Het HondenForum

laeken schreef:
Een pijnlijke stijve penis? OK. En hebben ze er nooit aan gedacht om de huid lokaal wat groter te maken met een klein sneetje en een hechting? Dat is nl de oorzaak. De hond is niet de hele dag geil totdat hij een pijnlijke penis krijgt. De voorhuid van die hond is te nauw en dus kan het bloed niet meer uit de penis. Apart dat een hond om die reden gecastreerd is terwijl dat met een heel simpel ingreepje te verhelpen was geweest.

Een testosteronbom van een reu. Is er ooit wel eens aangetoond dat een reu die sommige mensen testosteronbom neigen te noemen meer testosteron heeft dan normaal? Is een testosteronbom van een reu niet gewoon een reu bij een baas die helemaal geen reu had gewild? De ene persoon draait al door als een reu een keer uitvalt terwijl een ander 4 dekreuen in huis kan hebben zonder enig probleem. Ook jij schuift alles op de hond. Ik vind dat echt uitermate ergerlijk. De hond is een testosteronbom. Nou moe, de hond is gewoon een reu. Niet een hond met buitensporig veel testosteron en dus een probleem.

Vechten met elke willekeurige hond op straat heeft werkelijk niks met castreren te maken. Dat is puur en alleen opvoeding en evt maatregelen. Een muilkorf doet wonderen en een cursus gehoorzaamheid helemaal. Er zijn weinig mensen die honden kunnen trainen die een agressieve hond niet gewoon onder appel krijgen.

Je mag van mij best je hond castreren. Daar gaat het niet om. Maar iedereen legt het gewoon bij de hond neer. Het moet omdat de hond.....nee! Het moet helemaal niet. Je doet het omdat jij het wil. De hond wil het niet, het is niet beter voor het dier en het dier is niet uitzonderlijk mannelijk door extreme spiegels aan hormonen. Een hormoonbom. Jeetje. Een reu heet dat. En er zijn genoeg mensen die daar helemaal geen problemen mee hebben. Ik heb jaren een reu gehad en eigenlijk nog nooit een gecastreerde reu gehad. Ik heb gelukkig nog nooit een testosteron bom gehad. En ook geen reu die niet te mannen was. Ja, ze kunnen wat pittiger zijn en soms heb je er best wat gedoe mee. Maargoed, dat heb je met een hengst ook. Een mannelijk dier is nu eenmaal vaak wat heftiger.

Maargoed, castreer wat je niet laten kan, alleen schuif het vooral niet af op de hond zelf. Die is gewoon een doodnormale reu. Wat hij doet en hoe hij doet hoor jij te bepalen en niet de hond zelf. Een reu zonder ballen kan overigens nog veel agressiever worden. Hij kan bv ook teven gaan aanvallen. Neem al die gecastreerde staffies en pitjes. Die kunnen vaak op den duur helemaal niet bij andere honden in de buurt komen. Als reu konden ze vaak prima met teefjes. Dat is dan de andere kant van de medaille die vergeten wordt.

Wij hebben vroeger thuis 17 jaar lang een intacte reu gehad, ik heb jaren met een Rottweiler reu (mee) gewandeld, toch ook niet de minste als het aankomt op reu-zijn.
Daarnaast ken ik tientallen reuen, maar ik heb nooit gezien wat ik bij Puchu zag.
Je kan het een testosteronbom noemen of welk ander woord dan ook, maar feit was dat hij niet alleen maar een reu was die wat pittiger was en een wat strengere hand nodig had.
Heb jij ooit een reu buiten niet kunnen zien lopen omdat zijn poten in de kramp zaten van de stress om andere reuen?

Ik wil absoluut niet beweren dat ik alle kennis in huis heb, maar ik heb in totaal nu 24 jaar Rottweilers gehad (kruising + puur), ik heb t/m VZH getraind met Kaya bij een Rottweilerwerkgroep. Ik weet wel een beetje iets van trainen en van honden af na 45 jaar honden en ik weet ook dat het gedrag van Puchu niet als normaal reuengedrag weg te zetten was.

Ik weet niet of het ooit onderzocht is bij reuen of het inderdaad gaat om een hogere testosteronspiegel of wat anders, maar bij mensen/mannen zie je toch ook hetzelfde terug: de één is zachtaardig, de ander zit voor meervoudige moord in de gevangenis 'stoer' te zijn Een beetje een grapje natuurlijk, maar ook met een kern van waarheid: het zijn allemaal individuen en om nu te zeggen dat iets niet bestaat omdat jij het nog nooit heb gehad, vind ik nogal kortzichtig.
Ik heb ook nooit zo'n hond gehad die zo doordraaide in 40 jaar tijd en verrot... toen ineens wel

Waarom zou je het jezelf niet iets makkelijker kunnen maken als als je geen contact kan krijgen met je hond.
Beest is er ook voor mijn plezier en 1 die alleen maar draait op zijn hormonen daar gingen wel de ballen vanaf om mijzelf maar ook de hond rust in zijn pens te geven. Maar tegenwoordig lijkt het erop of dat je ondergeschikt bent aan het dier om die het zoveel mogelijk naar de zin te maken en jezelf de ondergeschikte bent. Anders ben je geen echte dierenleifhebber.
Je zult maar zo'n ergenis in huis hebben want dat word het wel.

cloris schreef:

Caro. schreef:Ik heb mijn reu ook eerst chemisch laten castreren, hij was toen al ruim volwassen (5 jaar) en een ramp om buiten mee
te lopen. Zodra hij een stap over de drempel zette werd hij onbereikbaar en volkomen hysterisch waar niet doorheen te komen was.
Ik vond het vreselijk die ballen eraf, maar het was geen doen en achteraf heb ik spijt dat ik het niet iets eerder heb gedaan al zou ik
het nooit doen voordat een reu echt geestelijk volwassen is en uitgegroeid (minimaal 2 á 2.5 jaar).
Binnen was mijn hond geweldig, lief, luisterde goed en gewoon rustig. Het ging bij mij echt om het gedrag buitenshuis.

Bij de chip werd hij eerst zo'n 2 weken helemaal erg en toen zakte ineens het gedrag af. Natuurlijk was hij 5 jaar
hysterisch geweest, dus dat gedrag zat er ook in inmiddels, maar hij werd nu wél bereikbaar. Dus hebben we al die tijd benut
om goed te trainen, maar de chip raakte uitgewerkt na zo'n 4 maanden en hij werd weer precies hetzelfde als voor de chip.
Toen hebben we besloten hem definitief te castreren.

.

Hier precies zo plus dat Napoleon ook gewoon niet at.. hooguit 3x per week en hij is in huis ook hysterisch;) het duurde wel 8-10 weken eer de chip 'werkte' maar na een week of 4 ging hij wel eindelijk eens normaal eten en slapen, hij werd rustiger en meer te bereiken!


Chip was uitgewerkt en alles kwam weer terug, we hebben nu besloten om hem te laten castreren.

Dus ook toch wel, terwijl jij over het algemeen ook tegen castreren van een reu bent gezien je eerdere ervaring met Fangio dat hij
lelijk tegen teven ging doen.
Overigens ben ik ook tegen het klakkeloos laten castreren van een reu hoor, hou me ten goede Ik vind dat er echt goed over nagedacht moet worden en andere opties bekeken moeten worden voordat je hiertoe overgaat.

Alleen dat volkomen hysterische, doorgedraaide en niet bereikbare wat Puchu had, was gewoon niet normaal en ik begrijp dat Napoleon dit ook heeft?
Ik heb jaren van alles geprobeerd bij hem, maar wat ik ook deed, hij flipte gewoon op de momenten dat hij een reu rook (alleen al als een reu daar gelopen had of geplast had), als hij een reu in de verte zag en natuurlijk als een reu dichterbij was.
Hij krijste, gilde, loeide, poten gingen in de kramp, en wat ik ook deed hij reageerde er totaal niet op, het drong niet door.
Puchu is gek op eten, nou ik kon hem een rookworst voorhouden, het interesseerde hem geen hol. Hij speelde niet buiten, hij rende niet, het enige wat hij deed was volkomen gestrest loeren naar andere reuen en dat was het.
Het bleef ook niet bij het moment zelf, nee, als hij een reu geroken of gezien had, dat kalmeerde hij pas als hij thuis was. Ik kon een uur met hem lopen daarna, maar hij bleef hysterisch. Zodra hij één stap over de drempel thuis zette, kalmeerde hij en veranderde hij weer in een lieve fijne hond die uitstekend luisterde.

Maar Caro en Cloor daar heeft niemand t ook over. Maar als ik sommige topics lees en dus niet alleen deze en de beschrijvingen van t gedrag dan valt zeker 90% onder doodnormaal reuengedrag waar totaal geen leiding aan wordt gegeven. En natuurlijk zijn er de uitzonderingen zoals jouw hond en die van Cloor
Maar dat zijn echt uitzonderingen.

malinois schreef:Maar Caro en Cloor daar heeft niemand t ook over. Maar als ik sommige topics lees en dus niet alleen deze en de beschrijvingen van t gedrag dan valt zeker 90% onder doodnormaal reuengedrag waar totaal geen leiding aan wordt gegeven. En natuurlijk zijn er de uitzonderingen zoals jouw hond en die van Cloor
Maar dat zijn echt uitzonderingen.

O, helemaal mee eens hoor, sommige redenen snap ik ook niet en ik vind ook dat te vaak te makkelijk op castratie overgegaan wordt.
Ik vond het echt doodzonde om die prachtige ballen eraf te halen, vreselijk, en heel eerlijk voelde het ook als een soort 'falen' ook al weet ik dat ik er alles aan gedaan had.
Maar ik reageerde op Marc zijn verhaal dat hij er helemaal niet in gelooft dat dit soort reuen bestaan en dat het alleen maar een kwestie is van wat meer de teugels aantrekken

Ik zei dat ik niet geloof dat er reuen zijn die veel meer testosteron hebben dan andere normale reuen. Ik zei niet dat er geen draken van reuen bestaan. Dapper was ook geen makkelijke hoor. Die stond soms gewoon in de lucht te grommen en struiken onder te pissen om er dan kwijlend doorheen te gaan schuren. Bah! Haha. En hij sprong in plantenbakken van de gemeente om dan brullend alle planten eruit te krabben. Dat was ook geen suf hondje. Hij vocht, markeerde en deed wat reuen doen. Ik vond het alleen allemaal niet zo erg. Een ander had dapper een testosteron bom genoemd die niet te hanteren was.

laeken schreef:Ik zei dat ik niet geloof dat er reuen zijn die veel meer testosteron hebben dan andere normale reuen. Ik zei niet dat er geen draken van reuen bestaan. Dapper was ook geen makkelijke hoor. Die stond soms gewoon in de lucht te grommen en struiken onder te pissen om er dan kwijlend doorheen te gaan schuren. Bah! Haha. En hij sprong in plantenbakken van de gemeente om dan brullend alle planten eruit te krabben. Dat was ook geen suf hondje. Hij vocht, markeerde en deed wat reuen doen. Ik vond het alleen allemaal niet zo erg. Een ander had dapper een testosteron bom genoemd die niet te hanteren was.

en dat weet je dus niet, misschien had ik Dapper een hele normale reu gevonden
Ik val niet over 33 keer markeren in 5 minuten, ik val niet over geruïneerde plantenbakken of wat gegrom, sterker nog: Puchu deed dit allemaal niet.
Puchu stond stijf van de testosteron/stress/adrenaline zodra hij een poot over de drempel van het huis zette. Zijn poten verkrampte soms dusdanig dat hij niet verder meer kon lopen. Hij krijste zo erg alles bij elkaar als hij een reu 50 meter verderop zag, dat de mensen naar buiten kwamen om te zien wat ik mijn hond aandeed.
Hij kalmeerde niet, niet na 5 minuten, niet na een uur; hij kalmeerde alleen zodra hij weer en poot over de drempel zette in huis.

Buiten was op één of andere manier een grote gevechtsarena voor hem waar bij iedere hoek gevaar dreigde en zo liep hij buiten: geen tijd om te markeren, nee er werd alleen maar geloerd en geloerd naar die andere reu. Soms plaste hij helemaal niet, zo vol stress zat hij.
Hij had geen tijd om te rennen, een bal leuk te vinden of zelfs om een rookworst aan te pakken, het enige wat telde was die andere reu die hij niet eens zag vaak, maar wel rook.

Normaal reuengedrag, echt niet Marc. Ik liet regelmatig een ongecastreerde Rottweilerreu uit van 50 kilo die niet met andere reuen kon.
Een makkie was dat, geen vergelijking met Puchu, niet in de verste verte.

Als het puur aan opvoeding en training lag, dan was dat gedrag niet met 80% verminderd met een chip erin. Natuurlijk, hij had het 5 jaar gedaan en er zat intussen gewoonte in, maar ineens met chip werd hij wel bereikbaar en kalmeerde hij wel na een minuut of 5.
Mijns inziens ligt het dan dus aan de hormonen en daar is heel soms niets tegenin te brengen.
Jij gaat er vanuit dat ik niet weet hoe een 'beetje reu' zich gedraagt, nou dat weet ik dus wel, ik ben niet op m'n achterhoofd gevallen.

Ja, ok, maar je zegt ook dat dat allemaal puchu was. Dat het in hem zat. Hoe weet je dat? Wat is je eigen aandeel? Dapper vocht overigens ook meteen met elke reu. Hij zocht ze op en greep ze meteen om niet meer te stoppen. Dat kan best deels aan ons gelegen hebben. Toen we hem anders gingen behandelen werd hij ook anders. Misschien was puchu wel abnormaal. Kan best. Maar de meeste reuen worden om veel minder gecastreerd en ik doelde ook niet specifiek op puchu.

laeken schreef:Ja, ok, maar je zegt ook dat dat allemaal puchu was. Dat het in hem zat. Hoe weet je dat? Wat is je eigen aandeel? Dapper vocht overigens ook meteen met elke reu. Hij zocht ze op en greep ze meteen om niet meer te stoppen. Dat kan best deels aan ons gelegen hebben. Toen we hem anders gingen behandelen werd hij ook anders. Misschien was puchu wel abnormaal. Kan best. Maar de meeste reuen worden om veel minder gecastreerd en ik doelde ook niet specifiek op puchu.

Ik denk dat mijn aandeel in zijn gedrag op zich nihil is geweest. Dat zat in hem en dat is wat mij betreft 'bewezen' doordat zijn gedrag (wat inmiddels na 5 jaar ook gewoonte was geworden) voor zeker 80% verminderde door plaatsing van de chip.
Ik veranderde niet door de chip, hij veranderde door de chip en werd wél bereikbaar.
In die ca. 3 maanden dat de chip werkte, zijn we heel hard gaan trainen en dit kon doordat hij wel bereikbaar was. Toen raakte de chip uitgewerkt, was de training volkomen nutteloos geweest en werd hij weer onbereikbaar.

Natuurlijk heb ik wel een aandeel in hoe ik ermee omgegaan ben, ik heb het tenslotte niet om kunnen buigen. Of een ander dat wel had
gekund, dat betwijfel ik dan wel weer.
Ik heb absoluut eerlijk naar mezelf gekeken en weet ook dat bepaalde trainingsmethodes niet aansloegen bij hem, maar dat weet je altijd
pas achteraf.

Dus kort samengevat: het gedrag zat in hem, het was puur iets hormonaals, iets wat voor mij 'bewezen' is door het effect van de chip en nu dan het effect van de castratie. Een enorme verbetering een volkomen verademing en ja, ik weet zeker ook voor Puchu zelf.
Heb ik fouten gemaakt in de aanpak ervan? Ja, dat denk ik wel, zo merkte ik van één aanpak dat hij dit volkomen anders oppikte dan mijn bedoeling was en merkte ik na een paar weken dat het gedrag eigenlijk hiermee verergerde. Natuurlijk ben ik er toen meteen mee gestopt en stond de 'denktank' weer aan met een 'wat nu? hoe gaan we verder?' en stelden we een nieuw plan op.

Na 5 jaar was het mooi geweest. We besloten om te zien wat voor uitwerking de chip had en dat was verbazingwekkend en toen was ook ik over de streep om hem definitief te laten castreren (mijn man wilde dit al veel langer laten doen).
Wij konden weer met plezier met hem naar buiten en echt totaal objectief: we zagen ineens een spelende Puchu, een rennende Puchu en een Puchu die duidelijk veel ontspannender was.

Ik zie sommige honden echt opknappen van castratie.
en als je het op deze manier kunt doen, helemaal perfect.
Dat gewip op van alles en nog wat, met sommige reuen kan je niet
eens een fatsoenlijke wandeling met andere honden maken zonder dat
ze constant op een reu of teef hangen.
Ik ben er alleen maar positief over.

Soms helpt castreren, soms niet. Dazzle was al gecastreerd toen ik hem als 2 jarige reu kreeg. Hij is nu 14 en al die jaren markeert 100x per wandeling, vecht met iedere reu als hij de kans krijgt, rijd op gecastreerde reuen en dekt teven als hij de kans krijgt. Misschien was hij voor zijn castratie nog erger, dat zou kunnen. Misschien was hij juist wel stabieler als hij niet gecastreerd was geweest, want een hoop gepats lijkt ook gewoon uit onzekerheid te komen. Je weet het niet.
Ik vind castreren een heftig middel, waar niemand te licht over zou moeten denken.

Caro. schreef:

laeken schreef:Ja, ok, maar je zegt ook dat dat allemaal puchu was. Dat het in hem zat. Hoe weet je dat? Wat is je eigen aandeel? Dapper vocht overigens ook meteen met elke reu. Hij zocht ze op en greep ze meteen om niet meer te stoppen. Dat kan best deels aan ons gelegen hebben. Toen we hem anders gingen behandelen werd hij ook anders. Misschien was puchu wel abnormaal. Kan best. Maar de meeste reuen worden om veel minder gecastreerd en ik doelde ook niet specifiek op puchu.

Ik denk dat mijn aandeel in zijn gedrag op zich nihil is geweest. Dat zat in hem en dat is wat mij betreft 'bewezen' doordat zijn gedrag (wat inmiddels na 5 jaar ook gewoonte was geworden) voor zeker 80% verminderde door plaatsing van de chip.
Ik veranderde niet door de chip, hij veranderde door de chip en werd wél bereikbaar.
In die ca. 3 maanden dat de chip werkte, zijn we heel hard gaan trainen en dit kon doordat hij wel bereikbaar was. Toen raakte de chip uitgewerkt, was de training volkomen nutteloos geweest en werd hij weer onbereikbaar.

Natuurlijk heb ik wel een aandeel in hoe ik ermee omgegaan ben, ik heb het tenslotte niet om kunnen buigen. Of een ander dat wel had
gekund, dat betwijfel ik dan wel weer.
Ik heb absoluut eerlijk naar mezelf gekeken en weet ook dat bepaalde trainingsmethodes niet aansloegen bij hem, maar dat weet je altijd
pas achteraf.

Dus kort samengevat: het gedrag zat in hem, het was puur iets hormonaals, iets wat voor mij 'bewezen' is door het effect van de chip en nu dan het effect van de castratie. Een enorme verbetering een volkomen verademing en ja, ik weet zeker ook voor Puchu zelf.
Heb ik fouten gemaakt in de aanpak ervan? Ja, dat denk ik wel, zo merkte ik van één aanpak dat hij dit volkomen anders oppikte dan mijn bedoeling was en merkte ik na een paar weken dat het gedrag eigenlijk hiermee verergerde. Natuurlijk ben ik er toen meteen mee gestopt en stond de 'denktank' weer aan met een 'wat nu? hoe gaan we verder?' en stelden we een nieuw plan op.

Na 5 jaar was het mooi geweest. We besloten om te zien wat voor uitwerking de chip had en dat was verbazingwekkend en toen was ook ik over de streep om hem definitief te laten castreren (mijn man wilde dit al veel langer laten doen).
Wij konden weer met plezier met hem naar buiten en echt totaal objectief: we zagen ineens een spelende Puchu, een rennende Puchu en een Puchu die duidelijk veel ontspannender was.

Jeetje, dat je nog zo'n lap tekst neerzet om jouw ervaring nog duidelijker te willen maken .

Jouw hond, jouw situatie, jouw omgeving, jouw leven en dat van jouw hond. Als al die gegevens dan de weegschaal doen overslaan naar castratie en daarmee naar een rustiger leven voor alle partijen, dan geef ik jou groot gelijk .

Liesbeth schreef:Jeetje, dat je nog zo'n lap tekst neerzet om jouw ervaring nog duidelijker te willen maken .

Jouw hond, jouw situatie, jouw omgeving, jouw leven en dat van jouw hond. Als al die gegevens dan de weegschaal doen overslaan naar castratie en daarmee naar een rustiger leven voor alle partijen, dan geef ik jou groot gelijk .

Hoi Liesbeth, volgens mij val ik haar nergens aan en zijn we gewoon in een gesprek waarin ik mij afvraag hoe zoiets dan kan bestaan. Caroline legt me uit hoe zij het ziet. Ik val haar niet aan en zij voelt zich volgens mij ook niet aangevallen. Ik vind het juist interessant om zoiets te lezen omdat ik me er niks bij voor kan stellen. Ik vraag me dan serieus af wat er met zo'n hond aan de hand is om zo te worden. Hij functioneerde immers niet meer en dat zou komen doordat hij niet geopereerd werd maar bleef zoals hij geboren was. Ik neem aan dat je snapt dat dat voor mij heel vreemd is? Immers, een hond die is niet gefokt met castratie als onderdeel van de evolutie om normaal te functioneren. Castreren doen we pas heel kort en wordt in veel culturen helemaal niet gedaan. Zeker niet in de landen waar het ras dat Puchu is vandaan komt. Ik vraag me dan dus af of Puchu als hij mocht dekken en vrij mocht rondlopen wel normaal was gebleven. Gewoon uit interesse. Ik ben dus blij dat Caroline die lappen tikt want zo leer je nog eens wat en ik vind het interessant. Ik val haar niet aan zover ik weet. Of het komt onbedoeld zo over? Ik vraag gewoon oprecht naar hoe ze dat dan ziet.

Volgens mij is ts allang vertrokken.....

Roxywoezel schreef:Volgens mij is ts allang vertrokken.....

Dan zal ze wel naar het "ja-en-amen-forum" zijn want erg veel kritiek heeft ze niet gehad. Als een kanttekening al een reden is om weg te rennen.....

Roxywoezel schreef:Volgens mij is ts allang vertrokken.....

Kan me er iets bij voorstellen zodra ik zo`n topic titel zie heb ik zoiets van O jee weer een

S@ndr@ schreef:

Roxywoezel schreef:Volgens mij is ts allang vertrokken.....

Kan me er iets bij voorstellen zodra ik zo`n topic titel zie heb ik zoiets van O jee weer een

Of TS is gewoon niet zo fanatiek. Het gaat om drie dagen niet reageren. Ik denk dat er zat mensen zijn die een paar dagen niet op een forum zitten.

Heavy schreef:Je kunt natuurlijk niet gaan kijken naar hoe honden in andere landen leven of hoe honden vroeger leefde.
Een zwerfhond zal niet gecastreerd hoeven worden omdat die misschien juist door zijn vrijheid er veel minder last van heeft.

Ik vind dat juist wel interessant zelf. Puur uit interesse dus dat ik daar naar kijk. Niet om daarmee te schermen en te beweren dat castratie nooit handig is of de juiste keuze kan zijn. Ik denk dat castratie soms een prima keuze is. Vaak ook niet want een hond die om kulredenen gecastreerd wordt is meestal een hond waarvan de baas wil dat hij onzichtbaar wordt. Dat zie ik zo vaak in mijn omgeving. Labrador is druk en wild en lomp. Jong gezin beslist om kinderen te krijgen. Jeetje wat is die hond toch veeleisend. Hij trekt als een lier, valt inmiddels door frustraties uit naar reuen en hij is ook nog eens aktief en wil lekker ballen en naar het bos. Pfffff wat een vermoeiende hond als je bezig bent met een baby en die hond wil wat....ergerlijk gewoon. Dan ga je de hond laten enten en doet je verhaal eens bij de dierenarts. Hij is best lastig, hij wil steeds naar andere honden toe en is druk en veeleisend in huis. "weet U mevrouw, hij heeft gewoon last van zijn hormonen. U kunt de hond gewoon laten helpen en dan zal hij vast een stuk rustiger zijn". Kort overleg, doet U maar.

Dan halen ze de hond op, gaan door met wat ze voeren. Hond wordt dik en voor je het weet ligt er een vloerkleed in de gang met de kop van een labrador erop. Het heeft zo goed geholpen. We merken niet eens meer dat we een hond hebben. En hij trekt ook niet meer. Sjokken is een beter woord. Heerlijk voor naast de kinderwagen en in huis merk je niks meer van de hond. Super opgelost. Hond is alleen een schim van wat hij was en heeft dat nergens aan verdient. Het eerste jaar zijn mensen blij met een drukke wilde pup want dat is leuk. Daarna verliezen ze interesse, gaan wat anders doen en willen dat de hond soort van onzichtbaar wordt.

Dat is voor mij een reden om altijd een kanttekening bij castratie te plaatsen.

Jouw reden om je reu te castreren is prima. Je had hem opgevoed, hij kreeg beweging, hij zat niet alleen de hele dag zonder andere hond of mensen en dus was castratie een handvat om de hond beter in het huis te laten functioneren. Dat gaat echter in de meeste gevallen niet op. Ik ken weinig mensen die echt oprecht genoeg aandacht aan hun honden geven en zeker in jonge gezinnen delft een hond altijd het onderspit en komt hij als laatste aan de beurt. Niet voor niets dat je op een mooie zondag 20 keer meer honden tegen komt in de bossen. Ik zie dan echt 9 van de 10 keer honden die ik nog nooit gezien heb op plaatsen waar ik dan toch elke dag kom. Blijkbaar lopen die honden 6 dagen per week of zelfs 2 of 3 weken per maand alleen naar lokale veldjes. Ik zie het ook aan het gedrag. Die honden zijn helemaal door het dolle met hun uitje en gaan ook totaal los op andere honden en de vrijheid.

Mijn hond en die van mijn buren bv die elke dag naar de polder of het bos gaan zijn helemaal niet wild als ze aankomen. Ze vinden het doodnormaal en doen hun ding. Die gezinnen met labradors die ik verder nooit zie lopen bijna met een dolle hysterische hond rond.

Toen mijn buren hun nieuwe hondje kregen zat dat beest te krijsen van opwinding in de auto van zijn baasjes. Helemaal door het dolle heen toen hij op hun perceel mocht ruiken. Werd echt niks met dat beest gedaan. Nu wel, elke dag meerdere mooie vrije wandelingen. Beest was ook nog nooit los geweest. Inmiddels is hij zoooo kalm, zoooo relaxed en ik hoor hem nooit meer. Ook niet als ze naar het bos gaan. Hij pist nergens meer, krijst niet meer tegen andere honden en is gewoon zen. Alles hangt of staat vaak met goede verzorging.

Niet altijd, en dat zal je mij ook niet horen zeggen. Soms is castratie prima. Als ik alles deed wat in mijn macht lag maar mijn hond bleef binnen markeren, bleef agressiever worden naar reuen of bleef bv echt extreem gedrag vertonen rondom loopse teven dan deed ik het misschien ook. Want ik ga net zo min als een ander 12 jaar in grote shit leven om tegen beter weten in mijn hond intact te houden.

luna2906 schreef:

S@ndr@ schreef:

Roxywoezel schreef:Volgens mij is ts allang vertrokken.....

Kan me er iets bij voorstellen zodra ik zo`n topic titel zie heb ik zoiets van O jee weer een

Of TS is gewoon niet zo fanatiek. Het gaat om drie dagen niet reageren. Ik denk dat er zat mensen zijn die een paar dagen niet op een forum zitten.

Of ze kan er gewoon niets mee, sommige hier zijn zo ongeveer gespecialiseerd in verbaal geweld in dit soort topics, en als je dan nietsvermoedend de knuppel in dat hoenderhokje gooit, kan ik me voorstellen dat je na een paar van dit soort ( heel lang doordachte) reacties heel gauw de benenwagen pakt en lekker doet wat je zelf wilt. t is en blijft tenslotte jouw leven en jou hond, en jou situatie

S@ndr@ schreef: Of ze kan er gewoon niets mee, sommige hier zijn zo ongeveer gespecialiseerd in verbaal geweld in dit soort topics, en als je dan nietsvermoedend de knuppel in dat hoenderhokje gooit, kan ik me voorstellen dat je na een paar van dit soort ( heel lang doordachte) reacties heel gauw de benenwagen pakt en lekker doet wat je zelf wilt. t is en blijft tenslotte jouw leven en jou hond, en jou situatie

Je blijft maar proberen je gram te halen omdat ik je blijkbaar een keer op je tenen getrapt heb toen ik vroeg of je die hond van je nog wel wilde na een topic vol geklaag over dat beest. Ik was echt de enige niet die zich dat af aan het vragen was kan ik je vertellen. Wilde toen eigenlijk aanbieden om haar van je over te nemen. Ik vind haar wel leuk zelf, vond het gedrag ook niet zo problematisch verder.

Ik snap niet dat je niet doodmoe wordt van dit haat-dragen. Zal maar op je schouders rusten...En dat alleen omdat iemand je op een vriendelijke manier vraagt of je bezig bent met de overweging je hond te herplaatsen. Jeetje, daar leek het gewoon op. Sorry dat ik het verkeerd las. Maar nogmaals, jouw keuze om daar maanden later nog door beïnvloed te worden, jouw leven en jouw situatie.

Kom maar op met die one-liner want loslaten ho maar....

Jongetje ik lees jou niet eens meer, verspilde moeite dus
genoeg informatie zo

S@ndr@ schreef:Jongetje ik lees jou niet eens meer, verspilde moeite dus
genoeg informatie zo

Grappig, want je hele betoogje was gericht op wat ik schreef. Wie schrijven hier nog meer de stukjes waar de TS voor weg zou lopen volgens jou? Dus prima, hou het vast. Ik ga het bijna knap vinden dat je dit soort dingen zo lang weet vast te houden. Ik moet er niet aan denken zelf....

Sorry, hoor, maar soms denken mensen zelf na, en als dat dan haaks staat op jou mening, wwil dat nog NIET zeggen dat t persoonlijk tegen jou gericht is.
Wij denken over t algemeen over niets t zelfde, en ik ga mijn mening ook niet bijstellen omdat jij dat als een persoonlijke aanval ziet,
Juist omdat we zo verschillend zijn en bijna contra denken lees ik je eigenlijk niet meer en ga lekker mijn eigen form gang, ik raad je aan om t zelfde te doen, zou t mogelijk zijn.
gewoon beseffen dat mensen hun eigen persoon zijn en dat niet alles om jou draait, maar dat ze een leven een een mening hebben die niet met de jouwe strookt

Het is alweer even geleden dat ik heb gereageerd hier.
Afgelopen september heb ik mijn hond chemisch laten castreren.
Dit is zeer goed bevallen en het heeft het gewenste resultaat gehad die ik had gehoopt.
Afgelopen januari defenitief laten castreren en ik heb echt een super hond nu.
Hij was al super, maar is nu nog gemakkelijker in de omgang met andere honden/reuen.

Operatie is goed verlopen en de genezing ging super.
MOcht er nog mensen zijn die vragen hebben dan hoor ik het graag.
Groetjes Natasja en een Knuffel van Rocky

Hartstikke fijn te horen dat het goed is gegaan.

Wat fijn dat het goed heeft uitgepakt En ook fijn dat je toch nog even een update hebt gegeven

Mijn stafford werd ook een onmogelijke draak door zijn hormonen. Totaal onbereikbaar, hij kon buiten alleen nog maar opereren in standje 'red zone', ging helemaal uit zijn stekker, werd bezeten door luchtjes. Hij kon buiten alleen nog maar janken, blaffen, kwijlen en met bloeddoorlopen ogen in de riem hangen. Fiks corrigeren, afleiden met een bal of voer waar hij normaal een moord voor deed, totaal geen reactie.

Aangezien ik niet echt een probleem heb met honden opvoeden, wist ik zeker dat het hormoongerelateerd was. Ik heb hem toen met 8,5 maand(het was toen al 2 maanden aan de gang) laten castreren. Binnen 2-3 weken was hij weer de 'oude'. Ik heb nog 2 ongecastreerde mechels en mijn vorige mechel is ook niet gecastreerd(verkocht aan Luchtmacht met 4 jr). Een keer klappertanden, patsen, puspiemels e.d. vind ik tot daar aan toe, dat is inderdaad 'reu-eigen'. Mocht ik ooit weer een reu treffen met dat doorgedraaide hormoongedrag, dan twijfel ik geen moment.

Mijn stafford is inmiddels 4 en we hebben er een wereldhond aan.

laeken schreef: Minder spieren zijn er altijd alleen is een gespierde castraat gewoon ook niet schriel. Zou je hetzelfde doen en hetzelfde voeren bij twee nestbroers dan zie je een enorm verschil. Zelfs het gezicht van een reu is volkomen anders dan dat van een castraat. De ogen zien er zelfs anders uit omdat de natuurlijk opvulling om de ogen te beschermen weg valt en de ogen dus meer open staan. Bij sommige rassen gaat het dan van een klein oog naar een lodderoog. Dat zie je vooral veel bij staffies en bullen.

Ik heb een enkele castraat gezien waarbij de bespiering minder werd, maar zo'n generaliserende uitspraak slaat kant noch wal. Mijn stafford is zelfs gespierder dan zijn ongecastreerde vader. Ik denk dat het eerder te wijten is aan het feit dat sommige reuen rustiger kúnnen worden, waardoor de baasjes de hond automatisch ook minder beweging geven.

Hier 2 foto's van mijn castraat in de categorie 'staffies en bullen'. Op de pitbullshow kreeg ik complimenten dat hij zo mooi bespierd was en de loddigerige ogen kan ik al helemaal niet ontdekken