Het HondenForum

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

tineke schreef:

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

Dat komt dat ik nog niet gereageerd heb natuurlijk maar ik ben gedeeltelijk het met je eens.
Ik vind het maar een vaag verhaal en het lijkt mij meer op je ex bashen dan wat anders.
Inslapen doe je bij mijn weten in een geval als deze pas na gedegen onderzoek en op advies van een arts.
En niet omdat je partner er geen zin meer in heeft,dat noemen we bij ons thuis een slappe zak als je dat wel doet.

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

bouvierpoedel schreef:

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

Ja eigen schuld je had er oom meer snottebellen ,drama en gejank in motten gooien .Beetje over een hond heen gooien met veel verdriet uit pure bescherming en nnooit meer loslaten . Dat ziet men graag hier die emotie en betrokkenheid.

ArCee schreef:Nikan zal op de 21ste november hier zijn.

....maar nu de waarheid die ik gewoon kwijt MOET!!

Zo'n week of tig geleden kwam mijn vrouw naar mij toe en stelde een keiharde keuze. Gila eruit of ik ga weg.
Ik stond perplex.
Nadat ik van de schrik bekomen was probeerde ik dit uit haar hoofd te praten, maar haar keuze stond vast, Gila eruit of zij ging weg.
Ik heb in de weken erna alles op alles gezet om een goed huis voor Gila te vinden, maar niemand wilde een hond met zware HD hebben, die alles bij elkaar misschien nog maximaal een jaar had. Ook geen asiel.
Er bleef dus uiteindelijk maar 1 keuze over. Haar, veel eerder als dat strict nodig was, en compleet tegen mijn gevoel in van de pijn en problemen verlossen, wat uiteindelijk de uitkomst toch geworden was, maar wel als ik het bepaalde en tijd vond. Niet zo.

Op de bewuste vrijdag ben ik nog met Gila naar een meer geweest om haar te laten zwemmen. Toen ik haar bezig zag, terwijl ik op een bankje zat heb ik alles bij elkaar gehuild en geschreeuwd van pure ellende. Ik was ook echt niet meer aanspreekbaar,

S'middags kwam de DA, en terwijl Pe met hem gezellig aan het lullen was en aan de koffie zat, lag ik helemaal van de kaart, huilend op Gila nadat ze haar slaapprik had gekregen.....maar ze wilde niet. Ze bleef trappen en vechten. Ik had haar beloofd niet los te laten, en dat deed ik ook vast niet.
Op enig moment zei ik wanhopig tegen mijn vrouw: Ze wil niet, laten we stoppen, maar ik keek tegen een emotieloos gezicht aan.
Even daarna werd er slaapmiddel bij gespoten en Gila zakte weg. Nog 5 minuten later was ik haar kwijt........
Dezelfde middag is Gila achter in de tuin begraven, onder andere onder de as van King & Hayleigh, en heb ik een gedenksteen opgehangen bij het graf.

De 3 weken erna was ik helemaal van de kaart. Elke avond stond Gila naast mijn bed en kleek mij vragend aan. Waarom baas? Waarom ik? Ik was toch lief en braaf?
Ja schat, jij was, en bleef tot het laatste toe braaf. Jij vocht zo hard voor mij. Dat had ik ook voor jouw moeten doen. Het spijt mij zo enorm lieve Gila.
Het schuldgevoel en missen van Gila vrat me letterlijk op. Ik verloor kilo's per week van pure ellende....

Na nog eens 3 weken kregen mijn vrouw en ik er een discussie over omdat ik helemaal krom liep van het schuldgevoel en ik steeds bozer werd op datgene wat ze mij had aangedaan.
Mevrouw had bepaald dat er pas een andere hond kwam als ZIJ er klaar voor was, en met HAAR toestemming, onder HAAR voorwaarden en op HAAR manier.
Ik zei haar: Door wat jij mij hebt aan gedaan met Gila heb jij al die rechten verspeeld en bepaal jij NIETS meer aangaande een eventuele volgende hond.

Het idee dat ze buitenspel zou komen te staan bleek teveel voor haar, en ze zei er mee te stoppen en voor een echtscheiding te gaan.
Ik dacht nog, even een paar weken rust, en dan praten we er nog eens over.
In de weken daarna kwam ze een paar keer zout in de wonden strooien en schoppen onder de gordel geven. Het bleek dus dat, haar buitenspel zetten, wat ooit wel eens vaker gebeurd is met andere dingen, dusdanig pijnlijk voor haar is, dat daar nog erg veel oud zeer over was bij haar.
Ze wilde dus een totaal controle, en macht, maar dat lukt gewoon niet altijd.
Er viel dus duidelijk niets meer te bepraten, ze had duidelijk haar beslissing genomen.

In de weken daarna verslechterde alles, want ze woonde hier nog wel, maar ik liep op eieren in mijn eigen huis. Ik had intussen NIKAN gered uit die dodencel, en vertelde haar dat.
Ze ontstak in woede. We hebben nog rekeningen leggen, en jij koopt een hond verweet ze mij?
Ik zei: Ow, 230 euro uitgeven voor Gila haar einde was wel goed, want dat bepaalde jij natuurlijk weer, maar 200 euro voor een nieuwe hond is niet goed? Dan had je Gila met rust moeten laten, dan had het zelfs 430 euro gescheeld. Daarbij, ik betaal hier alles. je hebt totaal geen inkomen. Geen uitkering, en je hebt net baantje nummer 12 naar de klote geholpen, en jij bepaald wat ik met MIJN geld ga doen? Doe even normaal!!

Hierdoor had ik direct een grens getrokken, als Nikan hier zometeen is, ben ik 4 weken vrij. Voor dat ik weer ga werken ben jij weg, want ik ga niet toestaan dat jij mijn hondje ook maar IETS flikt wat me niet aanstaat.
Zolang hoef ik niet te wachten, want ze vertrekt deze week naar een tijdelijk adres.

Mijn schuldgevoel is er nog steeds aangaande Gila. Zij is compleet voor niets gestorven, en dat mij ontzettend veel verdriet en zeer. Ik voel mij ook zo ontzettend in de maling genomen.
Zo'n beslissing neem ik van mijn leven niet meer.
Ik hoop dat het redden van Nikan iets van dat gevoel weg neemt, en dat ik zometeen met Nikan weer omhoog kan kijken, want het is momenteel echt, ECHT winter bij mij......

crutz schreef:

bouvierpoedel schreef:

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

Ja eigen schuld je had er oom meer snottebellen ,drama en gejank in motten gooien .Beetje over een hond heen gooien met veel verdriet uit pure bescherming en nnooit meer loslaten . Dat ziet men graag hier die emotie en betrokkenheid.

Dat ie met drank op een kennel in stapte (ik stond er bij en keek er naar en greep op het end in) en uitgebreid ging knuffelen (zittend/liggend op de ligplank en de hond echt knuffelen) om t sociale vd betreffende hond aan te tonen en dan flink gebeten worden is zeker niet genoeg drama....

Verder geen updates, want t is niet echt gezellig en nog steeds niet rond

lets have fun schreef:

ArCee schreef:Nikan zal op de 21ste november hier zijn.

....maar nu de waarheid die ik gewoon kwijt MOET!!

Zo'n week of tig geleden kwam mijn vrouw naar mij toe en stelde een keiharde keuze. Gila eruit of ik ga weg.
Ik stond perplex.
Nadat ik van de schrik bekomen was probeerde ik dit uit haar hoofd te praten, maar haar keuze stond vast, Gila eruit of zij ging weg.
Ik heb in de weken erna alles op alles gezet om een goed huis voor Gila te vinden, maar niemand wilde een hond met zware HD hebben, die alles bij elkaar misschien nog maximaal een jaar had. Ook geen asiel.
Er bleef dus uiteindelijk maar 1 keuze over. Haar, veel eerder als dat strict nodig was, en compleet tegen mijn gevoel in van de pijn en problemen verlossen, wat uiteindelijk de uitkomst toch geworden was, maar wel als ik het bepaalde en tijd vond. Niet zo.

Op de bewuste vrijdag ben ik nog met Gila naar een meer geweest om haar te laten zwemmen. Toen ik haar bezig zag, terwijl ik op een bankje zat heb ik alles bij elkaar gehuild en geschreeuwd van pure ellende. Ik was ook echt niet meer aanspreekbaar,

S'middags kwam de DA, en terwijl Pe met hem gezellig aan het lullen was en aan de koffie zat, lag ik helemaal van de kaart, huilend op Gila nadat ze haar slaapprik had gekregen.....maar ze wilde niet. Ze bleef trappen en vechten. Ik had haar beloofd niet los te laten, en dat deed ik ook vast niet.
Op enig moment zei ik wanhopig tegen mijn vrouw: Ze wil niet, laten we stoppen, maar ik keek tegen een emotieloos gezicht aan.
Even daarna werd er slaapmiddel bij gespoten en Gila zakte weg. Nog 5 minuten later was ik haar kwijt........
Dezelfde middag is Gila achter in de tuin begraven, onder andere onder de as van King & Hayleigh, en heb ik een gedenksteen opgehangen bij het graf.

De 3 weken erna was ik helemaal van de kaart. Elke avond stond Gila naast mijn bed en kleek mij vragend aan. Waarom baas? Waarom ik? Ik was toch lief en braaf?
Ja schat, jij was, en bleef tot het laatste toe braaf. Jij vocht zo hard voor mij. Dat had ik ook voor jouw moeten doen. Het spijt mij zo enorm lieve Gila.
Het schuldgevoel en missen van Gila vrat me letterlijk op. Ik verloor kilo's per week van pure ellende....

Na nog eens 3 weken kregen mijn vrouw en ik er een discussie over omdat ik helemaal krom liep van het schuldgevoel en ik steeds bozer werd op datgene wat ze mij had aangedaan.
Mevrouw had bepaald dat er pas een andere hond kwam als ZIJ er klaar voor was, en met HAAR toestemming, onder HAAR voorwaarden en op HAAR manier.
Ik zei haar: Door wat jij mij hebt aan gedaan met Gila heb jij al die rechten verspeeld en bepaal jij NIETS meer aangaande een eventuele volgende hond.

Het idee dat ze buitenspel zou komen te staan bleek teveel voor haar, en ze zei er mee te stoppen en voor een echtscheiding te gaan.
Ik dacht nog, even een paar weken rust, en dan praten we er nog eens over.
In de weken daarna kwam ze een paar keer zout in de wonden strooien en schoppen onder de gordel geven. Het bleek dus dat, haar buitenspel zetten, wat ooit wel eens vaker gebeurd is met andere dingen, dusdanig pijnlijk voor haar is, dat daar nog erg veel oud zeer over was bij haar.
Ze wilde dus een totaal controle, en macht, maar dat lukt gewoon niet altijd.
Er viel dus duidelijk niets meer te bepraten, ze had duidelijk haar beslissing genomen.

In de weken daarna verslechterde alles, want ze woonde hier nog wel, maar ik liep op eieren in mijn eigen huis. Ik had intussen NIKAN gered uit die dodencel, en vertelde haar dat.
Ze ontstak in woede. We hebben nog rekeningen leggen, en jij koopt een hond verweet ze mij?
Ik zei: Ow, 230 euro uitgeven voor Gila haar einde was wel goed, want dat bepaalde jij natuurlijk weer, maar 200 euro voor een nieuwe hond is niet goed? Dan had je Gila met rust moeten laten, dan had het zelfs 430 euro gescheeld. Daarbij, ik betaal hier alles. je hebt totaal geen inkomen. Geen uitkering, en je hebt net baantje nummer 12 naar de klote geholpen, en jij bepaald wat ik met MIJN geld ga doen? Doe even normaal!!

Hierdoor had ik direct een grens getrokken, als Nikan hier zometeen is, ben ik 4 weken vrij. Voor dat ik weer ga werken ben jij weg, want ik ga niet toestaan dat jij mijn hondje ook maar IETS flikt wat me niet aanstaat.
Zolang hoef ik niet te wachten, want ze vertrekt deze week naar een tijdelijk adres.

Mijn schuldgevoel is er nog steeds aangaande Gila. Zij is compleet voor niets gestorven, en dat mij ontzettend veel verdriet en zeer. Ik voel mij ook zo ontzettend in de maling genomen.
Zo'n beslissing neem ik van mijn leven niet meer.
Ik hoop dat het redden van Nikan iets van dat gevoel weg neemt, en dat ik zometeen met Nikan weer omhoog kan kijken, want het is momenteel echt, ECHT winter bij mij......

Volgens mij ben jij ook geen makkelijk mens, Renee. Om nou net te doen alsof jij het slachtoffer bent en je vrouw de boeman is wel een beetje raar.

bouvierpoedel schreef:
....
Nou nou bij jou is het ook geen zomer hé

ArCee schreef:Nikan zal op de 21ste november hier zijn.

....maar nu de waarheid die ik gewoon kwijt MOET!!

Zo'n week of tig geleden kwam mijn vrouw naar mij toe en stelde een keiharde keuze. Gila eruit of ik ga weg.
Ik stond perplex.
Nadat ik van de schrik bekomen was probeerde ik dit uit haar hoofd te praten, maar haar keuze stond vast, Gila eruit of zij ging weg.
Ik heb in de weken erna alles op alles gezet om een goed huis voor Gila te vinden, maar niemand wilde een hond met zware HD hebben, die alles bij elkaar misschien nog maximaal een jaar had. Ook geen asiel.
Er bleef dus uiteindelijk maar 1 keuze over. Haar, veel eerder als dat strict nodig was, en compleet tegen mijn gevoel in van de pijn en problemen verlossen, wat uiteindelijk de uitkomst toch geworden was, maar wel als ik het bepaalde en tijd vond. Niet zo.

Op de bewuste vrijdag ben ik nog met Gila naar een meer geweest om haar te laten zwemmen. Toen ik haar bezig zag, terwijl ik op een bankje zat heb ik alles bij elkaar gehuild en geschreeuwd van pure ellende. Ik was ook echt niet meer aanspreekbaar,

S'middags kwam de DA, en terwijl Pe met hem gezellig aan het lullen was en aan de koffie zat, lag ik helemaal van de kaart, huilend op Gila nadat ze haar slaapprik had gekregen.....maar ze wilde niet. Ze bleef trappen en vechten. Ik had haar beloofd niet los te laten, en dat deed ik ook vast niet.
Op enig moment zei ik wanhopig tegen mijn vrouw: Ze wil niet, laten we stoppen, maar ik keek tegen een emotieloos gezicht aan.
Even daarna werd er slaapmiddel bij gespoten en Gila zakte weg. Nog 5 minuten later was ik haar kwijt........
Dezelfde middag is Gila achter in de tuin begraven, onder andere onder de as van King & Hayleigh, en heb ik een gedenksteen opgehangen bij het graf.

De 3 weken erna was ik helemaal van de kaart. Elke avond stond Gila naast mijn bed en kleek mij vragend aan. Waarom baas? Waarom ik? Ik was toch lief en braaf?
Ja schat, jij was, en bleef tot het laatste toe braaf. Jij vocht zo hard voor mij. Dat had ik ook voor jouw moeten doen. Het spijt mij zo enorm lieve Gila.
Het schuldgevoel en missen van Gila vrat me letterlijk op. Ik verloor kilo's per week van pure ellende....

Na nog eens 3 weken kregen mijn vrouw en ik er een discussie over omdat ik helemaal krom liep van het schuldgevoel en ik steeds bozer werd op datgene wat ze mij had aangedaan.
Mevrouw had bepaald dat er pas een andere hond kwam als ZIJ er klaar voor was, en met HAAR toestemming, onder HAAR voorwaarden en op HAAR manier.
Ik zei haar: Door wat jij mij hebt aan gedaan met Gila heb jij al die rechten verspeeld en bepaal jij NIETS meer aangaande een eventuele volgende hond.

Het idee dat ze buitenspel zou komen te staan bleek teveel voor haar, en ze zei er mee te stoppen en voor een echtscheiding te gaan.
Ik dacht nog, even een paar weken rust, en dan praten we er nog eens over.
In de weken daarna kwam ze een paar keer zout in de wonden strooien en schoppen onder de gordel geven. Het bleek dus dat, haar buitenspel zetten, wat ooit wel eens vaker gebeurd is met andere dingen, dusdanig pijnlijk voor haar is, dat daar nog erg veel oud zeer over was bij haar.
Ze wilde dus een totaal controle, en macht, maar dat lukt gewoon niet altijd.
Er viel dus duidelijk niets meer te bepraten, ze had duidelijk haar beslissing genomen.

In de weken daarna verslechterde alles, want ze woonde hier nog wel, maar ik liep op eieren in mijn eigen huis. Ik had intussen NIKAN gered uit die dodencel, en vertelde haar dat.
Ze ontstak in woede. We hebben nog rekeningen leggen, en jij koopt een hond verweet ze mij?
Ik zei: Ow, 230 euro uitgeven voor Gila haar einde was wel goed, want dat bepaalde jij natuurlijk weer, maar 200 euro voor een nieuwe hond is niet goed? Dan had je Gila met rust moeten laten, dan had het zelfs 430 euro gescheeld. Daarbij, ik betaal hier alles. je hebt totaal geen inkomen. Geen uitkering, en je hebt net baantje nummer 12 naar de klote geholpen, en jij bepaald wat ik met MIJN geld ga doen? Doe even normaal!!

Hierdoor had ik direct een grens getrokken, als Nikan hier zometeen is, ben ik 4 weken vrij. Voor dat ik weer ga werken ben jij weg, want ik ga niet toestaan dat jij mijn hondje ook maar IETS flikt wat me niet aanstaat.
Zolang hoef ik niet te wachten, want ze vertrekt deze week naar een tijdelijk adres.

Mijn schuldgevoel is er nog steeds aangaande Gila. Zij is compleet voor niets gestorven, en dat mij ontzettend veel verdriet en zeer. Ik voel mij ook zo ontzettend in de maling genomen.
Zo'n beslissing neem ik van mijn leven niet meer.
Ik hoop dat het redden van Nikan iets van dat gevoel weg neemt, en dat ik zometeen met Nikan weer omhoog kan kijken, want het is momenteel echt, ECHT winter bij mij......

crutz schreef:

bouvierpoedel schreef:

crutz schreef:Wel apart dat als ik hier in de vet hoek een beetje mbt m'n scheiding van me afschrijf dit direct als zwartmaken en hij kan geen weerwoord geven beoordeeld wordt en hier (wat ook nog eens gewoon in algemeen staat) wordt gelijk meegehuild. Terwijl, als je mij heel eerlijk vraagt, ik echt never nooit om een relatie te redden een hond in zou laten slapen, MAAR, ook niet een hond met zulke HD klachten (die er dus echt last van heeft) door last laat leven.

Ofwel, het inslapen ansich kan ik achter staan, maar niet om een huwelijk te redden.

Ja eigen schuld je had er oom meer snottebellen ,drama en gejank in motten gooien .Beetje over een hond heen gooien met veel verdriet uit pure bescherming en nnooit meer loslaten . Dat ziet men graag hier die emotie en betrokkenheid.

Dat ie met drank op een kennel in stapte (ik stond er bij en keek er naar en greep op het end in) en uitgebreid ging knuffelen (zittend/liggend op de ligplank en de hond echt knuffelen) om t sociale vd betreffende hond aan te tonen en dan flink gebeten worden is zeker niet genoeg drama....

Verder geen updates, want t is niet echt gezellig en nog steeds niet rond

nyckle schreef:Wasta kola. kola wasicun? Wasta Kola is, goede vriend. Wasicun is blanke man. Waar heb jij de naam van je hond vandaan?

Liesbeth schreef:

nyckle schreef:Wasta kola. kola wasicun? Wasta Kola is, goede vriend. Wasicun is blanke man. Waar heb jij de naam van je hond vandaan?

. Ik heb echt geen flauw idee wat jij met jouw reactie probeert te zeggen.

De Perzische betekenis achter de naam Nikan is "al het goede in de wereld". Denk dat Arcee daarop doelt.