Het HondenForum

Kells schreef:

Tara schreef:Onze eerste reu is gecastreerd toen hij zes was. Wegens hypersexueel gedrag, maar het werd er een ontzettend dooie diender van. Echt, er was niks meer aan. Onze tweede reu is nooit gecastreerd en die heeft een decennium samengeleefd met intacte teven en dat ging prima. Die werd vrijwel nooit lastiggevallen door intacte reuen, want die wisten wel beter dan dat. Onze castraat daarentegen was ALTIJD de klos. Die had na zijn castratie vaker bonje dan daarvoor. Hij pikte het niet als hij aangerand werd door intacte reuen, en terecht niet. Ik vond het vaak heel sneu.

Ik ben wel benieuwd hoe je dat gedaan hebt. Voor het eerst heb ik nu zelf een reu in mijn teven huishouding. Zijn halfzus is nu loops en hij toont interesse. Ik heb nu het idee dat hij met zijn 11 maanden nog niet weet wat hij er mee moet. Weldra is dat natuurlijk anders. Kon je hem met de loopse dames tegelijk uitlaten of deed je dat apart?

Ik heb momenteel Fiji loops en ik wandel gewoon met alle 4 in 1x. Wij treffen weinig andere honden en Dumas loopt niet los dus niks aan de hand. Ik moet 'm wel goed in de gaten houden, want 2 tellen te niet kijken en hij zit erop

Manuma schreef:Ik vind het ook maar een moeilijk iets. Ik weet de vele nadelen maar in de praktijk zie ik toch vooral heel leuke honden na castratie. Ze zijn iets minder mooi, maarja, of dat nu het belangrijkste is.
En qua risico's kom ik er ook gewoon niet uit, de één zegt dit, de ander zegt dat. Ik denk er ook serieus over te gaan castreren.
Niet omdat er een risico op dekken is maar wel omdat ik er geen zin meer heb in dat Manu zo vaak gegrepen wordt alleen maar door al die mannelijkheid tussen zijn achterpoten en de machoheerschappij die erbij hoort. Ik ben nu eenmaal gebonden aan het weekend en drukkere losloopgebieden dus ik kan niet veel anders dan dan lopen.

Ik vind het zo lastig een knoop door te hakken want de nadelen zijn ook wel... nadelig

Waarom probeer je niet een keer chemische castratie?
Django had hetzelfde probleem. Het is echt een gezelligerd. Met reuen air ja, maar hij zoekt niets op. Toch zagen ze iets uitdagends in hem.
Constant moesten er klapkaken op klappen
Hij verdedigt zich als het echt niet anders kan (een reu die in z'n nek hangt te snokken) en dan eindigde het steeds met klapkaak met krassen/oppervlakkige gaatjes, klapkaak met uitgetrokken vacht in de bek, Django waar je niet zo snel aan ziet dat ie stuk gebeten is en boze eigenaren met gekrompen micropenisjes die zelf nogal graag de andere hond een mep of trap verkopen.
Vanwege een binnenbal is hij chemisch gecastreerd, wroeten zagen we niet zitten.
Heeft een wereld van verschil gemaakt, vooral voor hem zelf.

Yara is net weer klaar met loops zijn, Jamie en zij kunnen nu sinds dinsdag weer zonder gedoe en gerij bij elkaar in 1 ruimte zijn zonder dat ik ze moet scheiden. Jamie is gecastreerd toen hij 1,5 was. Hij heeft Yara met haar eerste loopsheid gedekt. Toen was hij een jaar daarvoor gecastreerd. Nog steeds elke loopsheid veel interesse, en ook willen dekken.
Nu was Yara na haar vorige loopsheid tijdens de schijnzwangerschap ongelofelijk chagrijnig en helemaal haarzelf niet. Inclusief mij bijten omdat ze geen zin had om te wandelen en van de bank te gaan. En verder ook zich agressief gedragen naar ons allebei en naar Jamie was ze ook niet vriendelijk. Als ze dat nu weer doet gaan we een afspraak met de DA maken.
Het was de vorige keer heel typisch en duidelijk. Precies de dag na de schijnzwangerschap (ik was ook aan het aftellen toen) werd ze weer vrolijk, luisterde weer, en liep weer lekker mee met de wandelingen.
Het scheelt trouwens wel dat ze maar eens in de 11 maanden loops is.

teun is gecastreerd toen hij 3 jaar was. ik had heem eerst 2x de suprelorin laten geven. na zijn castratie is er erg weinig veranderd alleen dat hij niet meer vruchtbaar is. maar hij patst nog steeds als er een reu in "zijn" roedel komt, "dekt" nog steeds iedere loopse teef in huis en zal geen gevecht uit de weg gaan als hij wordt uitgedaagd.
ellen

Ik vind het ook lastig. Tobi is nu ruim anderhalf en tot een maand geleden had ik geroepen dat het totaal niet nodig zou zijn om hem te castreren. Maar ik merk dat hij de laatste tijd wel een bepaalde reactie bij honden uitlokt. En dat hij zelf dus in sommige gevallen ook stoer gaat doen. Loopt opeens met stijve poten (wist niet wat dat was, tot ik het dus zag bij hem) op pups en jonge honden af. Alsof hij daar wel even stoer tegen kan/mag doen. Ik corrigeer hem hier altijd meteen voor. Als hij de pups dan laten weer tegenkomt is er helemaal niets aan de hand en speelt hij ook op een leuke manier met ze. Dus of het een soort tweede pubertijd is? Hij heeft ook opeens weer last van groene pus bij zijn piemel. Had wel eens ergens gelezen dat dat met toename van testosteron te maken kon hebben, geen idee of dat klopt. Maar wellicht is alles even uit balans bij hem.

Kon hem vandaag wel tot twee keer toe goed wegroepen bij teven die loops waren. Hij had wat overtuiging nodig maar na een ferme 'HIER NU en DOORLOPEN' kwam hij toch aansjokken. Moet ook zeggen dat hij wel goed onder appel staat. Maar dat zal inderdaad echt per ras verschillen.

crutz schreef:

Manuma schreef:Ik vind het ook maar een moeilijk iets. Ik weet de vele nadelen maar in de praktijk zie ik toch vooral heel leuke honden na castratie. Ze zijn iets minder mooi, maarja, of dat nu het belangrijkste is.
En qua risico's kom ik er ook gewoon niet uit, de één zegt dit, de ander zegt dat. Ik denk er ook serieus over te gaan castreren.
Niet omdat er een risico op dekken is maar wel omdat ik er geen zin meer heb in dat Manu zo vaak gegrepen wordt alleen maar door al die mannelijkheid tussen zijn achterpoten en de machoheerschappij die erbij hoort. Ik ben nu eenmaal gebonden aan het weekend en drukkere losloopgebieden dus ik kan niet veel anders dan dan lopen.

Ik vind het zo lastig een knoop door te hakken want de nadelen zijn ook wel... nadelig

Helaas kan dat gegrepen worden ook juist erger worden na de castratie

Nou dit. Hier loopt ook een gecastreerde reu die voorheen door reuen gepakt werd en nu door reuen én teven...

Manuma schreef:Ik vind het moeilijk omdat als hij los loopt er eigenlijk nooit veel aan de hand is. Terwijl hij best wel kan patsen hoor. Hij vindt ook altijd dat hij onrust moet beheren en in goed ebanen moet leiden wat ik heel irritant vind. Patsen als in op afstand groot maken. Gelukkig niet op de stramme manier zoals hier weleens beschreven wordt.
Kijk, ik krijg hem gewoon nooit onder appèl zoals ik hier vaak lees. Zo kundig ben ik gewoon niet.
Maar het zijn juist de momenten dat hij aangelijnd is of als hij voor zichzelf bezig is. Reuen van rond zijn leeftijd pakken hem regelmatig Met 95% van de honden gaat het prima en met teven en gecastreerde reuen is het vaak dikke mik. Teven altijd eigenlijk.
Dat zelfverzekerde heeft natuurlijk ook veel voordelen.. Pfff ik vind het maar lastig.

Ik denk dat als je puur voor karakter/omgang met andere honden gaat castreren, je het net zo goed niet kunt doen. Naar mijn idee is het een volledig schot in het duister hoe dat zich ontwikkelt per hond. Er zijn ook honden die juist op gecastreerde reuen duiken toch?

inderdaad, grote kans dat je nogsteeds last hebt van reuen. Misschien niet dezelfde reuen, maar nog steeds wel lastige.

Shibby schreef:

*Skye* schreef:

Leonie. schreef:

Manuma schreef: Niet omdat er een risico op dekken is maar wel omdat ik er geen zin meer heb in dat Manu zo vaak gegrepen wordt alleen maar door al die mannelijkheid tussen zijn achterpoten en de machoheerschappij die erbij hoort. Ik ben nu eenmaal gebonden aan het weekend en drukkere losloopgebieden dus ik kan niet veel anders dan dan lopen.

Ik vind het zo lastig een knoop door te hakken want de nadelen zijn ook wel... nadelig

Dit was bij mij ook een van de belangrijkste redenen Lou te laten castreren. Ik werkte op de hondenopvang en Lou is echt een aantal keer te grazen genomen door volle reuen, terwijl hij zelf alleen maar als een doetje stond te staan. Een keer had hij een gat door zijn oor (daarna heb ik hem steeds thuisgelaten). Na zijn castratie heeft hij nooit meer last van andere reuen, ze negeren hem compleet. Lou is gelukkig energiek en heel speels gebleven (en inmiddels al bijna zes, maar nog net een pup soms).

Dit merk ik ook heel erg. Skye werd met enige regelmaat aangevallen door niet gecastreerde reuen. Ookal stond hij gewoon niets te doen vlogen ze hem van achter aan.
Nadat hij gecastreerd was merkte ik dat reuen minder op hem reageren, hij minder op niet gecastreerde reuen.

Met teven en gecastreerde reuen ging het altijd perfect en dat is zo gebleven.

Hij is wel aanhankelijker geworden, maar niet angstig of onzeker. Maar dat was hij van te voren ook niet. Hij is ook niet dikker geworden en zijn vacht is er op vooruit gegaan.

Ik weet ook van de nadelen en heb daarom ook getwijfeld. Heb het ook pas gedaan toen hij drie was omdat ik wel wil dat een hond helemaal is uitgegroeid voor ik zoiets doe.
De enige plek waar de nadelen zo worden benadrukt is online. In de praktijk hoor ik alleen positieve dingen.

Afgelopen weekend liepen we met een ridgeback reu die bij alle reuen even zijn punt moest maken. Hij kwam op Skye af, snuffelde en het was klaar. Voor de castratie van Skye had dat wel eens eem aanvaring kunnen worden...

Ik liep met Shib ook altijd wel tegen dit soort dingen aan, maar het is voor mij nooit een reden geweest om hem te laten castreren.
Nu geef ik daar wel de kanttekening bij, nav Manuma's verhaal, dat Shib wel super onder appel stond. Hij ging gewoon niet op een andere reu af als ik zei dat hij dat niet moest doen. En zo kon ik er dus voor zorgen dat hij geen mot meer had, want grote onbekende reuen (en zeker de wat 'krachtigere' rassen) had hij gewoon geen contact mee, nooit.
De laatste 3 jaar was hij chemisch gecastreerd, maar dat heeft niks veranderd in zijn gedrag naar andere reuen. Nou was dat wellicht na 11 jaar ook wel gewoon compleet ingesleten.

Het is voor mij ook niet de reden geweest om te castreren. Ik heb hem laten castreren omdat ik steeds meer groene druppels overal vond. Als een hond in de omgeving loops was at hij 3 dagen niet meer. En aangezien we Nova eerst 2x loops wilde laten worden hebben we toen de knoop doorgehakt het toch te doen.
Voor alleen gedrag zou ik het ook niet doen want het kan ook de andere kant uitvallen. Maar in ons geval heeft het wel de cliché uitwerking gehad.

tobi__ schreef:Ik vind het ook lastig. Tobi is nu ruim anderhalf en tot een maand geleden had ik geroepen dat het totaal niet nodig zou zijn om hem te castreren. Maar ik merk dat hij de laatste tijd wel een bepaalde reactie bij honden uitlokt. En dat hij zelf dus in sommige gevallen ook stoer gaat doen. Loopt opeens met stijve poten (wist niet wat dat was, tot ik het dus zag bij hem) op pups en jonge honden af. Alsof hij daar wel even stoer tegen kan/mag doen. Ik corrigeer hem hier altijd meteen voor. Als hij de pups dan laten weer tegenkomt is er helemaal niets aan de hand en speelt hij ook op een leuke manier met ze. Dus of het een soort tweede pubertijd is? Hij heeft ook opeens weer last van groene pus bij zijn piemel. Had wel eens ergens gelezen dat dat met toename van testosteron te maken kon hebben, geen idee of dat klopt. Maar wellicht is alles even uit balans bij hem.

Kon hem vandaag wel tot twee keer toe goed wegroepen bij teven die loops waren. Hij had wat overtuiging nodig maar na een ferme 'HIER NU en DOORLOPEN' kwam hij toch aansjokken. Moet ook zeggen dat hij wel goed onder appel staat. Maar dat zal inderdaad echt per ras verschillen.

Anderhalf is nog wel erg jong om daar al wat over te kunnen zeggen vind ik.
Zolang je zijn gedrag kunt corrigeren is dat prima toch? Ik zou een reu echt niet laten castreren om zo'n reden.
Dat hoort er ergens ook wel wat bij, al zal dat per hond verschillen.

Die puspiemel vind ik ook echt een verschrikkelijk iets.
Dit is het derde huis waar ik met Xavi in woon en de boel zit er al weer onder.
In ons eerste huis zat het gewoon overal bij de muren op, niet normaal.
Het is idd in perioden, nu is het weer even minder. Maar bah wat is dat smerig en akelig.

Soms vraag ik me nog wel eens af waarom ik zo twijfel en die hond niet gewoon castreer.. als ik dan hier de berichten lees wat sommige al als argument geven.
Xavi is wat dat betreft echt erg. Er zit geen rust in die hond en dat vind ik wel zielig eigenlijk.
Zijn gedrag richting honden gaat niet verbeteren, dat zou voor mij ook geen aanleiding zijn voor castratie..
Puur de vreselijke onrust in die kop van hem. Als je ziet hoe hij s ochtends als een stofzuiger de perkjes en struikjes bij langs gaat.
Niet kunnen kiezen waar hij wil plassen, hoe hij gaat mikken en als het dan eindelijk zo ver is.. de straal aan en direct weer uit want stel je voor dat je niet genoeg plas over hebt.
Markeerde hij maar gewoon, zoals ik wel gezien heb met andere reuen.. gewoon, overal plassen! Maar dat doet hij niet.
Zelfde met poepen. Dat komt zo vreselijk precies waar die poep moet.. dat ie soms in een half uur gewoon nog geen tijd/rust/plek heeft voor die poep, terwijl hij echt moet.
En dat dan 3 keer want poep moet je ook overal verspreiden natuurlijk.
En dan heb ik het maar niet over wanneer er een loopse teef in de buurt is. Dan vliegen je de kwijldraden(en láng) ook nog eens om de oren.

Ik weet alleen niet of dat nou allemaal toe te kennen is aan hormonen.

Voor een puspiemel gebruik ik hier gekookt (en daarna afgekoeld ) water met wat druppels echinicea of hoe je dat ook schrijft. In een spuitje zonder naald en daarmee een paar dagen spoelen. Tay had er ook erg last van en alles zat onder, maar tegenwoordig hoef ik het misschien 2 keer per jaar 2 of 3 dagen te spoelen en het is weg.
Andere middeltjes die er speciaal voor waren, ook via de DA, haalden het of niet weg of het kwam erger terug.

Ik ken trouwens ook wat reuen die daar na castratie last van hielden, terwijl 1 eigenlijk speciaal daardoor gecastreerd werd.

Sabine, ik snap jou trouwens wel. Ik twijfel er wel eens over. Ook een reu en intacte teef in huis, alleen kan de reu niet uit logeren. Wij scheiden dus een paar dagen. Tay castreren zie ik eigenlijk niet zo zitten, Winni willen we de optie tot een nestje nog open houden... Voorlopig blijven wij dus gewoon scheiden.