te bekijken en vervolgens met de poot in je hand achterover vallen en de hele hond mee trekken..

Heel boos schreeuwen naar de zwart witte geit van de overburen omdat je denk dat het je hond is (die verschrikt van achter aan komt rennen)

Met hond twee uur naar je flat in delft rijden om je bij binnenkomst pas af te vragen of hij wel in de lift durft.

Roepen "JA, Rennen maar!" voor de deur om er dan achter te komen dat de deur naar binnen open gaat en zowel je hond als jezelf zowat een bloedneus slaat..

Ik heb een keer fik gehad. Gaspit opengedraaid én op de electrische vonkontsteker gedrukt waardoor de achterste gaspit aan ging en waardoor iets wat erop stond vlam vatte. Hihi en dan ga je naar de prenatal om zo'n schermpje te kopen en zegt die verkoopster"Ach, is die van u ook zo onderzoekend? Dan moet je er een keer aan geloven he?" Waarop ik vertelde dat het voor mijn honden was. Ze keek me erg gek aan ... Mijn knoppen van het gasfornuis kunnen eraf, dus die heb ik er nu standaard vanaf. Gaskraan kan ik echt niet bij in mijn keuken.

wat een verhalen!! Heel leuk om te lezen en gelukkig liep het in de meeste gevallen goed af. Hield mijn hart af en toe wel vast. Nu mijn beurt....


Shira was nog maar een pup toen ik bij mijn broer op verjaardagsvisite ging. 's Avonds ging er wat bezoek weg & wij gingen vrolijk verder met borreltjes drinken Na een half uurtje (of misschien wel een uur ) dacht ik waar is Shira??? Hele huis doorzocht, samen met de rest van het bezoek, totdat ik in de gang kwam. De voordeur was voorzien van folie, maar ik zag duidelijk aan de andere kant van de deur twee rechtopstaande oortjes. Voordeur open gedaan en ja hoor.... daar zat Shira braaf te wachten om weer naar binnen te mogen. Ze had wel weg kunnen lopen of de weg over kunnen gaan.


En dan nog een voorval met Taro ook als pup. Ik moest die dag een aantal uren werken, maar Taro kreeg nog vier keer op een dag zijn bakje vers vlees. Zo ook om 12 uur. Dus tussen de middag naar huis en Taro en Shira uitgelaten. Het was mooi weer. Boterhammetje gesmeerd en met een tijdschrift in de tuin gaan zitten. Genieten van de zon... lezen en lekker eten . Na een uurtje de hondjes gedag gezegd om nog even mijn werk af te ronden. Op het werk kwam ik er pas achter dat ik Taro helemaal niet gevoerd had. En hij houdt zo van eten. Terug naar huis en hij zat heel zielig voor de koelkast (waar zijn vleesjes in staan) en hij jankte ook nog....


Het ergste dat ons is overkomen is met Shira afgelopen jaar. Mijn vriend wist een nieuw wandelgebied met heel veel heuvels en schuin aflopende dalingen. Hij was stokken aan het gooien en Shira haalde ze met alle liefde op. Ook gooide hij de stokken naar beneden en Shira vloog er achteraan. Ik had al mijn twijfels hierbij, maar zag het plezier dat ze beiden hadden. Vlak bij de auto pakte hij nog 1 laatste stok op en gooide die zo een diep gat in. Helemaal niet kijkend of de afdaling wel schuin afliep. Shira nam een aanloop... sprong... en verdween. We hoorden een gil en mijn vriend sprong er achteraan. Ook hij verdween. Wat bleek... deze afdaling was stijl en zo'n 2 1/2 meter diep. Shira hebben we eruit getild met z'n twee en meteen naar de kliniek gebracht. Resultaat gescheurde kruisband . Ze is vrij snel weer helemaal hersteld, maar aj aj aj, wat kunnen wij onszelf nog voor het hoofd slaan na zo'n actie.

Ze aangewend hebben dat ze wat in hun bek krijgen tijdens de begroeting. Saar al sinds pup af aan de autosleutels, en Miep wil altijd de portemonnee.

Zo op station Zeist. Pieter kwam met Saar met de trein daarheen, en ik zou ze met de auto oppikken om naar Haarlem te gaan. Dus op het station krijgt Saar de sleutels, die ze vervolgens even later prompt liet vallen in de bosjes. We hebben wel een uurtje lopen zoeken toen. Laatst trouwens hier thuis ook, achterin de tuin.

En Mieppies portemonnee-gedoe kost me ongeveer een nieuwe portemonnee per jaar. Maar ook ben ik wel eens een jaar mijn gevulde portemonnee kwijt geweest. Na de Nijmeegse vierdaagse in slaap gevallen tussen Nijmegen en Arnhem. Dus ik werd wakker op station Utrecht. Trein terug naar Arnhem redde ik nog, maar die naar Doetinchem niet meer. Geen zin om een paar uur te wachten, dus een dure taxi genomen. Om 5 uur 's nachts ofzo kwam ik thuis, en de dames kwamen naar beneden om me heel blij te begroeten. Ook eventjes de tuin in geweest en de volgende ochtend, portemonnee kwijt. Taxi gebeld, maar nee daar lag hij niet in. Dus hij moést wel thuis zijn. Maar waar?
Een jaar later vond Pieter hem helemaal achterin de tuin terug. Het papiergeld was volledig vergaan, maar ID en rijbewijs deden het gelukkig nog (stond net op het punt om nieuwe aan te vragen).

Maar goed, leer ik hiervan? Nee dus

Heel boos schreeuwen naar de zwart witte geit van de overburen omdat je denk dat het je hond is (die verschrikt van achter aan komt rennen)

Dat is écht suf!

De straat uitrijden en dan tegen de honden zeggen dat ze rustig af moeten liggen achterin, nadat Kyara een spurt naar voren had gemaakt en zat te hyperen met de kont tegen de stoelleuning aan. Heb ik de achterklep niet goed dichtgedaan en is Kyara er bijna uitgevallen.
Middenop de weg gestopt en de klep weer dichtgedaan. Voortaan is de klep gewoon op slot.

Ja hoor, kan ze best houden, tegen een buurtgenoot met een hondje te zeggen. En vervolgens languit gestrekt gaan, omdat ik met mijn laarzen absoluut geen grip had op het kletsnatte gras. En ze trokken op dat moment eigenlijk helemaal niet.

Tjaa, trainers van het oude stempel toch geloven.....

En oh ja, ik ben van de winter met de fiets gevallen terwijl Dana achter in het mandje zat. Ik ben er nog steeds niet uit of het nou een geluk bij een ongeluk was dat ze er los inzat; natuurlijk schoot ze van de fiets vandaan richting de (gelukkig uitgestorven) weg, maar als ze vast had gezeten was ze echt tegen de grond geslagen

Een hele discussie aangaan met mensen omdat ze met je hond lopen en hem roepen. En terwijl ik met hem sta te praten lijnde zij het dier een meter of 15 verderop aan!
Blijkt dat ze een teefje stabij/wetterhoun kruising hebben met exact dezelfde aftekening als mijn kruising stabij/wetterhoun reutje... Ze was alleen wat smaller gebouwd, maar dat was pas duidelijk als je dichterbij kwam.
We hebben er uiteindelijk smakelijk om kunnen lachen en hebben nog heel vaak elkaars hond staan roepen....... Want ze waren op afstand echt niet uit elkaar te houden.

Ik kan me nu maar even een ding bedenken.

Ongeveer een half jaar geleden gebeurd. Ik was naar de AH gegaan voor wat dingetjes te halen oa tandpasta. Dus ik kom weer thuis en wil het tasje met mijn gekochte dingen leeg gaan halen. Maar omdat er ook wat te eten in het tasje zat liep Kalti de hele tijd heel nieuwsgierig achter me aan. Dus ik sta in de keuken en wil de tandpasta uit het tasje halen, laat ik de tube toch vallen, met de scherpe punt zo in mijn voet. Uit reflex trap ik met mijn andere voet naar achter, waar dus het hoofd van Kalti was.

xD

Ik heb me echt al uren vermaakt met dit topic hahaha! Zitten erg grappige tussen.

Moar

Blitz heeft apporteren nooit echt leuk gevonden. De laatste tijd nu wel door de beloning die hij erachter krijgt. Maar hij doet het niet voor het speeltje. Eens buitenhuis speelt Blitz gewoon helemaal niet. Ik was een heel nieuwe dummy gaan kopen en trok met Blitz naar het park. Hij moest en zou spelen. Ik heel mongool gaan lopen doen in het park en Blitz had zo van uhm Toen werd ik een beetje gefrustreerd en heb ik de dummy op de grond gegooid.
Vanaf dan, als ik die betreffende dummy uit de kast haal, kijkt ie heul sielug!

Verder tjah, de bekende enorm hard roepen op je hond, je bijna boos maken omdat ie niet komt terwijl hij achter je staat en kijkt van uhm