Het HondenForum

Manu schreef: Dat laatste ben ik met je eens.
Een onzeker paard vind ik geen nietsnut. Een paard die niet wil wat jij wil vind ik ook geen nietsnut.
Ik heb op zeer veel paarden gezeten, daarvan heb ik geleerd verder te kijken dan wat jij wil.

in het leven moeten we allemaal wel eens dingen die we niet zo leuk vinden. Werken bijvoorbeeld. Een paard heeft het geluk dat hooguit maar een uur op een dag te moeten, vaak zelfs minder dan dat. Als er meerdere verschillende dingen met een paard gedaan worden en hij flikt iedere keer een rotgeintje omdat hij er geen zin in heeft, is er denk ik niet iets te vinden wat hij wel leuk vindt.
Ja, misschien wandelen aan een lijntje. Maar dan is een hond goedkoper.
Een paard is te duur in onderhoud om alleen maar dingetjes mee te doen die hij leuk vindt. Daarom gaan er nu tijdens de crisis zoveel gezonde paarden naar de slacht.
Maar kijk eens in Spanje en Ierland, waar zelfs paarden verhongeren. Dat is vreselijk.

Manu schreef: Paardrijden is samenwerken en ja soms gaat dat wat moeilijker dan de andere keren. Ik vind het aan de ruiter om het werk leuk te maken. Wat dat werk is moet je ook paard afhankelijk beslissen.

Dan nog kan het paard het dodelijk saai vinden. Je kunt een paard niet uitleggen waarom hij zijn lijf goed moet gebruiken. Het enige wat je kunt doen is ervoor te zorgen dat hij kan voldoen aan wat jij van hem vraagt, en nooit meer te vragen dan wat in zijn vermogen ligt.
En uiteraard afwisseling bieden in het werk, dat vind ik heel belangrijk. De kop fris houden. Paarden hebben met mij wat dat betreft geluk want ik ben zelf precies zo.
En als je een paard koopt of fokt, weet je niet wat hij leuk vindt. Je koopt al dan niet een opgeleid paard, maar na een paar keer gereden te hebben weet je nog niet altijd wat voor vlees je in de kuip hebt. Je kunt een klik voelen of niet. Ik denk eerlijk gezegd niet dat er snel iemand op de proppen zal komen die een klik met hem heeft.
Hij vindt rijden leuk, als je het maar 2x in de maand met hem doet. Dan gedraagt hij zich wel. Maar 3x per week of vaker vindt hij al te veel.

Manu schreef: Dressuur is de basis van alles maar dat betekent niet dat je er met een bit en sporen op moet zitten. Bij velen gaat dat prima maar ik heb er ook gereden die fijner liepen zonder bit of ik moest ze spelenderwijs trainen omdat ze rondjes wandelen domweg saai vonden.

WEet ik. Ik heb zelf een merrie die pretttiger zonder bit is dan met. Ik heb nu een jong paard dat met bit ingereden wordt, maar ik ga later wel proberen om met zo'n kaptoomhoofdstel te rijden, zonder bit. En als zij haar lijf maar goed blijft gebruiken, dan zie ik in en bit absoluut geen toegevoegde waarde. Eerder minder.

Manu schreef: Ik heb nog veel meer ervaringen (stalruiter bij handelaren en fokker/importeur geweest)maar die zal ik niet in het topic zetten.
Ik irriteer me gewoon erg aan de uitspraak nietsnut als het volgens mij een onbegrepen paard is.
Maar goed, dat vind ik en zie ik. Zolang het paard verweten wordt blijven er nog altijd hulpteugels verkeerd gebruikt en geflost in die tere mondjes. Ik heb zoveel onbegrip en daardoor leed gezien dat ik nu liever met mijn hondje wandel.

het is geen onbegrepen paard, alleen maar omdat jij dat zegt. Je bent echt heel arrogant in jouw reactie. Jij oordeelt over mensen waar je niets van weet, je weet niet wat voor liefde zij voor een paard opvatten, en hoe ze er mee omgaan. maar je oordeelt wel over ze. Je begint over flossen in tere mondjes.... Dus dat zullen deze mensen dan wel doen in jouw ogen?
Je trekt voorbarige conclusies.



Denk niet dat ik niet weet hoe paardenhandel en die wereld in elkaar steekt.
Ik hoor daar zelf niet in thuis, dat mag je gerust weten. Die wereld is hard, weinig empathisch naar paarden toe. Dat heb ik ook heus wel gezien.
Er ís veel onbegrip naar paarden toe, in mijn ogen voortkomend uit niet kunnen aanvoelen, niet rijtechnisch genoeg kunnen oplossen, maar ook onvoldoende inzicht in hoe een paard beweegt, waarom het zo beweegt, en waarom het reageert zoals het reageert. Waar de reacties uit voortkomen.

Wordt mensen ook niet geleerd.
En er wordt zoveel geforceerd! Op een bepaalde leeftijd moet een paard al van alles kunnen "want dan levert hij geld op". Dus moeten ze al vrij jong beginnen.

Ik fok heel kleinschalig springpaarden die bedoeld zijn voor de top.
En eigenlijk past dat niet bij mij. Want het slag mensen wat daar op af komt, staat mij niet aan. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk.

ik zou liever fokken voor de groep mensen zoals Kimmie hierboven, want dan zit zo'n paard gebeiteld.
Maar die bieden nooit de prijs voor een paard om voor mij uit de kosten te komen. En dan kan ik dus niet meer fokken.
Ik zou het liefst fokken voor mensen die wedstrijden rijden niet het belangrijkste vinden, maar die gewoon in harmonie met hun paard willen zijn en daar ook iets tegenover willen stellen (weidegang, een prettig leven). Maar zulke paarden leveren vandaag de dag niets meer op. Een kleine 10 jaar geleden nog wel. Maar dat is voorbij.

Inge O schreef:[
dat zijn menselijke normen, daar snapt een paard nul van en heeft hij niks mee te maken, je kan hem er dus ook geen schuld van geven alsof hij dat allemaal bewust zou staan overdenken in zijn stal.

dat je er niets mee kunt is weer iets anders, dat maakt hem inderdaad waardeloos als gebruikspaard maar daarom niet waardeloos als paard.

Ik weet niet of het je is opgevallen, maar heel de maatschappij is ingericht naar menselijke normen. En ik verwacht ook niet dat hij zich bewust zou zijn van iets wat hij wel of niet doet.
Maar een paard wordt daar gewoonlijk wél op afgerekend.
Daarom is het belangrijk om te fokken op gezondheid, maar óók op karakter.

Dit paard is vrij waardeloos als sportpaard en ook als recreatie paard omdat hij onberekenbaar is met heel zijn streken. En waardeloos als paard..... tsja... wel of niet waardeloos als paard... wat levert hem dat op? Hij leeft niet tussen andere paarden in het wild he.

In deze zelfde mensenwereld worden ook mensen erop afgerekend als ze anders zijn. Anders zoals autisme, adhd, borderliner etc. Dat zijn ook dingen waar mensen niets aan kunnen doen, maar zij worden hoe dan ook beoordeeld volgens de gangbare menselijke normen. That's life.

Prachtige foto's van een prachtig paard.

Hele mooie foto's, ook goed genomen.
Wat een geluk dat jullie sneeuw hebben! Hadden wij dat hier ook maar. Sneeuw is goed voor de voeten, ze worden er zo heerlijk schoon van.

maar ,wíj mensen maken toch dat wij op een paard willen gaan zitten?zo'n beest wordt echt niet geboren dat ie weet dat ooit iemand op hem gaat zitten...

dit paard zal misschien wel gewoon een heel leuk paard zijn voor mensen die ( bv zoals wessel) een grasmaaier zoeken en graag naar het dier kijken,en dan kan hij prima voldoen in knuffelen,als bostelpaard of wat dan ook,dan is het toch geen "mislukkeling"??..

ik merk dat ikzelf best moeite heb met dieren die dan niet voldoen aan óns pleziertje maar opgeruimd worden,jonge paarden,oude paarden,paarden met een klein mankement,het voldoet niet meer voor ons lolletje dus dan schijnt er aan dat hele paard ineens niets leuks meer te zijn .


zo'n paard wat jij hier beschrijft zou bij mij stokoud kunnen worden,die zou niets anders hoeven als gewoon lekker paard zijn...alleen...ik wil geen paarden er meer bij hebben,ik wil minderen in paarden,niet meerderen...daarnaast kan ik paarden ten overvloede gratis krijgen ( want het ozo geliefde dier is schijnbaar niets meer waard als het niet meer gebruikt kan worden) ,tja betalen zou ik niet nee...

maar ben inmiddels wel nieuwschierig naar het paard,heb je geen foto van hem??

iones schreef:

Manu schreef: Dat laatste ben ik met je eens.
Een onzeker paard vind ik geen nietsnut. Een paard die niet wil wat jij wil vind ik ook geen nietsnut.
Ik heb op zeer veel paarden gezeten, daarvan heb ik geleerd verder te kijken dan wat jij wil.

in het leven moeten we allemaal wel eens dingen die we niet zo leuk vinden. Werken bijvoorbeeld. Een paard heeft het geluk dat hooguit maar een uur op een dag te moeten, vaak zelfs minder dan dat. Als er meerdere verschillende dingen met een paard gedaan worden en hij flikt iedere keer een rotgeintje omdat hij er geen zin in heeft, is er denk ik niet iets te vinden wat hij wel leuk vindt.
Ja, misschien wandelen aan een lijntje. Maar dan is een hond goedkoper.
Een paard is te duur in onderhoud om alleen maar dingetjes mee te doen die hij leuk vindt. Daarom gaan er nu tijdens de crisis zoveel gezonde paarden naar de slacht.
Maar kijk eens in Spanje en Ierland, waar zelfs paarden verhongeren. Dat is vreselijk.

Waarom? Waarom heeft een paard geluk als dat hooguit een uur per dag moet? Een paard is niet geboren om te werken met iemand op zijn rug hoor. En dan heb je ook nog te maken met zoveel verschillende karakters.
Een paard is verreweg het meest eerlijke dier waar ik ooit mee gewerkt heb. Zó vergevingsgezind. En werkelijk, ik heb nog geen enkel paard gezien wat bewust zijn ruiter pestte. Geen enkele.
Een paard is te duur in onderhoud om alleen maar dingetjes mee te doen die hij leuk vindt. Een paard is duur, maar waarom te duur voor de dingen die HIJ leuk vindt? Wie bepaalt dat? En waarom zou je niet juist de dingetjes die hij leuk vindt aanmoedigen en van daaruit tot een samenwerking komen? Als je daar komt kun je daarna weer vele wegen inslaan, geloof me.

iones schreef:

Manu schreef: Paardrijden is samenwerken en ja soms gaat dat wat moeilijker dan de andere keren. Ik vind het aan de ruiter om het werk leuk te maken. Wat dat werk is moet je ook paard afhankelijk beslissen.

Dan nog kan het paard het dodelijk saai vinden. Je kunt een paard niet uitleggen waarom hij zijn lijf goed moet gebruiken. Het enige wat je kunt doen is ervoor te zorgen dat hij kan voldoen aan wat jij van hem vraagt, en nooit meer te vragen dan wat in zijn vermogen ligt.
En uiteraard afwisseling bieden in het werk, dat vind ik heel belangrijk. De kop fris houden. Paarden hebben met mij wat dat betreft geluk want ik ben zelf precies zo.
En als je een paard koopt of fokt, weet je niet wat hij leuk vindt. Je koopt al dan niet een opgeleid paard, maar na een paar keer gereden te hebben weet je nog niet altijd wat voor vlees je in de kuip hebt. Je kunt een klik voelen of niet. Ik denk eerlijk gezegd niet dat er snel iemand op de proppen zal komen die een klik met hem heeft.
Hij vindt rijden leuk, als je het maar 2x in de maand met hem doet. Dan gedraagt hij zich wel. Maar 3x per week of vaker vindt hij al te veel.

De eerste zin klopt, dat leg ik ook uit in mijn eerdere post waar ik mijn merrie als voorbeeld neem. Je kunt het niet uitleggen, je kunt het wel laten zien en voelen. Dan nog zal de een liever met zijn kop omhoog vogels kijken, de tweede het liefst stofzuigen en de derde weg rennen als hij de kans krijgt omdat er een wit papiertje in de hoek van de bak ligt.
De manier is, naar mijn mening, om het als ruiter leuk genoeg te maken voor een paard. Als je een paard hebt wat graag werkt in de bak bof je of je rijdt al uitdagend genoeg voor hem/haar
Een klik geloof ik niet zo in, ik ken een paard nooit goed genoeg voor een klik in die eerste weken. Dan moet je inderdaad langer samenwerken. Ik had een merrie op de fokkerij die geïmporteerd was en ik vond haar verschrikkelijk. Bang van alles en bij de kleinste twijfel stond ze met haar achterbeen naar je te mikken. Ik vond het maar een aansteller en ze was ook nog eens voor niks lekker te maken. Geen koekje, geen aai, geen borstel, helemaal niets. Pas na een aantal maanden kon ik met haar samenwerken, voorheen stond ik alleen maar te paaien of te balen. Het is het meest bijzondere paard wat ik ooit gekend heb, en als ik ooit een loterij win zoek ik haar op en zou ik tot mijn laatste cent voor haar geven.
Ze ging van een paard wat overal voor vluchtte en werkelijk niets leuk vond naar een paard wat van de wereld geniet.
Ik heb wel alles om moeten gooien en stap voor stap moeten werken. Ik ben dan ook van mening dat je aan alles kunt werken. Alleen kom je niet altijd bij het doel uit wat je voor ogen had. Ik ben het dan ook eens met jouw vetgedrukte zin.
We bedoelen geloof ik ook wel hetzelfde Alleen hebben we een andere mening betreft de nietsnut.

iones schreef:

Manu schreef: Ik heb nog veel meer ervaringen (stalruiter bij handelaren en fokker/importeur geweest)maar die zal ik niet in het topic zetten.
Ik irriteer me gewoon erg aan de uitspraak nietsnut als het volgens mij een onbegrepen paard is.
Maar goed, dat vind ik en zie ik. Zolang het paard verweten wordt blijven er nog altijd hulpteugels verkeerd gebruikt en geflost in die tere mondjes. Ik heb zoveel onbegrip en daardoor leed gezien dat ik nu liever met mijn hondje wandel.

het is geen onbegrepen paard, alleen maar omdat jij dat zegt. Je bent echt heel arrogant in jouw reactie. Jij oordeelt over mensen waar je niets van weet, je weet niet wat voor liefde zij voor een paard opvatten, en hoe ze er mee omgaan. maar je oordeelt wel over ze. Je begint over flossen in tere mondjes.... Dus dat zullen deze mensen dan wel doen in jouw ogen?
Je trekt voorbarige conclusies.

De tere mondjes gaat over paarden en ruiters in het algemeen
Zoals je ziet in mijn eerste post zeg ik dat een volgens mij onbegrepen paard is. Eerlijk gezegd gaan mijn handen hier dan ook van jeuken, breng maar hier Ik heb alleen geen vast adres voor een paard voorlopig.
Ik oordeel misschien ja, en dat is alleen al door de uitspraak "nietsnut". Die doen mijn nekharen overeind gaan staan want als mensen al zo naar een paard kijken vind ik dat al onkunde. Sorry als ik jou en/of anderen met die uitspraak beledig, dat is nu eenmaal mijn mening.

iones schreef: Denk niet dat ik niet weet hoe paardenhandel en die wereld in elkaar steekt.
Ik hoor daar zelf niet in thuis, dat mag je gerust weten. Die wereld is hard, weinig empathisch naar paarden toe. Dat heb ik ook heus wel gezien.
Er ís veel onbegrip naar paarden toe, in mijn ogen voortkomend uit niet kunnen aanvoelen, niet rijtechnisch genoeg kunnen oplossen, maar ook onvoldoende inzicht in hoe een paard beweegt, waarom het zo beweegt, en waarom het reageert zoals het reageert. Waar de reacties uit voortkomen.
Wordt mensen ook niet geleerd.
En er wordt zoveel geforceerd! Op een bepaalde leeftijd moet een paard al van alles kunnen "want dan levert hij geld op". Dus moeten ze al vrij jong beginnen.

En dat is ook precies wat mij frustreert. Zodanig dat ik er mee gestopt ben.
Ik reed elke dag meerdere paarden naast mijn fulltime baan, elk vrij uurtje zat erin. En ik zal eerlijk zeggen dat ik ook redelijk lekker ging.
Een paard die de hoeken niet in wilde en vlak voor een hoek dus keihard eruit spurt en al bokkend op het midden stond. Bekende instructrice erbij, alles uit de kast gehaald, slofteugels, bitten, sporen, weet ik wat allemaal.
Of ik het paard wilde rijden als ze op vakantie was. Ik draafde aan en hij doet een huppeltje. Vreemd, dat hoort niet. Ik wil de hoek in en geef binnenbeen en hij verstrakt over zijn hele lichaam. Ik stap af, trek het zadel eraf en zijn hele rug zwelt op. Gemeld bij de eigenaresse en paard heeft 6 maanden rust gehad terwijl hij behandeld moest bij de kliniek.
Waarom ziet die godvergeten instructrice zoiets niet maar ragt dat paard door die bak en trekt zijn kop nog even op zijn borst met een slofteugel? Ik vind het echt treurig, dieptriest. Paard had overduidelijk pijn. Ik ben geen dierenarts maar binnen 3 rondjes ben ik afgestapt omdat het zo overduidelijk was.


Nu zal ik stoppen en je topic niet langer vervuilen Kimmie, sorry
Anyway, heel veel respect voor hoe jij je paarden houdt

Heb je dan nog nooit een klik gehad met een paard?
Ik een paar keer. Het is zeldzaam en niet te definiëren. Je gaat zomaar op een paard zitten en het voelt goed. Dat had ik met die fries Mintse. Die was vastgelopen in de training (lag niet aan hem), en ik zat er twee tellen op, hij liep sterren te kijken maar ..... kan het niet uitleggen. Ik dacht "die wordt van mij". Vond ik uiteindelijk ook een dijk van een knol.

Had het ook ooit met een balzflugmerrie die echt alles voor mij deed, en een naturelzoon, die deed ook alles voor mij. Gaf mij ook onmiddellijk vertrouwen, heel raar.

Maar al heb je niet meteen een klik, je kunt vertrouwen opbouwen en sommige paarden zijn dan zo dankbaar, die geven dan heel veel terug. Zoals die speciale merrie uit bovenstaande verhaal. Soms is het alleen maar een gebrek aan vertrouwen.

Ik denk wel dat jij met de door mij genoemde nietsnut overweg kan. Ik kon dat zelf ook wel. Maar op een gegeven moment wil ik een keer verder. En jij vindt het dan misschien wel best zo. Maar ik niet. En ik wil niet eens echt op hoog niveau rijden, taal ik niet naar.

Nu ik er zo over nadenk heb ik eigenlijk nooit direct een klik gehad nee.
Ik ben ook niet snel "verliefd" op een paard.

Een Lusitano merrie die ik reed kon ik echt geweldig mee rijden, dat was echt een vuurbal, een kanon. Maar zodra we naast elkaar stonden konden we helemaal niks met elkaar Die stond altijd op je tenen en vrat aan je spullen en ik kreeg er gewoon geen manieren in. Hilarisch paard wel!
Mijn oude pony kan ik mee lezen en schrijven maar soms kunnen we elkaar ook wel vermoorden. Met haar deed ik voor mijn vertrek veel werk aan de lange teugel en als ze dan geen zin had stond ze gewoon achterstevoren en kreeg ik haar echt niet terug gedraaid. Als je kwaad wordt maakt ze het erger, dan gaat ze lopen dansen en blazen Het beste kon je dan maar gewoon lachen, even een stukje naast haar draven en met een diepe adem weer opnieuw beginnen. En dat dan zo'n 4 á 5 keer
Ik raak niet zo snel gefrustreerd, kan een hoop hebben van paarden. Wie weet als ze hem van de zomer bij mij in de buurt zetten wil ik er wel de zomer mee aan de slag hoor! Maar kopen gaat helaas voorlopig niet.

Manu schreef:
Ik ben ook niet snel "verliefd" op een paard.

1x meegemaakt.
Bij een prachtige jaarling, zweetvos, blesje, ik kon mijn ogen er niet af houden. Had het eerst niet eens in de gaten van mezelf. Maar bleef maar rond die stal draaien. Was ook niet op zoek naar een paard. Maar op een gegeven moment realiseerde ik me, deze wil ik hebben.

Met een jaar of twee heb ik een keer mooie foto's gemaakt en ik liet ze aan iedereen zien. Was trots op hem, was helemaal weg van hem.
Een twee weken later was het helemaal mis: wobbler syndrome.

Van alles nog geprobeerd maar het werd niet beter, sterker nog, uiteindelijk werd het erger. En ik wist dat hij op een dag om zou vallen en niet meer de kracht en coördinatie zou hebben om op te staan. Zodat hij langzaam zou sterven. Heb hem zelf naar de slager gebracht en ik heb hem later dood gezien. Dan wist ik zeker dat hij veilig was en het was nodig voor mijn eigen acceptatieproces. Heb het jaren lang nog kut kut kut gevonden, en ik vind dat nog steeds.
Sindsdien nooit meer zo weg geweest van een paard. Wil ik ook niet meer want straks gebeurt er weer iets mee.

Kom straks in tubbergen wonen. Hier kun je je hart op halen.

ik moet zeggen dat de eigen paarden die hier nu staan heb ik een "klik" mee,mijn aller eerste echte eigen paard gambit is vorig jaar ingeslapen,dat paard was ik zó verliefd op,rijden was een drama hoor,hij was zo sterk,gooide loeihoog op en was van alles bang,maar oww ik kon uren naar hem kijken,zo verliefd

daarna kwam maestro,een andaatje van een kennisje die ik voor haar inreed,en gambit gewend te zijn was dat werkelijk zoo heerlijk paard,zo lief,zo fijn mee werkend...zo leuk,zei verkocht hem en omdat wij naar belgie verhuisde heb ik hem gekocht...en die woont hier nog steeds..

en toen kwam friesje en wessel,en ik dacht ik verkoop de merrie en hou het hengst veulen,maar die merrie,is zo'n gaaf wijffie ,zo stoer..zo appart karakter,dus die bleef ook,en ach wessel...die behoeft geen uitleg verder geloof ik...

en dan staat hier nog een kwpn-er ,een paard waar ik gewoon medelijde mee heb,ach die mag hier blijven tot zijn dood,die kan ik gewoon niet verkopen wat wel ooit de bedoeling was...

en er staat hier een fries van een vriendin,alleen ik zorg altijd voor hem,zij komt 1 a 2x per jaar een weekje langs ,dus ja...maar dat is echt zo'n lompert..echt zo'n lompe tank...verder een goedzak eerste klas,maar zoo dom...nee geen klik mee

Mooie kerel

Kimmie schreef:
daarna kwam maestro,een andaatje van een kennisje die ik voor haar inreed,en gambit gewend te zijn was dat werkelijk zoo heerlijk paard,zo lief,zo fijn mee werkend...zo leuk,zei verkocht hem en omdat wij naar belgie verhuisde heb ik hem gekocht...en die woont hier nog steeds..

Tsja. Andaatje he.
Herkenbaar.
Ik wilde bij Firanthe een leeftijdsgenootje hebben in de groep van volwassenen, waar ze wat mee kon spelen. Ik had ook nog een Welsh a veulentje erbij, firanthe, kwpn veulen en dan Sam, een jaarling, andalusier dus.

Ik dacht, die ga ik opfokken met Firanthe en later verkopen.
Totdat ik het paard leerde kennen.....
Einde van het verhaal: die hou ik lekker voor mezelf als rijpaard! Man wat een intelligent en ongecompliceerd beest! En toch karakter en temperament he! Een "all in one"paard.

Firanthe is uiteindelijk tot dusver geworden wat in mijn bedoeling lag: een werkelijk goed springpaard. Veel te goed voor mij, veel capaciteiten. Die gaat de sport in.
Ik hoop dat ze gekoesterd zal worden door de nieuwe eigenaars, en dat ze niet naar Qatar gaat of die hoek.....

Pràchtpaard is het!

Heb ooit geholpen om twee Friezen onder zadel te brengen, die tot dan toe alleen maar in span hadden gelopen. De grootste uitdaging was al om de twee heren apàrt uit de weide te krijgen.

Maar eens dat gelukt...goh, of je in een zetel werd gewiegd.

Hij is echt prachtig En wat fijn dat hij gewoon lekker zichzelf kan zijn bij jou

Geweldig

Wat een leukerd zeg! Prachtig! (rijd zelf ook 2 paarden(naja een paard en een homohengst hihI)

Wat een geweldig paard En zijn moeder is ook prachtig, zucht...
Daar zou ik nou inderdaad hele dagen gewoon alleen maar naar kunnen kijken en genieten, je bent een bevoorrecht mens!

Wat een schitterend paard, en wat mooi dat hij zo lekker bij jou mag wonen, zonder moeten.

zo hoort een fries te zijn, prachtig dier. mama mag er trouwens ook zijn.
een kennis van mij heeft een tinker, rijd er zeer sporadisch op maar doe heel veel parelli-werk met hem. vind hij geweldig.
ellen