Het HondenForum

Cash schreef: Nou maar dan heeft het toch gewerkt?
Je moet op een gegeven moment ook tevreden zijn en niet iets willen vragen van een hond wat gewoon niet gaat lukken.
Hera kan nu prima op een paar meter van een hond passeren en dat is genoeg voor mij. Ze hoeft niet neus aan neus te kunnen snuffelen en ik hoef al helemaal niet te denken dat ze ooit leuk met een andere hond zal kunnen spelen.
Maar als ik ergens loop en aan de overkant loopt een andere hond heeft ze zich te gedragen. Ze mag best wat stoom blazen maar dat hysterische geblaf niet.

Het is natuurlijk ook wel lastig oefenen als je met 2 honden loopt. Ik oefen dit soort dingen dus ook gewoon alleen met de hond in kwestie, zonder andere rellers erbij.
Hera wil trouwens gewoon echt de andere hond mollen hoor en ook die heeft dus geleerd normaal te doen.

het heeft ook zeker gewerkt. alleen nu is het plafond een beetje bereikt ofzo met deze manier.
ik weet niet of het nooit gaat lukken. bij Ragyo is het uiteindelijk ook gelukt en gek genoeg doordat ik er geen aandacht meer aan besteedde. hij was het minst erg qua uitvallen dus heb ik hem maar laten gaan want 2 tegelijk aandacht vragen kon ik niet. heeft dus goed uitgepakt.
neus aan neus snuffelen hoeft hier ook absoluut niet, maar voorbijlopen zonder echt uitvallen zou moeten kunnen vind ik. en kan soms ook al wel afhankelijk van hond en afstand, maar vaak ook niet.
ik loop bijna altijd met de honden samen omdat het me anders te veel tijd kost, maar sowieso vanaf dat ik hier de deur uitloop kan ik al andere honden tegenkomen, dus elk klein rondje is dan al "oefenen". soms spreek ik met Kiba wel apart af met mensen om hem aan andere honden te laten wennen, dat doet echt wel goed.
anyway misschien dat het met Kiba ook mettertijd wel minder wordt, het is toch nog maar een onzeker ventje van 1,5
wat ik nu heb is acceptabel en alles wat beter gaat is mooi.

ben trouwens wel benieuwd of er voor Storm al enig effect is of duurt dat langer?

Caro. schreef:Maar puur trainen vind ik wat anders Marc.
Met een uitvallende hond, moet je dus ook door blijven trainen als je met 2 of 3 honden loopt, want volgens mij kan je dan niet ineens het uitvallen wel goed vinden.
Stel dat je 1 of 2 jaar traint op het niet uitvallen, dan zou dat betekenen dat je dus 1 of 2 jaar lang je honden nooit samen kan uitlaten.

.

mwah.
Hera valt echt nog weleens uit hoor. Vaak zat ook zelfs.
Maar als ik het niet wil hebben dan kan ik dus haar aandacht bij mij krijgen. Iets wat een paar jaar terug niet lukte.
Ik ben zo inconsequent als de pest en soms zal het me wel even.
Belangrijkste vind ik dat als ik het niet wil hebben ze het ook niet doet en ik daar op zo'n moment nu alleen nog maar een 'Nee he! Hera' voor nodig heb.

Ik train Saffie met uitvallen gewoon als Boy erbij is en hij bemoeit zich er verder niet echt mee. Soms wil hij ook wel wat lekkers en dat krijgt hij dan als 'het gevaar' geweken is en ik klaar ben met Saffie. Ik heb gewoon mazzel dat Boy tijdens wandelen niet zo heel veel om lekkers geeft en aan de lijn niet op andere honden reageert.
Als ik de hond van mijn ouders erbij heb is het namelijk wel chaos. Dan ga ik ergens heen waar het rustig is of ik loop in twee keer.

Cash schreef:

Caro. schreef:Maar puur trainen vind ik wat anders Marc.
Met een uitvallende hond, moet je dus ook door blijven trainen als je met 2 of 3 honden loopt, want volgens mij kan je dan niet ineens het uitvallen wel goed vinden.
Stel dat je 1 of 2 jaar traint op het niet uitvallen, dan zou dat betekenen dat je dus 1 of 2 jaar lang je honden nooit samen kan uitlaten.

.

mwah.
Hera valt echt nog weleens uit hoor. Vaak zat ook zelfs.
Maar als ik het niet wil hebben dan kan ik dus haar aandacht bij mij krijgen. Iets wat een paar jaar terug niet lukte.
Ik ben zo inconsequent als de pest en soms zal het me wel even.
Belangrijkste vind ik dat als ik het niet wil hebben ze het ook niet doet en ik daar op zo'n moment nu alleen nog maar een 'Nee he! Hera' voor nodig heb.

Dat laatste vind ik ook het belangrijkste, alleen ik denk dat je bij het aanleren toch wel consequent zal moeten reageren?
Het lijkt mij verwarrend als je de ene keer wel ingrijpt en de andere keer niet.
Alhoewel het tussen Puch en mij dus helemaal niet overkwam en dan maakt dat verwarrende ook niet meer uit, haha. Overigens schreef ik al eerder dat de methode op zich, wel prima werkte met mensen en kinderen. Als die bv ineens hard gaan praten, rennen of als er gewoon geen 'kalme' situatie is, dan kon Puch daarop reageren door te blaffen en daar heb ik hem dus wel prima kunnen aanleren door de methode aandacht/wat lekkers, dat hij zijn aandacht op mij moet focussen.
Als hij nu iets vreemd vindt, dan kijkt hij een fractie van een seconde verwarrend om meteen daarna mij aan te kijken.

Mooie discussie. Eén ding wil ik toch nog even noemen; rangorde en leiderschap.
Marc tipt het even voorzichtig aan, maar ik denk dat bij uitvalproblemen dit zeker een rol heeft, naast al het andere wat is genoemd.
Ik ben wel van mening dat als een hond vanuit een pure agressiemotivatie, dus zonder dat hierin angst een erg duidelijke rol speelt, uitvalt aan de lijn,het duidelijker communiceren van je rangorde kan helpen. Jij bent immers degene die bepaalt of er een drama gemaakt wordt ja of nee.
En duidelijk leiderschap moet een bange hond bescherming geven en daarvanuit dus ook meer rust.
Je voorkomt ingesleten uitvalgedrag niet met voldoende dominantie, maar wel vind ik dat het iets is wat je altijd even mee moet nemen binnen je training en omgang met je hond.

Eline* schreef:Mooie discussie. Eén ding wil ik toch nog even noemen; rangorde en leiderschap.
Marc tipt het even voorzichtig aan, maar ik denk dat bij uitvalproblemen dit zeker een rol heeft, naast al het andere wat is genoemd.
Ik ben wel van mening dat als een hond vanuit een pure agressiemotivatie, dus zonder dat hierin angst een erg duidelijke rol speelt, uitvalt aan de lijn,het duidelijker communiceren van je rangorde kan helpen. Jij bent immers degene die bepaalt of er een drama gemaakt wordt ja of nee.
En duidelijk leiderschap moet een bange hond bescherming geven en daarvanuit dus ook meer rust.
Je voorkomt ingesleten uitvalgedrag niet met voldoende dominantie, maar wel vind ik dat het iets is wat je altijd even mee moet nemen binnen je training en omgang met je hond.

Ik weet ook bijna zeker dat woest uitvallende honden leiding missen. Dapper en Wuilus waren echt honden van de middelvinger en dus durfde die ook een grote bek op te zetten. Eva en Cleo durven dat ook maar niet als wij dat niet willen. Daar zit wel echt een heel groot verschil. De laatste jaren en zeker met Eva beseffen wij veel meer hoe erg een hond leiding nodig heeft. Lukt dat dan lossen er toch een heleboel zaken op inderdaad. Eva viel uit naar honden en andere zaken die we moesten passeren. Nu niet meer en nog steeds als het gebeurd veel meer bij mij dan bij Martijn. Hij traint veel meer en doet ook de behendigheid. Ik ga vooral ballen gooien, lekker lang wandelen en fietsen met Eva. Bij mij heeft ze meer praatjes buiten. Op de een of andere manier ben ik binnen strenger. Maar dat zal jou wel niet verbazen denk ik Ik kan de honden dus veel makkelijker naar hun plaats sturen of laten stoppen met dwingend gedrag of te spannende interactie met elkaar.

Je ziet sowieso vaak dat honden die zich misdragen dat dan veel vaker of meer doen bij een persoon. Alleen dat al maakt dat het duidelijk aan die persoon ligt.

Jij hebt in Amsterdam toch ook een tijdje echt geoefend met Dapper? Dus met duidelijk de leiding nemen en belonen. Toen ging het best goed herinner ik mij

MARC_S schreef:

Eline* schreef:Mooie discussie. Eén ding wil ik toch nog even noemen; rangorde en leiderschap.
Marc tipt het even voorzichtig aan, maar ik denk dat bij uitvalproblemen dit zeker een rol heeft, naast al het andere wat is genoemd.
Ik ben wel van mening dat als een hond vanuit een pure agressiemotivatie, dus zonder dat hierin angst een erg duidelijke rol speelt, uitvalt aan de lijn,het duidelijker communiceren van je rangorde kan helpen. Jij bent immers degene die bepaalt of er een drama gemaakt wordt ja of nee.
En duidelijk leiderschap moet een bange hond bescherming geven en daarvanuit dus ook meer rust.
Je voorkomt ingesleten uitvalgedrag niet met voldoende dominantie, maar wel vind ik dat het iets is wat je altijd even mee moet nemen binnen je training en omgang met je hond.

Nu niet meer en nog steeds als het gebeurd veel meer bij mij dan bij Martijn. .:

Ik ben het helemaal met jullie eens hoor.
Hera valt bij mij ook veel meer uit als dat ze bij Frank doet.
Hera is mijn poppetje, mijn allessie en ik heb bij heel veel zoiets van 'ach wat boeit het'. Op dat uitvallen na dan hoor maar de hond kan dan wel een loopje met je nemen.
Frank is sowieso veel 'dominanter' in houding/stem naar de honden dan dat ik ben. Hij doet dat niet eens bewust maar straalt dat uit.

Maar goed, als je dat dus niet zo van nature hebt dan moet je het op andere manieren op zien te lossen.

Cash schreef:

MARC_S schreef:

Eline* schreef:Mooie discussie. Eén ding wil ik toch nog even noemen; rangorde en leiderschap.
Marc tipt het even voorzichtig aan, maar ik denk dat bij uitvalproblemen dit zeker een rol heeft, naast al het andere wat is genoemd.
Ik ben wel van mening dat als een hond vanuit een pure agressiemotivatie, dus zonder dat hierin angst een erg duidelijke rol speelt, uitvalt aan de lijn,het duidelijker communiceren van je rangorde kan helpen. Jij bent immers degene die bepaalt of er een drama gemaakt wordt ja of nee.
En duidelijk leiderschap moet een bange hond bescherming geven en daarvanuit dus ook meer rust.
Je voorkomt ingesleten uitvalgedrag niet met voldoende dominantie, maar wel vind ik dat het iets is wat je altijd even mee moet nemen binnen je training en omgang met je hond.

Nu niet meer en nog steeds als het gebeurd veel meer bij mij dan bij Martijn. .:

Ik ben het helemaal met jullie eens hoor.
Hera valt bij mij ook veel meer uit als dat ze bij Frank doet.
Hera is mijn poppetje, mijn allessie en ik heb bij heel veel zoiets van 'ach wat boeit het'. Op dat uitvallen na dan hoor maar de hond kan dan wel een loopje met je nemen.
Frank is sowieso veel 'dominanter' in houding/stem naar de honden dan dat ik ben. Hij doet dat niet eens bewust maar straalt dat uit.

Maar goed, als je dat dus niet zo van nature hebt dan moet je het op andere manieren op zien te lossen.

Ik moet eerlijk zeggen dat Puch ook wel 'mijn kleintje' is en hij is verder zo lief en knuffelerig, dat ik ook weleens dingen accepteer onder het mom 'schattig' die natuurlijk vanuit een hond gezien helemaal niet zo schattig zijn
Maar aan de andere kant, accepteert Puchu ook weer alles van mij. Al ga ik bovenop hem liggen, hij vindt het allemaal prima. Nog nooit in 3,5 jaar tijd ook maar een grommetje of een lipje richting mij en ook de agressie richting reuen keert zich niet tegen mij, zelfs niet als ik hem aanraak als hij zo hypert.
Wel merkt hij het dus ook meteen als ik niet zo lekker of zelfverzekerd in mijn vel zit en dan is het uitvallen dus ook erger dan wanneer ik zorgeloos met hem over straat ga.
En wat even geduurd heeft, is het begrijpen dat Puch op bijna iedere 'ingreep' erger hypert.... daar snapte ik dus geen bal van, want ik had dat ook nog nooit meegemaakt. Als Kaya uitvalt, wat bijna nooit gebeurt, dan geef ik even een brul en is Kaya direct weer terug bij de les. Puchu raakt bijna overal meer opgefokt van en dat heb je ook niet 1, 2, 3 in de gaten. In ieder geval niet voordat je meerdere methodes hebt geprobeerd.
Het sleutelwoord bij hem is absoluut rust, zelf doodkalm blijven - op het enge af - en dan neemt hij dat weer over en dat ben ik stomweg niet in alle situaties. Ik kan ook weleens in de stress schieten of eens uit mijn slof schieten

Caro. schreef:Ik moet eerlijk zeggen dat Puch ook wel 'mijn kleintje' is en hij is verder zo lief en knuffelerig, dat ik ook weleens dingen accepteer onder het mom 'schattig' die natuurlijk vanuit een hond gezien helemaal niet zo schattig zijn
Maar aan de andere kant, accepteert Puchu ook weer alles van mij. Al ga ik bovenop hem liggen, hij vindt het allemaal prima. Nog nooit in 3,5 jaar tijd ook maar een grommetje of een lipje richting mij en ook de agressie richting reuen keert zich niet tegen mij, zelfs niet als ik hem aanraak als hij zo hypert.
:

Maar dat is weer iets anders.
Ik heb ook absoluut geen probleem met Hera, kan alles met haar doen en ze accepteert ook alles maar ik heb gewoon een minder natuurlijk overwicht als dat Frank bijv. heeft.
Maar dat wil niet zeggen dat ze alles kunnen maken bij mij en dat weten ze heus wel.

Cash schreef:

Caro. schreef:Ik moet eerlijk zeggen dat Puch ook wel 'mijn kleintje' is en hij is verder zo lief en knuffelerig, dat ik ook weleens dingen accepteer onder het mom 'schattig' die natuurlijk vanuit een hond gezien helemaal niet zo schattig zijn
Maar aan de andere kant, accepteert Puchu ook weer alles van mij. Al ga ik bovenop hem liggen, hij vindt het allemaal prima. Nog nooit in 3,5 jaar tijd ook maar een grommetje of een lipje richting mij en ook de agressie richting reuen keert zich niet tegen mij, zelfs niet als ik hem aanraak als hij zo hypert.
:

Maar dat is weer iets anders.
Ik heb ook absoluut geen probleem met Hera, kan alles met haar doen en ze accepteert ook alles maar ik heb gewoon een minder natuurlijk overwicht als dat Frank bijv. heeft.
Maar dat wil niet zeggen dat ze alles kunnen maken bij mij en dat weten ze heus wel.

Maar dat weet Puchu ook en hij reageert daar dus ook in alle situaties - behalve die van de reu - uitstekend op.
Hij kan best ver gaan met mij en een aardig potje breken, maar hoort ook feilloos aan mijn stem wanneer het genoeg is geweest en daarom vind (vond) ik het dus ook zo vreemd, dat hij bij het zien/ruiken van een intacte reu totaal niet reageert. Die adrenaline moet dus enorm zijn, denk ik...

ff updatje
hij is nu bijna een week chemisch gecastreerd..
het begint te werken tussen 2 dagen en 1 week...
ik weet niet of het al helpt dat durf ik niet te zeggen...

ik ben nu 2 honden tegen gekomen en het ging redelijk goed.. hij had zijn haar wel omhoog maar ik kon zijn aandacht redelijk bij me houden.. hij keek wel af en toe maar vond mij iets intressanter..
maar dat kan ook aan de toeter training liggen..
wel heb ik het idee dat ie iets rustiger is in zijn slaap... normaal ligt ie toch een paar keer per dag te grommen in zijn slaap en dat heb ik nu een 2 a 3 dagen niet gezien... maar dat hoeft mss niet aan de castratie te liggen