Het HondenForum

Ik ben ook heel benieuwd hoe de nacht is gegaan

Wat lief van jullie.

Vannacht is helemaal goed gegaan gelukkig. Hij lag wel bijna in coma volgens mij; hij heeft de hele nacht in 1 positie gelegen, maar zonder spierspanningen. Met Moos gaat het nu ook weer wat lekkerder heb ik het idee. Gisteren had hij aan het begin van de avond nog wat trekkingen met zijn achterpoten volgens mij. Of hij lag ze zelf constant te strekken omdat het ergens ongemakkelijk voelde.

De snee die steeds open ging is nu helemaal mooi dicht ook, en vanochtend heb ik hem een paar keer een kort stukje even laten loslopen (en rennen als hij een bekende hondenbaas tegenkwam die hij wilde begroeten). Ook dat ging goed, ook met de hechtingen.
Ik heb het idee dat hij ook weer wat gelukkiger kijkt nu

Ik hoop ook dat afgelopen nacht goed is gegaan?

Demi schreef:Ik hoop ook dat afgelopen nacht goed is gegaan?

Ja!
We waren haast tegelijk aan het posten

Gelukkig maar marloes..en nu duimen voor (redelijk) goede berichten

Gelukkig dat het weer wat beter gaat met hem

Fijn zo!!

Mooi, lekker geslapen allemaal

Moos schreef:

Demi schreef:Ik hoop ook dat afgelopen nacht goed is gegaan?

Ja!
We waren haast tegelijk aan het posten

ja ik zie het

Fijn dat het goed is gegaan!

Moos schreef: Ik heb het idee dat hij ook weer wat gelukkiger kijkt nu

Ik heb het idee dat jij ook weer wat gelukkiger kijkt nu Ik hoop van harte dat die gelukkige snoetjes lang blijven zitten!

Gos schreef:

Moos schreef: Ik heb het idee dat hij ook weer wat gelukkiger kijkt nu

Ik heb het idee dat jij ook weer wat gelukkiger kijkt nu Ik hoop van harte dat die gelukkige snoetjes lang blijven zitten!

Haha, uiteraard kijk ik ook weer wat gelukkiger nu
Alhoewel de schrik van die ene nacht er nog wel heel erg inzit toch. Zo'n wee rotgevoel dat maar blijft hangen, ken je dat? Deels natuurlijk met een angst dat het weer gebeurt.
Gek eigenlijk, want ik ken die krampaanvallen ondertussen echt wel. Maar zoals het 2 nachten geleden ging was zo heftig, en dan niet eens qua spierspanningen, maar Moos was er zelf ook zo duidelijk zo ontzettend ellendig van.
Maar goed, maar niet teveel meer aan denken.

Ik was gisteren vrijwel de hele dag weg, dus heb nu pas gelezen wat voor k*tnacht je achter de rug hebt.
Gelukkig gaat het nu wat beter

Sterkte meis!!

Even helemaal off topic, maar wat een mooie foto van Mick in je avator is dat Ariane, zie ik nu pas

Moos ligt al de hele dag te slapen. Ik moest hem ongeveer wakker maken voor het rondje om 15:30 (we waren om 10:30 thuis uit het bos). Bij een "gaan we uit?" staat Saar meteen naast me te stuiteren, Moos keek me alleen loom aan vanuit zijn mand.

Is wel frappant hoe dat bij zo'n hondje dan toch ook wel kan werken; als we een bekende tegenkomen, of als er iemand hier langskomt, gaat Moos ouderwets uit zijn dak, merk je niks aan hem. Vandaag ook niet.
Maar als het leven 'gewoon' is, is hij maar een moe-ig hondje.

Misschien ook nog een beetje nawerking van de narcose en die nacht met spierspanning dat moeiige?
In ieder geval heb je een rustige nacht gehad

ranetje schreef:Misschien ook nog een beetje nawerking van de narcose en die nacht met spierspanning dat moeiige?
In ieder geval heb je een rustige nacht gehad

Dat zal hem wel extra moe maken nu denk ik inderdaad
Maar hij is de laatste maanden natuurlijk sowieso al slomer, dus echt opvallend moe is hij nu niet eens hoor.
Ik verbaasde me er vandaag alleen weer zo over dat hij als hij blij is iemand te zien zich totaal niet anders gedraagt dan, zeg, 2 jaar geleden. Mensen zeggen ook vaak van "nou, lijkt mij geen zieke hond hoor".
Vanochtend in het bos wilde hij dus ook maar loslopen, en uit zijn wagentje (een minuut of 10 aangelijnd lopen vindt zelfs Moos toch wel (veel) te weinig ). Toen heb ik hem dus een paar keer even rennend iemand laten begroeten, en aangelijnd even wat langer dan die 10 min mee laten lopen. En dan loopt hij ook blij mee, niks aan de hand.
En dan zit hij in zijn wagentje onderweg naar huis, alle leuke prikkels weg, en dan gaat hij meteen liggen, om thuis in zijn mand te duiken en dus ongeveer wakker gemaakt te moeten worden voor het late middagrondje.

En dat is wel al maandelang er heeeel langzaam ingeslopen, dat hij op een gegeven momen binnenhuis alleen nog maar sliep. Zo langzaam dat het pas heel laat op gaat vallen. Hij slaapt ook echt diep. Saar ligt ook wel, maar die ligt wat te suffen en blijft heel erg allert. Moos ligt gewoon de hele dag in een hele diepe slaap.

Wat de laatste tijd trouwens ook wel opvallend was, bedenk ik me nu, is dat als we echt heel lang gelopen hadden (2.5-3 uur) dat hij dan dus niet sliep, maar onrustig bleef binnen. Dat ik echt dacht "halloooooool net 3 uur gelopen zou je niet eens gaan slapen???".
Terwijl hij als we 's ochtends een uurtje lopen dus de hele dag in coma ligt.

Moos schreef:

ranetje schreef:Misschien ook nog een beetje nawerking van de narcose en die nacht met spierspanning dat moeiige?
In ieder geval heb je een rustige nacht gehad

Dat zal hem wel extra moe maken nu denk ik inderdaad
Maar hij is de laatste maanden natuurlijk sowieso al slomer, dus echt opvallend moe is hij nu niet eens hoor.
Ik verbaasde me er vandaag alleen weer zo over dat hij als hij blij is iemand te zien zich totaal niet anders gedraagt dan, zeg, 2 jaar geleden. Mensen zeggen ook vaak van "nou, lijkt mij geen zieke hond hoor".
Vanochtend in het bos wilde hij dus ook maar loslopen, en uit zijn wagentje (een minuut of 10 aangelijnd lopen vindt zelfs Moos toch wel (veel) te weinig ). Toen heb ik hem dus een paar keer even rennend iemand laten begroeten, en aangelijnd even wat langer dan die 10 min mee laten lopen. En dan loopt hij ook blij mee, niks aan de hand.
En dan zit hij in zijn wagentje onderweg naar huis, alle leuke prikkels weg, en dan gaat hij meteen liggen, om thuis in zijn mand te duiken en dus ongeveer wakker gemaakt te moeten worden voor het late middagrondje.

En dat is wel al maandelang er heeeel langzaam ingeslopen, dat hij op een gegeven momen binnenhuis alleen nog maar sliep. Zo langzaam dat het pas heel laat op gaat vallen. Hij slaapt ook echt diep. Saar ligt ook wel, maar die ligt wat te suffen en blijft heel erg allert. Moos ligt gewoon de hele dag in een hele diepe slaap.

Wat de laatste tijd trouwens ook wel opvallend was, bedenk ik me nu, is dat als we echt heel lang gelopen hadden (2.5-3 uur) dat hij dan dus niet sliep, maar onrustig bleef binnen. Dat ik echt dacht "halloooooool net 3 uur gelopen zou je niet eens gaan slapen???".
Terwijl hij als we 's ochtends een uurtje lopen dus de hele dag in coma ligt.

Misschien had hij juist na zo'n lange wandeling wel wat pijn? Niet genoeg voor jou om te merken, maar wel voor hem om rustig te liggen?

Caro. schreef:
Misschien had hij juist na zo'n lange wandeling wel wat pijn? Niet genoeg voor jou om te merken, maar wel voor hem om rustig te liggen?

Ja, zoiets zit ik ook te denken inderdaad. Of dan misschien niet eens echt pijn, maar een bepaald soort ongemak.
Hij ging ook wel sjokken altijd, aan het einde van de wandeling, als we echt lang wandelden. Dat deed hij maanden geleden al, en was ook een van de eerste dingen die opvielen Maar dat sjokken was ook weer niet in een zodanige mate dat het direct enorm opvalt, maar pas langzaam tot je door begint te dringen.
De laatste tijd, voordat ik het wandelen in ben gaan perken, kon hij ook vaak geen ligplek vinden. Wisselde hij zo in 15 min een keer of 6 van plek (mand, andere mand, gang, bank, keuken en weer terug). Sinds ik met dat wagentje loop heeft hij dat niet meer gedaan

shit Marloes, niet leuk. Ik wil je sterkte wensen. Wachten op een uitslag duurt altijd lang. Ik hoop dat het goed blijft gaan en dat er iets uitkomt wat goed te behandelen is voor Moos. Kan me goed voorstellen dat je dan echt over de toeren bent, zou ik ook zijn. Sterkte.

Dat plotselinge opleven bij bekenden of speciale dingen die hij ziet herken ik wel hoor
Een van mijn Teckels was echt ernstig ziek (hart), maar als hij een kat zag vloog hij er wel achteraan

Vervolgens was hij wel weer uitgeput.
Ik denk dat bepaalde prikkels de hond even over de ziekte heen helpen. Voor korte tijd dan..........

ranetje schreef:Dat plotselinge opleven bij bekenden of speciale dingen die hij ziet herken ik wel hoor
Een van mijn Teckels was echt ernstig ziek (hart), maar als hij een kat zag vloog hij er wel achteraan

Vervolgens was hij wel weer uitgeput.
Ik denk dat bepaalde prikkels de hond even over de ziekte heen helpen. Voor korte tijd dan..........

Ja, dat geloof ik ook wel inderdaad
Moos is een echte mensenhond die leeft voor knuffels. Hij vindt ook (bijna) iedereen lief en leuk. En zeker als hij iemand 1 keer gezien heeft en leuk heeft gevonden is er bijna geen houden aan als hij ze weer ziet, dan is hij zo vreselijk blij. En dat houdt hij ook gerust een uur vol dat enthousiasme, zodra ze weer naar hem kijken gaat hij weer los

Hij leeft ook voor eten, maar hij is de laatste tijd wel veel selectiever geworden in waar hij zijn mand nog voor uitkomt. Vroeger stonden er standaard twee hondjes naast me in de keuken, maar als Moos nu lekker ligt dan sta ik heel vaak alleen met Saartje...
Alleen als hij bekende etensgeluiden hoort (waar hij ook altijd wat van krijgt) dan komt hij wel nog snel aanzetten

Heftig allemaal! Gelukkig is het bij 1 keer gebleven.
Ik hoop voor je dat de uitslag niet al te lang op zich laat wachten.
Sterkte nog en knuffels voor Moos!

Moos schreef:Even helemaal off topic, maar wat een mooie foto van Mick in je avator is dat Ariane, zie ik nu pas

Dank je wel Marloes . Hij staat er al een tijdje en het is niet mijn eigen verdienste hoor .

Hoe gaat het vandaag met Moos?

Ari@ne schreef:
Hoe gaat het vandaag met Moos?

Goed, naar omstandigheden dan De nacht is ook weer goed gegaan, dus dat geeft weer wat meer vertrouwen nu

Moos schreef:

Ari@ne schreef:
Hoe gaat het vandaag met Moos?

Goed, naar omstandigheden dan De nacht is ook weer goed gegaan, dus dat geeft weer wat meer vertrouwen nu

Precies, en ook wat meer rust voor jou

Ari@ne schreef:

Moos schreef:

Ari@ne schreef:
Hoe gaat het vandaag met Moos?

Goed, naar omstandigheden dan De nacht is ook weer goed gegaan, dus dat geeft weer wat meer vertrouwen nu

Precies, en ook wat meer rust voor jou

Inderdaad Dat wat paniekerige rotgevoel is weg na twee goede nachten, en daar word ik toch wel weer wat vrolijk van

Gelukkig dat het weer een beetje rustig is Marloes
Kan je zelf nu ook weer een beetje slapen?

ranetje schreef:Gelukkig dat het weer een beetje rustig is Marloes
Kan je zelf nu ook weer een beetje slapen?

Ja hoor Nu moet ik zeggen dat ik van jongs af aan eigenlijk nooit moeite heb gehad met slapen bij echt serieuse narigheid. Om een of andere reden slaap ik dan meestal toch best aardig.
In die rotnacht heb ik Moos ook, na de 'aanval', bij me onder de dekens tegen me aangetrokken en ben zo weer in slaap gevallen. Als ik wakker word voel ik me dan nog wel meteen weer rot, haha, maar slapen doe ik dan toch wel gelukkig.

Moos heb ik vanochtend weer lekker los laten lopen (op een plek waar ik elke hond ken, de duinen in durf ik niet met de rij hechtingen in beide poten. Een grote hondenpoot-met nagel--erop, en je ritst de boel zo open :N: ), en hij genoot ervan.

Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten

ranetje schreef:Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten

Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.

tekkel schreef:

ranetje schreef:Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten

Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.

Dat ligt eraan of hij tussendoor echt alleen maar sneller moe is, of dat hij sneller moe is door of ongemak, of pijn.
Moos is een hond die bij wijze van spreken met 2 gebroken poten nog leuke mensen gaat knuffelen of een koekje komt jatten. Dat blijkt ook wel, want in volle kramp kroop hij over de grond om zijn favoriete baasje een knuffel te gaan geven..

Ik vind het eerlijk gezegd heel moeilijk om een uitspraak te doen over of de manier waarop het nu gaat, en waarop hij nu leeft. zielig is voor hem.
Dat wil zeggen, zoals het nu gaat vind ik wel acceptabel, 30-45 min lopen dan in het karretje, nooit meer ballen, en om de paar weken zo'n aanval.
Maar als het nog minder zou gaan worden (ooit)? Voor een hond van net 5 jaar oud, die dus altijd heel veel vreugde haalde uit wandelen, racen, en ballen, en spelen met Saar (wat hij dus ook vrijwel niet meer doet)? Hij heeft gewoon hele vrolijke momenten, maar ook momenten dat hij niet blij is, buiten die aanvallen om dan. Hij zal niet denken "vroeger kon ik nog dit of dat", maar hij heeft volgens mij wel momenten dat hij zich niet lekker voelt. Of dat is doordat hij zo snel moe is, doordat hij pijn of ongemak heeft, dat weet ik niet. En hij moet ook doorhebben dat hij bepaalde dingen niet meer kan. Als hij te lang hard rent gaat hij struikelen, dus dat doet hij niet meer. Hij speelt vrijwel niet meer met Saar, en sjokt en blijft achter als hij te lang loopt. Hij zal er niet bij na kunnen denken dat hij dat niet meer kan zoals wij dat doen, maar hij heeft het wel door, want hij gaat ernaar leven zeg maar
Zoals het nu gaat kan het best, en heeft het leuke en fijne echt wel (behoorlijk!) de overhand. Mijn enorme angst is dat het minder gaat worden. Of eigenlijk, mijn angst is ook wel dat het zo blijft....Een hond van 5 die na 45 min wandelen in een karretje moet; die van 10 uur 's ochtends tot 16 uur 's middags half in coma ligt op die 45 min. wandelen. Dat is niet wat ik echt voor ogen heb voor zo'n jonge hond. Maar het is wel acceptabel, dat wel.

Het kwam vandaag opeens wel even hard aan dat dat telefoontje met de uitslag dus vanaf volgende week donderdag op elk willekeurig moment kan komen, en dat ik dan bovendien tijdens dat telefoontje, en daarna, gewoon in mijn eentje hier zit. Dat, met het feit dat het ook een niet zo fijne uitslag kan zijn, maakt me wel bang