Het HondenForum

Voor mij is het deze
Mijn vriend met Sammie

Prachtige foto's allemaal, ik zat echt even wat tranen weg te vegen.

Nou, dan toch ook maar een foto, maar het is vooral het verhaal. De hond was van mijn opa en oma, hij heette Heros. Eerst overleed mijn opa, het was zijn hond. Mijn oma kon de hond niet meer aan en toen ze opgenomen moest worden, moesten wij zoeken naar een nieuwe eigenaar. Maar Heros was al 9, had zware HD, gromde en beet als hem iets niet zinde en was alleen een kennelleven gewend. Ik was eigenlijk de enige die alles met hem kon doen, maar ze woonden ver weg, dus ik kon de hond maar eens per maand trainen. En wat wilde ik hem graag hebben, maar mijn ouders wilden niet zo'n hond in huis met kleinkinderen op komst. Ruzies hebben we erover gehad, het was het enige wat ik nog had van mijn overleden opa en oma en het lukte niet om een baasje te vinden, hij zou waarschijnlijk worden afgemaakt...

Totdat mijn vader op het laatste moment een vriend van hem sprak, die de hond wel wilde hebben. Ondanks zijn fysieke problemen, zijn gegrom en gehap. Ze woonden ook nog bij mijn ouders in de buurt! Er was één maar, en dat was dat ik de weekenden in hun huis zou oppassen als ze een weekendje weg gingen. Geweldig, dat wilde ik het allerliefst!
Mijn vriend vond Heros maar een engerd en Heros zag mijn vriend als een vervelende indringer en dat liet hij duidelijk merken. Maar dit veranderde al snel en uiteindelijk was Heros nog gekker op mijn vriend dan op mij. Het was de eerste hond waar hij écht een band mee had en ook hij kon alles met hem doen. Zelfs zijn eigen nieuwe eigenaren lukten dat niet. Uiteindelijk heeft Heros nog twee hele fijne jaren gehad, gewoon lekker in huis, niet meer in de kennel. En wat bloeide Heros op! Hij was echt gelukkig.

Vlak na deze foto is gemaakt heeft hij een darmtorsie gehad, is daaraan geopereerd, maar er was toch te veel weefsel afgestorven en hij is alsnog overleden. Dit is één van de laatste foto's die ik van hem heb. Mijn vriend lijkt zo een heel klein mannetje maar dat komt omdat Heros zo'n grotert was.



En deze is van ons samen en is me ook erg dierbaar:

Wow Gaby, die krullen van Paul, wat gaaf . Hoewel ik moet zeggen dat ik z'n (gebrek aan) haar hem beter vind staan . Kan me wel voorstellen dat die foto je iets doet .

foto waarmee ik een wandeling afsloot niet wetende dat Pardoes binnen enkele uren zou overlijden door een vergiftiging waarschijnlijk daar opgelopen

zo'n topic is zo slecht voor mijn make-up... hoopies emoties hoor..

Wat een mooie en ontroerende foto's in dit topic, bij vele houd ik het niet droog .
Hier ook een dierbare foto.
Perry die niet van Bugsy's zijde week tijdens Bugs' zijn laatste uren :

Deze foto doet mij erg veel. Nijntje zoekt voor het eerst zelf toenadering, het was even heel snel maar het begin was er

Marion. schreef:De foto van Lotte (van M@ri@nne) bij dode Tosca, schiet gelijk in mijn herinnering. Kippenvel.

Ikzelf heb gelukkig nog geen ontroerende foto's, wel heel veel hartverwarmende. En dat zijn dat met name foto's van Pieter met de honden, of van Saar en Miep samen.

oh marianne...

massam schreef:oh marianne...

Precies. En dan vooral de 1e en de 3e. Met de beer. Prachtig.

Zoveel mooie, lieve en ontroerende foto's!

Deze foto van mijn Gina drukt alles uit wat haar zo bijzonder maakte:


En deze foto van Nick met Kyra. Hij mocht met haar een demonstratie flyball geven en die opperste concentratie van beiden vind ik zo ongelooflijk mooi!


En als allerlaatste foto, die ook in mijn slaapkamer hangt, mijn allereerste collie Robyn. De liefste, trouwste en geweldigste hond van de wereld. De foto is 2 maanden voor haar dood op 12-jarige leeftijd genomen:

Frederiek schreef:Wow Gaby, die krullen van Paul, wat gaaf . Hoewel ik moet zeggen dat ik z'n (gebrek aan) haar hem beter vind staan . Kan me wel voorstellen dat die foto je iets doet .

Haha, ja gaaf hè, die krullen! Daarom heeft hij één keer zijn haar lang laten groeien, daarna is het er (eindelijk) weer afgegaan, vind het toch maar niks. Grappig, maar niet mooi zeg maar. En wat betreft die foto, die intens gelukkige blik van Heros terwijl hij zich laat kroelen, terwijl hij vroeger altijd gromde naar Paul, dat doet me echt wat.
Net als de overige foto's en verhalen in dit topic.

*Anita* schreef:foto waarmee ik een wandeling afsloot niet wetende dat Pardoes binnen enkele uren zou overlijden door een vergiftiging waarschijnlijk daar opgelopen

Ach... dat was ook zo'n triest verhaal, maar wat een prachtige foto! Ik hoop dat het een fijn aandenken voor je is, hoe emotioneel ook.

Gemaakt bij de fokker.

*Anita* schreef:foto waarmee ik een wandeling afsloot niet wetende dat Pardoes binnen enkele uren zou overlijden door een vergiftiging waarschijnlijk daar opgelopen

Poehhhhh Nou meid, nu lopen de tranen hier ook weer...

Hier lopen de tranen ook over de wangen, het zijn vooral de verhalen bij de foto.
Iedereen een dikke knuffel

Oké, ontroerend dan op een andere manier. Toevallig plaatste ik deze foto in een ander topic, en deze foto ontroert me ook (al zal Bri het er niet mee eens zijn).

Iemand die echt niets heeft met Goldens, die graag de zogenaamde "vechthonden" heeft, en waar Saar toch even haar knuffel mocht halen. Prachtige foto vind ik het!

kwam deze tegen pfff lekkere lobbes..
nah foto doet het niet, het was een bloedhond achtige hond met een klein poesje onder zn oren te slapen

maar deze is ook ontroerend .... ahum


lelijkste hond... vreemd

roos was net bij ons en lag heerlijk bij mijn man op schoot.
ik vind dit zo ontroerend.
het kleine ding ver van haar moeder in haar nieuwe huisje.
met allemaal coons en mica natuurlijk, wat allemaal heel spannend was.

Zo Marianne, die ontroeren inderdaad enorm!

Onderstaande foto hoort bij een serie foto's die ik gemaakt heb rond de dood van onze vorige hond Duuk. Ik heb alles gefotografeerd. Ik heb heel lang niet naar deze foto kunnen kijken.
Duuk was een geweldige hond.

Bonnie F schreef:Onderstaande foto hoort bij een serie foto's die ik gemaakt heb rond de dood van onze vorige hond Duuk. Ik heb alles gefotografeerd. Ik heb heel lang niet naar deze foto kunnen kijken.
Duuk was een geweldige hond.

dat is zeker ontroerend, kan me voorstellen dat je niet in begin niet kon kijken


en waarom zijn die oortjes afgeplakt bij sommige naakthonden? zodat ze gaan hangen?

Deze vind ik zo mooi van Osa, zo trots..



En verder deze...en zo kan ik nog wel even doorgaan

Pfoe....Mijn foto's halen het niet bij sommige diep ontroerende hier zeg...Wat een leed en wat een mooie herinneringen. Ik vind Fangio en Cloor treffend...Fange die onwijs relaxed kijkt en de liefde die Cloor uitstraalt..Maar er zijn zoveel mooie foto;s geplaatst....

Ik vond deze slijmbal ook wel ontroerend.\
Jos

femke die niet meer mee kon lopen tijdens wandelingen.



zo, nu ga ik even huilen...

Miek, meis toch! Ik heb Femke ook 1 keer mogen mee maken. Ik heb nog nooit zo'n lief meiske gezien die nog zo dapper mee hobbelde ondanks dat ze eigenlijk niet meer goed kon.

miekmiek schreef:femke die niet meer mee kon lopen tijdens wandelingen.


zo, nu ga ik even huilen...

Chicoahua schreef:

Bonnie F schreef:Onderstaande foto hoort bij een serie foto's die ik gemaakt heb rond de dood van onze vorige hond Duuk. Ik heb alles gefotografeerd. Ik heb heel lang niet naar deze foto kunnen kijken.
Duuk was een geweldige hond.

dat is zeker ontroerend, kan me voorstellen dat je niet in begin niet kon kijken


en waarom zijn die oortjes afgeplakt bij sommige naakthonden? zodat ze gaan hangen?

nee, ze zijn geplakt om juist rechtop komen te staan.
heeft ze gelukkig niet zo vaak gehad en ze staan nu mooi recht op.

Wat een foto's allemaal zeg

Ik deze foto doet mij persoonlijk wel wat, ons dochtertje was net 1 dag oud, zag een beetje geel en moest een beetje in het zonnetje zitten.
Hij heeft zo de hele tijd bij haar gezeten en haar bekeken, vond dat zoiets moois