Het HondenForum

Heel veel sterkte.
Net wat Marc schijft niet te lang wachten. Als je kunt voorkomen dat je ineens moet rennen moet je dat zeker doen.
En zeg eens eerlijk beter twee dagen eerder rustig en zonder stress en ellende. Zeker omdat je 't zelf kunt plannen en je er de rust en tijd voor kunt nemen.
Dan op stel en sprong in een noodvaart. Omdat de pijn nu toch wel heel erg is. En dan net op dat moment geen DA die NU tijd heeft.

Deze belissingen blijven de meest ellendig ooit. Maar nu op tijd genomen en uit liefde voor je maatje, daar kun je straks mee verder.
Nogmaals sterkte.

Sterkte Bertus. Het is een vreselijk moeilijk besluit en moment. Hou in je achterhoofd de pijn van het gemis komt voor jou en Coby daar kun je niets aan veranderen dat hoort bij de liefde die je voor hem hebt gevoeld. Zijn pijn daar kun je gelukkig iets aan doen als de tijd daar is, hoeft hij niet meer te lijden.
En je grappen gooi ze maar neer hier hoor als het voor jou iets helpt

Bertus, hoe goed ik ook begrijp wat Marc zegt en hoeveel waardering ik ook voor hem heb dat hij het op deze manier heeft kunnen doen, van mij krijg je toch de raad om het pas te laten doen als je er zelf van overtuigd bent dat het moet gebeuren, niet eerder.
Natuurlijk wil je niet dat je hond moet lijden en ik hoop ook dat je dit kunt voorkomen, maar je moet straks wel met een goed gevoel verder kunnen.

STERKTE!

Sterkte Bertus !

Bij onze golden retriever van toen ruim 14 jaar wisten wij ook al en paar weken dat het niet lang meer kon duren. Maar soms ging het ineens weer en dan stel je die moeilijke beslissing weer uit.
En dan ineens weet je nu kan het niet langer en is de beslissing de zelfde dag genomen en kun je er vrede mee hebben.
Ik weet zeker dat je op het juiste moment beslist. Sterkte.

Wat een ellende Bertus..
Ik vind dit altijd zulke moeilijke dingen. Weet je, in het geval van Bruno heb je het niet meer over maanden. Hij wordt niet meer beter, hij gaat niet nog maanden blij mee. Hij is op en met wat hij nog heeft leeft hij zijn laatste ..?
Een vredig en rustig einde is alles wat je hem nog echt kan geven. Wanneer dat moment is kan alleen jij beoordelen, maar inderdaad, wacht niet totdat hij echt lijdt. Dat is voor jullie allebei naar.
Ik wens je alles wat je nodig hebt om dit goed te kunnen doen.
Sterkte!

Hey Bertus

Ook ik weet hoe jij je nu voelt........en ik kan je de raad geven dat je het beter kan doen als hij zich nog een beetje hond voelt.
Bij ons is het allemaal anders gelopen dan ik het in gedachten had, en daar heb ik nu nog schuldgevoelens over !!!

Het is moeilijk want je denkt aan je eigen verdriet.....maar je moet aan het welzijn van je maatje denken

Heel veel sterkte met je beslissing

Sterkte Bertus

Sterkte Bertus........

Hoi Bertus,

Ik wil je ook even heel veel sterkte wensen.
Ook ik weet heel goed hoe je je nu moet voelen.

Met mijn vorige hond Jessy, heb ik ook voor deze moeilijke keuze gestaan.
Ik heb er destijds ook voor gekozen om Jessy in te laten slapen voordat het voor Jessy ondraaglijk werd.

Jij beslist zelf wanneer je er klaar voor bent, maar eigenlijk ben je dat nooit.

Sterkte!

Heel veel sterkte Bertus!

Sterkte

Lijkt me heel erg moeilijk, vooral omdat hij nog opflakkert,
dan denk je, nog even dan,
maar ik denk dat je zelf wel zult weten wanneer het moet.
Sterkte Bertus !!

Jeetje Bertus, ik leef met je mee.
anderhalf jaar geleden hebben wij Wuxe in moeten laten slapen.
En dat blijft een moeilijke beslissing. Op het moment dat wij de beslissing genomen hadden om hem in te laten slapen, leefde hij ook op. En dat maakt het alleen maar moeilijker.
De twijfels of wij er op dat moment goed aangedaan habben zijn een tijd blijven hangen. Maar als we weer realistisch nadachten, wisten we dat we de goeie beslissing hadden genomen.

Ik wens je heel veel sterkte deze zware tijd.

Chaco

Ook ik weet hoe je je voelt Bertus. Rex is vorig jaar eind augustus ingeslapen. Ik vroeg me zelf ook al een poosje af wanneer het goed zou zijn, wanneer ik haar moest laten gaan. Onder andere hier werd toen gezegd dat je dit moment zelf zou voelen als het daar was.
Bij mij is het ook echt zo geweest, op een ochtend was ze er veel slechter aan toe dan ervoor, ze had hele vreemde ontlasting en wilde niet meer eten. Toen wist ik dat het genoeg was voor haar, en heb ik de afspraak met de DA gemaakt om haar te laten inslapen. Die avond vlak voor het zover was, jankte ze voor het eerst bij het opstaan. Toen wist ik het helemaal zeker...

Als je gevoel zegt dat het genoeg is geweest, dan is de beslissing altijd goed... En alleen JIJ kan dat moment bepalen.

Heel veel sterkte en wijsheid.

Jee Bertus, wat verdrietig allemaal. Veel sterkte gewenst komende tijd.
Je weet zelf het beste wat je moet beslissen denk ik.

Sterkte.

Hoi Bertus,
Ik word er helemaal een beetje naar van. Ik kan me zo goed inleven in je gevoel.
Twee jaar geleden stonden wij voor dezelfde keuze en we konden het niet....... waarom niet? Wij wilden ons meisje nog lang niet missen. Toch, elke keer als ik in haar oogjes keek zag ik haar geestelijke pijn, het leven was kwalitatief niet meer leuk voor haar. Door de pijn in haar oogjes hebben wij toch de loodzware, verdrietige en misselijkmakende beslissing genomen om haar te laten gaan naar waar ze geestelijk en/of lichamelijk geen pijn meer zou hebben.
Ik ben er nu blij om, we hebben aan haar gedacht, niet aan wat wij liever wilden. Ons verstand zei al eerder dat het tijd was, ons gevoel ging daar niet meteen in mee.
Ik hoop dat dit je enigzins kan sterken in je beslissing. Heel, heel, heel erg veel sterkte toegewenst!

Dit is heel verdrietig, Bertus
Voor jou en Coby veel sterkte en wijsheid gewenst!

Ik heb het idee dat je het op tijd aan zal voelen als het écht niet meer gaat.
Vreselijk, heel veel sterkte Bertus!

wens je veel sterkte
Bertus en Coby

je maatje laten gaan is iets vreselijks
helaas..........................

sterkte

Femia schreef:Ik heb het idee dat je het op tijd aan zal voelen als het écht niet meer gaat.
Vreselijk, heel veel sterkte Bertus!

Ik houd het hier nu ook op, om dat de ruggraat iets naar boven is gekomen omdat hij nu beter op zijn poten staat , want hij had last van stramheid en atrose.
Maar ik ben zeker eens met Marc en Eline, maar heb nu gewoon de moed niet om het nu te doen om dat het nu net een jonge hond is,en ik ben niet naar de arts geweest om dat hij voor het zicht pijn zou hebben, maar hij slikte slecht met eten en had op gezette klieren in de keel en de buik leek iets uit gedijd.
De arts wilde ook absoluut nog niet met het ontdekken v/d kanker om Bruno in te laten slapen.
Ik ben in eerste instantie verleden week gewoon geschrokken dat de ruggraat omhoog was gekomen en moeite met ademhaling met de warmte.
Deze beslissing is pure egoisme, ik hoop dat ik op tijd kan waarnemen of het nodig is want dat is het laatse wat ik wil een dier laten lijden, nogmaals ik hoop dat ik het goed gegokt hebt .
Maar heel aardig van jullie het mee leven en sugesties, ik heb alles goed door gelezen en heb uit jullie sugesties en de gedachte van mij zelf de middenweg gekozen .

Gr Bertus.

Bertus op een gegeven moment zie je van zelf nu gaat het niet meer,nu is het moment gekomen en dat is het juiste moment. veel sterkte de komende tijd voor jouw en je vrouw . En verwend je hond nog maar flink .

Niets zo erg als dat je hond wat mankeert! Heel veel sterkte en geniet van alle dagen die jullie nog samen zijn.
Sandra

Heel veel sterkte Bertus, ook ik weet wat het is.

idorh schreef:

MARC_S schreef:Hoi Bertus, ik persoonlijk zou hem eerder inslapen. Liefst zo snel mogelijk wat mij betreft om te voorkomen dat de hond zich een poos aan het verbijten is om vervolgens als het echt niet meer gaat in een vreselijke pijn terecht te komen.

Ik zeg dat omdat ik datzelfde met Wuilus besloten had en ze dus ging op een moment dat ze nog gewoon at en vrolijk was tot op zekere hoogte. Mijn oom had een jachthond die ook tumoren had en hij dacht dat die hond het weekend wel door kwam. Hond kreeg medicijnen en pijnstillers maar midden in de nacht ging er iets mis. Pas na 2 uur kon er iets voor de hond gedaan worden en het was dus uitgelopen op een drama. Hond met helse pijnen, familie er omheen en niemand die meer kon doen dan wachten op de DA. Dat moet een vreselijk gebeuren zijn geweest.

Ik vind dat je precies moet doen wat je zelf wil maar wilde je dit wel even mee geven, zeker omdat ik tot op de dag van vandaag zo blij ben dat Wuilus op 1 keer gillen na niet meer heeft hoeven lijden, iets dat behoorlijk anders kan lopen als je te lang wacht. Sterkte.

Ja nou schaam ik mij toch diep dat ik het niet wist van Wuilus, ik ben de laatste maanden , wel heel erg afwezig geweest met mijn gedachte ivm doen en laten van de SWH en hoop binnenkort daar een streep onder te zetten om dat er dan veel meer duidelijkheid is.

Ik neem jouw raad zeker in overweging , omdat jij dit zelf ondevonden hebt, hier ben ik je zeer erkentelijk voor.

Verder toch heel aardig de reacties van de forumleden.

Gr Bertus.

Ik kan hier alleen maar in mee gaan, wij wisten ook dat ons maatje niet beter zou worden en hebben haar in laten slapen zonder dat we het idee hadden dat ze heeft geleden......haar bloedwaarden waren zodanig slecht dat ze zich zeker maanden al ellendig heeft moeten voelen zonder dat we dat konden zien aan haar.
Pas toen wij te horen kregen hoe ziek ze was, liet ze zich gaan leek wel.....dat was op een maandag in februari dit jaar en de woensdag erop is ze thuis ingeslapen.........ik zeg nu nog.. we zijn het echte lijden voor geweest........

Wens jullie evengoed alle wijsheid, moed en sterkte toe.......dit heeft Bruno wel verdient........na een liefdevol leven bij jullie.......

Veel sterkte en wijsheid in je keuzes.

Bertus, heel veel sterkte met het moeilijke besluit wat je te wachten staat! geniet van de uren/dagen dat je nog samen hebt met deze kanjer!

Bertus heel veel sterkte

groetjes Cindy

bah ik lees alles nu pas.. krijg er tranen van in me ogen... Bertus Superveel sterkte met je oude maatje!! Hoop dat je nog een fijne tijd met bruno meemaakt..!!