Het HondenForum

Sterkte Fijn dat het afscheid rustig is verlopen.

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte..

RIP Sam
Heel veel sterkte met het gemis

Sterkte. Fijn dat jullie het zo mooi konden afsluiten.

zo bijzonder dit topic. zo hartverwarmend zijn alle lieve berichtjes! echt enorm bedankt!

het is raar. gisteren zijn we even naar het cafe van vrienden gegqaan en om 17:45 keek ik op de klok en dacht: oh we moeten gaan! maar dat hoefde helemaal niet.

toen we thuis kwamen stond zijn volle voerbak er nog. hij wilde zijn brokken niet meer, alleen nog lekkere dingen dus hij heeft gisteren gehaktballen op en koekjes. ik stond waarschijnlijk heel dom te staren naar die bak want pascal heeft hem meteen weggeruimd.

ik pak in de gang mijn sleutels uit de zak en verwacht een nieuwsgierig "wagajedoen?" smuitje om de deur. niks.

het is dus vooral in de praktijk heel raar. sam sliep vooral en je "zag" hem de helft van de tijd niet en toch zaten we gisteravond op de bank alsof we in een concertzaal zaten die net leeggelopen was.

maar "het is goed" overheerst. en rust. hij was natuurlijk ook oud, leefde vanaf zijn 4de jaar in reservetijd en we weten vanaf oktober dat dit moment eraan zat te komen.

ik mis hem. ik mis zijn blik, zijn gedram, zijn kusjes die hij vanuit het niets zeer regelmatig kwam brengen, ik mis de stip in zijn nek. en dat zal niet snel overgaan omdat sam een speciaaltje was.

al een tijd hebben we het over "de hond na sam" maar altijd een beetje met een soort schuldgevoel omdat je over dan praat terwijl sam er nu nog is. dat schuldgevoel is nu ook weg en we hebben het gisteren gehad over een andere hond. we willen ook allebei niet te lang wachten. ik mis al een hele tijd het trainen met een hond en geen hond is stom. stom voor ons, maar ook als wij er niet zijn vind ik het een fijn gevoel dat er "iemand" op ons huis past.

er gaat ook een wereld voor ons open nu. sam was onze held, maar wel een held die heel beperkend werkte gisteravond hadden we dan ook een heel raar gesprek

en kunnen we dan naar het bos?
en mag hij mee naar duitsland en op vakantie?
en kan hij loslopen?
en kan hij ook in de vakantieseizoenen naar het pension?
en kan hij mee naar de kroeg?
en kan hij mee op visite bij familie?

allemaal vragen die met een "in principe wel" beantwoord kunnen worden
allemaal vragen die voor velen van jullie misschien zó vanzelfsprekend zijn dat je ze zelfs niet eens stelt. voor ons héél bijzonder en meteen een enorm risico: hebben wij het lef om dat dan ook allemaal te doen of vallen we automatisch terug in het hebben van een hond in een 100% gecontroleerde omgeving?

binnenkort dus op visite bij de fokker waar we contact mee hebben en eens kijken waar we uitkomen. en misschien, héél misschien wordt ik dan wel één van jullie en mag ik ook mee met wandelingen

Sam heeft een prachtig leven bij jullie gehad en heel veel reservetijd mogen genieten, maar door zijn karakter was heel veel niet mogelijk. Ik vind het heel begrijpelijk dat jullie uitkijken naar een nieuwe hond waarbij deze beperkingen niet aan de orde zijn, en praten over alle nieuwe mogelijkheden die daardoor in het verschiet komen te liggen.

M@scha schreef:zo bijzonder dit topic. zo hartverwarmend zijn alle lieve berichtjes! echt enorm bedankt!

het is raar. gisteren zijn we even naar het cafe van vrienden gegqaan en om 17:45 keek ik op de klok en dacht: oh we moeten gaan! maar dat hoefde helemaal niet.

toen we thuis kwamen stond zijn volle voerbak er nog. hij wilde zijn brokken niet meer, alleen nog lekkere dingen dus hij heeft gisteren gehaktballen op en koekjes. ik stond waarschijnlijk heel dom te staren naar die bak want pascal heeft hem meteen weggeruimd.

ik pak in de gang mijn sleutels uit de zak en verwacht een nieuwsgierig "wagajedoen?" smuitje om de deur. niks.

het is dus vooral in de praktijk heel raar. sam sliep vooral en je "zag" hem de helft van de tijd niet en toch zaten we gisteravond op de bank alsof we in een concertzaal zaten die net leeggelopen was.

maar "het is goed" overheerst. en rust. hij was natuurlijk ook oud, leefde vanaf zijn 4de jaar in reservetijd en we weten vanaf oktober dat dit moment eraan zat te komen.

ik mis hem. ik mis zijn blik, zijn gedram, zijn kusjes die hij vanuit het niets zeer regelmatig kwam brengen, ik mis de stip in zijn nek. en dat zal niet snel overgaan omdat sam een speciaaltje was.

al een tijd hebben we het over "de hond na sam" maar altijd een beetje met een soort schuldgevoel omdat je over dan praat terwijl sam er nu nog is. dat schuldgevoel is nu ook weg en we hebben het gisteren gehad over een andere hond. we willen ook allebei niet te lang wachten. ik mis al een hele tijd het trainen met een hond en geen hond is stom. stom voor ons, maar ook als wij er niet zijn vind ik het een fijn gevoel dat er "iemand" op ons huis past.

er gaat ook een wereld voor ons open nu. sam was onze held, maar wel een held die heel beperkend werkte gisteravond hadden we dan ook een heel raar gesprek

en kunnen we dan naar het bos?
en mag hij mee naar duitsland en op vakantie?
en kan hij loslopen?
en kan hij ook in de vakantieseizoenen naar het pension?
en kan hij mee naar de kroeg?
en kan hij mee op visite bij familie?

allemaal vragen die met een "in principe wel" beantwoord kunnen worden
allemaal vragen die voor velen van jullie misschien zó vanzelfsprekend zijn dat je ze zelfs niet eens stelt. voor ons héél bijzonder en meteen een enorm risico: hebben wij het lef om dat dan ook allemaal te doen of vallen we automatisch terug in het hebben van een hond in een 100% gecontroleerde omgeving?

binnenkort dus op visite bij de fokker waar we contact mee hebben en eens kijken waar we uitkomen. en misschien, héél misschien wordt ik dan wel één van jullie en mag ik ook mee met wandelingen

Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

Veel sterkte met het verlies van Sam

marian* schreef:
Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

ja, daar ben ik ook bang voor omdat ik zelf altijd voor "better safe than sorry" ga en dat beperkt weer extra.

ik denk dat ik als het zover is in de leer ga bij samantha en mama-lieke die mij dan op mijn kop kunnen geven

M@scha schreef:

marian* schreef:
Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

ja, daar ben ik ook bang voor omdat ik zelf altijd voor "better safe than sorry" ga en dat beperkt weer extra.

ik denk dat ik als het zover is in de leer ga bij samantha en mama-lieke die mij dan op mijn kop kunnen geven

Zowel Max als Bente waren niet altijd de makkelijksten en toen Kiki kwam heb ik voor mezelf echt de knop om moeten zetten om haar Kiki te laten zijn. Kostte even tijd maar het kwam goed.

marian* schreef:

M@scha schreef:

marian* schreef:
Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

ja, daar ben ik ook bang voor omdat ik zelf altijd voor "better safe than sorry" ga en dat beperkt weer extra.

ik denk dat ik als het zover is in de leer ga bij samantha en mama-lieke die mij dan op mijn kop kunnen geven

Zowel Max als Bente waren niet altijd de makkelijksten en toen Kiki kwam heb ik voor mezelf echt de knop om moeten zetten om haar Kiki te laten zijn. Kostte even tijd maar het kwam goed.

dat geeft hoop

M@scha schreef:

marian* schreef:
Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

ja, daar ben ik ook bang voor omdat ik zelf altijd voor "better safe than sorry" ga en dat beperkt weer extra.

ik denk dat ik als het zover is in de leer ga bij samantha en mama-lieke die mij dan op mijn kop kunnen geven

Lieve Lieve Mascha...

Trust me, dat gaat je niet gebeuren...
Heel even misschien - af en toe - in een fractie - in je hoofd en af toen even in een actie
Maar dat houdt ook heel snel op.

Ik kan je dat vertellen en beloven vanuit ervaring

Je verhaal hierboven klinkt zo - zo - zo herkenbaar, ik krijg er gewoon een brok van in mijn keel
De gevoelens die je hebt, het gevoel van "het is goed" , het denken aan die wereld die er voor je open gaat, de lege concertzaal ondanks dat hij de laatste tijd helemaal niet zo aanwezig was.
Verschil tussen ons en jullie is dat die wereld accuut voor ons openging omdat we Muis natuurlijk al hadden toen Rimpel er tussen uit kneep met een zucht en een puf.
Ik had al een paar jaar mogen snuffelen aan die nieuwe wereld als ik met Muis op pad was - een forum weekend/een doe-dag/een wandeling of gewoon een simpele wandeling in het bos.
En toen Rimpel nog leefde voelde ik weleens zo'n enigszins misplaatst schuldgevoel dat ik aan het genieten was van wat 'ineens kon' ... en ja, dat gevoel had ik nadat hij dood was gegaan ook bij vlagen wel en dat zul jij ongetwijfeld ook gaan ervaren...
En het is een raar soort schuldgevoel, want eigenlijk is het meer een soort verdrietig gevoel dat het met hem niet kon en je het hem WEL zo enorm gegund had. En verstandelijk weet je dat het gewoon niet te doen was en toch, toch denk je straks als je rustig met je handen in je zakken in het bos loopt en wat staat te staren naar een boom waar een vogel in zit en je hondje wat door het mos en de blaadjes scharrelt als een stofzuiger; "Ach, wat had die ouwe gek dit ook mooi gevonden" .

Volkomen normaal als je het mij vraagt, het kan ook niet anders als je zoals wij, meer dan 12-13 jaar geleefd hebt met een hond waarbij dat allemaal niet kon.

Die nieuwe wereld? Die is fantastisch Mascha, echt waar...
En dan komt er ook zo'n moment waarop je beseft; "dit is het, dit is wat me een gelukkige hondenbaas maakt, dit is hoe ik een hond wil hebben.... en hoewel je alles - werkelijk alles met liefde tot in het diepst van je ziel voor hem gedaan en gelaten (vooral gelaten) hebt... dan besef je; ik wil dat nooit meer.
Ik heb het - net als julllie - van de eerste tot de laatste dag met alle liefde gedaan, ik had er geen minuut van willen missen en gosssss wat heb ik op alle vlakken belachelijk en meer dan belachelijk veel van hem geleerd en wat zit zo'n speciaaltje tot in de eeuwigheid diep in je verankerd, maar na 12-13 jaar is het echt goed geweest...goed...

ja dat!

het eerste plukje daarvan hebben we gezien toen lola wegviel. ineens mochten er weer speeltjes rondslingeren. wat vond die gek dat leuk!!

ik ben benieuwd hoe het gaat, jouw verhaal klink heel herkenbaar! ik hoop dat het gewoon direct goed gaat

Ik heb dat nu ook, Tama gilde vaak moord en brand als we de lift uit gingen of hier de deur uit en nu is het meestal gewoon lekker rustig. Nikkie wil nog weleens piepen als Gerard vooruit loopt en niet op ons wacht op de galerij. Maar dat is geen hysterisch gegil.

En ondanks dat ik Tama ontzettend mis, vind ik het zo ontspannend lopen met de andere meiden. Er wordt minder gemopperd op andere honden, terwijl Tama eigenlijk daar het initiatief niet in nam.

Het is gewoon ineens een stuk makkelijker.

En eerlijk gezegd vind ik dat wel lekker, maar dat neemt niet weg dat ik liever had gehad dat het niet zo ver was gekomen. Tenminste niet op de manier zoals het nu gegaan is.

Ik denk dat je juist heel goed naar je hond kijkt, daarom zijn jullie gewend geraakt aan alle beperkingen die het hebben van Sam met zich meebracht. Ik kan echt geen enkele reden verzinnen waarom je bij een nieuwe hond opeens niet naar hoe die hond is gaat kijken
Dat gaat heus goed komen.

Ik ben van een onwijs zelfverzekerde, behoorlijk hondagressieve hond naar een super gevoelig lief sociaal Izzietje gegaan. En ik geniet er ongelooflijk van. En dat maakt Luna niks minder speciaal, die had gewoon haar eigen dingetjes

gonnie schreef:
En eerlijk gezegd vind ik dat wel lekker, maar dat neemt niet weg dat ik liever had gehad dat het niet zo ver was gekomen. Tenminste niet op de manier zoals het nu gegaan is.

natuurlijk. ik had sam ook het liefst 80 zien worden en in jouw geval is het helemaal heftig gegaan.

M@scha schreef:

gonnie schreef:
En eerlijk gezegd vind ik dat wel lekker, maar dat neemt niet weg dat ik liever had gehad dat het niet zo ver was gekomen. Tenminste niet op de manier zoals het nu gegaan is.

natuurlijk. ik had sam ook het liefst 80 zien worden en in jouw geval is het helemaal heftig gegaan.

Ja, maar het blijft sowieso rot, het is ook moeilijk om van tevoren al een datum te weten.

Ik kon er beter tegen toen Kelly ingeslapen werd en Bijou uit zichzelf overleed onderweg naar de dierenarts, toen heb ik een keer gejankt en klaar. Mistte ze natuurlijk wel maar kon er goed tegen.

Nu heb ik heel wat meer moeite, misschien ook wel omdat Tama echt mijn hondje was, maar de manier waarop was ook een en al ellende. Had het voor haar graag anders gezien.

Nanna schreef:

M@scha schreef:
en kunnen we dan naar het bos?
en mag hij mee naar duitsland en op vakantie?
en kan hij loslopen?
en kan hij ook in de vakantieseizoenen naar het pension?
en kan hij mee naar de kroeg?
en kan hij mee op visite bij familie?

allemaal vragen die met een "in principe wel" beantwoord kunnen worden
allemaal vragen die voor velen van jullie misschien zó vanzelfsprekend zijn dat je ze zelfs niet eens stelt. voor ons héél bijzonder en meteen een enorm risico: hebben wij het lef om dat dan ook allemaal te doen of vallen we automatisch terug in het hebben van een hond in een 100% gecontroleerde omgeving?

Je krijgt je nieuwe hond als pupje en een pupje is altijd ongevaarlijk. Je groeit er dan als vanzelf in mee dat dat dan ook zo blijft en dat het niet een per definitie hondenverslindend geval gaat worden.
Je zult zien hoe heerlijk dát wandelen is

En toch zal je moeten wennen. Tagor was geen allemansvriend en wilde zijn punt graag maken bij andere reuen. Kon met veel honden prima, maar het was constant hem lezen als je een reu tegen kwam. Finn heeft dat totaal niet en ik heb echt moeten wennen dat ik geen ogen in mijn achterhoofd meer nodig had.
Finn moet je nu vooral in de gaten houden dat hij niet het vennetje in duikt om daar zwart uit te komen (en stinkend... en niet schoon te krijgen... ).

Jullie hebben 13 jaar geleden voor Sam gekozen en hebben 13 jaar lang van hem genoten met al zijn nukken en grillen. Ondanks dat was hij ook fantastisch én bijzonder! Dat missen moet een plek krijgen.
Ik hoop dat je weer een hond vindt die net zo in je hart kruipt, maar neem daar maar lekker de tijd voor

Heel veel sterkte met dit verlies.

Er is een plekje voor een ongecompliceerde puppekind in je hart en huis.
Net als dat Sam de Man een plek in je hart zal houden.

Heel veel sterkte

Oh ik herken je gevoel zo erg... Ik zit zelfs met ingehouden adem als ik verderop bij totaal vreemde mensen vreemde honden zie kennis maken.
Maar wat moet het heerlijk zijn om gewoon met je hond bijv. naar Texel te kunnen gaan of inderdaad een forumwandeling

maitestar schreef:Oh ik herken je gevoel zo erg... Ik zit zelfs met ingehouden adem als ik verderop bij totaal vreemde mensen vreemde honden zie kennis maken.

hahaha ja dat ook inderdaad. met grote ogen in jezelf denken: wat DOE je!!! Denk eens na!!!

Nanna schreef:

maitestar schreef: Maar wat moet het heerlijk zijn om gewoon met je hond bijv. naar Texel te kunnen gaan of inderdaad een forumwandeling

Super. Er zal een wereld voor je opengaan. Lekker uitwaaien op het strand, je hond met andere honden zien dollen en daarna bij een strandtent neerzakken en wat te drinken bestellen met een hond onder tafel die niet constant naar andere honden uitvalt
Met de rugzak en een tentje naar Frankrijk en op een camping naast iemand komen te staan met ook een hond. En dat jouw hond dan niet ogenblikkelijk stennis gaat lopen maken Ik heb zoberzo nooit de lol van een agressieve hond gezien, alleen de voordelen van een sociale.

ik wil dat zó graag. handjes in de zakken hondje zien genieten en zelf ook ontspannen zijn. hondje mee naar het café

pascal heeft wel één belangrijke voorwaarde: mensen die vaak in onze stamkroeg komen hebben een stom kef/bijthondje en onze nieuwe hond moet die hond wel een keer op zijn nummer zetten

Nanna schreef:

M@scha schreef:

maitestar schreef:Oh ik herken je gevoel zo erg... Ik zit zelfs met ingehouden adem als ik verderop bij totaal vreemde mensen vreemde honden zie kennis maken.

hahaha ja dat ook inderdaad. met grote ogen in jezelf denken: wat DOE je!!! Denk eens na!!!

Hehehehehehe Kom maar eens kijken dan als ik mijn honden dwars door een HUS heen laat weven

ik krijg het er spaans benauwd van.

maar als ik ooit een "normale" hond heb kom ik zoberzo een keer jouw kant op. dan weet je dat vast ik denk dat jij mij ook best goed op kan voeden

Ja, ik herken dat gevoel ook wel.

Kaya was al een pittige hond en Puchu moest de makkelijke sociale hond worden en dat werd hij tegenover andere reuen ook niet.
Twee van die ettertjes vond ik echt een hele klus, nooit echt ontspannen lopen, altijd alles in de gaten houden.

Toen Kaya overleed was ik natuurlijk verdrietig en ik mis haar ook, maar het is wél een heel stuk makkelijker nu met maar één
ettertje. Bovendien is Puchu dan weer wel lief met teven en pupjes, dus het is alleen nog maar opletten voor andere reuen.

Ik hoop dat Puchu nog heel lang leeft, want ik ben echt dol op hem, maar bij onze volgende hond wil ik zowat zeker weten dat hij/zij
echt sociaal is met andere honden.
Wij wonen hier vlak naast een losloopgebied en een gebied waar honden heerlijk kunnen zwemmen. Dat kon nog met Kaya in haar
jonge jaren, maar toen zij ouder werd en Puchu erbij kwam, ging dat gewoon niet meer en ik zit altijd wat 'jaloers' te kijken naar dat heerlijke
dijkje waar ik vroeger in het zonnetje zat en de honden zich uren vermaakten in het water.
Dat mis ik ook wel dat soort dingen.

Dus ik snap je, natuurlijk was/ben je dol op Sam en heb je verdriet, daarnaast is het ook wel een lekker idee om straks hopelijk een
makkelijke sociale hond te hebben waarmee je lekker kunt lopen zonder gezeik.

héél veel sterkte gewenst.

Heel veel sterkte.

En uiteindelijk, als er een ander hondje komt, gaat dat vast goedkomen.
Misschien zelfs op zo'n manier dat je, als je jezelf betrapt op het iets te krampachtig rondkijken, je een beetje om jezelf kunt lachen, en met een lach en traan aan Sam terug kunt denken.

M@scha schreef:

marian* schreef:
Op het beperkende wat Sam toch ook had na heel herkenbaar, een huis zonder hond is een heel erg leeg huis.
Ik hoop dat er bij jullie snel weer een puppedup rondhobbelt én dat je erin slaagt om zelf de knop om te zetten want dat zal best lastig zijn in het begin.

ja, daar ben ik ook bang voor omdat ik zelf altijd voor "better safe than sorry" ga en dat beperkt weer extra.

ik denk dat ik als het zover is in de leer ga bij samantha en mama-lieke die mij dan op mijn kop kunnen geven

Kom maar op hoor
En mocht je voor die tijd vast een keer willen "proeven" aan dat idee ben je altijd welkom eens mee te gaan struinen met mijn heren.

Heel veel sterkte met dit grote verlies.
Een echte stafford qua karakter , er elke keer , door jullie liefde er weer bovenop komen.
Heel veel reserve tijd maar toch weer de lol in het leven , en zonder jeuk

Je heb menig mens verstelt laten staan van je doorzettingsvermogen, diepe dalen maar ook mooie bergen

Sammie rust zacht ventje

Dikke knuffel van Cees en mij