Waar gehakt wordt...

[Mama Sanneke]

Ik had mensen moeten opzoeken die al een pup hebben opgevoed.
Uit hetgeen ik in boekjes vond was veel te oppervlakkig.
Ik had me meer moeten verdiepen in de opvoeding van een hond.
Ik kende niet eens de term "broodfokker".
Ik wou dat ik dit forum had ontdekt voor de komst van LUka

's nachts gaan kijken als hij aan het blaffen sloeg.
En dan erbij blijven tot ik bijna rechtstaand stond te slapen.

Vooral te weinig consequent zijn,........

Ik veel hier op mijn kop heb gekregen, wat vaak ook terecht was.
Maar ik heb er zo ontzettend veel uit geleerd, nadat ik even goeddoorgeslikt had.

Dat ik in het begin heb gedacht : "aan wat ben je nu begonnen",
en nu zo heel erg blij ben met Luka.

Sanneke
.

[Elly*]

Ik zal beslist wel fouten gemaakt hebben bij de opvoeding van Anak. Maar haar karakter is zo meegaand, dat er weinig van te merken is.
Af en toe iets Oost-Indisch doof en nog steeds als je er niet bij bent voedsel van het lage tafeltje stelen. Maar eten is haar enige obsessie, dus daar kan ik begrip voor opbrengen en het is dan ook mijn eigen schuld als ze iets pikt. Gewoon niets op het tafeltje laten ligen als je er niet bij bent.

[Roelfien]

Veel herkenbare dingen zeg.Goeie topic.

Beertje is onze allereerste hond en daar hebben we behoorlijk wat dingen mee fout gedaan, terwijl hij met een 3jarig verleden bij ons kwam en op straat geen lieverdje was. Dus we hebben hem wel eens te hard gestrafd en gestrafd op de verkeerde momenten (bijvoorbeeld als ie na een weglooppartij weer terug kwam bij ons), wat resulteerde in het feit dat ie dus niet goed meer durft terug te komen als ie iets geflikt heeft. Het uitvallen naar andere honden hebben we nooit echt goed in goede banen weten te leiden. Ook waren we inconsequent, ook met zijn tweeën, dus ik deed dingen anders dan Tim, waardoor Beer er echt of lak aan kreeg of het gewoon niet meer snapte. En zijn angst voor alleen zijn hebben we heel moeilijk kunnen weghalen. Het gekke is dat Toby er voor zorgt dat ie nu wel heel goed alleen kan zijn, sinds Toby erbij is geen gebler en gepiep meer.

Bij Jackie hebben we iets te makkelijk het kaartje van het asiel voor waarheid aangenomen: slaapt graag en op de bank. Dus dat is altijd een beetje inactief hondje geweest, totdat hij ouder werd en lichamelijke klachten kreeg en hij echt inactiever werd, dus toen was het te laat.
Verder kon je bij hem weinig fout doen, want het is een lief hondje.
Achteraf blijkt er toch ook best veel angst in het hondje te zitten, maar omdat we dat onbewust totaal genegeerd hebben is dat nooit een heel groot probleem geweest.

Bij de oude mannen hebben we de fout gemaakt om ze vanaf een jaar of 10 ook als oud te behandelen: inactief, weinig uitdagingen meer. Gelukkig hebben we ons dat heel erg gerealiseerd toen met 11 jaar Toby als pup erbij kwam en je gewoon de kentering zag. Toen zijn we Beertje en Jackie ook weer gaan prikkelen en actiever mee bezig gegaan.

Toby is onze eerste pup en die is qua aandacht schandelijk verwend.
Daarnaast hebben we hem middels puppy/jonge honden training te snel onder druk gezet. Te veel lig en zit oefeningen op de cursus, waardoor ie er tijdenlang een broertje dood aan had en nog steeds is dat niet favoriet. Maar daar ligt ook meteen de volgende valkuil, want hij is ook gewoon eigenwijs en dus doet ie het niet snel en hebben wij soms de neiging om het maar te laten gaan. Ook bij Toby hebben Tim en ik soms andere manieren van met zijn vervelende trekjes om te gaan. Nog steeds valt ie uit naar brommers en naar mensen/kinderen die hem recht aankijken. Bij mij wordt het brommerverhaal al een stuk minder. Ik weet niet of we echt veel fout gedaan hebben waardoor het uitvallen aan de lijn nog steeds niet onder controle is, want we hebben echt veel geprobeerd. Maar ik merk wel dat het wel stukken minder is dan de eerste jaren.
Straffen heeft daarbij alleen maar geleid tot: hij valt uit en staat zo ongeveer direct naast je: zie je wel baasje ik ben braaf. Dus daardoor is het moeilijk om op het juiste moment te corrigeren. Meteen omdraaien en weglopen, andere kant op, werkt perfect en zou door ons ook beter geoefend moeten worden in uitval situaties, maar als ik met 3 honden loop waarvan 2 niet zomaar meer kunnen omdraaien door hun ouderdom, dan ben je dus altijd te laat. Geen excuus, moet ik ze maar apart uitlaten. Dus ook dat doe ik fout. Toby is in dat soort dingen net iets slimmer dan wij en daarom moeten we daar ook altijd goed alert op zijn. Geef hem 1 vinger en hij pakt je hele hand.

[zereno]

Ze liep als een tijger te sluipen en spurtte weg als er een hond in zicht kwam om te vechten. Er vielen nooit gewonden, maar het kon niet, want ze liet een spoor achter van geschrokken mensen en honden.

hee dat is nou precies de beschrijving die bij zereno past! Prooigedrag, maar geen gewonden achterlaten en wel geschrokken honden en mensen..
Wat mijn grootste fout is geweest; ik vertrouwde op de verhalen van de fokker, zonder het zelf eerst uit te proberen. De fokker wist niet beter, ik bedoel het niet als kritiek op de fokker. De fokker had zereno met zijn honden gezien en met zijn kleinkinderen en dat ging goed. maar aannemen dat het dan met uitlaten en met kinderen binnen ook goed gaat, dat was fout....
maar ja de grootste fouten kunnen ook te vergeven zijn; ik zou zereno niet willen missen!

[Joy C]

Het bewijs bewijst het weer eens, het is overal wel een beetje hetzelfde liedje....hahaha.

Ben best tevreden wat ik met mijn "tweedehands honden" heb bereikt. Blijft hier voornamelijk ook bij af en toe wel errug selectief luisteren en eigen willetje tonen!

[Eline*]

Ze liep als een tijger te sluipen en spurtte weg als er een hond in zicht kwam om te vechten. Er vielen nooit gewonden, maar het kon niet, want ze liet een spoor achter van geschrokken mensen en honden.

hee dat is nou precies de beschrijving die bij zereno past! Prooigedrag, maar geen gewonden achterlaten en wel geschrokken honden en mensen..
Wat mijn grootste fout is geweest; ik vertrouwde op de verhalen van de fokker, zonder het zelf eerst uit te proberen. De fokker wist niet beter, ik bedoel het niet als kritiek op de fokker. De fokker had zereno met zijn honden gezien en met zijn kleinkinderen en dat ging goed. maar aannemen dat het dan met uitlaten en met kinderen binnen ook goed gaat, dat was fout....
maar ja de grootste fouten kunnen ook te vergeven zijn; ik zou zereno niet willen missen!

Laat hij dat gedrag ook zien bij rasgenoten?

[zereno]

bij rasgenoten....?tja, ik ben zelf nog geen andere weim tegen gekomen. De fokker zei dat hij goed met teven kan en met reuen minder maar dat dat voor elke reu geldt. De fokker heeft weimpies en dalmaten en beagles rondlopen en oh ja ook tekkels. Maar of hij zereno bij al zijn honden heeft gehad of alleen met weimpies...weet ik niet.

[Eline*]

bij rasgenoten....?tja, ik ben zelf nog geen andere weim tegen gekomen. De fokker zei dat hij goed met teven kan en met reuen minder maar dat dat voor elke reu geldt. De fokker heeft weimpies en dalmaten en beagles rondlopen en oh ja ook tekkels. Maar of hij zereno bij al zijn honden heeft gehad of alleen met weimpies...weet ik niet.

Prooigedrag naar andere honden kan je zien als een soort van kennelsyndroom ten opzichte van andere honden. Ze herkennen andere honden niet als hond vanwege een gebrekkige/slechte socialisatie en zien andere honden dus als prooi. Honden die bv niet gesocialiseerd zijn met kleine honden kunnen alleen prooigedrag laten zien naar kleine honden.
Ik neem aan dat je hond dat gedrag dus naar iedere andere hond laat zien?

[felicia]

bij rasgenoten....?tja, ik ben zelf nog geen andere weim tegen gekomen. De fokker zei dat hij goed met teven kan en met reuen minder maar dat dat voor elke reu geldt. De fokker heeft weimpies en dalmaten en beagles rondlopen en oh ja ook tekkels. Maar of hij zereno bij al zijn honden heeft gehad of alleen met weimpies...weet ik niet.

Prooigedrag naar andere honden kan je zien als een soort van kennelsyndroom ten opzichte van andere honden. Ze herkennen andere honden niet als hond vanwege een gebrekkige/slechte socialisatie en zien andere honden dus als prooi. Honden die bv niet gesocialiseerd zijn met kleine honden kunnen alleen prooigedrag laten zien naar kleine honden.
Ik neem aan dat je hond dat gedrag dus naar iedere andere hond laat zien?

misschien wel interessant om bij te voegen. ayka heeft dit dus bij labradors. het lijkt wel miscommunicatie. andere rassen heeft ze geen problemen mee. het gekke is eigenlijk dat ze van pup af aan altijd met de labrador van een vriendin van mij heeft gespeeld als pup. We hebben eigenlijk van begin af het idee gehad dat ze elkaar niet snapten. de manier van spelen was zo verschillend.
ayka heeft erg veel buitdrift maar zeker geen gebrekkige socialisatie gehad. ze heeft in haar puppytijd veel contact met andere soorten honden gehad die eigenlijk altijd positief waren.
ik vind het erg moeilijk om te achterhalen waar dit van komt en ben het nog steeds aan het uitzoeken. Op het moment schrijf ik het toe aan een grote buitdrift en de miscommunicatie tussen verschillende hondenrassen.


ik heb het toevallig kunnen fotograferen. ze blijft dan staan gaat border collie achtig kijken en spurt dan ineens weg recht op de hond af.

[zereno]

Prooigedrag naar andere honden kan je zien als een soort van kennelsyndroom ten opzichte van andere honden. Ze herkennen andere honden niet als hond vanwege een gebrekkige/slechte socialisatie en zien andere honden dus als prooi. Honden die bv niet gesocialiseerd zijn met kleine honden kunnen alleen prooigedrag laten zien naar kleine honden.
Ik neem aan dat je hond dat gedrag dus naar iedere andere hond laat zien?

ja naar iedere hond; groot klein, teef reu...het maakt niet uit. Maar met sommige honden gaat het wel heel goed en honden die rustig blijven staan gaat ook goed. Ziet hij 2 honden bij elkaar, dan houdt hij zich gedeisd. Zit hij zelf aan de riem en komt er 1 naar hem, dan borstelt hij en blijft stilstaan tot de ander weg gaat. Is hij aangelijnd en passeren we een andere aangelijnde hond, dan valt hij uit, ook als de ander 'niets' doet
een soort van kennelsyndroom...hmm dat klinkt als 'zou goed kunnen' . hij heeft bij de 2e eigenaar samen met een duitse staande reu in een kennel gewoond. Dit was vanaf zijn 1,5e jaar en dat voor een half jaartje. Voor zijn anderhalve jaar leefde hij met 2 dalmaten en volgens mij is hij niet echt gesocialiseerd met andere rassen. Uitlaten was een probleem vanwege trekken en hij luisterde niet naar het vrouwtje. Denk dus niet dat hij veel en lang uitgelaten is...
Dat woord prooigedrag klinkt ook als vertrouwd/bekend. Hij sluipt dus eerst op een hond af en dichtbij springt hij toe. Als hij in de verte een hond ziet, dan sprint hij er dus als een gek op af en duikt er boven op (nogmaals, dit wordt minder hoor). Het viel ons op dat hij dat sluipgedrag ook deed toen hij een kindje uit een auto zag stappen en aan mamma's hand zag wegdrentelen...dus wat je zegt 'hij herkent een soortgenoot niet' dat zou heel goed kunnen.
Als een baby vanuit de box wordt opgetild, maakt hij een happende beweging net zoals hij doet als je een stok op raapt...

[Zoie]

Zoë mag ook graag in tijgersluipgang gaan . Dat kan zelfs tergend langzaam gaan . Het is wel heel specifiek op honden gericht , en hoeft ook niet in een aanval te eindigen . Kan net zo goed spelen worden . Begint ze vrolijk te kwispelen als het een reu is b.v. Het lijkt idd op prooigedrag , maar ik heb toch meer het idee dat het intimideren en uittesten van die andere hond is . Ze fixeert er ook bij . Maar misschien zie ik dat verkeerd .

[tineke]

Mijn grootste fout heb ik gemaakt met de opvoeding van Orson (fila brasileiro) doordat hij zo ziek was durfde ik niet op cursus te gaan ,hij had hele zwakke darmen lekker als hij het trainingsveldje iedere keer onder poept met dunne poep, dus sloegen we dat over.Hij ontwikkelde al snel een afkeer van vreemden en we hebben alle zeilen moeten bij zetten om dat weer recht te breien en nu is hij redelijk goed met vreemden.Je leert wel van je fouten want bij onze tweede fila hebben we het heel anders gedaan en die noemen we nu ook wel eens een zuid-amerikaanse labrador.
Tineke.

[jelle]

Ferro was onze eerste eigen hond. Ik was opgegroeid met een leuke Golden, uw standaard perfecte gezinshond. Daarna na een paar jaar hier in Utrecht in het asiel gaan werken. En gevallen voor de eerste de beste die op zijn rug ging liggen bij me op de speelweide. Ik moest en zou hem hebben.

Ferro was echter eigenlijk geen beginnershond. Het gevolg is dat ik in het begin teveel heb lopen aanklooien met hem. Hij viel uit naar van alles en nog wat, vooral andere honden. Ik denk nu dat als ik dat van het begin af aan wat steviger had aangepakt dat dat een stuk effectiever was geweest. Het advies van de hondenschool was om het uitvalgedrag te negeren en vooral te trainen op aandacht voor de baas. In principe een methode die best goed kan werken denk ik, maar bij Ferro was het niet voldoende. Ik en koekjes konden niet op tegen andere honden. Bij het zien van een andere hond draaide hij zo door dat hij volledig onbereikbaar was. Als ik bij het wandelen een andere hond tegen gekomen was (en nu bedoel ik binnen een straal van 30 meter) kon ik wel weer naar huis gaan want er was niks meer mee te beginnen.

Buiten deze stresssituaties was de band tussen hem en ons eigenlijk heel sterk en daar hadden we veel meer gebruik van moeten maken. Als die band er niet zo sterk is en je gaat al snel wat harder straffen kun je veel kapot maken. Bij Ferro zijn we pas echt vorderingen gaan maken op het moment dat ik hem (overigens door een verhaal op het hondenforum) wat steviger ben gaan aanpakken. De eerste keer dat ik hem in zijn nekvel greep toen hij uitviel naar een andere hond (ik denk dat we hem toen al 1,5 jaar hadden) schrok ik me dood. Hij gilde het uit. Niet van pijn, weet ik nu, want dat deed helemaal geen pijn. In ontspannen situaties kan ik hem zo vasthouden zonder dat ie op of om kijkt. Puur schrik en frustratie die eruit kwam. Oftewel eindelijk een manier om hem te bereiken. Het heeft daarna nog zeker een a anderhalf jaar geduurd voor we daarmee bereikt hadden waar we nu zijn: een hond die redelijk normaal andere honden kan passeren (nog steeds niet te dichtbij, maar je moet er ook niet te veel van verwachten) en meestal niet uitvalt omdat hij weet dat het van mij niet mag. Op de momenten dat hij wel zijn scheur open trekt is dat meestal omdat we door onverwachte situaties ineens vlak bij een andere hond staan (plaat-voor-de-kop types die loslopen in een niet-losloopgebied bijvoorbeeld, of onoverzichtelijke hoekjes etc.) maar dan heb ik hem redelijk snel weer terug in het gareel en kunnen we normaal onze weg vervolgen.

Als we dit eerder wat kordater hadden aangepakt waren we een stuk sneller geweest waar we nu waren en was het gedrag denk ik minder uit de hand gelopen.

Met Nora hebben we denk ik niets fout gedaan, want dat kon niet meer. Nora was ruim 10 en uitstekend sociaal onderlegd toen we haar kregen. Niets meer aan doen, gewoon van genieten
Ze mag ook erg veel van me (meer dan Ferro) maar ook bij haar is er ergens wel een grens natuurlijk, en dat weten we beiden precies .

[felicia]

Zoë mag ook graag in tijgersluipgang gaan . Dat kan zelfs tergend langzaam gaan . Het is wel heel specifiek op honden gericht , en hoeft ook niet in een aanval te eindigen . Kan net zo goed spelen worden . Begint ze vrolijk te kwispelen als het een reu is b.v. Het lijkt idd op prooigedrag , maar ik heb toch meer het idee dat het intimideren en uittesten van die andere hond is . Ze fixeert er ook bij . Maar misschien zie ik dat verkeerd .

doen de mijne ook alle 4 (ok, het eerste stukje er van toch, er naartoe racen mogen ze niet, behalve bij bekende honden). ik zie het dus zeker ook niet als echt prooigedrag, hooguit als een speelse uitloper daarvan.

jah fixeren doet ayka ook. ik zag dat ze het ook bij jewel doet maar die gaan dan idd spelen..misschien is het een combi van prooigedrag en uittesten vd andere hond?

[Hera]

Martijn, het kostte me een paar weken om erachter te komen dat jij dezelfde bent op het ratjes.nl en ratten.nl forum, maar dat terzijde

Hera is onze eerste hond, pup en natuurlijk hebben wij fouten met haar gemaakt.. Ze is niet goed gesocialiseerd met stofzuigers, en alles wat vlak naast haar langsscheurt gaat ze achteraan, omdat het wegrent en zij er dan achterna kan rennen en dat is 'leuk'.

[zereno]

in een boek las ik dat die tijgergang te maken heeft met onzekerheid. De hond ziet wat aankomen en weet niet wat hij ervan denken moet, wordt onzeker. Maakt zichzelf klein zodat de tegenstander ook niet weet wie hij tegenover zich heeft. Eenmaal dichterbij ziet je hond dan of hij een gevecht aan moet/kan gaan of dat hij gaat spelen. Het is dus een afleidingsmanoevre ter compensatie van eigen onzekerheid...aldus het boek....Zou ook goed kunnen kloppen bij zereno, die imponeert maar eigenlijk onzeker is. Gecombineerd dan met het kennelsyndroom/soortgenoten niet herkennen als soortgenoot maar als prooi...plaatje compleet..?

[felicia]

in een boek las ik dat die tijgergang te maken heeft met onzekerheid. De hond ziet wat aankomen en weet niet wat hij ervan denken moet, wordt onzeker. Maakt zichzelf klein zodat de tegenstander ook niet weet wie hij tegenover zich heeft. Eenmaal dichterbij ziet je hond dan of hij een gevecht aan moet/kan gaan of dat hij gaat spelen. Het is dus een afleidingsmanoevre ter compensatie van eigen onzekerheid...aldus het boek....Zou ook goed kunnen kloppen bij zereno, die imponeert maar eigenlijk onzeker is. Gecombineerd dan met het kennelsyndroom/soortgenoten niet herkennen als soortgenoot maar als prooi...plaatje compleet..?

k denk ook dat er iets als kruipen en sluipen.
ayka blijft gewoon staan maar gaat staan fixeren en dan op een soort sluipgang loopt ze verder waarna ze er opaf rent.
kruipen zie ik echt met de buik over de grond ergens op af kruipen..ben het trouwens ook eens met Inge, je kunt overal wel iets onzekers van maken.

[teckeltoos]

Toen wij Sarah net hadden hoorden wij dat er parvo in de buurt heerstte. Wij hebben daarom Saar weggehouden van andere honden. Nu moet ze dus nog steeds niets van andere honden hebben.

[Tamara/Bayko]

Bayko heb ik als jonge hond te veel zijn gang laten gaan bij andere reuen, met als gevolg dat het 'spelen' met 13 maanden omsloeg in serieus dominant gedrag. Helaas had ik ff nodig om tot die conclusie te komen, waardoor Bayko nu nog steeds wel eens wil uitflippen naar andere reuen. Bij een volgende reu zal ik dat dus strakker in de hand houden.

Aan Cyntha heb ik eigenlijk niet veel verkeerd gedaan (ik had inmiddels wel het een en ander geleerd van de fouten die ik met Bayko heb gemaakt ), hooguit dat ze een ietsiepietsie verwend is. Wel heb ik 1 x enorme spijt gehad toen ik haar te hard heb gecorrigeerd. Dat was in een periode dat er nogal wat honden werden vergiftigd in onze buurt. Cyntha had iets eetbaars gevonden tegenover ons huis en normaal laat ze altijd meteen los als ik dat commando geef maar dit keer deed ze dat niet en omdat ik bang was dat iemand iets giftigs had neergelegd pakte ik Cyntha nogal hardhandig bij haar nekvel. Dat zou niet zo'n ramp zijn geweest, ware het niet dat Cyntha heel gevoelig is voor een correctie van iemand binnen ons gezin. Een verbale correctie is normaal bij haar meer dan genoeg, dus hier schrok ze behoorlijk van met als gevolg dat ze het eerste uur niet meer bij me in de buurt durfde te komen. Van die actie heb ik nog steeds spijt, maar gelukkig heeft ze daardoor niet het vertrouwen in mij verloren.