Het HondenForum

Cleva schreef:

Corneliana schreef:erg he?
ik durf niet eens naar de middle of nowhere alleen met de hond
juist daarom!

Heel erg!

Het heet namelijk...."een afgelegen plek".

En die heeft Nederland amper

Reny schreef:Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Ik heb ook bij de kabouters gezeten hoor

Maar toen hadden we nog geen tie-wraps. Die heb ik wel in huis, maar met wandelen eigenlijk nooit mee. Beha-bandjes en riemen trouwens ook zelden. Maar je geeft me wel inspiratie. Ik denk dat ik wel iets van een brancard kan maken met wat ik kan vinden en zelf om mijn ljif heb

Machie schreef:

Cleva schreef:

Corneliana schreef:erg he?
ik durf niet eens naar de middle of nowhere alleen met de hond
juist daarom!

Heel erg!

Het heet namelijk...."een afgelegen plek".

En die heeft Nederland amper

ja het heet een afgelegen plek en voor mij is dat al een bos om de hoek.
of we gaan met zn allen of man alleen en anders wordt er op grasveldjes gerend etc.
btw wat nood betreft kan hij gewoon op mn lange jas liggen en die kan ik wel slepen hoor.

Corneliana schreef: ja het heet een afgelegen plek en voor mij is dat al een bos om de hoek.
of we gaan met zn allen of man alleen en anders wordt er op grasveldjes gerend etc.

Echt?
Wat zonde...

Cleva schreef:

sTefaniA schreef:

Cleva schreef:

Reny schreef:Stop een stel tayrapes in je jas en bind wat takken bij elkaar, shirt erover en de hand kan liggen op een bed wat je voort kan trekken. Geen tayrape's?? Behabandjes, sok, riem, reepshirt kun je ook gebruiken

Scouting les 1: alles kun je gebruiken

Tayrapes?

Is dat het zelfde als een thai rape?


Tie ribs. Ja?
Oke.
In je moerstaal; "van die dingetjes die je aan moet trekken."

Tie wraps.... Tie rib is al even verbasterd als die rape dingen waar Reny het over heeft.

Ja, verbasterd. En nu heten ze zo, in nederland.
Namelijk.

Nee kabelbinder. Hier heet het colsonbandje.

Machie schreef:

Corneliana schreef: ja het heet een afgelegen plek en voor mij is dat al een bos om de hoek.
of we gaan met zn allen of man alleen en anders wordt er op grasveldjes gerend etc.

Echt?
Wat zonde...

nee.
helemaal niet eigenlijk.
in de praktijk komt hij vaak zat (vaker een dag wel dan niet) in bos of weilanden.
het is voor hem al heel wat om zoveel beweging en aandacht te krijgen.
dagelijks een uur of meer door het bos struinen heeft hij de conditie (nog) niet voor.
kan hij rustig opbouwen en ik me er rustig overheen zetten

Cleva schreef:Sjorbandjes, is net in de achterkamertjes besloten.

hm... mijn vader zegt altijd trekbandjes en als mijn vader het zegt...

Cleva schreef:Sjorbandjes, is net in de achterkamertjes besloten.

bindbandjes. bindertjes. geen taaireps in de middel of no wer.

Nanna schreef:

Corneliana schreef: of we gaan met zn allen of man alleen en anders wordt er op grasveldjes gerend etc.

Ik ren niet op grasveldjes
Ik trek de ondoordringbare jungle van Geldrop onvervaard in. Met m'n machete klauw ik mij voorwaarts, gevolgd door de honden.
Als ik me druk moet gaan maken over wat er gebeurd als er eentje omvalt heb ik geen leven meer. En zij ook niet.

dan zou ik toch gaan tijgeren.

Nanna schreef:

Corneliana schreef:

Nanna schreef:

Corneliana schreef: of we gaan met zn allen of man alleen en anders wordt er op grasveldjes gerend etc.

Ik ren niet op grasveldjes
Ik trek de ondoordringbare jungle van Geldrop onvervaard in. Met m'n machete klauw ik mij voorwaarts, gevolgd door de honden.
Als ik me druk moet gaan maken over wat er gebeurd als er eentje omvalt heb ik geen leven meer. En zij ook niet.

dan zou ik toch gaan tijgeren.

Met mijn figuur zeker.

ik denk dat ik dan wel in "the jungle" durf te gaan observeren.
op veilige hoogte ofzo.

Ik begeef me in mijn eentje niet in the middle of nowhere, want dan verdwaal ik geheid

Cleva schreef:

Dee schreef:Ik begeef me in mijn eentje niet in the middle of nowhere, want dan verdwaal ik geheid

Als je maar vuurpijlen bij je hebt.

Ben bang voor vuurwerk

Ik sleep gewoon mensen mee om er op uit te trekken. Samen verdwalen is in ieder geval gezelliger.

Ik heb, met en zonder honden, altijd mijn mobiel bij me.
Moet er alleen wat vaker aan denken om die ook aan de lader te leggen

Ik heb eens midden in t park gehad dat Roan door z'n heup ging en niet meer kon lopen.
Hoefde alleen maar 200 mtr t park uit en dan 2 km rechtdoor en dan was ik thuis.

Niemand in de buurt die me durfde of wilde helpen.
Dus lijn van Elena over m'n schouder ( leve de politielijnen )
En toen moest ik Roan optillen en naar huis dragen.

Heb n aantal keer echt even moeten stoppen want 35 kg is toch best zwaar , zeker als je er zelf maar 50 weegt

Toen had ik zelden m'n mobiel bij, maar sindsdien altijd , zelfs als ik ze hiervoor even snel laat plassen .

Maar ik ga nog steeds wel naar t bos en natuurgebied in Bergen op Zoom als ik bij m'n ouders ben.
Alleen niet als de hond slecht ter poot is, iig niet meer alleen.

Wat ga je dan doen als je zelf iets krijgt of onderuit gaat.?
Ga ik helemaal niet teveel over nadenken , neem het maar zoals het komt hoor.
Iedereen kan overal dood neerdonderen of gewond raken .

Daar dacht ik over na toen Kiwi die stok in haar buik kreeg ja.. Gelukkig was ik toen in de bewoonde wereld en kon ik om hulp schreeuwen (net op dat moment was mijn telefoon natuurlijk leeg). Anders had ze dat niet overleefd en was ze gewoon doodgebloed. Bah ik moet er niet aan denken.
Zorg er nu wel altijd voor dat ik mijn telefoon opgeladen mee heb. Meer kun je niet doen.. Ja stokken blijven liggen dat sowieso.

Helaas meegemaakt met Kiran woog toen 20 kg hij viel om en was niks meer deed niks.

Heb hem over mijn schouders gegooid wat moet je anders en dan loop je wel door hoor ook al brand alles in je schouders nek en rug. Anders is het einde

In de auto da gebeld maar goed ook! Waar ik heen scheurde was op dat moment geen dienstdoende da en dankzij navigatie op de telefoon andere locatie van de da gevonden.

Nadien eigenlijk nooit meer bij stil gestaan. Krijg nog steeds kippenvel als ik er aan terugdenk hoe hij er bij lag

Ik heb zelf altijd mijn mobiele telefoon bij me (ook als ik naar mijn paard ga) en voor de rest blijf ik voornamelijk op de paden. Wel lekker waar de hond los kan of waar ik lekker met het paard kan rauzen, maar wel op of in de buurt van een pad.

Gelukkig blijft het paard in de buurt als hij je eraf gooit, maar de eerste buitenrit heeft hij me eraf gegooid en mijn neus gebroken. Als hij er vandoor was gevlogen had ik ook moeten bellen, had hij me er nog rottiger af gegooid had ik ook moeten bellen of wachten op hulp, dan bel ik liever. Telefoon probeer ik sowieso wel bij me te hebben. Wel heb ik altijd mijn identiteitsbewijs mee, dogtags om (met naam, adres ouders, land en ICE (nummer moeder)) en kan ik mijn ma's mobiele nummer ook altijd opdreunen (maar daarvoor moet je wel bij kennis zijn). Eigenlijk moet ik even dogtags bestelen voor aan het hoofdstel en zadel. Dan weten ze ook wie ze moeten bereiken als ze Victor vinden zonder eigenaar. En dat moet dan zowel aan zijn halster (het is een uitbreker) als aan het hoofdstel, als aan de zadels. Dan heb ik alle mogelijkheden gehad. Als hij ergens alleen terecht komt heeft hij hopelijk in ieder geval één van die 3/4 (2 zadels) om. En daar komt dan mijn nummer, mijn moeders nummer, stallings nummer, straatnaam + huisnummer en zijn naam op.

Als ik ga wandelen heb ik vaak alleen id-kaart en dogtags bij me, daarvoor heb ik die ook aangeschaft (vorige ketting was gesneuveld en ik wilde weer iets en dit vond ik wel een fijn idee). Ik heb periodes gehad dat ik tot 6 uur per dag ging wandelen. Dus het gebeurde nogal eens. Op dit moment heb ik daar geen tijd voor, in combinatie met paard en studie. Maar te identificeren zijn vind ik toch wel fijn.

Nee ik denk er vaker niet over na dan wel. Vaak heb ik dus geen mobiel bij me. Ook ik vergeet met regelmaat van de dag mijn sleutels of ik heb kleren aan waarin ik het niet kwijt kan. En een rugzak mee doe ik ook niet altijd. En als ik wel mijn telefoon bij mij heb, is hij halverwege wandeling ook nog wel eens helemaal leeg. Maar vind het ook wel leuk om min route te registeren, daarom heb ik hem nog wel eens op zulke dagtochten mee.

Maar uhm moet ik dan ook maar niet meer wandelen met mijn partner? Die is zwaarder dan mij en kan ik die wel tillen of slepen als er iets gebeurd? Als er iets gebeurd dan gebeurd er iets. Dat is ook het leven. Het is natuurlijk handig om een sneller hulp te hebben, maar ik ga niet mijn hele leven inbouwen om wat er zou kunnen gebeuren.

En Cornelia Skye is toch al een half jaar bij jou? En nog geen conditie? Ik heb honden uit zwaar verwaarloosde omstandigheden gehad die al bejaard waren, maar die binnen enkele maanden makkelijk een wandeling van meer dan een uur aankonden hoor....

Norah is hier nu 1,5 maand en was ook behoorlijk uit conditie, maar is afgelopen week ook voor eerst twee keer al 2 uur mee geweest op wandeling.....

Ik had het er niet voor gekocht, maar wij hebben dus dit bolderkarretje. Hij is opvouwbaar en weegt 8 kilo, dus die zou je in de auto kunnen leggen en in geval van nood heb je dan zelf een transportatiemiddel.

https://www.koopgoedkoop.nl/opvouwbare-bolderkar-75kg

Sinds ik de kaartfunctie op mijn vorige mobiel ontdekt heb, ga ik trouwens sowieso nooit meer zonder mobiel weg. In het bos waar ik minstens twee keer per week kom, verdwaal ik nog.

Toen Lars en ik laatst in de drunese duinen liepen, was het maar goed dat we onze mobieltjes bij hadden, anders hadden we nu nog niet thuis geweest..

Ik heb altijd mijn mobiel bij mij. Mocht het echt nodig zijn, gaat Elmo maar in de kinderwagen en houd ik Joann vast.

Ik denk er ook wel eens over na, nu de oudsten bijna 11 en bijna 12 zijn. Door hun leeftijd komen we niet meer op ver afgelegen plekken, omdat ze geen lange wandelingen meer aankunnen.
Wij hebben maar één auto. Mocht ik lopend met ze van huis gegaan zijn, dan bel ik mijn man en vraag of hij komt, en een deken meeneemt om de hond in de auto te leggen. Mocht ik met de auto van huis gegaan zijn om te wandelen en eentje stort dood ter aarde midden in het bos, dan leg ik mijn jas er overheen en rij naar huis om Dirk op te halen.
Alleen krijg ik resp. 68, 54 of 45 kilo niet in de auto. Als de hond nog leeft maar niet verder kan, dan zal Dirk op zijn fiets mijn kant op moeten komen. In mijn mobiel staat ook het nummer van de dierenarts, dus dat regel ik ondertussen zelf dan wel.

Je wil niet weten, wat ik allemaal al heb meegemaakt met mijn honden op afgelegen plekken. Om maar eens wat te noemen: een hond met een status epilepticus midden in de Loonse en Drunense duinen en in de verste verten niemand te bekennen. Een hond die op zo´n drie kwartier van de auto vrolijk in een vennetje sprong, een ijselijke gil gaf en er met een gescheurde knieband uitstrompelde. Mijn ouwetje dat aangevallen werd door twee waakhonden toen we in het bos langs een kapitale villa liepen, waarvan de poort niet was afgesloten En dan de keren dat ik vast zat met de auto en hulp moest gaan halen, met een stel honden bij me. En o ja, een jaar of twee terug... Pippi kwijt in het bos, terwijl ik er nog drie bij me had
Ik ga nooit zonder telefoon weg, maar zelfs dan is het soms nog lastig. Want leg maar eens uit waar je bent als je ergens op de hei staat
Het is tot nu toe gelukkig steeds goed afgelopen en ik blijf er echt niet voor thuis. Komt de nood aan de man, dan verzin ik ter plekke wel een oplossing

Hanneke