Het HondenForum

lieke schreef:

Loek schreef:

lieke schreef:En dan zijn er mensen die hiervoor verzachtende omstandigheden aanvoeren???

Ja ik

Alsof geweld goed te praten is.

Dat schrijf ik nergens, alleen dat ik me wel kan voorstellen dat iemand helemaal door het lint gaat.

idd. ik zeg altijd kom je aan mijn honden dan kom je aan mij... ik kan mezelf prima verbaal verdedigen en mijn honden ook... Maar kom niet fysiek aan ze want dat beantwoord ik ook fysiek. Maar dat is hier totaal niet het geval want de hond zit ergens anders Dan kun je het toch ook gewoon verbaal af

malinois schreef:idd. ik zeg altijd kom je aan mijn honden dan kom je aan mij... ik kan mezelf prima verbaal verdedigen en mijn honden ook... Maar kom niet fysiek aan ze want dat beantwoord ik ook fysiek. Maar dat is hier totaal niet het geval want de hond zit ergens anders Dan kun je het toch ook gewoon verbaal af

Inderdaad, je laat zo zien dat je op deze manier te raken bent en een ander is dat gewoon niet waard.

Ik heb altijd het standpunt gehad dat ze beter over me kunnen lullen dan van me vreten, dus ik zou niemand het ziekenhuis inslaan en sowieso ga ik niemand slaan omdat ze alleen iets over mijn hond zeggen.
Er wordt hier zoveel over mijn honden gezegd, als ik al mijn buren (zijn er meer dan duizend) het ziekenhuis in moet slaan omdat ze wat over mijn honden zeggen, al of niet waar, dan heb ik daar een dagtaak aan.

Jemig als volwassen vent kan je je toch zeker wel beheersen.
Sla trouwens ook geen mensen het ziekenhuis in als ze mijn honden wat aan zouden doen daar zijn wel anderen wettige middelen voor. Heb toch echt geen zin om zelf in de bak te eindigen.

gonnie schreef:Ik heb altijd het standpunt gehad dat ze beter over me kunnen lullen dan van me vreten, dus ik zou niemand het ziekenhuis inslaan en sowieso ga ik niemand slaan omdat ze alleen iets over mijn hond zeggen.
Er wordt hier zoveel over mijn honden gezegd, als ik al mijn buren (zijn er meer dan duizend) het ziekenhuis in moet slaan omdat ze wat over mijn honden zeggen, al of niet waar, dan heb ik daar een dagtaak aan.

Jemig als volwassen vent kan je je toch zeker wel beheersen.
Sla trouwens ook geen mensen het ziekenhuis in als ze mijn honden wat aan zouden doen daar zijn wel anderen wettige middelen voor. Heb toch echt geen zin om zelf in de bak te eindigen.

ik ga er voor zitten indien nodig dat dan wel inderdaad... maar ik kan me nogmaals prima verbaal duidelijk maken dus dat is over het algemeen ruim voldoende.

Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik begrijp het heel goed, alleen niet zo strak plan als je hond al in beslag is genomen ... niet goed voor de hond, dat is toch hetgeen wat ik ten alle tijde in mn kop zou houden. Dat zou nl. voor mij het belangrijkste zijn, die hond terug krijgen... al moet ik dan maar al die ellende aanhoren... het is dan maar voor een goed doel...

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Jaap* schreef:Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.

Jij noemt het vluchten, ik noem het de andere wang toekeren omdat je weet dat je met erop los meppen niets zinnigs bereikt. Voor welke optie je kiest, zegt m.i. heel veel over je karakter en persoonlijkheid en daarmee tot op zekere hoogte ook over de omgang met en opvoeding van je hond. Je frustratie en woede afreageren doe je maar lekker op een boksbal ofzo.

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet in staat was tot moord. Dat dat gewoon niet in me zat.
Totdat iemand mij mijn hond afnam. Mijn alles.
Toen wist ik ineens wat het was, in staat zijn tot moord.

Dat was in een periode dat alles na elkaar gebeurde. Hoogtepunt was dat mijn vader overleed en twee maanden daarna zei mijn ex dat hij 'zijn' hond terug wou. De hond die hij hier meer dan een jaar had gelaten zonder er naar om te kijken. De hond waarvan hij had gezegd dat hij haar nooit van mij af zou nemen. Mijn Dante.
Maar ja, ze stond wél op zijn naam (toen wist ik nog niet dat het juridisch anders lag, en ja, ik héb een advocate geraadpleegd). En hij vertrok naar Polen en 'kon toch echt niet zonder haar'.

Dat noem ik tot het uiterste getergd zijn. Met je rug tegen de muur staan.
En nee. Ik ben niet overgegaan tot geweld. Ook al wou ik het wel. Héél graag. Ik wou de man doodmaken. Ik had een miniem draadje zelfbeheersing over waar ik me aan vastklampte. Dante. Die wou ik dat niet aandoen.

Dus ja, Jaap. Ik ben op die plek geweest. En ik heb geen geweld gebruikt.
En als ik het kan, kan bijna iedereen het. Ik sta niet bekend om mijn geduld, zelfbeheersing of impulscontrole.
Iedereen is tot moord in staat als je maar op de juiste knop duwt, heb ik toen geleerd. Maar 'in staat zijn tot' betekent niet hetzelfde als 'overgaan tot'.

Miranda schreef:

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet in staat was tot moord. Dat dat gewoon niet in me zat.
Totdat iemand mij mijn hond afnam. Mijn alles.
Toen wist ik ineens wat het was, in staat zijn tot moord.

Dat was in een periode dat alles na elkaar gebeurde. Hoogtepunt was dat mijn vader overleed en twee maanden daarna zei mijn ex dat hij 'zijn' hond terug wou. De hond die hij hier meer dan een jaar had gelaten zonder er naar om te kijken. De hond waarvan hij had gezegd dat hij haar nooit van mij af zou nemen. Mijn Dante.
Maar ja, ze stond wél op zijn naam (toen wist ik nog niet dat het juridisch anders lag, en ja, ik héb een advocate geraadpleegd). En hij vertrok naar Polen en 'kon toch echt niet zonder haar'.

Dat noem ik tot het uiterste getergd zijn. Met je rug tegen de muur staan.
En nee. Ik ben niet overgegaan tot geweld. Ook al wou ik het wel. Héél graag. Ik wou de man doodmaken. Ik had een miniem draadje zelfbeheersing over waar ik me aan vastklampte. Dante. Die wou ik dat niet aandoen.

Dus ja, Jaap. Ik ben op die plek geweest. En ik heb geen geweld gebruikt.
En als ik het kan, kan bijna iedereen het. Ik sta niet bekend om mijn geduld, zelfbeheersing of impulscontrole.
Iedereen is tot moord in staat als je maar op de juiste knop duwt, heb ik toen geleerd. Maar 'in staat zijn tot' betekent niet hetzelfde als 'overgaan tot'.

Aanvulling: Een (groot) deel van mij heeft er nog steeds spijt van dat ik het niet gedaan heb. Ik haat de man gepassioneerd. Als hij hier aan de deur zou staan te verdrogen zou ik hem nog niet in het gezicht spugen om zijn leven te redden.

Miranda schreef:

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet in staat was tot moord. Dat dat gewoon niet in me zat.
Totdat iemand mij mijn hond afnam. Mijn alles.
Toen wist ik ineens wat het was, in staat zijn tot moord.

Dat was in een periode dat alles na elkaar gebeurde. Hoogtepunt was dat mijn vader overleed en twee maanden daarna zei mijn ex dat hij 'zijn' hond terug wou. De hond die hij hier meer dan een jaar had gelaten zonder er naar om te kijken. De hond waarvan hij had gezegd dat hij haar nooit van mij af zou nemen. Mijn Dante.
Maar ja, ze stond wél op zijn naam (toen wist ik nog niet dat het juridisch anders lag, en ja, ik héb een advocate geraadpleegd). En hij vertrok naar Polen en 'kon toch echt niet zonder haar'.

Dat noem ik tot het uiterste getergd zijn. Met je rug tegen de muur staan.
En nee. Ik ben niet overgegaan tot geweld. Ook al wou ik het wel. Héél graag. Ik wou de man doodmaken. Ik had een miniem draadje zelfbeheersing over waar ik me aan vastklampte. Dante. Die wou ik dat niet aandoen.

Dus ja, Jaap. Ik ben op die plek geweest. En ik heb geen geweld gebruikt.
En als ik het kan, kan bijna iedereen het. Ik sta niet bekend om mijn geduld, zelfbeheersing of impulscontrole.
Iedereen is tot moord in staat als je maar op de juiste knop duwt, heb ik toen geleerd. Maar 'in staat zijn tot' betekent niet hetzelfde als 'overgaan tot'.

Dit dus. Precies dit.

Miranda schreef:

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet in staat was tot moord. Dat dat gewoon niet in me zat.
Totdat iemand mij mijn hond afnam. Mijn alles.
Toen wist ik ineens wat het was, in staat zijn tot moord.

Dat was in een periode dat alles na elkaar gebeurde. Hoogtepunt was dat mijn vader overleed en twee maanden daarna zei mijn ex dat hij 'zijn' hond terug wou. De hond die hij hier meer dan een jaar had gelaten zonder er naar om te kijken. De hond waarvan hij had gezegd dat hij haar nooit van mij af zou nemen. Mijn Dante.
Maar ja, ze stond wél op zijn naam (toen wist ik nog niet dat het juridisch anders lag, en ja, ik héb een advocate geraadpleegd). En hij vertrok naar Polen en 'kon toch echt niet zonder haar'.

Dat noem ik tot het uiterste getergd zijn. Met je rug tegen de muur staan.
En nee. Ik ben niet overgegaan tot geweld. Ook al wou ik het wel. Héél graag. Ik wou de man doodmaken. Ik had een miniem draadje zelfbeheersing over waar ik me aan vastklampte. Dante. Die wou ik dat niet aandoen.

Dus ja, Jaap. Ik ben op die plek geweest. En ik heb geen geweld gebruikt.
En als ik het kan, kan bijna iedereen het. Ik sta niet bekend om mijn geduld, zelfbeheersing of impulscontrole.
Iedereen is tot moord in staat als je maar op de juiste knop duwt, heb ik toen geleerd. Maar 'in staat zijn tot' betekent niet hetzelfde als 'overgaan tot'.

dat geloof ik direct...

Miranda schreef:

Jaap* schreef:Ik ken het hele verhaal verder niet, maar iedereen heeft wel ergens een open wondje waardoor je gekke dingen gaat doen als iemand daarin peutert.
Je kunt vrijwel iedereen dusdanig het bloed onder de nagels vandaan halen dat er gemept gaat worden, als je maar weet waar je moet peuteren.
Ik weet niet of ts tot het uiterste getergt is of niet, maar ik vind het wel een beetje naief van al die mensen die zeggen dat ze zover nooit zullen gaan. Dan heb je waarschijnlijk het geluk gehad nog nooit tot het uiterste getergt te zijn, of ben je ervoor gevlucht.
Maar afijn, ik lees vooral grootspraak in het verhaal van ts. Ik zou waarschijnlijk wat omzichtiger te werk gaan als het om mijn hond zou gaan.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet in staat was tot moord. Dat dat gewoon niet in me zat.
Totdat iemand mij mijn hond afnam. Mijn alles.
Toen wist ik ineens wat het was, in staat zijn tot moord.

Dat was in een periode dat alles na elkaar gebeurde. Hoogtepunt was dat mijn vader overleed en twee maanden daarna zei mijn ex dat hij 'zijn' hond terug wou. De hond die hij hier meer dan een jaar had gelaten zonder er naar om te kijken. De hond waarvan hij had gezegd dat hij haar nooit van mij af zou nemen. Mijn Dante.
Maar ja, ze stond wél op zijn naam (toen wist ik nog niet dat het juridisch anders lag, en ja, ik héb een advocate geraadpleegd). En hij vertrok naar Polen en 'kon toch echt niet zonder haar'.

Dat noem ik tot het uiterste getergd zijn. Met je rug tegen de muur staan.
En nee. Ik ben niet overgegaan tot geweld. Ook al wou ik het wel. Héél graag. Ik wou de man doodmaken. Ik had een miniem draadje zelfbeheersing over waar ik me aan vastklampte. Dante. Die wou ik dat niet aandoen.

Dus ja, Jaap. Ik ben op die plek geweest. En ik heb geen geweld gebruikt.
En als ik het kan, kan bijna iedereen het. Ik sta niet bekend om mijn geduld, zelfbeheersing of impulscontrole.
Iedereen is tot moord in staat als je maar op de juiste knop duwt, heb ik toen geleerd. Maar 'in staat zijn tot' betekent niet hetzelfde als 'overgaan tot'.

Ik denk dat er in zulke gevallen een cruciaal verschil bestaat tussen te dom zijn om te begrijpen hoeveel pijn je iemand doet, of het bewust toebrengen van die pijn om te treiteren.
Echt getreiter brengt mensen vroeg of laat tot een wanhoopsdaad denk ik, op wat voor manier dan ook.

Ik ben net terug van een weekje vakantie, en nu ik dit lees kan ik me het gevoel zo goed voorstellen. De dag dat ik alle verslagen binnen kreeg, alle valse beschuldigingen, mensen kunnen zo verschrikkelijk gemeen zijn. Ook ik was kwaad, ik wist echt niet hoe ik die mensen ooit nog kon tegenkomen zonder volledig door het lint te gaan. Wat mij uiteindelijk overeind hield was de gedachte aan Macho, hij zou er niks aan hebben als ik zoiets zou doen, ik wilde hem terug en daar had ik alles voor over!Daarbij wilde ik dat als hij terug kwam hij een stabiel vrouwtje zou hebben die samen met hem de obstakels zou overwinnen die we vast en zeker tegen zouden gaan komen. De grootste klap die ik kon uitdelen, was zorgen dat ik mijn hond terug zou krijgen. Ik had ook momenten dat ik mezelf teveel verloor in negatieve gedachten, soms vertelde ik dat hier op het forum en ook dan waren er mensen die zeiden dat ik overeind moest blijven voor mijn hond en daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor. Ik hoop dat je er wat aan hebt ts, dit is helaas gebeurd, maar ik denk dat je in het belang van je hond herhaling moet proberen te voorkomen!

macho-hayley schreef:Ik ben net terug van een weekje vakantie, en nu ik dit lees kan ik me het gevoel zo goed voorstellen. De dag dat ik alle verslagen binnen kreeg, alle valse beschuldigingen, mensen kunnen zo verschrikkelijk gemeen zijn. Ook ik was kwaad, ik wist echt niet hoe ik die mensen ooit nog kon tegenkomen zonder volledig door het lint te gaan. Wat mij uiteindelijk overeind hield was de gedachte aan Macho, hij zou er niks aan hebben als ik zoiets zou doen, ik wilde hem terug en daar had ik alles voor over!Daarbij wilde ik dat als hij terug kwam hij een stabiel vrouwtje zou hebben die samen met hem de obstakels zou overwinnen die we vast en zeker tegen zouden gaan komen. De grootste klap die ik kon uitdelen, was zorgen dat ik mijn hond terug zou krijgen. Ik had ook momenten dat ik mezelf teveel verloor in negatieve gedachten, soms vertelde ik dat hier op het forum en ook dan waren er mensen die zeiden dat ik overeind moest blijven voor mijn hond en daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor. Ik hoop dat je er wat aan hebt ts, dit is helaas gebeurd, maar ik denk dat je in het belang van je hond herhaling moet proberen te voorkomen!

Je slaat de spijker op zijn kop

Toch is het berichtje van Macho Hayley eentje van begrip met goede adviezen en niet eentje van oordelen en met vingertje wijzen. Daar zouden anderen dan weer een voorbeeld aan moeten nemen.

Nanna schreef:

iones schreef:Toch is het berichtje van Macho Hayley eentje van begrip met goede adviezen en niet eentje van oordelen en met vingertje wijzen. Daar zouden anderen dan weer een voorbeeld aan moeten nemen.

Het is goed met je
Bij iedereen is het 'begrip hebben' ergens afgelopen, en bij mij houdt dat op bij mensen het ziekenhuis inslaan omdat ze wat over je fik zeggen.

Als echte hondenliefhebber moet je er een moord voor willen doen en dan word je geprezen en géeerd .

Ik denk dat 'iets zeggen' over iemands hond wel iets anders is als een valse verklaring afleggen bij de politie die mede kan zorgen voor het niet terug krijgen van je hond, of in het ergste geval het inslapen van je hond.
Toch zoals ik al schreef vind ik het niet zo'n handige zet. Als ik me destijds had laten gaan had er misschien iemand een pets gekregen maar die was daar vast niet voor in het ziekenhuis beland, ondanks dat ik me het gevoel kan voorstellen gaat mij dat ook te ver.

Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

bouvierpoedel schreef:Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

Foei, je deelt iemand in een categorie zonder de persoon te kennen, valt me van je tegen boef

bouvierpoedel schreef:Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

Foei, je deelt iemand in een categorie zonder de persoon te kennen, valt me van je tegen boef

Loek schreef:

bouvierpoedel schreef:Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

Foei, je deelt iemand in een categorie zonder de persoon te kennen, valt me van je tegen boef

Er zit een verchil tussen alleen de gedachte iemand wat aan te doen, en werkelijk iemand wat aan doen. Dat eerste heb ik echt wel gehad, maar gebruikte mijn verstand....

Loek schreef:

bouvierpoedel schreef:Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

Foei, je deelt iemand in een categorie zonder de persoon te kennen, valt me van je tegen boef

Ik weet het lieverd .

macho-hayley schreef:Ik denk dat 'iets zeggen' over iemands hond wel iets anders is als een valse verklaring afleggen bij de politie die mede kan zorgen voor het niet terug krijgen van je hond, of in het ergste geval het inslapen van je hond.
Toch zoals ik al schreef vind ik het niet zo'n handige zet. Als ik me destijds had laten gaan had er misschien iemand een pets gekregen maar die was daar vast niet voor in het ziekenhuis beland, ondanks dat ik me het gevoel kan voorstellen gaat mij dat ook te ver.

Dat denk ik ook

Neemt niet weg dat als je er daarna op gaat timmeren, er wel een serieus probleem is dat wat verder gaat dan een hond die ergens een niet ernstige wond heeft veroorzaakt bij een kind.

Nanna schreef:

ranetje schreef: Neemt niet weg dat als je er daarna op gaat timmeren, er wel een serieus probleem is dat wat verder gaat dan een hond die ergens een niet ernstige wond heeft veroorzaakt bij een kind.

Zo baas zo hond. Ze timmeren er blijkbaar beiden graag op los.

Van de hond weet ik het niet
Dus daar oordeel ik niet over.

bouvierpoedel schreef:

Loek schreef:

bouvierpoedel schreef:Die typjes laten hun handjes meestal wel wat vaker wapperen hoor dan alleen in zo'n geval lijkt mij.
Dus sorry dat ik daar geen voorbeeld aan wil nemen .

Foei, je deelt iemand in een categorie zonder de persoon te kennen, valt me van je tegen boef

Ik weet het lieverd .

Ik ben het met je eens, als je iemand om die reden het ziekenhuis inslaat en daar nog trots op bent ook

Ik hoop voor je dat je 12 september je hondje terug krijgt.
Maar ik ben wel bang dat het niet in je voordeel werkt dat je er een paar het ziekenhuis hebt ingeslagen.