En toen brak er weer een nieuw hoofdstuk aan in het leven van Taran. De komst van een klein roodharig broertje
Kian heeft zijn intrede gedaan.
Tjaaaaaa, wat moet je als volwassen stoere vent daar nu weer van vinden?!?!
Ik heb besloten om het dagboek van Taran nu te veranderen in het dagboek van Taran en Kian. Omdat, als het goed is, die 2 dadelijk onlosmakelijk van elkaar verbonden zijn en ik vreschelijke boevenstreken voorzie als ze eenmaal doorhebben dat samenwerken loont
In ieder geval, gisteren deed dus Kina zijn intrede, een kleine rode Ierse hummel van 8 weken en 3 dagen oud. 8 kilo schoon aan de haak en een blik om spontaan voor weg te smelten.
Taran vindt het maar zozo
Hij mag er:
geeeeen hapjes uit nemen, ook niet stiekem
Niet op meppen
Niet uit Kian's voerbak eten
Niet zijn speeltjes afpakken alleen omdat je niet wilt dat Kian ze heeft
Niet het baasje opeisen als ze met Kian bezig zijn.
Pffffff, wat HEB je dan aan zo'n klein jankding in huis.
Da's ongeveer de conclusie die Taran trok geloof ik
Tot Kian vannacht toch wel even groot verdriet had omdat hij natuurlijk zijn berg broertjes en zusjes miste, alsmede zijn moeder en hoop tantes. Dan kun je als echte volwassen vent niet anders doen dan tegen de bench aan gaan liggen en daar de hele nacht slapen
.
Kian heeft het overigens fantastisch gedaan. Een kwartiertje gehuild waarin we hem af en toe gerust gesteld hebben en daarna is hij lekker gaan slapen.
Vannacht nog 1 x wat piepjes om dat meneer Flamme naar de wc moest.
Vanmorgen om 6 uur opgestaan en Kian wakker moeten maken omdat hij toch wel een keertje zou moeten plassen leek me.
Inderdaad, dat klopte. Kian was nog droog in de bench en deed keurig buiten zijn plas.
De knappers heeft nog helemaal niks binnen gedaan! Alleen vanmorgen in de buggy gepoept maar dat was omdat ikzo dom was om zijn piepen verkeerd uit te leggen.
Taran en Kia zijn vanmorgen mee geweest naar mijn zus om daar kennis te maken met de honden. Taran is een goede afleidingsmaneuvre en Kian kon dus rustig vanaf een afstandje vanuit de buggy alles afkijken.
Naar mijn zus toe was een ander verhaal want toen moest ik met een enthousiaste Taran naast de buggy aan de wandel. Op zich niet erg, ware het niet dat Kian besloot dat de buggy voor watjes is en hij er dus best uit kon springen
Oke, verder gelopen met een dichte buggy dus.
Ook even geoefend met lopen aan de riem maar dat vind Kian maar een matige bezigheid. Taran daarentegen vind het geweldig om ondertussen te proberen om toch Kian wat aan te duwen met als gevolg dat ik midden op straat loop te macrameeën
Inmiddels zijn we al zover dat Taran begrijpt dat macramé projecten aan de riem niet gewaardeerd worden en dat hij gewoon normaal mee dient te lopen. Kian begint te begrijpen dat tussen benen lopen minder handig is als naast een paar benen lopen dus ergens deze week za het kwartje wel vallen. De kleine man is er slim genoeg voor in ieder geval.
Komende 3 weken zijn we bijna helemaal thuis om de 2 heren aan elkaar te laten wennen en de eerste stappen te zetten naar een min of meer gehoorzaam hondje. Wish me luck
onderstaand nog wat foto's van de boeven
krijg je dus in combi terug 
medeleven weer hier