Het HondenForum

Heel erg veel sterkte...

Jemig zeg heel veel sterkte

heel veel sterkte

Michael, bedankt voor je berichtje.
Ik denk veel aan jullie; aan wat jullie hebben doorgemaakt en aan aan wat jullie nu doormaken. Het laat me niet los, jullie verdriet moet immens zijn.

Neem jullie tijd om te rouwen.

Nogmaals heel veel sterkte

Heel veel sterkte...

Michael, wat heb je dat prachtig geschreven. Diep uit je hart, en uit ieder woord druipt de liefde. Ook voor jou, heel veel sterkte gewenst.

Prachtig omschreven.... nogmaals ontzettend veel sterkte.....

Misschien heeft ze die laatste knuffel niet meer gevoeld, maar ik weet zeker dat ze zich heel geliefd heeft gevoeld die tijd bij jullie.
Sterkte met het verlies.

Heel veel sterkte met dit vreselijke verlies.

Heel veel sterkte.

Zo'n rotziekte, daar konden zelfs jullie geweldige zorg + liefde niet tegenop. Vreselijk, zo'n jonge hond

Heel veel sterkte...

Pfffff tranen rollen over mijn wangen na het lezen van Micheal's berichtje.
Wat is zoiets toch vreselijk heftig.

zo verschrikkelijk oneerlijk....weken van intensive zorg en liefde ..en wat een verschrikkelijke leegte moet het nu voor jullie zijn
ik wens jullie heel veel sterkte om dit een plekje te geven

Oh wat erg zeg Ik wil jullie heel veel sterkte wensen.....

Heel veel sterkte met dit vreselijke verlies.
Ik weet niet wat ik moet zeggen...
Wat een verdriet.

Michael,ook jou wil ik heel veel sterkte wensen met het verlies van Kelsey,Jullie hebben alles gedaan wat jullie konden en een hele moeilijke beslissing genomen maar wel de goede!.Uit jullie verhaal lees ik veel liefde en heel veel verdriet.Hou jullie haaks

Woorden te kort ...!!

Veel sterkte van ons allen,

Eva

STERKTE met dit grote verlies

michael en allison, Veel sterkte de komende tijd, ik leef en voel enorm met jullie mee, verwijt je zelf niets, want jullie hebben voor haar gevochten...

En nu is het omschakelen, van zo intensief bezig zijn met je hond, naar ..wat het lijkt niets.

Een heel dikke knuffel voor jullie, en allison, voor jou nog wat extra knuffels....

Heel veel sterkte
Rust zacht meisje

Wat kan ik schrijven na het lezen van zo liefdevolle maar o zo droevige woorden.

Blijft me jullie beide heel veel sterkte wensen

Slaap zacht Calsey.

Lieve Allison en Michael, heel erg veel sterkte met het verwerken van dit alles en het grote gemis......

Demi schreef:Voor eenmalig wil ik even reageren onder Allison haar naam:

Het zijn voor ons een paar hele moeilijke weken geweest. Met name voor Allison die de laatste 3 weken volledig heeft opgegeven om alles, maar dan ook alles voor Calsey te doen. Elke nacht heeft ze opgezeten en is ze bij haar gebleven en geen minuut meer van haar zijde geweken. De laatste drie dagen moest ze selfs elke minuut van de dag Calsey echt vasthouden anders begon ze te peiepen of te jammeren.
Ze heeft dit meer veel liefde gedaan en is dan ook helemaal stuk van deze afloop. Dit hadden we (en wilden) we nooit voorzien.

Een hele moeilijke beslissing was het om haar onder narcose te brengen voor een biopt. Wetende dat wanneer ze hier iets vonden wij Calsey niet meer wakker konden laten worden. Hierdoor moet je in een kliniek afscheid nemen van je hond. Dat valt zwaar........ heel erg zwaar. Uiteindelijk was de beslissing wel goed en hebben we haar dan ook niet meer uit de narcose laten ontwaken. Een aai over haar bolletje van je lieve hond die daar zelf geen weet meer van heeft. Meer was het niet, helaas geen afscheid thuis en iets waar je even naar toe kunt leven. Al die tijd zijn we bezig geweest met haar ziekte, maar vooral met haar herstel. Je hebt dan te weinig tijd om je voor te bereiden op haar afscheid.

Zoals een ieder zal begrijpen zijn we er helemaal kapot van......... Wel wil ik een ieder, namens ons, graag bedanken voor jullie steun in de afgelopen tijd. Dank jullie wel.

Lieve Kel, Thank you for being our friend...........

Michael

wat ontzettend verdrietig nieuws. heel veel warmte liefde en sterkte toegewenst voor de komende periode!!

Ik lees het nu pas, weet niet wat ik moet zeggen , rust zacht Calsey, je strijd is gestreden, in liefde heb je mogen gaan,

heel veel sterkte

Vreselijk. Calsey, rust zacht meisje.

Als eerste wilik iedereen bedanken vor alle lieve reacties, pb's, mailtjes en berichtjes op mn hyves. Het doet me ontzettend goed dat er mensen zijn die met je meeleven.
Ik vind het enorm moeilijk om er iets over te vertellen, mar wil het toch even proberen.
We zijn dus naar Utrecht gegaan om haar een paar dagen op te laten nemen ivm de pijnbestrijding.
In Utrecht hebben ze de scan nog een keer bekeken en daar zagen hun dus totaal iets anders dan Antwerpen. Wat Antwerpen verteld had aan ons, vertelde Utrecht echt precies andersom.
Hun dachten dus duidelijk aan bottumoren, en dan primair. Dat betekend dus dat volgens Utrecht dat ze ergens anders kanker in haar lichaam had en dat dat dus uitgezaaid was naar haar botten.
Om zekerheid te krijgen moest ze een echo biopt met een dunne naald. Dit gedaanen dat was mislukt omdat ze veel te gespierd was konden ze er niet bij.
Dus moest ze nog een keer onder de stscan om zo een biopt te kunnen nemen. Dat betekende dat ze onder narcose moest.
We konden kiezen of we dat dezelfde dag zouden doen, of de volgende dag dan zou ze daar een nacht alleen moeten blijven. We hebben gekozen om het meteen te doen, want als ze ons niet zag begon ze meteen te piepen en dat wilde ik haar gewoon niet aandoen..
Ik ben meegeweest met haar om haar onder narcose te brengen, Mchel helaas niet. Dat was meteen de laatste keer dat ik haar gezien heb dat ze bij was. Ik zie nu nog steeds haar angst in haar ogen toen de narcose begon te werken, zo vreselijk.
Het biopt hebben ze meteen laten onderzoeken en daar waren dus kankercellen in te zien.....
Haar botten werden dus opgevreten door de kanker.
We konden haar weer bij laten komen om afscheid te nemen, maar dat hebbne we niet gedaan. Ze was onder narcose voelde niks en hebben haar daar laten gaan.
Wat verschrikkelijk is dat, sta je daar met allemaal mensen er omheen afscheid e nemen van het liefste wat je hebt.
Ik ben echt helemaal kapot, weet echt niet wat ik zonder haar moet, twijfel enorm aan mezelf of ik wel de juiste beslissing gemaakt heb, heb total geen vertrouwen in Utrecht (had ik al niet) en met Antwerpen ga ik nog eens een goed gesprek aan, want die heeft haar onnodig laten lijden omdat hij toen niet verder wilde kijken en daarna bleef volhouden dat het geen kanker kon zijn en dat het zeker discospondylitis was.
Ik weet niet of ik hier ooit overheen kom, of ik er vrede mee kan krijgen. Ik wil heel graag een stuk over haar in memoriam schrijven, maar ik kan het nog niet
ik ben echt kapot

Meiske, begrijpelijk dat je op en kapot bent.

Kom even rustig bij, slaap bij en denk en praat er veel over.
Jij hebt niets verkeerds gedaan, jij hebt alles wat je in je had aan Kel gegeven.

Veel meer dan je nogmaals een dikke knuffel geven en sterkte wensen kan ik hiervandaan niet voor je doen.

Woorden schieten echt te kort...

Wat ik wel weet is dat jullie alles gedaan hebben wat jullie konden en dat Calsey de allerliefste baasjes van de hele wereld heeft gehad.