Het HondenForum

Cleva schreef:

Ri@ schreef:En al zou ik 23 uur met haar uit de situatie gaan dan is 1 knal, zelfs een zachte knal die mij amper op zou vallen, genoeg om weer in dezelfde staat te raken.

Dus die 23 uur tellen niet? Alsof pillen wel een oplossing voor drie maanden, vierentwintig uur per dag zijn.
Ik lach me dood om dit topic. Wat een raar gedoe.

Ik vind dit heel lomp. Het is echt verschrikkelijk als je hond zo in paniek is en zich helemaal geen raad meer weet. Jouw theorie over waarom honden wel of niet bang voor vuurwerk zijn, raakt kant noch wal. Want waarom staan bepaalde rassen dan bekend om hun geluidsgevoeligheid? Waarom zijn sommige rassen eerder geneigd tot angst dan andere? Hoe kan het dan dat ik twee honden heb die nog niet warm of koud worden van vuurwerk en twee die er bang voor zijn? Ik vind het heel fijn voor je dat jij nog nooit een hond hebt gehad die doodsbang was voor vuurwerk, maar om je dan te bescheuren om honden die met deze dagen volledig in paniek zijn, daar kan ik met mijn hoofd echt niet bij.
Ja, volledig weggaan uit de situatie is de beste oplossing, Mila had de fijnste jaarwisseling ooit toen we die in Spanje vierden, maar helaas behoort dat niet altijd tot de mogelijkheden.

Ri@ schreef:

DeDiana schreef:

Ri@ schreef:

ranetje schreef:Ik ben nog altijd heel tevreden over de counter conditioning.
Echt angstige honden heb ik nooit gehad, maar toen Ita op 7 jarige leeftijd een blessure had en veel pijn had schrok ze van een vuurpijl die achter ons werd afgestoken op oudejaars avond.
In huis ging het die avond vervolgens ook mis.
Ze raakte om 12 uur behoorlijk in paniek en zat sidderend van ellende in haar mand.
Ik heb toen een zak met snoepjes neergezet en bij elke knal voor haar neus wat snoepjes gestrooid.
Dat hielp bij haar enorm goed.
Na de eerste knallen (met snoep strooien) werd ze wat rustiger en na verloop van tijd zat ze bij elke volgende knal die zak snoep leeg te kijken

Ik ben maar wat blij dat dat topic een tijd geleden werd geplaatst door Selene KLIK
Ik heb er al heel wat aan gehad

Ik kan me voorstellen dat je daar blij om bent. Dat je iets hebt gevonden wat helpt. Laila pakt helemaal geen snoepjes aan, zie ziet heel die snoepjes niet meer en draait haar hoofd weg als je die aan haar voor houdt. Met de pillen die ze nu gebruikt is er wel een mogelijkheid bedenk ik me nu ineens omdat ze daardoor wat meer bereikbaar is en wat meer gefixeerd op eten. Op die manier kan ik misschien wel conditioneren.

Dat was bij Mila ook zo. Toch ben ik toen met smeerkaas uit een tube aan de gang gegaan, ik duwde gewoon een toefje op haar bek. Dan likte ze dat er toch af en na een dag likte ze het zelf uit de tube. Nu komt ze meteen naar me toe voor de smeerkaas of slagroom en pakt ook andere voertjes aan.

En ben je daar mee begonnen toen ze ook de pillen kreeg?

Nee, daar ben ik toen mee begonnen nog voordat ze de pillen kreeg, dus al ruim een week voor oud en nieuw. Het werkte voor dat jaar wel in de zin dat ze duidelijk wat minder angstig was en iets meer gericht raakte op het voertje, maar nog niet genoeg dat ze zonder pillen kon. Het jaar daarna heb ik tussendoor ook getraind hiermee en ben ik er eerder mee begonnen, en sindsdien is ze dusdanig vooruitgegaan dat ze nog wel bang is, maar niet meer dusdanig in paniek dat ze pillen nodig heeft. Nu neemt ze ook altijd voer aan bij elke knal en is die link echt gelegd.

Cleva schreef:

tycha schreef: Ik reageer op dat jij zegt dat honden niet panisch kunnen zijn van alleen maar geluid.

Nou, niet zonder afwijkend referentiekader en dat wordt grotendeels door de baas aangeleverd.

Ik snap allemaal best wel dat het in de praktijk anders werkt maar nog,aals, driewerf zelfs, daar zit de oplossing niet en het gáát alleen maar over oplossingen! Behalve bij bazen die het liever over zichzelf hebben.

De illusie dat rust en reinheid en negeren van de baas zorgt voor een angstvrije hond is echt al ontzettend achterhaald. Oh, het helpt vast mee, maar dat het altijd helpt is een utopie.

Iemand die bang is van spinnen wordt daar toch ook niet minder bang omdat er iemand naast zit die het negeert. Ik kan negeren wat ik wil, maar sinds de klote ex van mijn buurmeisje in Duke zijn eerste december vuurwerk in de tuin afstak wat kei hard met veel herre, geluid en geflits mijn tuin in schoot is het gewoon dikke puinhoop. Dat referentie kader is er écht niet 1 waar ik invloed op had. Ik counter condition erop los, en ik merk al flinke verbetering ten opzichte van vorig jaar, maar níet door het te negeren. En ja, ook de alprozalam heeft daar hoe dan ook een bijdrage in. Het is een angstremmer met een geheugenverlies component, die hij welgeteld 4 dagen per jaar krijgt. Poeh poeh, wat een drama.

Ik kan wandelen wat ik wil, in het bos reageert hij helemaal niet op knallen. Het is de combi knal en binnen zijn. Hij kan volledig uitgeput op de mat liggen in een diepe slaap en bij de eerste knal loopt hij als een idioot reactief door het huis te stuiteren met geborstelde rug en kei hard blaffen. Maakt trouwens geen donder uit of ik thuis ben, bij mijn ouders, bij vrienden, of in een pension. Binnen+knal is puinhoop. En ik houd ziels veel van die hond, maar nee, ik ga niet een maand lang in het bos zitten.

Elk hond is anders. Elke hond reageert anders. Elke angst stemt uit een ander verleden en andere ervaringen. Denken dat de reactie van de baas daar het enige effect op heeft is een dwaze illusie. Denken dat de hond altijd uit de situatie te halen is net zo goed.

Verder ga ik helemaal mee met kruimel.

Rami schreef:Ik merk wel dat onze Sam een stuk relaxter is als hij moe is van een lange wandeling maar hij is een hond die niet reageert uit angst. Hij wordt boos, blaft, is super alert, rent naar de knallen toe (deur, raam). En dat is - denk ik - toch anders dan een panisch angstige hond.

Dat de reactie zich anders uit, wil niet zeggen dat de basis emotie geen angst is. Dat kan heel goed.

Angst -> je bedreigt/niet veilig voelen -> reactief de bedreiging verdrijven.

Fight or flight. Sommige honden kruipen in een hoekje, anderen zetten de aanval in.

Hoeft niet hoor, dat het angst is, maar heeft net zoveel kans dat dat het wel is, dan dat dat het niet is.

Op zich heb je wel een paar goede punten Cleva. Het is voor je bange hond inderdaad een hele verlichting om weg te gaan van de knallen. Dat doe ik dan ook al een paar jaar, in een huisje met Oud en Nieuw. Maar ik ben Nederland en de Ardennen doorgeweest en overal hoor je toch echt wel wat. Die dorpskernen zitten nou eenmaal niet op outbackafstanden. Na al dagen of weken af en toe geknal te hebben gehoord (want dat houdt zich niet aan vaste tijden; de hardste knallen komen echt niet van kinderen af) kan een hond dan, zoals jij schrijft, overprikkeld zijn geraakt en dan komen ook de doffe dreunen uit de verte heel erg binnen.

Dat honden met vuurwerkangst in Augustus niet bang zijn voor knallen is onzin maar dat weet je zelf ook wel denk ik.

Ik denk verder dat je de rol van de baas overschat. Ik ben zelf een goed, of misschien juist slecht, voorbeeld. Ik ben fobisch voor knallen en toch gaf Zorro er niks om. Pas jaren later, toen ik allang niet meer in huis woonde en nooit meer met Zorro samen aan knallen werd blootgesteld, werd hij er bang voor. En nog weer een paar jaar later kwam hij weer bij mij wonen en heb ik de angst er met counter conditioning bijna helemaal uit gekregen.

Dalí is in de algemene zin een bange hond en is dus ook als de dood voor knallen, sinds voordat ik hem had, maar dat heb ik met training kunnen verminderen.

Lucca is gewoon niet bang, ondanks een fobische debiel als baas en een fobische debiel als hondse huisgenoot.

Ben ik de ideale baas om met een hond met vuurwerkangst om te gaan? Absoluut niet. Mijn trainingen waren waarschijnlijk echt wel effectiever als ik genoten had van de knallen. Maar of je hond angst ontwikkelt hangt volgens mij echt veel meer samen met een combinatie van aanleg en op een beroerde manier aan vuurwerk worden blootgesteld (rotje naar de hond, knal in de tuin) dan aan hoe jij als baas in de woonkamer zit. Ik ben daar volgens mij het levende bewijs van en mijn tegenhangers, mensen die er niks om geven maar juist wel bange honden hebben, ook.

Ri@ schreef:

ranetje schreef:Ik ben nog altijd heel tevreden over de counter conditioning.
Echt angstige honden heb ik nooit gehad, maar toen Ita op 7 jarige leeftijd een blessure had en veel pijn had schrok ze van een vuurpijl die achter ons werd afgestoken op oudejaars avond.
In huis ging het die avond vervolgens ook mis.
Ze raakte om 12 uur behoorlijk in paniek en zat sidderend van ellende in haar mand.
Ik heb toen een zak met snoepjes neergezet en bij elke knal voor haar neus wat snoepjes gestrooid.
Dat hielp bij haar enorm goed.
Na de eerste knallen (met snoep strooien) werd ze wat rustiger en na verloop van tijd zat ze bij elke volgende knal die zak snoep leeg te kijken

Ik ben maar wat blij dat dat topic een tijd geleden werd geplaatst door Selene KLIK
Ik heb er al heel wat aan gehad

Ik kan me voorstellen dat je daar blij om bent. Dat je iets hebt gevonden wat helpt. Laila pakt helemaal geen snoepjes aan, zie ziet heel die snoepjes niet meer en draait haar hoofd weg als je die aan haar voor houdt. Met de pillen die ze nu gebruikt is er wel een mogelijkheid bedenk ik me nu ineens omdat ze daardoor wat meer bereikbaar is en wat meer gefixeerd op eten. Op die manier kan ik misschien wel conditioneren.

Misschien bereik je met hulp van die pillen wat meer

Ik moet nog altijd denken aan renee-uk die er toen, in dat topic, niet veel in zag, maar Rietje toch aardig heeft kunnen helpen door vroeg te beginnen.
Normaal gesproken begin je daar dan ook niet mee op oudejaarsdag, maar eigenlijk bij elke knal die je hoort.
Bij Ita had ik die mogelijkheid niet omdat ze nooit bang was voor de knallen, dus ik moest op het moment zelf iets bedenken.
Bij haar zat de emotie misschien wat minder diep omdat het voor het eerst was, na bijna 7 goede jaren?

Wat Diana schrijft is ook wel een beetje zo.
Iets uit een tube kan je zo om de bek smeren (hopelijk) en dat is het begin van verbetering als de hond gaat likken.

Wij zitten inmiddels in Duitsland op een Landal park. Nog geen knal gehoord! En ondanks dat het geen speciaal vuurwerkvrij park is, mag hier alleen op oudejaarsavond rond middernacht bij het centrum vuurwerk afgestoken worden. Daar zitten wij nog een eindje vanaf. Ons stresskipje ligt nu heel ontspannen te slapen, en heeft even eerder al geplast en gepoept. Iets waar we heel blij mee zijn want als ze stress heeft doet ze dat namelijk ook niet meer. En nu dus al gelijk toen we gingen wandelen. Als het bevalt boek ik straks direct voor volgend jaar weer

Ri@ schreef:Ik ben tegen dit soort medicatie, zowel voor mezelf als voor honden.

Ik snap de afkeer tegen dit soort middelen nooit zo.
Zowat een kwart van de honden op dit forum krijgt dagelijks pijnstillers maar kennelijk is medicatie pas oké als het je gewrichten zijn en niet je brein.
Ik neem af en toe ook zelf alprazolam en ik ben er maar al te blij mee. Het heeft me ook op lange termijn al erg goed geholpen.

Overigens snap ik Martijn in die zin dat je als baas in plaats van dat pilletje inderdaad ook een week lang kan verhuizen naar de andere kant van de stad, het land of de wereld.
Je kan een week lang vreten in dat pannekoekenhuis of een uur rijden voor dat stille gebied.
Heb ik alvast geen zin in. Alprazolam zorgt ervoor dat ik twee honden heb die niet meer panisch reageren op knallen én dat ik me tegelijkertijd vanuit het comfort van mijn eigen zetel misselijk kan vreten aan aperitiefhapjes.

-Saskia- schreef:

Ri@ schreef:Ik ben tegen dit soort medicatie, zowel voor mezelf als voor honden.

Ik snap de afkeer tegen dit soort middelen nooit zo.
Zowat een kwart van de honden op dit forum krijgt dagelijks pijnstillers maar kennelijk is medicatie pas oké als het je gewrichten zijn en niet je brein.
Ik neem af en toe ook zelf alprazolam en ik ben er maar al te blij mee. Het heeft me ook op lange termijn al erg goed geholpen.

Overigens snap ik Martijn in die zin dat je als baas in plaats van dat pilletje inderdaad ook een week lang kan verhuizen naar de andere kant van de stad, het land of de wereld.
Je kan een week lang vreten in dat pannekoekenhuis of een uur rijden voor dat stille gebied.
Heb ik alvast geen zin in. Alprazolam zorgt ervoor dat ik twee honden heb die niet meer panisch reageren op knallen én dat ik me tegelijkertijd vanuit het comfort van mijn eigen zetel misselijk kan vreten aan aperitiefhapjes.

Afkeer is een groot woord, ik wil er gewoon voorzichtig mee zijn. En nu het in mijn ogen echt nodig is voor Laila geef ik het ook zonder problemen. Voor mezelf heb ik een soortgelijk middel van de huisarts aangeboden gekregen vanwege pijnklachten en ik wil dat tot nu toe niet omdat ik het best een ingrijpend middel vind. Maar ik begrijp heel goed als je het wel neemt. W.s. moet ik dat zelf binnenkort ook als ik het leuk wil houden .

tycha schreef:Wij zitten inmiddels in Duitsland op een Landal park. Nog geen knal gehoord! En ondanks dat het geen speciaal vuurwerkvrij park is, mag hier alleen op oudejaarsavond rond middernacht bij het centrum vuurwerk afgestoken worden. Daar zitten wij nog een eindje vanaf. Ons stresskipje ligt nu heel ontspannen te slapen, en heeft even eerder al geplast en gepoept. Iets waar we heel blij mee zijn want als ze stress heeft doet ze dat namelijk ook niet meer. En nu dus al gelijk toen we gingen wandelen. Als het bevalt boek ik straks direct voor volgend jaar weer

Geweldig, wat fijn! Heerlijk dat ze geen stress meer heeft

@ Cleva.

We hebben Laila nu twee jaar en daarvoor heeft ze naar schatting drie jaar rondgezworven. Ze had 11 pups en die zijn op drie na allemaal in November/December naar Nederland en Belgie gekomen. Laila was dus bij de eerste jaarwisseling die ze hier meemaakte pas een paar weken bij ons. Ze was destijds nog banger dan dat ze nu is. Het is verder helemaal geen angstige hond maar knallen en harde geluiden daar is ze wel bang voor. Nola en Shira, twee van haar pups, waren de eerste jaarwisseling ook bang omdat ze Laila zo angstig zagen doen. Shira reageert nu helemaal niet op vuurwerk, Nola een beetje maar meer dan een klein beetje schrik is het niet

Ik ben in die twee jaar dat ze nu bij ons is niet te beroerd geweest om met haar te trainen. Elke dag opnieuw stop ik er veel tijd en aandacht in dus waar jij vandaan haalt dat het makkelijk moet weet ik niet. Ik zoek niet naar makkelijke oplossingen, maar wanneer ik zie dat ze meer hulp nodig heeft dan ik haar kan geven op dat moment dan ben ik ook niet te beroerd om dat toe te geven en naar een tijdelijke andere oplossing te zoeken.

Ik ben nog nooit een hond kwijt geweest dus op 5 januari wordt ze niet uit de gracht gevist. Om daar nog zekerder van te zijn heeft ze momenteel een gps om want er kan altijd onverwacht iets gebeuren. En ze groeit juist wel in haar gedrag en volwassenheid op andere vlakken dan de vuurwerkangst, maar alles op z'n tijd.

Ze reageert heel erg goed op de medicatie in opbouw en als dat zo blijft bouw ik niks verder op maar krijgt ze nog een aantal dagen deze zelfde dosis. Ze is heel bereikbaar nu, niet suf maar wel ontspannen, en nu kan ik juist dingen met haar trainen. Ze is wel wat meer haar coordinatie kwijt dus er staat een traphek voor de trap zodat ze niet alleen de trap op en af kan. En ze loopt uiteraard alleen aangelijnd.

Verder ga ik er niks meer over zeggen.

Cleva schreef:Als het naar tevredenheid werkt vind ik alles prima maar ik trek wel lijnen naar die domme kutten die zo'n gedrogeerde hond dan laten ontsnappen en op 5 januari uit de gracht vissen.
Of die de hond de kans ontnemen om ouder en wereldwijzer te worden omdat elke baalsituatie onmiddellijk weggeregeld moet worden.

Honden kunnen gewoon leren om er niet bang voor te zijn of in ieder geval adequaat met de angst om te gaan maar als het meer dan drie sessie vergt is het bijna altijd al te veel en dan gooien we liever een pil in de bak.
En ja, met een baas die nooit ergens even dieper op in wil gaan en altijd de weg van de minste weerstand zoekt krijg je inderdaad honden met een scala aan zaken waar ze niet mee overweg kunnen. Ze hebben nooit de kans gehad om zich te ontwikkelen.

Er is niets mis met rustgevende medicatie. Er is niets mis met je hond altijd aan de riem houden. Er is niets mis met kippennekjes pletten met een hamer.
Ik denk alleen niet dat het uit de lucht is komen vallen dat de honden van zo'n eigenaar helemaal niks meer zelf kunnen.

Ik ben niet tegen de middelen op zich. Ik ben tegen de manier van denken die er achter zit.
Honden zijn tamme wolven. Laten we het even tamme tijgers noemen om maar aan te duiden hoe ontzettend adequaat een hond in de wereld staat. Het zijn dieren die zich in een natuurlijke situatie prima kunnen redden. Ook bij onweer.
Dat debiele gehijg achter de bank is veel meer een gevolg van de opvoeding dan van de aard.
Als je altijd op elk signaal van je hond ingaat en altijd meteen met De Redding aan komt snellen dan krijg je rare infantiele, beperkte honden.

Zenuwachtig over vuurwerk zijn is één ding. Hysterisch doen is echt iets totaal anders en dat zit niet in de hond zelf.

Voor een groot deel ben ik het hier wel mee eens. Ik ben zelf dan ook niet iemand die medicatie als oplossing ziet; ik wil dat mijn hond beter met die angst leert omgaan en vandaar ook dat Mila na twee jaar Alprazolam het nu al jaren niet meer nodig heeft. Ze is nog wel bang voor vuurwerk, maar kan er nu zelf beter mee omgaan en herstelt ook veel sneller. Maar dat lukt niet van de een op de andere dag en in de tussentijd moet je iets.
Amoz bleek toen hij hier kwam na 5 jaar asiel ook bang voor knallen en onweer. Maar hij wordt inderdaad niet hysterisch, in het asiel heeft hij natuurlijk ook geleerd dat dat geen optie is, want dat kan niet in een roedel met 30 honden. Hij zit het uit en daarna is het ook weer goed. Maar hij is sowieso in doen en laten een veel meer introverte en stoïcijnse hond dan Mila, die in het algemeen nogal een hysterisch typje is.

Ri@ schreef:@ Cleva.

We hebben Laila nu twee jaar en daarvoor heeft ze naar schatting drie jaar rondgezworven. Ze had 11 pups en die zijn op drie na allemaal in November/December naar Nederland en Belgie gekomen. Laila was dus bij de eerste jaarwisseling die ze hier meemaakte pas een paar weken bij ons. Ze was destijds nog banger dan dat ze nu is. Het is verder helemaal geen angstige hond maar knallen en harde geluiden daar is ze wel bang voor. Nola en Shira, twee van haar pups, waren de eerste jaarwisseling ook bang omdat ze Laila zo angstig zagen doen. Shira reageert nu helemaal niet op vuurwerk, Nola een beetje maar meer dan een klein beetje schrik is het niet

Ik ben in die twee jaar dat ze nu bij ons is niet te beroerd geweest om met haar te trainen. Elke dag opnieuw stop ik er veel tijd en aandacht in dus waar jij vandaan haalt dat het makkelijk moet weet ik niet. Ik zoek niet naar makkelijke oplossingen, maar wanneer ik zie dat ze meer hulp nodig heeft dan ik haar kan geven op dat moment dan ben ik ook niet te beroerd om dat toe te geven en naar een tijdelijke andere oplossing te zoeken.

Ik ben nog nooit een hond kwijt geweest dus op 5 januari wordt ze niet uit de gracht gevist. Om daar nog zekerder van te zijn heeft ze momenteel een gps om want er kan altijd onverwacht iets gebeuren. En ze groeit juist wel in haar gedrag en volwassenheid op andere vlakken dan de vuurwerkangst, maar alles op z'n tijd.

Ze reageert heel erg goed op de medicatie in opbouw en als dat zo blijft bouw ik niks verder op maar krijgt ze nog een aantal dagen deze zelfde dosis. Ze is heel bereikbaar nu, niet suf maar wel ontspannen, en nu kan ik juist dingen met haar trainen. Ze is wel wat meer haar coordinatie kwijt dus er staat een traphek voor de trap zodat ze niet alleen de trap op en af kan. En ze loopt uiteraard alleen aangelijnd.

Verder ga ik er niks meer over zeggen.

Ik vind de pilletjes hier ook wel een uitkomst hoor.
Was het eergister nog dat ze bij knallen ver weg direct trillend achter me wilde schuilen, is ze er nu een stuk laconieker onder.
Gisteren bijvoorbeeld lag ze aan mijn benen, er was in de straat een flinke knal, ze keek op, stond op, draaide zich om en ging weer liggen. Bij de 2e knal vlak erna kwam ze toch maar even op schoot liggen voor wat extra steun, maar zonder trillen of zenuwachtig gedoe. Na een paar minuten kwam ze weer gewoon naast me liggen.
Vannacht werd er een flinke pot siervuurwerk afgestoken en nog zo'n rol met rotjes, en ze stond niet trillend aan mijn bed maar bleef gewoon op haar plek liggen.
Denk dat ze juist nu door die pilletjes er dusdanig relaxed onder is/wordt dat het volgend jaar al een stuk beter gaat en het misschien niet nodig is.
en zo wel, dan krijgt ze dan weer gewoon een chillpil voor die 3 dagen.

Het gedrag van de baas en de tijd die de baas erin wilt stoppen heeft zeker heel erg veel invloed. Maar doen alsof (hysterische) angst niet bestaat bij honden is kul. Het heeft zelfs een zeer hoge erfelijkheidsgraad. Vandaar ook dat er hele rassen zijn die zeer geluidsgevoelig zijn (Border collies bv) en rassen die dat juist niet hebben (één van de Springers, dacht engelse). Dat debiele gehijg achter de bank heeft vaak echt niet met de opvoeding te maken. Er zijn zat meerhondshuishoudens waar maar één hond extreem bang is.

Labradors staan ook wel bekend om hun niet-bangzijn voor lawaai en gelukkig gelukkig heb ik niet de uitzonderingen. We hebben ook wel een hond gehad die werkelijk panisch was en eerlijk gezegd ergerde ik me rot haha, dat getril en gehijg. Als ik zon hond had zou ik ook proberen te trainen en ook zeker nadenken over medicatie.

Voor wie wil oefenen met knalletjes trouwens, ik heb nog een boel trektouwtjes liggen. Geven maar een klein knalletje. Heb ze ooit gehad op de puppycursus van Karel maar hij keek bij de eerste al niet op of om dus ik heb de rest niet gebruikt

Kruimel53 schreef:

sirene schreef:Het gedrag van de baas en de tijd die de baas erin wilt stoppen heeft zeker heel erg veel invloed. Maar doen alsof (hysterische) angst niet bestaat bij honden is kul. Het heeft zelfs een zeer hoge erfelijkheidsgraad. Vandaar ook dat er hele rassen zijn die zeer geluidsgevoelig zijn (Border collies bv) en rassen die dat juist niet hebben (één van de Springers, dacht engelse). Dat debiele gehijg achter de bank heeft vaak echt niet met de opvoeding te maken. Er zijn zat meerhondshuishoudens waar maar één hond extreem bang is.

Precies. De genen uitvlakken is dom. Jacht- en politiehondentrainers weten dat er honden zijn die van nature schotvast zijn, en honden die dat niet zijn, en dat dat in bepaalde lijnen zit.
Met vlijtig trainen kun je het soms beheersbaar maken, soms de scherpe kantjes eraf halen, maar wat erin zit, om maar eens iets te citeren uit de eeuwige klapkaakdiscussies, haal je er niet uit.

Medicatie an sich is geen oplossing. Net zoals de hond in de auto zetten om te gaan stofzuigen geen oplossing is. Soms is het wel het enige haalbare, meer zit er dan gewoon niet in. Dan doen we het daar dus mee. Een echte oplossing is dat de hond doorkrijgt dat vuurwerk niet iets is om bang voor te zijn, op één of andere manier. Voor sommige honden is dat simpelweg niet te doen, en dat heeft weinig met de baas en veel met de genen te maken. Dan roei je dus met de riemen die je hebt.

Een achterlijke gladiool heeft ooit een rotje gegooid naar mijn brave DH. Die schrok daar uiteraard van, vond het beslist niet leuk, maar na 10 minuten was het ook weer klaar en hij vond het geen reden om dan maar bang te worden voor vuurwerk. Dat had helemaal niks te maken met mijn superieure opvoedtechnieken en alles met zijn bedaarde evenwichtige karakter. Die hond had dat gewoon. De IJzen hebben dat niet.

Overigens hebben wij met dank aan de regen vanochtend 1 1/2 uur knalvrij kunnen wandelen. De heren liggen voor del en de knal-idioten gaan hun gang maar.

Wij ook! Twee uur, in wind en regen, maar de honden hebben heerlijk allemaal los kunnen lopen, want het was uitgestorven. Taartje en Amy zitten van top tot teen onder de modder wegens graafwerkzaamheden. Pas toen we bijna weer bij de auto waren, hoorden we een paar harde knallen in de verte, maar Mila en Amoz komen dan gelukkig direct naar mij toe. Mila en Amoz willen gelukkig altijd nog wel wandelen, lijkt me erg lastig als je hond ook echt helemaal niet meer naar buiten wil.

Wij hebben gelukkig vandaag ook 2x fijn kunnen wandelen. Ze heeft wel de no stress paste op. Zojuist was er een knal tijdens de wandeling en ze heeft er niet op gereageerd.

En als het aan de baas zou liggen, waarom kon je dan bij mijn Franse bulldog er een rotje naast afsteken en ze blinkte nog niet eens met een oog, en Lotje zit al meteen 50 km verderop? Slaat inderdaad nergens op.

Wij hebben ook lekker knalvrij gewandeld. 9 km heuvel op, heuvel af, door de bagger. Triss haat bagger aan haar Poezelige pootjes Die is nu dus heel druk aan het poetsen.

Kruimel53 schreef:

tycha schreef:Wij hebben ook lekker knalvrij gewandeld. 9 km heuvel op, heuvel af, door de bagger. Triss haat bagger aan haar Poezelige pootjes Die is nu dus heel druk aan het poetsen.

O gut, zo'n tut mijn Tante Taartje was ook zo'n exemplaar. In de modder? Ben je belatafeld en alleen met de pootjes te water als het boven de 30º was.
Fijn dat het lekker wandelen was bij jullie

Schoon water gaat nog wel, maar plassen en bagger gaat ze het liefste met een grote boog om heen. Als dat dan niet kan loopt ze echt met van die hoge en stijve poten. Je ziet haar bijna mopperen “gadverdegadver bagger”

Heavy schreef:Ik moest nog even aan dit topic denken vannacht . Jip is slapend het nieuwe jaar ingegaan dat is voor de eerste keer sinds 10 jaar .Echt panisch is hij gelukkig nooit geweest maar wel schrikachtig met alle gevolgen ( verlatingsangst ) vandien .

Maar ik zag dus heel wat berichten op facebook voorbij komen van baasjes met bange honden. En ik weet hoe vervelend dat is voor jezelf en voor de hond en ik weet hoe je de zenuwen kan krijgen van zo'n hijgende hond die in je wil kruipen . Maar toen ik iemand erop aan sprak die schreef : tering rot vuurwerk enz dat het misschien handig was om zelf rustig te blijven kreeg ik als antwoord dat ze rustig was en op de bank zat

Tja dan snap je het dus echt niet . Alsof een hond niet voelt wat jij voelt .

Daarom heb ik mijn vriend ook verteld om niet boos naar buiten te lopen, de honden lagen rustig, neem een chillpil
Moet wel zeggen dat de knallen harder leken dan vorig jaar, het huis trilde er soms van. Om 12 uur heb ik dus wel wat botjes uitgedeeld, allemaal verschillende lekkere gedroogde stinktroep. Dat ging super

Hier al een paar jaar in huis, en met succes.
Jade wordt er wel wat grenzeloos van. Jat ineens eten en luistert slecht. Bij Bleza merk ik dat minder. Die is al grenzeloos van zichzelf af en toe.
Ben heel hlij dat het bestaat, we komen nu goed de jaarwisseling door!

Ik heb het idee dat het bij Sara niet is opgeslagen nu.
Vorig jaar was ze nog behoorlijk lang nerveus en alert na oud en nieuw. Nu in de aanloop naar oud en nieuw snel angstig. Met de pilletjes zag je duidelijk verschil dat ze dan vooral even opkeek wanneer er een knal was, en als het te bont werd kwam ze wat meer op ons liggen.
Vorig jaar dikke paniek om 12 wat uren duurde, dit keer lag ze wat te rillen op de bank maar bleef goed bereikbaar en toen het een half uur later voorbij was lag ze ook gewoon gelijk lekker te slapen. De volgende dag liep ze buiten rond alsof het nooit heeft plaatsgevonden. Bij een knal in de verte gaat ze alleen even stil staan of komt bij ons lopen om daarna weer vrolijk verder te gaan.

Ze was met de pilletjes wel wat ongeremder, maar dan op een grappige manier.
We zaten wat kaasjes te eten en ze was wat zenuwachtig van de een naar de ander aan het lopen op de bank. Normaal loopt ze dan wel echt met een boog om het eten in wat tussen ons in staat want ze weet dat dat niet mag. Nu stak ze tijdens haar loopje stiekem haar tong uit om gauw te proeven
Verder was ze vooral gewoon erg relaxed en minder angstig

Heavy schreef:Ik lees dat de vervelende ervaring niet wordt opgeslagen in het geheugen.

Ik denk dat dat net als bij mensen van hond tot hond afhangt welke bijwerkingen wel of niet ervaren worden.

-Saskia- schreef:

Heavy schreef:Ik lees dat de vervelende ervaring niet wordt opgeslagen in het geheugen.

Ik denk dat dat net als bij mensen van hond tot hond afhangt welke bijwerkingen wel of niet ervaren worden.

Het is geen bijwerking maar een werking van het medicijn. Het onderdrukt de opslag van dingen die voor en na het nemen van het medicijn zijn gebeurt. Ik moet nu weg maar ik wil vanavond wel proberen uit te leggen hoe het werkt.

Het is trouwens geen oplossing hè voor de angst. Het is een hulpmiddel. Het oplossen doe je door trainen en counter conditioning.

Nou ik heb mijn best gedaan hoor

Angst en werking alprazolam

Om te begrijpen hoe alprazolam werkt moet je eerst een beetje begrijpen hoe hersenen werken in het geval van gevaar.

Ik ga het proberen in heel kort te vertellen.

Wanneer er vuurwerk wordt afgestoken komt er een knal + lichtflits (en evt geur) via ogen en oren binnen.
De THALAMUS ontvangt deze informatie en stuurt het meteen door naar de HERSENSCHORS en de AMYGDALA.
Taak van hersenschors is herinneringen opslaan. Elke zintuioglijke waarneming wordt hier vergeleken met die uit het verleden. Pas na vergelijk wordt het dier zich bewust van het gebeuren en kan er een gedrag worden gekozen.

De route naar de AMYGDALA is sneller en info komt dus eerst hier binnen. Functie van de amygdala is het opslaan van emotioneel geladen herinneringen. Alles wat hier opgeslagen ligt is primitief en onderbewust. Binnenkomende informatie wordt hier vergeleken met info over vroegere gebeurtenissen en de amydala werkt razendsnel v ia associaties. Als 1 element overeenkomt met een (schokkende) gebeurtenis van daarvoor kan het al als een match worden gezien en treedt het vechten of vluchten principe in werking.
Dit is dus wat er gebeurt met honden die een paar keer geschrokken zijn van vuurwerk of onweer. Die kunnen gaan reageren op flitslichtjes, harde wind, regen en omvallende dingen.

Dus al lang voordat een dier zich bewust is van wat hij heeft gezien kan hij kiezen voor vechten of vluchten. Dit is dus niet onnatuurlijk. Het is om te overleven juist van belang dat je hersens razendsnel kunnen associeren en generaliseren. Het zou nogal dom en onhandig zijn als je vorige keer door een jager achterna bent gezeten en nu rustig blijft zitten wachten of de jager nu ook weer komt als je knallen hoort.

Daarnaast hebben wij (en honden) ook een hyppocampus. Alle nieuwe zintuiglijke info (van alles samen) wordt hier als het ware samengevoegd en naar de hersenschors gestuurd ter opslag (geheugen). Hierdoor worden gebeurtenissen op een handige en logische wijze opgeslagen zodat ze makkelijk terug te roepen zijn met maar ene deeltje van de context nodig. Dus bv het vb van de jager. Hond is bijna aangeschoten. Jager had een groene jas aan en was met hond van tevoren had de hond al schoten gehoord. Al die dingen samen worden een gebeurtenis maar een blaffende hond of een man in groene jas kan al een reden zijn om voor een bepaald gedrag te kiezen. Een bewust gedrag dus.

Nou Alprazolam.
Alprazolam werkt op twee manieren: 1. angstremmend/dempend. Vergelijk het met een 1 of een paar glazen alcohol (dan durf je ook meer en voel je je ook vrijer). Dit werkt door in te werken op receptoren die info ontvangen (dat doet alcohol ook) . Het blokkeert de primitieve angstreactie vanuit de amygdala.
2. Remmen van de receptoren in hyppocampus. Het remt/blokkeert dus de opslag van nieuwe zintuiglijke informatie vóór en na inname van het middel. (het werkt dus ook als je je hond helemaal in paniek thuis aantreft).

Voor wie er meer over wil lezen (of het nog uitgebreider wil uitleggen):
http://www.coape.org/blog.php 4 delen over vuurwerkangst te lezen.

Duidelijke uitleg, heel erg bedankt!

@sirene
Heel erg bedankt voor de uitleg.
Ik ga het nog wel een paar keer lezen om het goed te begrijpen.
De link die je geeft gaat bij mij niets worden, ik kan niet goed genoeg Engels om zo'n tekst te begrijpen.

Maar evengoed ben ik blij met je uitleg.

sirene schreef:Het is geen bijwerking maar een werking van het medicijn. Het onderdrukt de opslag van dingen die voor en na het nemen van het medicijn zijn gebeurt. Ik moet nu weg maar ik wil vanavond wel proberen uit te leggen hoe het werkt.

Het wordt als bijwerking vermeld in de bijsluiter.
De uitleg in die link klinkt erg logisch maar ik neem het af en toe zelf en heb het nog nooit meegemaakt dat ik me niet meer kan herinneren wat er voor of na inname is gebeurd

Bedankt voor de uitleg Sirene

Hier beviel het heel erg goed, Truus was en bleef bereikbaar, de tubes smeerkaas werden ook heel goed ontvangen, ze wilde zelfs de tuin in en de dag erna was alles ook meteen oke. Nu kunnen we verder met het trainen.