Het HondenForum

De beslissing is aan jullie natuurlijk. Als ik me voorstel dat ze de hele week niet verbetert en dit dan jullie laatste week is, brrr........ Sterkte Marja.

tycha schreef:

crutz schreef:Ik heb een dame van dezelfde leeftijd maar moet eerlijk zeggen dat ik dit niet lang aan zou kunnen zien en een keuze zou maken voor haar want wat wil je verder nog dan medicatie op deze leeftijd? En de medicatie lijkt dus niet voldoende

De DA wil haar nog een kans geven omdat ze verder nog zo goed was. En die kans verdient ze ook wel. Maar ik weet niet of ik dit nog veel langer kan aanzien. En dan, als ze verbeterd moet ze wel heel erg verbeteren. Ze moet nog wel mee uit kunnen en lekker kunnen lopen. Als vloerkleed wordt ze ook niet gelukkig.

Snap het hoor dat je haar een kans wil geven. Maar een week. Dat is lang en wat Gos schrijft. Haar laatste week zo doorbrengen

Op dit moment denk ik nog meer aan laatste dag

tycha schreef:Op dit moment denk ik nog meer aan laatste dag

Sterkte

Och Marja toch. Konden we maar toveren. Dikke knuffel voor jou...

Wat erg dat het opeens zo slecht gaat. Ik kan je ook geen advies geven. Misschien een foto maken van de nek nog? Om zeker te zijn dat er niets iets anders speelt? Veel sterkte!

Dat klinkt zeker niet goed, arm oud meisje...
Een week lijkt me wel lang om het nog aan te kijken als het nu niet lijkt te verbeteren maar eerder verslechtert, ondanks de medicijnen.
Wat moeilijk zo Marja, sterkte en wijsheid.

We gaan nu nog tramadol erbij halen.
Hij gelooft echt nog dat het kan verbeteren. Ik weet het niet...

Ze komt zojuist overeind, en ik vraag of ze moet plassen. Ik loop naar de tuindeur, en terwijl ik de deur open doe, rent ze zowat door het hondenluik naar buiten. Heeft een flinke plas gedaan en daarna wat gedronken. Ze ligt nu weer op haar plek.
Pfffff, wat is dit verdomde moeilijk zeg.
Maar er zit weer wat beweging in.

Moeilijk hoor zo tussen hoop en vrees heen en weer geslingerd te worden.
Fijn dat ze nu tramadol heeft gekregen, ik duim dat dat beter werkt.

Dat was nog voor de tramadol. Wel fijn dat ze wat opleeft.

Ja, mijn man is nu de tramadol aan het halen. Die heeft ze dus nog niet gekregen.

Een uur geleden wilde ik serieus een afspraak maken om haar in te laten slapen. Zojuist hebben we weer een rondje door het parkje gelopen. Geplast, gepoept, gesnuffeld... Koekjes gebedeld en gekregen. Jesus.... Wat moet je hier nu mee...

adem in adem uit neem een stressball,........... en even rust....... en vertrouwen in je dierenarts, ......... en inslapen kan altijd nog, geef haar een kans

Ja, ze krijgt nog steeds een kans, maar man wat maakt ze het ons lastig...
Twee jankende volwassen, omdat we zo met haar te doen hebben, en ze hele dag nagenoeg niet bewogen heeft, en heeft liggen trillen van de pijn, en vijf minuten later wil ze uit

Ik kan me goed voorstellen dat dit moeilijk voor je is.
Veel sterkte en wijsheid toegewenst.

Wat zou het fijn zijn als honden op zo'n moment eens voor 1x konden praten en dan zelf aangeven wat ze willen, sterkte

O wat moeilijk! Sterkte!

Ach wat moeilijk om haar zo te zien
Ik hoop voor jullie dat ze nu helemaal op knapt en geen terugval meer krijgt.

Oh Marja wat moeilijk

Is chiropractie niet mogelijk? Zelf geen ervaring met een nekhernia hoor..
Wens je veel wijsheid toe en hopelijk slaan de pijnstillers aan, want wetend dat ze pijn heeft maakt het gewoon nog rotter kan ik mij indenken.

Weet er alles van, het is heel erg moeilijk.

Hoe gaat het nu?

Ik ben zelf vandaag op mijn werk. Maar volgens mijn man die wel gewoon thuis is, gaat het nog niet echt lekker. Ondanks de tramadol. We wachten het nog even af. Ik geef haar tot donderdag is er dan nog geen duidelijke verbetering laat ik haar op vrijdag gaan.

Moeilijk. Sterkte.

Hoe gaat het inmiddels?

Ja ik was ook al benieuwd hoe het ging, heb even het topic weer opgezocht. Hoop dat het inmiddels wat beter gaat.

Gisteren is de DA geweest. En hij is hoopvol. Door de pijn en omdat ze zich niet goed durft te bewegen waren al haar spieren in haar nek en schouders opgezet en verkrampt. Ze heeft er nu ook diazepam bij om wat te ontspannen.
Toen de DA binnenkwam blafte ze en daarop gilde ze weer want blaffen doet pijn. Toen de DA weg was kwam er een pakket bezorger aan de deur en toen stond ze ook weer te blaffen, en nu zonder te gillen. En zo gaat het nu eigenlijk de hele tijd door. Van nou het gaat wel, ze loopt weer rond, het lijkt beter, naar het is helemaal niets. En dat maakt het zo moeilijk.
Vanmorgen bleef ze helemaal plat liggen en wilde nergens voor overeind komen. Ook de pillen zijn er zo ingegaan. Toen ik beneden kwam en een gedroogd kipfilletje gaf kwam ze ineens overeind (klein gilletje) en liep daarna weer redelijk soepel naar de keuken, waar ze heeft staan eten. Dat is dus weer zo'n moment van het gaat toch wel.
Nu ligt ze weer op haar plek.
Ik weet het gewoon niet. Door iedere keer toch weer oplevingen te hebben waarbij ze redelijk alert, en soepel is, kan ik nu gewoon niet de beslissing nemen. Dus we geven het nog even. We leven op dit moment nog steeds tussen hoop en vrees.

Wat moeilijk Marja , je kent je meisje zelf het beste en jullie beslissing zal hoe dan ook de beste zijn

Pfff wat een lastige situatie. Sterkte voor jullie allebei en natuurlijk voor Tycha. Dit gaat je niet in de koude kleren zitten