Het HondenForum

Hopelijk knapt ie snel weer op.
Beterschap voor Billy !

Bedankt voor de knuffels en de beterschapswensen!
Het gaat -gelukkig- al weer een stuk beter! Heeft vanochtend weer kip (zonder bot) gehad en dat ging er gretig in.

Inmiddels steunt hij al voorzichtig op zijn poot als we lopen, alleen lijkt 'ie wat scheeft te staan. Maar dat zijn misschien spieren (of eigenlijk gebrek aan spieren)?

O ja, vannochtend nog behoorlijk geschrokken. Hij was samen met Silka in de tuin en ineens vliegen ze samen overeind om de poort te bewaken! Bill dus ook, op drie poten rennend, blaffend!
Had al visioenen dat we terug moesten naar de orthopeed omdat met deze actie al het 'ijzerwerk' dat in zijn knie zit gebroken zou zijn.
Maar ik geloof dat het goed is gegaan... In ieder geval mag 'ie nu niet meer zonder toezicht op het erf of in de tuin!

Fotootjes van de patient:

Met een blote poot en druk hijgend (had in de deuropening in de zon gelegen).


Hier dus... Hij ligt ook gewoon op zijn rechterpoot.


En vanochtend in de tuin voor het 'incident'.

Oh ja, en hij heeft nu maar even tuigje om omdat ik 'm dan beter kan afremmen mocht 'ie weer rare dingen van plan zijn... :N:

Hoe eng het ook was dat hij ineens opsprong, het betekent wel dat hij geen pijn heeft als hij gewoon ligt. Blijkbaar was hij het helemaal vergeten toen hij opsprong

Het ziet er keurig uit!
Hou je gedeisd, Bill

Hoe gaat het nu met jullie??

tekkel schreef:Hoe eng het ook was dat hij ineens opsprong, het betekent wel dat hij geen pijn heeft als hij gewoon ligt. Blijkbaar was hij het helemaal vergeten toen hij opsprong

Het ziet er keurig uit!
Hou je gedeisd, Bill

Nou, het gedeisd houden begint al wat moeilijker te worden... Billy heeft er zin in!
Een langzame revalidatie is belangrijk voor het herstel dus probeer ik prikkels toch een beetje te voorkomen en te zorgen voor afleiding...

Femmel schreef:Hoe gaat het nu met jullie??

Lief dat je naar ons vraagt!

Het gaat wel goed dus. Ziet er ook goed uit; wond is rustig, poot niet meer zo dik en ook de blauwe plekken trekken weg.
Hij belast zijn poot al wat meer, hij kreupelt en 'tiptoed' nog wel natuurlijk, maar je ziet het elke dag beter gaan.
Ik hoop dat we na donderdag (dan hebben we een contrôle-afspraak) langzaam kan beginnen met revalideren/opbouwen.

Het 'gedeisd' houden wordt vooral wat moeilijker omdat hij weer graag gek wil doen/spelen met Silka en volgens mij vindt hij de uitlaatrondjes (naar het veldje aan de overkant en weer terug) ook wel erg kort!
Gisteren en van het weekend waren we vrij en hebben heel wat uren in de tuin doorgebracht (we zijn o.a. opnieuw aan het bestraten) en Bill vond het heerlijk om in het zand te liggen rollen.
Vandaag moet er weer gewerkt worden en dus ligt hij hier achter me in het kantoor met een 'moeilijke' Kong (smeerkaas met gedroogde pens ).

Ik had je vorige post gemist! Dát is schrikken hè :N: . Gelukkig is al het 'ijzerwerk' waarschijnlijk goed blijven zitten!

Ach die foto's met zijn blote pootje... Aan een kant heel fijn dat hij weer zichzelf is maarrr nu wordt het moeilijker om hem in bedwang te houden!
Hoe vindt hij het als Silka alleen meegaat? Dát lijkt me zo moeilijk!

Ik ben benieuwd hoe je nu verder op mag bouwen! Waarschijnlijk veel te langzaam naar de maatstaven van Billy .
Sterkte weer met het in toom houden en geduld hebben!

Moon schreef: Hoe vindt hij het als Silka alleen meegaat? Dát lijkt me zo moeilijk!

Dat vindt 'ie inderdaad 3x niks (en ik dus ook niet! )
Als mijn vriend er is dan leidt hij Bill wat af als ik met Silka de deur uitga (of andersom).
Silka is trouwens ook best wat uit haar doen. Bill is - zeker toen ze er net was - haar steun en toeverlaat. Hoop dat ze snel een beetje 'bijtrekt'...
(Ik vraag me nog steeds af of onze Inge O wel gelijk heeft met haar advies om vooral meer honden te houden! )

Moon schreef: Ik ben benieuwd hoe je nu verder op mag bouwen! Waarschijnlijk veel te langzaam naar de maatstaven van Billy .
Sterkte weer met het in toom houden en geduld hebben!

Ja, veel te langzaam! Volgens mij begin je met 4x 5 minuten per dag, dan steeds 5 minuten erbij, behalve als je ziet dat je hond minder goed loopt, dan doe je weer een stapje terug.

Enne... bedankt weer!

Inge O schreef:

Rami schreef: (Ik vraag me nog steeds af of onze Inge O wel gelijk heeft met haar advies om vooral meer honden te houden! )

tuurlijk wel .

als er dan één hond in de kreukels zit hebben de twee (of drie, of vier, of ....(vul zelf in)) andere nog meer gezelschap en aktie bij mekaar, en ook het baasje is wel verplicht om de aandacht wat te blijven verdelen .

Hahaha, wat ben je snel Inge!
(En je hebt nog gelijk ook! )

Heerlijk dat het zo goed gaat!!

Nog even doorzetten en dan is Billy weer zo goed als nieuw!

Hoe ging het donderdag, was Kris tevreden? Verloopt alles naar wens? En wat moet/ mag Billy nu doen in het kader van de revalidatie?

Moon schreef:Hoe ging het donderdag, was Kris tevreden? Verloopt alles naar wens? En wat moet/ mag Billy nu doen in het kader van de revalidatie?

Wat aardig dat je er naar vraagt, Marijke! (Ik dacht dat ik er al over geschreven had hier, maar niet dus... ).
We hadden de contrôle-afrpaak buiten op het veldje omdat er binnen een paar grote drukke honden zaten en de vloer nogal glad is.
Bill kon gelijk laten zien hoe goed 'ie zijn poot al gebruikt (zijn kop krabben, poten vegen, plasje doen, staand op zijn rechterpoot! en ook nog een stukje lopen...).
Knie voelde soepel maar was nog wel wat dik en dat komt waarschijnlijk door het 'wroeten' in het gewricht i.v.m. zijn meniscus.
Het advies is heel, heel langzaam opbouwen van 5 mintuen per wandeling tot - over 3 weken - 15 minuten per wandeling, zo'n 4/5 keer per dag, aangelijnd.
Zwemmen en stappen door het water mag over een week, dan is de wond helemaal dicht (maar zwemmen niet langer dan 5 minuten).
Belangrijk is ook om piek-belasting (springen, vallen, uitlgijden) nog een tijdje zien te voorkomen.
Er is ons echt op het hart gedrukt om die 15 minuten niet te overschrijven. Dat blijkt voor het uiteindelijke herstel enorm belangrijk te zijn.
Het zou wel goed kunnen dat Bill af en toe zijn knie 'verstuikt' maar dat is niet zo erg (volgens Kris ).
24 mei moeten we weer terug komen om te kijken hoe het gaat en de verdere revalidatie te bespreken.
Dan - 3 weken later - wordt er een contrôle-foto gemaakt.

Nou, dat is de theorie maar nu de praktijk!
Op ons eigen erf en op het veldje aan de overkant is het geen probleem om rustig te stappen, beetje snuffelen, plassen, poepen. Maar... er moeten geen andere honden in de buurt zijn (daar wil 'ie op af) en er moet niemand aan de poort komen (die moet worden bewaakt ).
Gisteren even met de auto de polder in gereden om 'm daar even te laten lopen, nou dat werd dus meteen draven!
Verder voelt 'ie zich volgens mij wel goed. Hij is vrolijk en daardoor trekt ook Silka een beetje bij. Dat komt vooral omdat hij wel weer zin heeft om met haar te spelen. Binnenshuis gaat dat gelukkig vrij rustig. Meestal liggen ze in elkaar oren te happenn...

Het enige wat me een beetje zorgen baart is dat Bill's spijsvertering in de war is. Dan weer waterdunnen diarree, dan weer verstopping.
Weet niet of dat de nasleep is van de narcose of dat het door de Metacam komt, maar met een beetje rekening houden met zijn voeding (niet al te veel laxerende dingen geven zoals orgaan en een beetje uitkijken met grotere botten) gaat het redelijk.

't Is wel een beetje lang antwoord geworden maar ja, ik vind het ook best allemaal wat zo'n revaliderende hond

Het is zeker een lang stuk
Maar het gaat hartstikke goed toch?

Theorie en praktijd willen nog wel eens verschillen

Het lijkt me knap lastig om een hond te revalideren
Ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt
Succes !!

Het is ook een hele toestand zo'n revalidatie en om dat allemaal goed in de hand te houden. Tenslotte begrijpen de honden zelf niet wat ze wel of niet mogen doen.
Gelukkig gaat het al met al dus best redelijk
Ik weet niet of je i.p.v. metacam al een Rimadyl hebt geprobeerd? Misschien reageert hij daar minder met zijn darmen op.

ranetje schreef:Het is zeker een lang stuk
Maar het gaat hartstikke goed toch?

Theorie en praktijd willen nog wel eens verschillen

Het lijkt me knap lastig om een hond te revalideren
Ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt
Succes !!

Dankjewel! En ja, het gaat ook best goed. Maar als ik soms die kop van 'm zie als we op het veldje omdraaien om naar huis te gaan i.p.v. een stukje door te lopen en in zijn geliefde polder uit te komen...

Maar goed, de prognose is nog steeds goed, dus 'we' doen ons best!

Stang schreef:Het is ook een hele toestand zo'n revalidatie en om dat allemaal goed in de hand te houden. Tenslotte begrijpen de honden zelf niet wat ze wel of niet mogen doen.
Gelukkig gaat het al met al dus best redelijk
Ik weet niet of je i.p.v. metacam al een Rimadyl hebt geprobeerd? Misschien reageert hij daar minder met zijn darmen op.

Nee, hij begrijpt er geen fluit van! Maar is gelukkig ook weer snel afgeleid met een spelletje (balletje-balletje maar dan met een koekje), een 'moeilijke' Kong of gewoon een beetje tegen 'm 'aanlullen'.

En ja, misschien moet ik wel om een andere pijnstiller/ontstekingsremmer vragen. Alleen reageerde hij - begin dit jaar- ook niet zo goed op Rimaldyl en daarom kreeg hij toen Cortaphen.
We zitten nu wel op een 'afbouw-schema' met Metacam (om de dag een halve dosering) dus wie weet gaat dat beter.

Over dat lange stuk; je hebt zeker mijn epistels nog niet gezien . Ik vind het juist interessant om alle in's en out's te horen .

Het zal voor jou wel lang zijn (voor jezelf is iedere dag aangelijnd teveel) maar ik vind de opbouw best snel klinken. Ook dat hij al snel even mag zwemmen, geeft jou ook een veel beter gevoel denk ik (heb je het idee dat je echt wat gedaan hebt met je hond).
Fijn ook dat ze niet de neiging hebben om samen druk te spelen; oren happen is in deze situatie natuurlijk ideaal
En je moet overal ogen en oren hebben nu denk ik; om te voorkomen dat hij uit zijn dak gaat. Ik hoor mezelf af en toe (rustig, rustig ).

Over de metacam; moet hij dat nog lang gebruiken dan? Kun je morgen niet even bellen hoe of wat; misschien kun je dan over gaan op een ander middel? Ook nog buikpijn erbij is natuurlijk niet fijn!

Maar weer veel succes en sterkte met het in toom houden van je hondje!

Rami schreef:

ranetje schreef:Het is zeker een lang stuk
Maar het gaat hartstikke goed toch?

Theorie en praktijd willen nog wel eens verschillen

Het lijkt me knap lastig om een hond te revalideren
Ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt
Succes !!

Dankjewel! En ja, het gaat ook best goed. Maar als ik soms die kop van 'm zie als we op het veldje omdraaien om naar huis te gaan i.p.v. een stukje door te lopen en in zijn geliefde polder uit te komen...

Maar goed, de prognose is nog steeds goed, dus 'we' doen ons best!

Ja die kop als je alweer naar huis gaat
Maar aan de andere kant toch ook een goed teken
Hij voelt zich kennelijk al een stuk beter anders was hij graag mee naar huis gegaan.

Ik geloof dat juist dàt het laatste deel van de revalidatie zo moeilijk maakt.

Moon schreef:Over dat lange stuk; je hebt zeker mijn epistels nog niet gezien . Ik vind het juist interessant om alle in's en out's te horen .

Haha, ja, jij kunt er ook wat van! (En toevallig vind ik dat ook interessant! )

Moon schreef: En je moet overal ogen en oren hebben nu denk ik; om te voorkomen dat hij uit zijn dak gaat. Ik hoor mezelf af en toe (rustig, rustig ).

Argh, hoe herkenbaar dat: 'rustig, rustig' en ook 'voorzichtig!'! :sst:

Moon schreef: Over de metacam; moet hij dat nog lang gebruiken dan? Kun je morgen niet even bellen hoe of wat; misschien kun je dan over gaan op een ander middel? Ook nog buikpijn erbij is natuurlijk niet fijn!

Nou, we mochten het proberen af te gaan bouwen. Een halve dosis om de twee dagen, of zelfs om de drie dagen.
Dus misschien reageren zijn maag en darmen er dan ook wat minder heftig op.

Moon schreef: Maar weer veel succes en sterkte met het in toom houden van je hondje!

Bedankt weer!

ranetje schreef: Ja die kop als je alweer naar huis gaat
Maar aan de andere kant toch ook een goed teken
Hij voelt zich kennelijk al een stuk beter anders was hij graag mee naar huis gegaan.

Ik geloof dat juist dàt het laatste deel van de revalidatie zo moeilijk maakt.

Ja, daar ben ik ook van overtuigd, Nettie. Voor zowel het baasje als de hond...

Wat een zorgen om Billy.
Fijn dat het met z'n poot weer wat beter gaat. Nu de spijsvertering nog.

Hoi Rami, hoe gaat het met de revalidatie? Hoeveel mogen jullie doen (en hoe voelen Billy en jíj je daaronder )?
Ben benieuwd hoe het is?

Moon schreef:Hoi Rami, hoe gaat het met de revalidatie? Hoeveel mogen jullie doen (en hoe voelen Billy en jíj je daaronder )?
Ben benieuwd hoe het is?

Insgelijks!
Als je zover bent gaarne een update over Billy.

Lief dat jullie er naar vragen!
Ik wilde na dinsdag - toen hadden we weer contrôle - wel up-daten maar het topic was zo ver weg gezakt en het zijn steeds van die lange verhalen die ik vertellen te heb, dus ik dacht... nou ja, ik weet niet wat ik dacht!

Maar het gaat goed! Orthopeed Kris was tevreden. Heeft ook even zijn andere knie gevoeld (i.v.m. eventuele overbelasting) en daar vond hij geen rare dingen. Metacam heb ik afgebouwd en Billy krijgt nu geen pijnstilling/ontstekingsremmer meer (is ook niet nodig).
We mogen de wandelingen uitbouwen naar 25 minuten en half juni wordt de contrôle-foto gemaakt, vooral om te zien of het 'ingezaagde' bot - waar de kooi/plaat in zitten - mooi genezen is. Als dat zo is kunnen we minder voorzichtig zijn.
Dat is maar goed ook want af en toe... :N:
Bokkesprongen, sprintjes willen trekken, boven op Silka duiken of zij op hem. Gaat tot nog toe wel allemaal goed, geen verstuikingen gelukkig.

Dat 'voorzichtig moeten zijn' drukt natuurlijk behoorlijk een stempel maar wat ik vooral moeilijk vind, is dat Bill door de aangelijnde rondjes in de buurt een beetje depri lijkt te worden. Hij is natuurlijk ook stik-verwend met al de polderrondjes die we normaal maakten.
Ik ga daarom toch één keer per dag of met de auto of met de fietskar (ja, ja, heb 'm weer uit de kelder gevist ) naar de polder.
Even zwemmen en door het water stappen in de vaart (is ook goed voor zijn spieren) en door het gras rollen. Daar wordt 'ie erg vrolijk van. (En soms dus een beetje te vrolijk...).

Ik kijk enorm uit naar weer lekker (los) kunnen lopen met zijn allen! Ik loop nu de lange wandelingen alleen met Silka en als ik met de fietskar ga, loop ik alleen met Billy. Dat is wel jammer want ze hebben het altijd erg naar de zin samen. (En ik was al erg gewend aan het lopen met twee honden, nu vind ik het af en toe wat 'kaal' ).

Maar goed, het gaat dus goed!

Het gaat in ieder geval de goede kant op
Kan je niet, net zoals Marijke (Moon), in huis iets leuks verzinnen, zoals zoeken o.i.d.?

Wat lijkt me dat idd moeilijk. Als je hond zo graag meer wil, maar het mag niet....

Sterkte met het herstel!

O, meid, wat weet ik goed wat je voelt . Vooral dat depri worden; ik was daar zelf helemaal somber van.. Ik moest me er erg toe zetten (schop onder mijn eigen achterwerk) om nog leuke dingen te verzinnen, in huis. Ben toen ook met fietskar naar het park gegaan en gewoon maar gaan zitten aan de waterkant. Dat gaf een voldaner gevoel; ben je ook wat langer 'onderweg'.

Schrale troost voor je; als je weer 'mag' is het echt super heerlijk en geweldig . Ik geniet nu echt nog veel meer van het wandelen (al is het nog niet zo lang als vroeger) dan voor de problemen begonnen!
Maar ik heb ook een tijd gedacht dat dit nooit meer zou kunnen!
Dus; schrijf het af en toe van je af, dat lucht misschien ook op?
Nog even tanden op elkaar; sterkte weer hoor

Dat gaat eigenlijk hartstikke goed dus
Dat deprie worden van de hond is ook hier heel herkenbaar.
Ik tilde Donna vaak de auto in en reed dan naar een plek waarvan ik wist dat er meer/andere honden liepen dan hier een blokje om.Ze had dan even dr hoofd(en neus)bij andere zaken.
Ik had ook de doggy ride met wandelkitt te leen van iemand en dat ging ook best goed.Er lag een lekkere dikke deken onderin en daar zat de prinses!
Ik miste ook zo mn dagelijkse lange rondes door weer en wind en door de velden en dat ging prima met de doggy ride.
Nog even doorzetten en dan kan Billy straks weer lekker zn gangetje gaan!

ranetje schreef:Het gaat in ieder geval de goede kant op
Kan je niet, net zoals Marijke (Moon), in huis iets leuks verzinnen, zoals zoeken o.i.d.?

Ja, doen we ook!
Zoeken inderdaad; heel simpel, ik verstop zijn bal ergens in de kamer, terwijl hij op de gang moet wachten.
En verder is Bill een kei in 'sorteren' (ehm... is niet de goede term, geloof ik ) en apporteren. Ik bedoel dus: uit verschillende dingen (bal, knuffel, boek, telefoon, worst!) moet hij het juist voorwerp komen brengen.
En ik geef 'm ook regelmatig een 'moeilijke' Kong (smeerkaas en stukjes gedroogde pens) en daar is hij ook erg fanatiek mee.
Maar ja, hij is echt een 'buitenhond' dus de polder in, dat blijft het aller-allerleukst!

Inge O schreef:klinkt allemaal heel goed, maar dat het voor jezelf heel lastig is om je arme hond zo in te moeten tomen kan ik heel goed begrijpen .
doe zo verder

Ja, het is voor mezelf misschien wel lastiger dan voor hem... (ben geloof ik toch een errug gevoelig baasje )
En ik doe zeker zo verder (en Bill ook!)

Zoek stok! schreef:Wat lijkt me dat idd moeilijk. Als je hond zo graag meer wil, maar het mag niet....
Sterkte met het herstel!

Dankjewel Linda!
Het is idd moeilijk. En als de progrnose niet zo (heel) goed zou zijn, zou ik ook niet weten of ik het allemaal wel gedaan had.
Billy is toch echt een actieveling die leeft voor het buiten zijn...

Moon schreef:O, meid, wat weet ik goed wat je voelt . Vooral dat depri worden; ik was daar zelf helemaal somber van.. Ik moest me er erg toe zetten (schop onder mijn eigen achterwerk) om nog leuke dingen te verzinnen, in huis. Ben toen ook met fietskar naar het park gegaan en gewoon maar gaan zitten aan de waterkant. Dat gaf een voldaner gevoel; ben je ook wat langer 'onderweg'.

Schrale troost voor je; als je weer 'mag' is het echt super heerlijk en geweldig . Ik geniet nu echt nog veel meer van het wandelen (al is het nog niet zo lang als vroeger) dan voor de problemen begonnen!
Maar ik heb ook een tijd gedacht dat dit nooit meer zou kunnen!
Dus; schrijf het af en toe van je af, dat lucht misschien ook op?
Nog even tanden op elkaar; sterkte weer hoor

Dankjewel Marijke!
Ik heb dus de fietskar tussen de spinnenwebben vandaan getrokken omdat jij ergens schreef dat je inderdaad naar de waterkant ging met Dante.
Hoewel de polder hartstikke dichtbij is, is het voor een hond die maar een kwartier mag lopen gewoon al ver: voor we er zijn moesten we weer terug. En vooral dat 'omkeren' vond ik hartverscheurend... (ja, ja, ik ben weekhartig... )
Maar goed, een kwartier langs en in het water scharrelen (al is het aan de riem) en nog even in het gras zitten/liggen is beter dan alleen maar die buurt-rondjes. Voor ons allebei!
Oh, en fijn dat Dante weer 'mag'!

donna schreef:Dat gaat eigenlijk hartstikke goed dus
Dat deprie worden van de hond is ook hier heel herkenbaar.
Ik tilde Donna vaak de auto in en reed dan naar een plek waarvan ik wist dat er meer/andere honden liepen dan hier een blokje om.Ze had dan even dr hoofd(en neus)bij andere zaken.
Ik had ook de doggy ride met wandelkitt te leen van iemand en dat ging ook best goed.Er lag een lekkere dikke deken onderin en daar zat de prinses!
Ik miste ook zo mn dagelijkse lange rondes door weer en wind en door de velden en dat ging prima met de doggy ride.
Nog even doorzetten en dan kan Billy straks weer lekker zn gangetje gaan!

Ja, inderdaad gewoon even naar een andere plek. Bill snuffelt (en markeert) dan ook als een bezetene!
Zo'n wandelkit lijkt me ook wel wat, ik vind het fietsen met die kar best zwaar en vind het ook 'ingewikkeld' om dan ook nog Silka mee te nemen.
Misschien moet ik daar eens achteraan gaan...

Hartstikke fijn dat het goed gaat. Knap ook dat je niet toegeeft aan de wens Billy ook echt z'n gang te laten gaan. Nog even niet. Succes ermee verder