Het HondenForum

Ik denk ook dat jij dat kan Marion,
op het juiste moment de juiste keuze maken.
En wanneer dat is laat zich toch niet voorspellen ook al weet je dat het eraan zit te komen.
Overigens heeft mijn berner ook een terminale ziekte, de prednison houdt haar op de been.

Ik weet niet of een dier te jong verliezen erger is dan een oudje.
Het is oneerlijker dat een dier een te kort leven heeft.
Maar met zo'n oudje heb je zoveel geschiedenis en gehechtheid.
Je maakt het complete proces door en je weet nog zo goed hoe ze waren toen ze in de kracht van hun leven waren.
Je kijt terug op een uitgestrekt terrein van herinneringen.
Die vervullen je met zo'n schrijnende tederheid.

iedere relatie is anders, ik kan soms met een dier dat ik jong verlies in korte tijd een hechterige band hebben opgebouwd dan met een ander dier dat ik wel veel jaren bij me heb.
Heeft ook met die beroemde klik te maken.
Bernese, daar heb ik naar mijn gevoel veel eer mee behaald door haar te resocialiseren.
en telkens weer, ik heb veel van haar geleerd ook daarin.

kooi schreef:Ik denk ook dat jij dat kan Marion,
op het juiste moment de juiste keuze maken.
En wanneer dat is laat zich toch niet voorspellen ook al weet je dat het eraan zit te komen.
Overigens heeft mijn berner ook een terminale ziekte, de prednison houdt haar op de been.

Ik weet niet of een dier te jong verliezen erger is dan een oudje.
Het is oneerlijker dat een dier een te kort leven heeft.
Maar met zo'n oudje heb je zoveel geschiedenis en gehechtheid.
Je maakt het complete proces door en je weet nog zo goed hoe ze waren toen ze in de kracht van hun leven waren.
Je kijt terug op een uitgestrekt terrein van herinneringen.
Die vervullen je met zo'n schrijnende tederheid.

iedere relatie is anders, ik kan soms met een dier dat ik jong verlies in korte tijd een hechterige band hebben opgebouwd dan met een ander dier dat ik wel veel jaren bij me heb.
Heeft ook met die beroemde klik te maken.
Bernese, daar heb ik naar mijn gevoel veel eer mee behaald door haar te resocialiseren.
en telkens weer, ik heb veel van haar geleerd ook daarin.

Klopt ook hoor. Maar Saar maakt het verschul. Tussen nooit iets aan de hand, en van alles te beleven.
Tussen nooit. Misschien. Heel soms. Tussen ik en ons.

Zij maakt het verschil.

Saar is papa's kindje. Maar zit in iedere porie van mijn lijf.

Ik heb nog nooit een echt oude hond gehad.
De oudste (een Akita) is 9 geworden. Clay (Duitse Dog) 4 jaar en Sam (Newf) 7 jaar.
De beslissing om er een punt achter te zetten omdat het niet meer gaat, vond ik erg lastig.
Vooral omdat ze erg onduidelijke symptomen hadden.
Dat gedeelte van ouder wordende honden vind ik echt niet prettig.

Bandit is bijna 8. Soms zie ik hem en denk ik.....oeps, wat wordt jij ineens oud.
Op een ander moment zou ik willen dat hij zich wat ouder gedroeg, het kan zo'n neuroot zijn!
Een Newf in een Jack Russel verpakking.
Maar de moeilijke beslissingen zijn ook voor hem in aantocht. Bah, waarom val ik toch altijd voor dogachtigen.
Hun leven is zo kort.

Groetjes Gretha

Saar is papa's kindje. Maar zit in iedere porie van mijn lijf.

Ik begrijp het....en daar blijft ze, ook straks.

ik mag dat wel die oudere hondjes... Xena wordt ook een dagje ouder, zowel karakter als uiterlijk veranderen... maar toch zie ik nog elke dag mijn hond terug die ik nu gelukkig al 12 jaar bij me heb en waarop ik haar heb uitgekozen...
Wat Inge-O ook noemde, sommige dingen ga je echt bij nadenken. Ik was in september in Oostenrijk, op dezelfde plek als waar ik exact 10 jaar geleden met haar stond en foto's heb gemaakt.... toen nog een hele jonge Xena in de bloei van dr leven, nu een oude statige dame!
En dan denk ik ook, misschien is dit wel de laatste keer dat ze in Oostenrijk is geweest... dat ze hier staat. Ze heeft Boy al overleefd en Axel ook. En dat doet pijn daar wil ik helemaal niet aan denken... maar ja als ik dan die kraaloogjes zie waar de ondeugendheid weer uit straalt als ze Xavi loopt uit te dagen dan weet ik ook dat het prima is... Ik hoop nog heel veel jaren van dr te mogen genieten en doe dat ook elke dag. Ze kan nog prima mee wandelen, heeft nog weinig tot geen last van spieren of gewrichten wat ik zo zie/merk... Staat ook vooraan als ik naar de gangdeur loop om mijn jas te pakken. Maar het kan ook heel snel voorbij zijn, dat lees en hoor je maar al te vaak. Tot die tijd geniet ik nog van dr lieve koppie en dr geweldige karakter!