Het HondenForum

bouvierpoedel schreef:Ik geloof dat ik mijn moeder niets had gezegt over eventuele GVS op die leeftijd . Wat win je ermee en wat levert het op .?

Dat de hond misschien nog wel een paar jaar bij haar kan blijven? Max was 12 toen hij zijn eerste aanval kreeg en op zijn 16e kreeg hij de laatste. Na de laatste heeft hij nog dik een half jaar in goede gezondheid geleefd. Ik zie bij dit hondje in de op alleen iets over spondylose staan dus ik zie niet in waarom er dan meteen de rose spuit maar in moet bij de eerste tik. Als het niet verbetert kan dat altijd nog.

Hoe is het nu Kooi?

ranetje schreef:

bouvierpoedel schreef:

Lothian schreef:Euthanasie lijkt mij een verdedigbare optie maar dat moet toch écht de beslissing van de eigenaar zelf zijn, Bouvierpoedel. En dan aan de hand van de feiten zoals die er liggen en niet aan de hand van foute informatie van de dierenarts. Eigenlijk zegt Kooi het veel mooier: je behandelt haar als handelingsonbekwaam door dit soort dingen niet te zeggen.

Ik zou blóedlink zijn als mijn naasten belangrijke dingen over mijn eigen hond niet tegen me zeggen omdat ze er vanuit gaan dat ik dan een beslissing neem die de hunne niet zou zijn.

Ze wilde hem al in laten slapen ,waarom zou ik daar nog tussenin gaan zitten wroeten met wat ik vind . De DA vond dat en ik vind wat anders. Blijft een oud beest van 15 en voor mij zou het voldoende zijn om hem in te laten slapen als de baas dat wil.

Daar zit wat in BP
Als het hondje toch in feite al op was.......

Maar wat als ze achteraf ergens zou horen dat het veel waarschijnlijker een GVS is geweest en ze haar laatste hondje nog een tijdje vrolijk en wel om zich heen had kunnen hebben?

Ik ken haar niet, maar ik zou zelf godvergeten boos en verdrietig zijn als ik zo mijn hond zou kwijtraken.

Nou nee, dat heb ik me dus een paar bladzijde terug afgevraagd maar daar over nadenkend; wij waren realistisch over het feit dat Bo al op geleende tijd leefde en we wisten op dat moment ook niet beter. Er vanuit gaande dat de da of ook niet beter wist (had hij dat al kunnen weten ?) maar wel ervaring heeft met beeld van hersenaandoeningen (Bo heeft nog medicijnen ingespoten gekregen) hebben we gewoon op de mens vertrouwd.
Ik denk in deze dat de leeftijd er wel heel erg toe doet. Wetende wat we nu weten en Bo was 10 geweest zou ik nu wachten. Maar ook, als we nu in dezelfde situatie zaten als toen maar we hadden wel van GVS gehoord hadden we hem toch laten gaan.

Maar goed, zo denken wij.

Ze wilde hem al in laten slapen ,waarom zou ik daar nog tussenin gaan zitten wroeten met wat ik vind . De DA vond dat en ik vind wat anders. Blijft een oud beest van 15 en voor mij zou het voldoende zijn om hem in te laten slapen als de baas dat wil.

Het gaat niet om wat ik 'vind' of om wat de baas 'wil'.
Het gaat om het verstrekken van de juiste informatie die de baas de ruimte biedt om een zuivere beslissing te nemen.

Daarnaast vind ik, dat als er na zo'n aanval vaak nog een aantal jaren in acceptabele gezondheid kunnen volgen, het de moeite waard is om het even aan te zien. Poedels kunnen toch best nog een stuk ouder worden dan 15 jaar?

Hond heeft staar en spondylose, maar heeft het nog naar haar zin bij mam, ze heeft een goed leven bij een toegewijde baas.
Wie zijn wij om voor onze dieren te beslissen dat hun leven wel lang genoeg geduurd heeft? Ze hebben maar 1 leven en dat is kostbaar.
In dit geval kan het herstel plaats vinden op korte termijn en zonder medische kunstgrepen. Er is wel aanzienlijk lijden gedurende die korte tijd, maar dat hoort bij het leven en het is niet uitzichtloos.

Ondertussen gaat het beter; ze heeft gedronken, geplast en gepoept en ze loopt wat beter. Alleen het eten wil nog niet, maar ze is altijd al een moeilijke eter geweest.

Klinkt goed, fijn

Fijn dat ze weer wat opknapt

Onze hond van 13 heeft mogelijk gvs gehad. Het zag er verschrikkelijk uit en wij dachten ook dat dit het einde voor haar was. Pas na een week begon ze weer te verbeteren. Nu heeft ze af en toe nog een beetje een scheef hoofdje, maar ook dat wordt nog steeds minder. Ze is wel wat instabieler gebleven, maar ze heeft plezier en doet het goed. Bij haar was eten ook een ramp, maar na een aantal weken is dat ook weer goed gekomen.
Wij zijn blij dat we niet ervoor hadden gekozen om haar in te laten slapen. Ik hoop dat het herstel voor dit hondje ook voorspoedig zal gaan.

Een poedel van 15 is al heel erg oud Kooi de meeste gaan vroeger hemelen, een enkeling zal ouder dan 15 worden . Dus je moeders hond is al over de streep en daarom zei ik dat ook als het mijn moeders hond was.

kooi schreef: Ondertussen gaat het beter; ze heeft gedronken, geplast en gepoept en ze loopt wat beter. Alleen het eten wil nog niet, maar ze is altijd al een moeilijke eter geweest.

Fijn

bouvierpoedel schreef:Een poedel van 15 is al heel erg oud Kooi de meeste gaan vroeger hemelen, een enkeling zal ouder dan 15 worden . Dus je moeders hond is al over de streep en daarom zei ik dat ook als het mijn moeders hond was.

Ik begrijp het. Ik heb het zelf ook overwogen.

Heb mijn moeder gevraagd of ze liever had gehad dat ik niets gezegd had en ze zou er later achter zijn gekomen. Dat had ze toch wel jammer gevonden. Ze wil geen ingrijpende medische behandelingen meer, maar als Nora zonder hulp herstelt dan gunt ze haar de extra tijd. Ook vindt ze dat alleen zij het recht heeft om hierover te beslissen.

Toeval wil dat wij altijd honden lijken te treffen die de uiterste datum ruimschoots overschrijden. Haar vorige hond, een bouvier, is ook 15 jaar geworden... mijn berner 13, mijn golden retriever 15..!

kooi schreef:

bouvierpoedel schreef:Een poedel van 15 is al heel erg oud Kooi de meeste gaan vroeger hemelen, een enkeling zal ouder dan 15 worden . Dus je moeders hond is al over de streep en daarom zei ik dat ook als het mijn moeders hond was.

Ik begrijp het. Ik heb het zelf ook overwogen.

Heb mijn moeder gevraagd of ze liever had gehad dat ik niets gezegd had en ze zou er later achter zijn gekomen. Dat had ze toch wel jammer gevonden. Ze wil geen ingrijpende medische behandelingen meer, maar als Nora zonder hulp herstelt dan gunt ze haar de extra tijd. Ook vindt ze dat alleen zij het recht heeft om hierover te beslissen.

Toeval wil dat wij altijd honden lijken te treffen die de uiterste datum ruimschoots overschrijden. Haar vorige hond, een bouvier, is ook 15 jaar geworden... mijn berner 13, mijn golden retriever 15..!

Hopen dat ze herstelt en nog een poosje waardig mee kan .
Mijn bouvier Lola is afgelopen jaar overleden op bijna 16 jarige leeftijd. Zijn ook uitzonderingen hoor alhoewel ik van verschillende rassen hoor dat ze iets ouder worden over het algemeen.

kooi schreef:

bouvierpoedel schreef:Een poedel van 15 is al heel erg oud Kooi de meeste gaan vroeger hemelen, een enkeling zal ouder dan 15 worden . Dus je moeders hond is al over de streep en daarom zei ik dat ook als het mijn moeders hond was.

Ik begrijp het. Ik heb het zelf ook overwogen.

Heb mijn moeder gevraagd of ze liever had gehad dat ik niets gezegd had en ze zou er later achter zijn gekomen. Dat had ze toch wel jammer gevonden. Ze wil geen ingrijpende medische behandelingen meer, maar als Nora zonder hulp herstelt dan gunt ze haar de extra tijd. Ook vindt ze dat alleen zij het recht heeft om hierover te beslissen.

Toeval wil dat wij altijd honden lijken te treffen die de uiterste datum ruimschoots overschrijden. Haar vorige hond, een bouvier, is ook 15 jaar geworden... mijn berner 13, mijn golden retriever 15..!

Hopen dat ze herstelt en nog een poosje waardig mee kan .
Mijn bouvier Lola is afgelopen jaar overleden op bijna 16 jarige leeftijd. Zijn ook uitzonderingen hoor alhoewel ik van verschillende rassen hoor dat ze iets ouder worden over het algemeen.

Fijn dat ze al wat opknapt!

Probeer om te eten anders wat blikvoer voor katten. Dat vinden de meeste honden echt waanzinnig lekker.

Fijn dat het wat beter gaat.
Wens je moeder ook van ons veel sterkte en goede moed en een bloemetjes

Lothian schreef:Euthanasie lijkt mij een verdedigbare optie maar dat moet toch écht de beslissing van de eigenaar zelf zijn, Bouvierpoedel. En dan aan de hand van de feiten zoals die er liggen en niet aan de hand van foute informatie van de dierenarts. Eigenlijk zegt Kooi het veel mooier: je behandelt haar als handelingsonbekwaam door dit soort dingen niet te zeggen.

Ik zou blóedlink zijn als mijn naasten belangrijke dingen over mijn eigen hond niet tegen me zeggen omdat ze er vanuit gaan dat ik dan een beslissing neem die de hunne niet zou zijn.

Ik dus ook... ik ken ook veel eigenaren inmiddels die not amused zijn dat hun DA destijds niet heeft meegedeeld dat het GVS zou kunnen zijn.

bouvierpoedel schreef:

Lothian schreef:Euthanasie lijkt mij een verdedigbare optie maar dat moet toch écht de beslissing van de eigenaar zelf zijn, Bouvierpoedel. En dan aan de hand van de feiten zoals die er liggen en niet aan de hand van foute informatie van de dierenarts. Eigenlijk zegt Kooi het veel mooier: je behandelt haar als handelingsonbekwaam door dit soort dingen niet te zeggen.

Ik zou blóedlink zijn als mijn naasten belangrijke dingen over mijn eigen hond niet tegen me zeggen omdat ze er vanuit gaan dat ik dan een beslissing neem die de hunne niet zou zijn.

Ze wilde hem al in laten slapen ,waarom zou ik daar nog tussenin gaan zitten wroeten met wat ik vind . De DA vond dat en ik vind wat anders. Blijft een oud beest van 15 en voor mij zou het voldoende zijn om hem in te laten slapen als de baas dat wil.

Tja het is wat je wil, Xena was 12 toen ze GVS kreeg en dat tot 2 x toe... en als je dr nu ziet op dr bijna 14e ben ik toch maar wat blij dat ik internet had en het fenomeen GVS al kende hier van het forum. Dat is ook wat ik de DA toen zelf al meedeelde dat het dat was toen ik belde. En dat ik graag cortisoneninjecties en vitamine B wilde hebben voor haar. Die was verrast dat ik het kende en na controle kwam zij op dezelfde conclusie uit.

Ik hoop dat ze opknapt in ieder geval!
Als de diagnose anders is dan verwacht, dan zou ik ook liever horen dat het iets anders kan zijn waar een hond van kan herstellen.
Tenzij het niet anders kan, ben ik overigens ook van mening om, nogmaals als het kan, er nog een nachtje over te slapen.

Met mijn hond nam ik een risico door haar mee naar huis te nemen, gelukkig bleef het erge uit, maar die ene extra dag (avond in mijn geval) om eens goed naar mijn hond te kijken en weloverwogen de volgende dag toestemming te geven om haar te laten gaan voelde fijner dan haar daar á la minute in te laten slapen.
Nogmaals, als de hond niet lijdt.

Los van dit topic vind ik het ook fijn om bij medisch dingen te lezen waar ik geen weet van had, extra alternatieven te lezen. Eigen ervaringen delen waar een ander misschien iets aan heeft.

Kostte wat kost een hond in leven houden die niet meer kan, dat kan ik zelf niet. Maar soms ga je ergens heen met de gedachte om te laten gaan, en ineens blijkt de diagnose anders.

Met mijn andere reu ging ik op nieuwjaarsdag heen met het idee dat ik hem zou laten gaan met een heel dubbel gevoel omdat ik hem qua helderheid nog te goed vond, toen bleek zijn diagnose ook anders. 3 maanden hebben we toen nog gehad. Toen was het echt over, maar toch nog genoeg leuke dingen gedaan in die drie maanden.

Ja, maar toch begrijp ik wat Kees bedoelt, het kan ook heel liefdevol en integer zijn om te zwijgen. Met het idee: wat nog hierna?
Je neemt de last van de baas en de hond dan als het ware over. En dat kan ook best ten grondslag hebben gelegen aan het zwijgen van de d.a. Ik ken de praktijk heel goed van mijn eigen 15 jaar in Emmen en ik kan me niet voorstellen dat deze mevrouw nog niet eerder van deze aandoening gehoord heeft.
Ik heb anders beslist en dat is ook goed, maar dat scheelde niet veel. Hoe dan ook, ons Noortje knapt op en mam is daar blij mee en daar moeten we het mee doen. Ik ben toch blij met alle kennis en het meedenken van het hf en ook het meeleven.
Het is toch de liefde voor de hond die we met elkaar delen.

kooi schreef:Ja, maar toch begrijp ik wat Kees bedoelt, het kan ook heel liefdevol en integer zijn om te zwijgen. Met het idee: wat nog hierna?
Je neemt de last van de baas en de hond dan als het ware over. En dat kan ook best ten grondslag hebben gelegen aan het zwijgen van de d.a. Ik ken de praktijk heel goed van mijn eigen 15 jaar in Emmen en ik kan me niet voorstellen dat deze mevrouw nog niet eerder van deze aandoening gehoord heeft.
Ik heb anders beslist en dat is ook goed, maar dat scheelde niet veel. Hoe dan ook, ons Noortje knapt op en mam is daar blij mee en daar moeten we het mee doen. Ik ben toch blij met alle kennis en het meedenken van het hf en ook het meeleven.
Het is toch de liefde voor de hond die we met elkaar delen.

Ik vind het echt heel fijn voor je Ma dat Noortje opknapt. De levensverwachting na gvs is ook niks veranderd, dus in theorie kan ze nog best een tijdje mee.

Ik denk dat sommige da's echt geen idee hebben van gvs. Ik heb het hier op het forum en ook zelf vaak genoeg gezien dat stikduidelijk was welke aandoening een hond had, maar dat de da moest googlen. Ik gok dat jullie da in die groep hoort.

Ik kan me ook ergens wel voorstellen dat een da in sommige gevallen met sommige bazen willens en wetens zegt dat het een hersenbloeding is en dat inslapen de beste optie is. Als een ouwe hond 8 uur per dag eenzaam in een bench in zijn eigen plas moet liggen met die beangstigende symptomen van gvs en er wordt geen moeite gedaan om te laten drinken of wat dan ook, dan zou ik als ik DA was ook zeggen dat het einde verhaal was. GVS is stikakelig voor een hond, maar in een veilige omgeving met een goeie baas is het uiteindelijk niks meer dan akelig, en daarna is het weer over. Voor een hond met een slechte baas (en vaak gaan die niet eens naar een DA) is het een hel denk ik.

blondie schreef:Ik hoop dat ze opknapt in ieder geval!
Als de diagnose anders is dan verwacht, dan zou ik ook liever horen dat het iets anders kan zijn waar een hond van kan herstellen.
Tenzij het niet anders kan, ben ik overigens ook van mening om, nogmaals als het kan, er nog een nachtje over te slapen.

Met mijn hond nam ik een risico door haar mee naar huis te nemen, gelukkig bleef het erge uit, maar die ene extra dag (avond in mijn geval) om eens goed naar mijn hond te kijken en weloverwogen de volgende dag toestemming te geven om haar te laten gaan voelde fijner dan haar daar á la minute in te laten slapen.
Nogmaals, als de hond niet lijdt.

Los van dit topic vind ik het ook fijn om bij medisch dingen te lezen waar ik geen weet van had, extra alternatieven te lezen. Eigen ervaringen delen waar een ander misschien iets aan heeft.

Kostte wat kost een hond in leven houden die niet meer kan, dat kan ik zelf niet. Maar soms ga je ergens heen met de gedachte om te laten gaan, en ineens blijkt de diagnose anders.

Met mijn andere reu ging ik op nieuwjaarsdag heen met het idee dat ik hem zou laten gaan met een heel dubbel gevoel omdat ik hem qua helderheid nog te goed vond, toen bleek zijn diagnose ook anders. 3 maanden hebben we toen nog gehad. Toen was het echt over, maar toch nog genoeg leuke dingen gedaan in die drie maanden.

Tuurlijk ben je achteraf blij dat het zo gelopen is omdat het goed ging daarna.
Was het niet zo had je ook een andere ervaring en mening.
Die was bij inslapen ook 1 van goede beslissing en berusting geweest omdat je niet anders wist en een goede omdat je hond er gewoon kut aan toe was op dat moment . Of gaat nu in ene het gezegde van beter een week te vroeg dan te laat niet meer op.?
Als als als ........

kooi schreef:Ja, maar toch begrijp ik wat Kees bedoelt, het kan ook heel liefdevol en integer zijn om te zwijgen. Met het idee: wat nog hierna?
Je neemt de last van de baas en de hond dan als het ware over. En dat kan ook best ten grondslag hebben gelegen aan het zwijgen van de d.a. Ik ken de praktijk heel goed van mijn eigen 15 jaar in Emmen en ik kan me niet voorstellen dat deze mevrouw nog niet eerder van deze aandoening gehoord heeft.
Ik heb anders beslist en dat is ook goed, maar dat scheelde niet veel. Hoe dan ook, ons Noortje knapt op en mam is daar blij mee en daar moeten we het mee doen. Ik ben toch blij met alle kennis en het meedenken van het hf en ook het meeleven.
Het is toch de liefde voor de hond die we met elkaar delen.

Het is gewoon mijn mening wat ik zou doen.
Op dat moment meegaan in de beslissing van diegeen die beslist over inslapen met de kennis van dat moment.

Toevallig heb ik hier een puppie Noortje lopen ,dochter van Dina die weer een kleindochter is van Noortje.

Hoe is het nu?

Vandaag is het feest: Nora is 15 jaar geworden.
Moeder krijgt bezoek van oudste zus en kleindochter en er komen ook buren taart eten.

Op zich gaat het goed, ze doet alles wat ze moet doen, de ogen draaien niet meer en ze gaat heel langzaam vooruit. Ze moet nog wel worden geholpen met recht lopen.

Goed nieuws! Gefeliciteerd!

Oh wat fijn! Van harte gefeliciteerd!

Dat recht lopen komt wel, dat duurt gewoon even.

Hoe gaat het met Nora?

kooi schreef:Vandaag is het feest: Nora is 15 jaar geworden.
Moeder krijgt bezoek van oudste zus en kleindochter en er komen ook buren taart eten.

Op zich gaat het goed, ze doet alles wat ze moet doen, de ogen draaien niet meer en ze gaat heel langzaam vooruit. Ze moet nog wel worden geholpen met recht lopen.

Hopelijk was het mooiste verjaardag ooit.

cornelia schreef:

kooi schreef:Vandaag is het feest: Nora is 15 jaar geworden.
Moeder krijgt bezoek van oudste zus en kleindochter en er komen ook buren taart eten.

Op zich gaat het goed, ze doet alles wat ze moet doen, de ogen draaien niet meer en ze gaat heel langzaam vooruit. Ze moet nog wel worden geholpen met recht lopen.

Hopelijk was het mooiste verjaardag ooit.

Zou het voor de hond iets toevoegen dan.?

vast niet, maar ruim anderhalf jaar geleden dacht ik ook dat ik Xena kwijt was... (ook GVS) en nu anderhalf jaar later is ze nog steeds een oude muts, maar wel mijn oude muts en ik ben maar wat blij dat ik wist via hier wat GVS was anders had ik haar misschien ook onnodig laten inslapen. Want op is ze nog steeds niet... ja alles gaat wat langzamer, het warme weer is lastiger dan voorheen, maar als dat alles is... ze heeft volgens mij geen pijn, ze is nog erg vrolijk etc.

Het gaat natuurlijk niet alleen over de hond. Voor mijn moeder was het een speciale dag dat het hondje de vijftien haalde.
Volgens haar is het een blij dier, waarmee het op zich goed gaat. Ze moet alleen bijgestuurd worden tijdens het uitlaten. Mijn kinderen zijn om beurten bij haar gaan logeren en de hond reageerde heel enthousiast, vooral op zoon.
Maar moeder vindt het zelf wel een hele zorg.
Wel zendt ze jullie haar dank en groeten, ze vindt het leuk dat wildvreemden kennelijk zo geïnteresseerd zijn in haar hondje.