Het HondenForum

Als je twijfelt is het nog niet zover is mijn ervaring. Je weet het gewoon wanneer het zover is. Vertrouw maar een beetje op jezelf en geniet nog van haar. Geniet van haar en niet nu al doemscenario's. Realistisch zijn is goed, maar het moet niet de overhand nemen want ze is er nog. Per dag Marion, gewoon per dag.

Ri@ schreef:Als je twijfelt is het nog niet zover is mijn ervaring.

Die ervaring heb ik ook, weliswaar alleen met mijn cavia's, maar geloof me, dat werkt hetzelfde.
Echt, echt waar, niet te veel over piekeren, als het genoeg geweest is laat Saar het je wel weten.

Sterkte .

Ik lees nu al een tijdje dat je hier heel erg mee bezig bent.
Begrijpelijk..maar zonde van jullie tijd!
Nu gaat het nog ( beperkt, ok ) fijn toch?

Jij ziet nu nog een hond die wil, een blije hond. Dan is het nog niet zover.
Het is al honderd keer geschreven, maar je gaat het echt wel zien.

Probeer wat meer te genieten van nu. Het kan zo ineens maar anders zijn.
Nu geniet zij er nog van.

Marion. schreef:Maar wanneer???

Dat antwoord krijgen we er niet bij.

Voor mij was de levenslust het ijkpunt. Zolang het dier nog heel veel plezier en levenslust uitstraalt is het goed, dan mag daar best ondersteunende medicatie aan vastzitten o.i.d. Dat punt kan jouw gevoel ook accepteren, je kunt daarop beslissen en weten dat het goed is.

Is het Saar-waardig? Past het leven van nu bij Saar? Alleen jij kunt dat beoordelen.

Als ik je lees dan denk ik dat het op dit moment nog gaat maar als zij eruit heeft gehaald wat erin zit en dan zal ze je dankbaar zijn dat je haar helpt, ze verwacht het zelfs van je. Je moet haar dat laatste stuk ook gaan geven want dat heeft ze verdient.

Ik quote Esther even:

Daarna heb ik ervoor gewaakt dat ik die beslissing niet meer te laat maakte.
Dat schuldgevoel is nog veel erger dan het verdriet je lieverd te moeten missen.
Het is hartverscheurend moeilijk maar het laatste wat je voor ze kunt doen.

Altijd moeilijk zo een moment maar als het moment daar is dan weet je het. Vertrouw op jezelf en je zal zien dat het ook bij jou zo gaat

Zo'n beslissing is niet iets wat je kan beredeneren, waar regels voor zijn... dat is iets wat je voelt. En het is waanzinnig moeilijk maar op het moment dat het zover is, voel je het en weet je zeker wat je moet doen.

Heel veel sterkte, ik hoop dat je nog een tijd van d'r kan genieten!

Heb het in een ander topic van je ook gezegd; je weet het wanneer je het weet.
Tot die tijd proberen de zorgen opzij te zetten en te genieten van elk moment.
Ik heb de laatste maanden met Cas helaas iets teveel laten overschaduwen door mijn zorgen.

De keren dat ik er aan dacht, dacht ik ook dat ik dat niet zou kunnen, tot het moment daar was, ik heb de telefoon gepakt en gebeld en dat was het. Heb vreselijk gehuild maar ik kon niet anders, dat hoort bij het hebben en houden van. Toen het een beetje was gezakt kon ik dankbaar zijn dat ik op tijd de keuze had kunnen maken, moeilijk? ja gruwelijk..

Nanna schreef: Dat laat ik dus altijd over aan manlief want ik krijg niets uit mijn strot als er aan de andere kant opgenomen wordt.

Mag jij je gelukkig prijzen met zo'n man. Hier ben ik degene die de beslissingen zal moeten nemen en dan ook moet bellen.

Pat75 schreef:

Marion. schreef:

Lizzie. schreef:Houden van is ook los laten.

En ik kan heel goed loslaten. Maar wanneer???

Dat weet je echt als het zover is Marion.

inderdaad, dat weet je op het juiste moment.

Sterkte!

teckeltoos schreef:

Nanna schreef: Dat laat ik dus altijd over aan manlief want ik krijg niets uit mijn strot als er aan de andere kant opgenomen wordt.

Mag jij je gelukkig prijzen met zo'n man. Hier ben ik degene die de beslissingen zal moeten nemen en dan ook moet bellen.

En ik ben de enige die het zal moeten kunnen. Zoals alle andere alleenwonenden.

Het is kut, en waarschijnlijk zal het dat ook altijd blijven. Gelukkig geen honden nog hoeven te laten inslapen. Maar de afgelopen zeven dagen wel 2 cavia's, broertjes, die toch ook 5.5 jaar bij me geweest zijn. Maar uiteindelijk moet je sterk zijn, ze hebben een geweldig leven gehad, laat ze daar ook mee eindigen.

Nanna schreef:

marian* schreef:

teckeltoos schreef:

Nanna schreef: Dat laat ik dus altijd over aan manlief want ik krijg niets uit mijn strot als er aan de andere kant opgenomen wordt.

Mag jij je gelukkig prijzen met zo'n man. Hier ben ik degene die de beslissingen zal moeten nemen en dan ook moet bellen.

En ik ben de enige die het zal moeten kunnen. Zoals alle andere alleenwonenden.

Had ik dan nog even met een berg honden gezeten

Ik zal het ook moeten beslissen. En dan eerst Pieter meekrijgen voor ik de da bel. Gaat wel lukken, maar gaat hem rauwer op zijn dak vallen dan bij mij. Volgens hem loopt het allemaal zo'n vaart nog niet

Maar misschien geniet hij dus veel meer van de nadagen van Saar, dan ik. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Dood gaat ze. Ook binnenkort. En ik zal die beslissing voor haar moeten nemen, en dat ga ik gewoon kunnen

Nanna schreef:

cloris schreef: tot het moment daar was, ik heb de telefoon gepakt en gebeld

Dat laat ik dus altijd over aan manlief want ik krijg niets uit mijn strot als er aan de andere kant opgenomen wordt. Dat gaat hem dus ook niet worden
Ik ben wèl degene die de beslissing neemt 'tot hier en niet verder' en ik blijf er ook tot de laatste seconde bij.
En inderdaad, op een gegeven moment weet je het gewoon "dit is niet meer waardig". En ik kan dat dan verder ook geen dag meer uitstellen; dat trek ik niet. Het moet dan dezelfde dag ook gebeuren.

Dat heb ik ook, dat het dán moet.
Ik lees hier regelmatig 'na het weekend' of 'over 2 dagen'... en dan vraag ik me af hoe je in hemelsnaam die dagen door moet komen,
wetende dat je hond over 48 uur of over 25 uur of of, dood is
De keren dat ik het heb moeten beslissen was het duidelijk over. Moritz kreeg z'n zoveelste epileptische aanval na al een nacht opgenomen te zijn geweest en onder de medicijnen en ik zei direct 'en nu is het over' en ik heb de telefoon gepakt en de dierenarts gebeld. Die kon niet komen en dus zijn we erheen gereden, want het kon dus niet over 3 uur ofzo, nee NU!
Maar goed, met echt ouder wordende honden is het misschien anders, maar het lijkt me ontzettend moeilijk om het te 'plannen'. Ik vrees dat
ik dan echt een wrak zou zijn, ook vooraf en dan wil ik graag nog even sterk zijn. Daarna stort ik wel even in.

Marion. schreef: Ik zal het ook moeten beslissen. En dan eerst Pieter meekrijgen voor ik de da bel. Gaat wel lukken, maar gaat hem rauwer op zijn dak vallen dan bij mij. Volgens hem loopt het allemaal zo'n vaart nog niet

Maar misschien geniet hij dus veel meer van de nadagen van Saar, dan ik. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Dood gaat ze. Ook binnenkort. En ik zal die beslissing voor haar moeten nemen, en dat ga ik gewoon kunnen

Dat ga je ook kunnen Marion. Ik ken je niet echt en toch ook wel weer zo goed, dat ik weet dat jij dat kan.
Iedereen die zoveel van zijn hond houdt, kan dat namelijk, want je wilt alleen maar het beste voor het beestje.

En nu genieten van Saar en in jezelf geloven

Sas schreef:Ik quote Esther even:

Daarna heb ik ervoor gewaakt dat ik die beslissing niet meer te laat maakte.
Dat schuldgevoel is nog veel erger dan het verdriet je lieverd te moeten missen.
Het is hartverscheurend moeilijk maar het laatste wat je voor ze kunt doen.

Dat, inderdaad. Het is best heel moeilijk inschatten wanneer het mooi geweest is, maar achteraf weten dat je te lang hebt gewacht is niet alleen heel akelig voor het dier, maar het blijft je achtervolgen.

Marion, sterkte en wijsheid gewenst.

Ik dacht altijd dat ik het niet kon. En alleen nog maar bij een kat hoeven doen, die beslissing nemen, en die beslissing was op de moment de enige juiste. En toen dat moment aangebroken was heb ik geen moment getwijfeld, toen was er iets in mij dat het over nam. Ik heb wel ongelofelijk veel verdriet gehad dat is iets wat ik van te voren echt niet had kunnen bedenken dat dat zo zwaar zou zijn. Maar ik weet wel dat het goed was.
Als de tijd daar is dan zijn er geen twijfels meer en tot die tijd zou ik gewoon genieten van je hond.

Zoals vrijwel iedereen zegt; je ziet het moment als het daar is. Niet naar zoeken, want je maakt alleen jezelf overstuur.
Dat je schreef dat de ene hond niet zonder de ander kan leven, dat dacht ik ook, maar Luna is na een paar onrustige dagen stuitend onverschillig en laat niets zien van een gemis. Wij zijn er eigenlijk nog wel wat geschokt over, zelfs de katten hebben langer gezocht!

Veel rust gewenst en lekker genieten van de dames!

Ik moet hier ook de beslissing nemen en ik denk dat Marc wel zou bellen als ik dat vraag. Maar. Bij bowie was hij (uiteraard) aan boord en moest ik beslissen en bellen. En dan ook nog jankend Marc bellen met de mededeling dat hij naar huis kon komen...

En ook hier moet het dezelfde dag. Het liefst zo snel mogelijk als de beslissing dan toch genomen is. Ik belde om 11 uur en rond 5 uur/half 6 was hij er niet meer.. Hoe ik die uren door ben gekomen? Geen idee, maar een hele dag of meerdere dagen had ik absoluut niet getrokken.

Kazan heb ik niet meer wakker laten worden uit de narcose, Zarah was niet meer te redden (maagtorsie), en bij Shendor heb ik wel gebeld.
In eerste instantie voor ergens in de middag, als er een arts beschikbaar was, maar op een gegeven moment ben ik maar gaan bellen dat er NU iemand moest komen, ik kon het niet meer aanzien. Toen heeft het nog even geduurd voordat er een arts was, maar toch. Het was goed zo.

moosje schreef:Kazan heb ik niet meer wakker laten worden uit de narcose, Zarah was niet meer te redden (maagtorsie), en bij Shendor heb ik wel gebeld.
In eerste instantie voor ergens in de middag, als er een arts beschikbaar was, maar op een gegeven moment ben ik maar gaan bellen dat er NU iemand moest komen, ik kon het niet meer aanzien. Toen heeft het nog even geduurd voordat er een arts was, maar toch. Het was goed zo.

Pfff, ik hoop dat het hier niet zo gaat.

Vanavond zei Pieter voor het eerst wel dat hij bang was dat ze de kerst niet zou halen. "Nee, ik denk het ook niet".

Maar we gaan het wel zien. En hij is nu weer lopen. Vol goede moed

Ik ben "blij" dat ik zelf de keuze nog niet heb hoeven maken, bij Mieska had de dierenarts gezegd dat het beter was en dat wij afscheid moesten gaan nemen.. wat een ontzettend kutgevoel heb ik gehad in de rit naar de DA toe zeg. Dan denk je hond diezelfde avond nog op te halen maar dan moet je haar achterlaten.

Ik denk dat als het zo ver is over heel erg veel jaren(!!!), dat ik wss ook de keuze moet maken voor Loki omdat ik niet denk dat Alex dat kan. Het zal ook wel zwaar zijn voor mij maar ik denk dat hij het helemaal niet zou kunnen, helaas.

Marion. schreef:

moosje schreef:Kazan heb ik niet meer wakker laten worden uit de narcose, Zarah was niet meer te redden (maagtorsie), en bij Shendor heb ik wel gebeld.
In eerste instantie voor ergens in de middag, als er een arts beschikbaar was, maar op een gegeven moment ben ik maar gaan bellen dat er NU iemand moest komen, ik kon het niet meer aanzien. Toen heeft het nog even geduurd voordat er een arts was, maar toch. Het was goed zo.

Pfff, ik hoop dat het hier niet zo gaat.

Nee, maar je weet het écht als het moment daar is.

Het lijkt me ook vreselijk moeilijk om zo´n beslissing te moeten nemen.
Ik denk er ook wel eens aan of ik het wel zou kunnen bij Yvar mocht dat nodig zijn
Heel veel sterkte en ik hoop dat je nog een lange tijd van je liever meisje mag genieten

Ik laat het altijd aan de hond over om te beslissen.

Hiernaast woont een golden retriever, die kreupel loopt op rechts, maar op beide voorpoten pijn heeft. Hij loopt stram. En hij is verkankerd van binnen.

Maar hij heeft zoveel wilskracht, en wil nog zoveel. Hij lijkt echt nog niet klaar met het leven.
Wie zijn wij dan om te bepalen dat hij toch moet gaan?

Maar als het mijn hond was geweest, had hij wel meer zorg gekregen, dat wel.

Ik heb hetzelfde met Dribbel gehad..het was alleen die rotpoot en verder gewoon goed en dat maakt het extra moeilijk om de juiste beslissing te nemen.
Heel veel sterkte Marion en ook jij kan dit geloof mij maar.

iones schreef:Ik laat het altijd aan de hond over om te beslissen.

Hiernaast woont een golden retriever, die kreupel loopt op rechts, maar op beide voorpoten pijn heeft. Hij loopt stram. En hij is verkankerd van binnen.

Maar hij heeft zoveel wilskracht, en wil nog zoveel. Hij lijkt echt nog niet klaar met het leven.
Wie zijn wij dan om te bepalen dat hij toch moet gaan?

Maar als het mijn hond was geweest, had hij wel meer zorg gekregen, dat wel.

Ik denk dat dat willen en wilskracht puur instinct is, als het voor mij aantoonbaar was dat mijn hond vol kanker zat en pijn heeft aan poten dan neem ik de moeilijke beslissing, hoe levenslustig de hond ook oogt. Liever een half jaar te vroeg dan een dag te laat.

chaos schreef:Ik denk dat dat willen en wilskracht puur instinct is, als het voor mij aantoonbaar was dat mijn hond vol kanker zat en pijn heeft aan poten dan neem ik de moeilijke beslissing, hoe levenslustig de hond ook oogt. Liever een half jaar te vroeg dan een dag te laat.

Ben ik helemaal met je eens hoor, alleen dat is bij Saar niet het geval denk ik (dat ze vol kanker zit). Het is heel erg plaatselijk en zit alleen op een rotplek
Ik heb de site van de DA al open staan met het telefoonnummer. Verder kom ik nog niet

Sterkte Marion