Het HondenForum

wat een vreselijke verhalen
denk je je maatje uit zijn lijden te verlossen is dat ook een lijdensweg
ik heb er gelukkig."nou ja gelukkig" maar eentje hoeven laten inslapen
en dat ging op een hele rustige manier.. gewoon thuis
met ze allen op de grond en de DA gaf eerst met een infuus een roesje en zo konden we rustig afscheid nemen en
daarna kreeg ze een overdosis en zakte rustig en vredig weg

Vreselijk als de euthanasie nog zo'n lijdensweg is! Zoiets vergeet je nooit meer!
Dan heb ik geloof ik nog geluk gehad. Maja is rustig thuis ingeslapen bij ons en haar broertje via 2 spuiten in de ader. Eerst het slaapmiddel en toen de doodsspuit. Ze was toen al aan het slapen godzijdank!
Tito was al twee uur in een delirium toen ik eindelijk bij de DA terechtkon. Hij gilde alleen nog maar en hij reageerde verder nergens meer op. Volgens de DA was hij niet meer bij bewustzijn wegens nierfalen, waardoor hij zichzelf vergiftigde met ureum. Ik was (klinkt raar, ik weet t) opgelucht toen hij via twee spuiten in de ader insliep en eindelijk rust vond. De uren voor zijn dood waren zowat de ergste in mijn leven

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Soms heb je geen keuze, Jes
Soms moet je van het ene moment op het andere een beslissing nemen als je bij de DA bent. Zo ging het bij ons met Mondriaan, bijna 2 jaar geleden nu.

Moos schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ook
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders

Hier kan ik me dan ook alleen maar bij aansluiten. Mijn beide honden zijn ook bij de DA gegaan...Bij de eerste had ik niet echt veel keus, hij had net een onderzoek gehad waaruit bleek dat hij niet meer te redden was en hij was zo ziek...dus heb ik hem niet meer mee naar huis genomenmaar hem meteen daar in laten slapen ! En bij de tweede wilde ik het niet thuis...kon ik niet, en Daisy had ook geen hekel aan de DA dus dat was geen probleem. Ik heb ze trouwens ook allebei daar gelaten...en niet omdat ik niet om ze geef, maar omdat ik daar afscheid had genomen en ze toch altijd een plekje hebben in mijn hart ! Een begrafenis of crematie heeft voor mij dan ook geen meerwaarde, een mooie foto op de kast is dan belangrijker voor mij !!! Hoewel ik me ook heel goed voor kan stellen dat sommige mensen dat echt niet willen...

Cleo schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Vind ik ook. Maar zie maar eens mensen op te trommelen die 75 kg ergens willen begraven.

maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.

Moos schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ook
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:

daarom schreef ik ook vind ik

Ari@ne schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Soms heb je geen keuze, Jes
Soms moet je van het ene moment op het andere een beslissing nemen als je bij de DA bent. Zo ging het bij ons met Mondriaan, bijna 2 jaar geleden nu.

ja dat weet ik ook ariane, ik heb pien ook op de operatietafel moeten laten gaan.

Hutsje schreef:

Moos schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ook
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:

daarom schreef ik ook vind ik

Ja, dat snap ik. Maar dan nog vind ik de term verschrikkelijk voor iets waar ik bij Moos dus wel zelf voor gekozen heb, nou ja, vond ik niet zo prettig lezen.

Moos schreef:

Hutsje schreef:

Moos schreef:

Hutsje schreef: verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Dat is heel verschillend per persoon denk ik. Ik heb je wel vaker iets 'lezen' zeggen over dat je jouw honden nooit naar de da brengt om ze in te laten slapen, en ik wilde er nu toch even op reageren omdat ik me, nou, aangesproken voel ook
Ik heb bij Moos na wikken en wegen heel bewust gekozen om het wel bij de da te laten doen, en niet thuis (dat kon wel ook). Ik werd letterlijk gek bij de gedachte dat hij hier op de bank dat prikje zou krijgen, en dan hier dood zou liggen. Ik kon dat niet
Moos is niet panisch voor de dierenartsenpraktijk (hij gaat in de wachtkamer om koekies staan bedelen), dus in mijn idee was het voor hem daar ook niet extra naar. Binnen op de tafel dat vond hij wel altijd naar, maar daarin speelde dan weer mee dat Moos een klein hondje was en ik hem dus de hele tijd lekker op schoot heb gehouden, in de wachtkamer lag hij nog heerlijk op schoot te slapen. Hij hoefde dus niet op de tafel, hoefde niet van mijn schoot af, en zolang hij op schoot lag was hij heel erg tevreden.
Dus nou ja, van mijn kant was dat wat voor mij naar omstandigheden het 'prettigst' (als je daar al van kan spreken) voelde. Voor mij voelde het weer meer cru als Moos zou denken "he gezellig bezoek", en dan in zijn mandje ingeslapen zou worden.
Maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dat voor andere mensen een heel ander gevoel en andere ervaring is.
Waarmee ik dus maar bedoel te zeggen, mensen ervaren en beleven dingen anders :wink:

daarom schreef ik ook vind ik

Ja, dat snap ik. Maar dan nog vind ik de term verschrikkelijk voor iets waar ik bij Moos dus wel zelf voor gekozen heb, nou ja, vond ik niet zo prettig lezen.

dan moet je beter lezen. achter verschrikkelijk staat een punt. dat woord slaat dus op die assistente die met haar armen over elkaar staat te wachten. daarna staat er dus maar en ook en dan geef ik mijn mening over het laten inslapen bij de da.

Hutsje schreef:
dan moet je beter lezen. achter verschrikkelijk staat een punt. dat woord slaat dus op die assistente die met haar armen over elkaar staat te wachten. daarna staat er dus maar en ook en dan geef ik mijn mening over het laten inslapen bij de da.

Die ook slaat op dat verschrikkelijk nam ik aan in ieder geval.
"maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik."
Is geen volledige zin qua betekenis, waardoor ik dus las dat je het verschrikkelijk ook vond om een hond bij de da in te laten slapen.
Dat kan en dat mag, maar ik wilde even nuanceren dat dat niet voor iedereen zo voelt, en dat ik mijn bewuste keuze dus geen verschrikkeijke vond.

Maar goed, volgens mij praten we langs elkaar heen, denk ik

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

(Inmiddels ex DA.)

Dat is inderdaad vreselijk. En heel spijtig dat ze het daar zo aanpakken. Het zijn net die momenten waarop klanten een beeld krijgen van hun dierenartsenpraktijk. Door te zien hoe ze zo'n dingen aanpakken.

Als de eigenaars er zelf bijblijven, ben ik er zowieso niet bij. Tenzij als het bv. een kat is die zij echt niet kunnen vasthouden, en in dat geval maak ik me zo snel mogelijk weg na het inslapen. Net zoals de DA trouwens. Tenzij deze merkt dat de eigenaars net behoefte hebben aan iemand die erbij is.

Hutsje schreef:
maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.

dit kan alleen als je zeker weet dat hij niet meer te redden is , en meestal weet je dat niet , wisten we bij Lance ook niet. De meeste honden van ons zijn bij de DA ingeslapen , of zijn zelf thuis overleden. En ik moet zeggen dat de honden zelf veel rustiger zijn bij de DA , dan als de DA het thuis komt doen. Wij hebben er ooit 1 thuis laten inslapen en dat wil ik echt nooit meer mee maken. Alle honden in de stress , 7 honden die begonnen te huilen als een stel wolven. Degene die ingeslapen moest worden raakte door het gedrag van de anderen helemaal in paniek.

jip007 schreef:

Hutsje schreef:
maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.

dit kan alleen als je zeker weet dat hij niet meer te redden is , en meestal weet je dat niet , wisten we bij Lance ook niet. De meeste honden van ons zijn bij de DA ingeslapen , of zijn zelf thuis overleden. En ik moet zeggen dat de honden zelf veel rustiger zijn bij de DA , dan als de DA het thuis komt doen. Wij hebben er ooit 1 thuis laten inslapen en dat wil ik echt nooit meer mee maken. Alle honden in de stress , 7 honden die begonnen te huilen als een stel wolven. Degene die ingeslapen moest worden raakte door het gedrag van de anderen helemaal in paniek.

tja, ik heb dus andere ervaringen. ik wist het dus de laatste 4 keer hier wel. een aangezien ze ook allemaal hier begraven liggen vind ik die gang ook beter dan bij de da laten inslapen en dan nog naar huis slepen. ik heb met een dooie pien nog anderhalf uur naar huis moeten rijden.
er was helemaal geen stress van de andere honden, behalve de eerste keer toen huts erbij was. maar daarna hebben we het apart gedaan en hebben de andere hinden steeds de mogeljikheid gekregen afscheid te nemen, wat ze dan ook hebben gedaan. ik weet nog goed dat huts bijvoorbeeld stijf tegen c;oris ging aanliggen, dat deed ze anders nooit. na een tijd was het klaar en ging ze weer haar eigen gang.
ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.

Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.

ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.

Ik heb werkelijk geen idee wat ik zou doen in de toekomst...

Bij zowel Nouschka als Moritz hadden we geen keuze. Met Nouschka gingen we naar de dierenarts omdat ze niet meer overeind kwam en een hele dikke balonnenbuik had.
De dierenarts zei dat ze ingeslapen moest worden en ik heb nog gevraagd of ik haar een dag mee mocht nemen, maar dat zou egoïstisch zijn volgens de dierenarts. We hebben haar dus onverwachts, maar wel op 12.5-jarige leeftijd, in moeten laten slapen bij de dierenarts.

Moritz kwam niet meer uit zijn epileptische aanvallen en moest met spoed worden ingeslapen. De dierenarts kon echt niet weg uit zijn praktijk, dus we zijn erheen gereden (een drama, want het was nog ruim een half uur rijden).

Moritz hebben we meteen meegenomen, terug naar huis en in de huiskamer gelegd zodat Kaya hem kon zien.
Daarna hebben we hem zelf naar het crematorium gebracht, dat wilde ik ook zo.
Achterlaten bij de dierenarts, dat zou ik zelf nooit doen.

Maar ja...... thuis of bij de dierenarts? Ik denk dat het heel afhankelijk is van de hond (en uiteraard de situatie).
Of Kaya, en Puchu, nu zo gelukkig zijn met een vreemde man/vrouw in huis die aan hun gaat zitten?? Ik betwijfel dat eigenlijk.
Maar beiden zijn ook geen helden bij de dierenarts.....

Geen idee dus waar ik voor zou kiezen, áls er iets te kiezen valt op dat moment.

jip007 schreef:

Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.

ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.

In Moos' geval was dat ook zo.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.

Moos schreef:

jip007 schreef:

Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.

ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.

In Moos' geval was dat ook zo.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.

maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat moment . en dus naar voor mij. en mijn honden zijn thuis veel meer op hun gemak dan bij de da, ook als ik erbij ben .

Hutsje schreef:

Moos schreef:

jip007 schreef:

Hutsje schreef: ik vind het dus voor de hond en voor mezelf veel prettiger in zijn eigen opmgeving op zijn eigen bank of kussen ingeslapen te worden dan in een koude vreemde wachtkamer.

ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.

In Moos' geval was dat ook zo.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.

maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat moment . en dus naar voor mij. en mijn honden zijn thuis veel meer op hun gemak dan bij de da, ook als ik erbij ben .

Ja, maar zo 'klinkt' het al anders, als je het zo zegt

een paar honden zijn dus hier thuis op hun eigen bank ingeslapen. daar konden ze dus nog een tijd blijven liggen zodat wij en de andere honden rustig en op onze eigen tijd afscheid konden nemen. voor mij en degenen die erbij na het moment dus bij waren (wim, zijn ouders, mijn moeder) de honden heel prettig. ozzy is op een bed voor de stal waar hij graag lag ingeslapen en deur op een bed voor de buitendeur, waar hij graag lag. daarna hebben we ze met z'n allen (dus wim, wim's ouders, en mijn moeder en de andere honden) naar hun laatste rustplaats gebracht, bij ons boven op de wal.
en ik vond het dus met pien verschrikkelijk dat ik haar dood moest inladen en nog anderhalf uur met haar dood in de auto alleen naar huis moest rijden .

Moos schreef:

Hutsje schreef:

Moos schreef:

jip007 schreef: ik denk dat het belangrijkste voor een hond is dat hij vastgehouden wordt door zijn baasje , en waar het gebeurd maakt dan weinig uit. Een hond zal niet denken bah ik lig hier in een koude behandelkamer , hij heeft alleen maar oog voor zijn baas , zoals hij/zij dat altijd gehad heeft waar dan ook.

In Moos' geval was dat ook zo.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen het graag thuis laten doen, maar ik vind het ook niet fijn dat er dan gesproken wordt over een koude vreemde kamer bij de da (als je de keuze hebt), zo opgeschreven hangt daar toch een nare bijklankt aan vast.
Moos is niet ingeslapen in een vreemde koude kamer. Moos is ingeslapen warm bij mij op schoot, met een vetbedje erbij om hem later op te leggen, op een 'prettige' manier voor zowel hem als mij.

maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat moment . en dus naar voor mij. en mijn honden zijn thuis veel meer op hun gemak dan bij de da, ook als ik erbij ben .

Ja, maar zo 'klinkt' het al anders, als je het zo zegt

we hebben het toch steeds over onze mening en eigen ervaring?

Hutsje schreef: en ik vond het dus met pien verschrikkelijk dat ik haar dood moest inladen en nog anderhalf uur met haar dood in de auto alleen naar huis moest rijden .

Ja dat kan ik me heel goed voorstellen, dat lijkt me ook verschrikkelijk.
Ik heb geen tuin, dus ik kon Moos niet begraven. Ik vond het te moeilijk om hem nog uren hier thuis te hebben liggen, dood en koud, voordat het crematorium hem op zou komen halen. Of om zelf met dode Moos achterin naar het crematorium te moeten rijden.
De da heeft dat dus geregeld voor ons. Had ik hem thuis in laten slapen had dat niet gekund.

Hutsje schreef: maar voor MIJ was het wel een nare koude kamer, zeker op dat moment . en dus naar voor mij. en mijn honden zijn thuis veel meer op hun gemak dan bij de da, ook als ik erbij ben .

ja ok voor jou wel , maar dat gevoel van koude kamer heb ik niet zo bij mijn DA. In die zelfde (koude) kamer hebben we tenslotte ook veel vrolijke dingen meegemaak , honden die gered zijn , en puppen die er geboren zijn . En net als Moos hebben we altijd een vetbed bij ons , ik wil niet dat ze daar zo op de kale grond liggen , ook niet bij een roesje of iets.

Moos schreef:

Hutsje schreef: en ik vond het dus met pien verschrikkelijk dat ik haar dood moest inladen en nog anderhalf uur met haar dood in de auto alleen naar huis moest rijden .

Ja dat kan ik me heel goed voorstellen, dat lijkt me ook verschrikkelijk.
Ik heb geen tuin, dus ik kon Moos niet begraven. Ik vond het te moeilijk om hem nog uren hier thuis te hebben liggen, dood en koud, voordat het crematorium hem op zou komen halen. Of om zelf met dode Moos achterin naar het crematorium te moeten rijden.
De da heeft dat dus geregeld voor ons. Had ik hem thuis in laten slapen had dat niet gekund.

Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.

Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk

Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.

Caro. schreef:
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.

Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk

Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.

Wat me nog heel erg bijstaat van het inslapen van Moos en de periode daaromheen, is hoe je bepaalde dingen opeens heel anders kan ervaren, of willen, dan je vantevoren gedacht had, en andersom.....

Moos was natuurlijk jong (net als Moritz....) en ik had nooit heel serieus nagedacht over 'wat als hij ingeslapen moet worden', maar ik was er altijd vanuit gegaan dat ik dat dan thuis zou willen laten gebeuren. Totdat het moment dus daar was....ik kon het niet hier thuis....
Dat zelf wegbrengen wilde ik heel erg niet omdat ik Moos niet koud (en stijf) wilde zien of voelen. Nu ben ik met Moos natuurlijk heel veel bij mijn dierenarts geweest, en vertrouw haar en de assistentes, en dat vertrouwen was er ook in dat ze goed zouden regelen dat Moos gecremeerd werd. Doordat ik er zo vaak geweest was en zo vaak gebeld had de afgelopen 1.5 jaar voelde de dierenarts en assistentes ook, tja, als vertrouwde bekenden, en daarom kon ik dat gevoelsmatig aan hen overlaten.

Ik heb Moos ietsjes kouder voelen worden en ben vlak daarna weggegaan. Zal ook wat met het verleden te maken hebben. Toen ik een jaar of 5-6 was is onze kat uit zichzelf thuis overleden. Die kat was mijn alles, maar het enige beeld wat ik nog heb van hem is een stijve koude dode kat die we op zolder vonden, ik heb toen maandenlang elke avond de foto van die kat weltrusten geaaid (hing naast mijn bed), maar ik kon hem steeds alleen maar zo stijf voor me zien (en nog steeds zie ik hem daar liggen)....
Dat beeld wilde ik niet hebben van Moos, ik wilde zijn warme lijfje aaien, daar afscheid van nemen. En dat heb ik dus gedaan....

Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je juist wel graag zelf de hond weg wilt brengen.
Heel persoonlijk allemaal inderdaad...

Moos schreef:
Wat me nog heel erg bijstaat van het inslapen van Moos en de periode daaromheen, is hoe je bepaalde dingen opeens heel anders kan ervaren, of willen, dan je vantevoren gedacht had, en andersom.....

Moos was natuurlijk jong (net als Moritz....) en ik had nooit heel serieus nagedacht over 'wat als hij ingeslapen moet worden', maar ik was er altijd vanuit gegaan dat ik dat dan thuis zou willen laten gebeuren. Totdat het moment dus daar was....ik kon het niet hier thuis....
Dat zelf wegbrengen wilde ik heel erg niet omdat ik Moos niet koud (en stijf) wilde zien of voelen. Nu ben ik met Moos natuurlijk heel veel bij mijn dierenarts geweest, en vertrouw haar en de assistentes, en dat vertrouwen was er ook in dat ze goed zouden regelen dat Moos gecremeerd werd. Doordat ik er zo vaak geweest was en zo vaak gebeld had de afgelopen 1.5 jaar voelde de dierenarts en assistentes ook, tja, als vertrouwde bekenden, en daarom kon ik dat gevoelsmatig aan hen overlaten.

Ik heb Moos ietsjes kouder voelen worden en ben vlak daarna weggegaan. Zal ook wat met het verleden te maken hebben. Toen ik een jaar of 5-6 was is onze kat uit zichzelf thuis overleden. Die kat was mijn alles, maar het enige beeld wat ik nog heb van hem is een stijve koude dode kat die we op zolder vonden, ik heb toen maandenlang elke avond de foto van die kat weltrusten geaaid (hing naast mijn bed), maar ik kon hem steeds alleen maar zo stijf voor me zien (en nog steeds zie ik hem daar liggen)....
Dat beeld wilde ik niet hebben van Moos, ik wilde zijn warme lijfje aaien, daar afscheid van nemen. En dat heb ik dus gedaan....

Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je juist wel graag zelf de hond weg wilt brengen.
Heel persoonlijk allemaal inderdaad...

Ik snap wat je bedoelt met het bijblijven van dat laatste 'stijve koude' en dat kan inderdaad heel naar zijn.

Het gekke is, dat ik dit dus wél bij mensen heb, maar niet bij dieren.
Mijn vader heb ik dood gezien en dat is me enorm bijgebleven, ik vind het echt vreselijk eng. Mijn exman (waar ik 12 jaar mee samen was), wilde ik vorig jaar dus ook niet dood zien; ik wilde hem me anders blijven herinneren.
En zo nog wat dingen die ik meegemaakt hebt met het overlijden van mensen.

Bij Moritz had ik dit niet: hij koelde wel af, werd overigens nog niet stijf.
Hij was gewoon nog helemaal 'mijn Moritzie' en totaal niet 'eng'.
Bij hem had (heb) ik veel meer moeite met de beelden van de epilepsie, om die uit mijn kop te krijgen en van mijn netvlies af. Zo graag wil ik hem mij anders herinneren dan die vreselijke aanvallen, maar dat gaat echt maar heel langzaam.

Mijn overleden huisdieren raak ik ook nog gewoon aan, geef ze ook een kus of knuffel en Moritz heb ik ook nog gedragen. Bij mensen dus niet (tenminste, tot nu toe) dat vind ik veel enger op één of andere manier

Beauty is wel thuis ingeslapen en de dierenarts heeft geregeld dat zij met de dierenambulance werd opgehaald; dat vond ik wel heel naar om te zien hoe ze haar op de brancard moesten leggen en dat haar tong er zo uithing. Mijn zoon heeft haar tong toen nog teruggelegd in haar bek.
Nadat er klein onderzoek was verricht daags erna, is zij wederom door begeleiding van de d.a. overgebracht naar het crematorium. Ik werd direkt door hen gebeld toen ze daar was aangekomen ivm mijn "wensen".
In al die dagen was de "mooiste" dag dat ik de urn kon gaan ophalen .... gevoelsmatig was zij weer thuisgekomen.
Het heeft allemaal niets meer met pijnlijke euthanasie te maken maar dit onderwerp haalt het wel weer allemaal naar boven.

Caro. schreef:
Bij Moritz had ik dit niet: hij koelde wel af, werd overigens nog niet stijf.
Hij was gewoon nog helemaal 'mijn Moritzie' en totaal niet 'eng'.
Bij hem had (heb) ik veel meer moeite met de beelden van de epilepsie, om die uit mijn kop te krijgen en van mijn netvlies af. Zo graag wil ik hem mij anders herinneren dan die vreselijke aanvallen, maar dat gaat echt maar heel langzaam.

Ja dat laatste kan ik me heel goed voorstellen...Moos kreeg een krampaanval in zijn voorpoot vlak voordat ik hem in liet slapen. Ik vond dat toen niet heel erg, meer bijna een 'teken' dat het genoeg was geweest. Maar ik zie hem nu inderdaad ook nog zo liggen, in zijn mand, voorpoot in een kramp, oogjes "baas help me nou!".
Als ik dat al heb moet jij dat helemaal hebben.....

Ik vond Moos eenmaal echt overleden juist heel erg niet meer mijn Moosie...Ik heb ook maar heel kort naar de voorkant van zijn koppie kunnen kijken; het was zo Moos niet meer vond ik. Niet eng overigens, maar hij was gewoon 'weg', ook al lag hij daar bij me.
Bijzonder hoe iedereen dat anders, op zijn eigen manier, ervaart.

Moos schreef:
Ik vond Moos eenmaal echt overleden juist heel erg niet meer mijn Moosie...Ik heb ook maar heel kort naar de voorkant van zijn koppie kunnen kijken; het was zo Moos niet meer vond ik. Niet eng overigens, maar hij was gewoon 'weg', ook al lag hij daar bij me.
Bijzonder hoe iedereen dat anders, op zijn eigen manier, ervaart.

Dat gevoel had ik dus ook toen Yis ingeslapen werd. Zij is ook in de praktijk ingeslapen, maar de situatie was heel anders (de praktijk is ook een beetje haar plekje). Ze is ingeslapen, we hebben haar de auto ingedragen en ze is hier in het donker begraven. Ik heb haar niet meer echt bekeken omdat ik niet wilde dat "dat" mijn laatste beeld was van haar. Het was Yis nog wel, maar toch was het Yis helemaal niet meer.

Tyson is heel rustig thuis ingeslapen. Van de eerste prik werd hij wel een beetje misselijk maar ging rustig liggen en gaf nog een laatste zwakke kwispel. Er was geen reactie verder op de 2e prik die in zn pootje ging. Ik had ook een erg fijne dierenarts die ons de tijd gaf om afscheid te nemen en ook buiten bleef staan (1e prik moest met muilkorf omdat hij haar aan wilde vallen) De dierenarts had hem ook meegenomen erna en in de praktijk laten ophalen door het crematorium. Ik moet zeggen dat ik dit al erg genoeg vond, moet er niet aan denken als hij verkeerd zou reageren op de prikken.

mijn dinky is thuis ingeslapen, op mijn schoot..

de DA (vrl) was er en een assistente..beiden heel proffesioneel en met alle respect naar mijn dinky en mij toe..

toen dinky in slaap viel op mijn schoot werd ik overmand door verdriet en storte ik in..
de DA vroeg of ze nog even moest wachten met de roze spuit..ik knikte van nee..
dus het ging vrij snel maar ik heb zitten janken met de mascarastrepen en de snottebellen er allemaal bij..
de DA trok zich netjes terug, samen met de assistente, en gaven mij alle ruimte voor mijn verdriet..
ik was blij dat het bij mij thuis was..zo hoefde ik nergens rekening mee te houden.
na alles heb ik dinky in haar roze deken gewikkeld en meegegeven aan de DA, die handelde de rest af.
mijn zus heeft mij geholpen met de andere honden, mijn kinderen en het opruimen van dinky's spulletjes..

over 39 dagen is het precies 1 jaar terug