Het HondenForum

Hier ook, vanaf dag één laten wennen aan alleen zijn. Mijn bedoeling was de eerste keer 15 minuutjes. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland.

Ik ging even langs de dierenwinkel (ja, pup in huis, dan moet er geshopt worden). Maar ik werd op de terugweg aangereden. Ambulance erbij. Hersenschudding. Was tijdje buiten westen geweest dus voor controle moest ik mee naar het ziekenhuis.

Ik onderweg de verplegers duidelijk maken dat ik moest bellen want pup alleen thuis. Eerst de ene buren gebeld, die waren niet thuis. Toen de andere buren, die konden de sleutel van mijn huis niet vinden. Jeetje wat zat ik in de stress.

Ik wilde naar huis maar moest mee naar het ziekenhuis. Uiteindelijk zijn mijn ouders snel met de auto naar mijn huis gereden en hebben Boris opgevangen. Maar gevolg was wel dat Boris direct op dag twee zeker 2,5 uur alleen thuis is geweest. Dat stond niet in de planning.

Maar afgezien van een poepje in huis, was hij verder lekker aan het slapen onder de tafel toen mijn ouders binnen kwamen....

Yai schreef:Hier ook, vanaf dag één laten wennen aan alleen zijn. Mijn bedoeling was de eerste keer 15 minuutjes. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland.

Ik ging even langs de dierenwinkel (ja, pup in huis, dan moet er geshopt worden). Maar ik werd op de terugweg aangereden. Ambulance erbij. Hersenschudding. Was tijdje buiten westen geweest dus voor controle moest ik mee naar het ziekenhuis.

Ik onderweg de verplegers duidelijk maken dat ik moest bellen want pup alleen thuis. Eerst de ene buren gebeld, die waren niet thuis. Toen de andere buren, die konden de sleutel van mijn huis niet vinden. Jeetje wat zat ik in de stress.

Ik wilde naar huis maar moest mee naar het ziekenhuis. Uiteindelijk zijn mijn ouders snel met de auto naar mijn huis gereden en hebben Boris opgevangen. Maar gevolg was wel dat Boris direct op dag twee zeker 2,5 uur alleen thuis is geweest. Dat stond niet in de planning.

Maar afgezien van een poepje in huis, was hij verder lekker aan het slapen onder de tafel toen mijn ouders binnen kwamen....

Dat is inderdaad onverwacht! Schrikken zeg Maar goed dat (hopelijk) alles goed is afgelopen en Boris zich prima had gedragen alleen

Ds zat in de keuken en bij even alleen (als in naar badkamer moeten ofzo) gewoon los in huis.
Ze heeft nooit iets kapot gedaan.
's nachts sliep ze ook in de keuken.

Ze zat bij de fokker wel al een paar weken alleen in een kennel (was 11 weken bij het ophalen) dus dat zal ook wel wat geholpen hebben.

Ik had voor Morris eerst ook een bench. Ook met het idee dat het wel makkelijk was, een veilig plekje voor de pup en er kan niks vernield worden als je even weg bent.
Tot zover de theorie... in de praktijk vond Morris geen moer aan die hele bench en vond ik het niet prettig om hem er lang in te hebben zitten. Het zat me toch niet lekker dat hij soms een paar uur in zo'n kleine ruimte zou moeten zitten.
Ik heb de bench dus maar even en vooral weinig gebruikt. Had in mijn huis een achterkamer en die heb ik 'hondproof' gemaakt. Alleen de eethoek kon daar opgegeten worden, maar die heeft hij altijd met rust gelaten. Er is wel eens een pantoffel verdwenen, een krant versnipperd, of een klein plasje op de vloer gevonden, maar dat was het dan ook wel.
Toen hij groter was en inmiddels allang het hele huis tot zijn beschikking had heeft hij nog een keer een hele plint opgevreten. Het ergste wat hij ooit vernield heeft en toen was hij toch echt al lang uit zijn sloopfase.
Bij een volgende pup zou ik het weer zonder bench doen. Je leert er heel goed opruimen van

Miranda schreef:

Loek schreef:Pups hebben niet het besef dat ze iets fout doen, ze voelen alleen aan dat de baas boos is maar het hoe en waarom weten ze echt niet. Streng toespreken doe je alleen maar als je een hond op heterdaad betrapt, een volwassen hond. Bij pups neem je je verlies, had je de zooi maar moeten opruimen.

Pups niet, maar jonge honden soms echt wel hoor.

Skadi kwam ook wel eens schuldbewust op me aflopen als ik thuis kwam. Dan begroette ik haar gewoon vrolijk en ging daarna op zoek naar wat ze uitgevroten had. Daar keek ik dan even naar. Straf gaf ik er trouwens niet om. Ze had dan zichzelf al genoeg gestraft door zich zenuwachtig te maken over mijn reactie, vond ik. Meer een half grinnikende reactie van 'ja, da's niet de bedoeling, muts'.
Ze wist blijkbaar best dat het niet gewenst was, maar het schortte nog aan de zelfbeheersing.

Maar de hond was dus éérst zenuwachtig, en daarna zag ik pas wat ze had gedaan.
Die had dat besef écht wel. En zo zijn er meer, hoor.

Een keer is de eerste keer dat je rotzooi ziet.
Je houding spreekt dan boekdelen.
Ze koppelen rotzooi dan aan jouw houding.
Niet het feit dat zij die rotzooi hebben gemaakt.
Denk ik

Ik denk dat ze ook zenuwachtig op je af zou komen als er een plant o.i.d. van de vensterbank was gevallen buiten haar schuld.

Of zoals een verhaal ooit (door?)verteld van de hond die aan kwam kruipen toen de baas thuis kwam.
Een grote bende in de kamer.
Oorzaak?
Een inbraak.
Dus niet de schuld van de hond.
Maar o wat was die hond bang om op zijn donder te krijgen (wat hij anders ook kreeg als er iets stuk was gemaakt).

Ja, oké, maar ze kreeg dus niet op haar donder

Val er even in...Lille is overstuur als er een hond in huis plast...
volgens mij maakt zij ze zindelijk.
Het klopt wel zij was zelf niet zindelijk met 9mnd. kennelhond..
niet dat ze ooit straf heeft gehad maar zij heeft geen woorden nodig.

Miranda schreef:Ja, oké, maar ze kreeg dus niet op haar donder

Ik begrijp wel dat jij dat niet doet, het was een voorbeeld
Ik had het in jouw geval over je houding

Honden kunnen hun baas zo verschrikkelijk goed lezen

ranetje schreef:

Miranda schreef:Ja, oké, maar ze kreeg dus niet op haar donder

Ik begrijp wel dat jij dat niet doet, het was een voorbeeld
Ik had het in jouw geval over je houding

Honden kunnen hun baas zo verschrikkelijk goed lezen

Ja, dat weet ik wel. Maar ook de eerste keer dat het gebeurde kwam ze ipv ontzettend blij, nerveus en onderdanig naar de deur. Láng voordat ik gezien had dat ze iets had uitgevroten. Er was dus helemaal niks te zien aan mijn houding, want ik wist het helemaal niet.
Ik dacht in de eerste instantie dat ze ergens van geschrokken was terwijl ik weg was.
Maar ze bleef naar een bepaalde plek loeren, en toen ik daar ging kijken zag ik d'r uitermate bekwaam uitgevoerde sloopwerk.

Miranda schreef:

ranetje schreef:

Miranda schreef:Ja, oké, maar ze kreeg dus niet op haar donder

Ik begrijp wel dat jij dat niet doet, het was een voorbeeld
Ik had het in jouw geval over je houding

Honden kunnen hun baas zo verschrikkelijk goed lezen

Ja, dat weet ik wel. Maar ook de eerste keer dat het gebeurde kwam ze ipv ontzettend blij, nerveus en onderdanig naar de deur. Láng voordat ik gezien had dat ze iets had uitgevroten. Er was dus helemaal niks te zien aan mijn houding, want ik wist het helemaal niet.
Ik dacht in de eerste instantie dat ze ergens van geschrokken was terwijl ik weg was.
Maar ze bleef naar een bepaalde plek loeren, en toen ik daar ging kijken zag ik d'r uitermate bekwaam uitgevoerde sloopwerk.

Nooit een reactie gegeven, voor die eerste keer toen je thuis kwam, op sloopwerk in jouw aanwezigheid?

ranetje schreef:Nooit een reactie gegeven, voor die eerste keer toen je thuis kwam, op sloopwerk in jouw aanwezigheid?

Ja hoor. Dan gaf ik haar iets wat ze wél mocht slopen.
"Hier. Kauw hier maar op, meiske. Is beter.".
Later, als jonge hond, ben ik wel gaan corrigeren "eh-eh!". Maar toen wist ze allang waar ze wel en niet aan mocht zitten.

Miranda schreef:

ranetje schreef:Nooit een reactie gegeven, voor die eerste keer toen je thuis kwam, op sloopwerk in jouw aanwezigheid?

Ja hoor. Dan gaf ik haar iets wat ze wél mocht slopen.
"Hier. Kauw hier maar op, meiske. Is beter.".
Later, als jonge hond, ben ik wel gaan corrigeren "eh-eh!". Maar toen wist ze allang waar ze wel en niet aan mocht zitten.

Ze heeft ergens een link gelegd.
Waarom zou ik dan niet weten.
Dat is voor ons ook niet altijd even duidelijk.
Maar zelf ontwikkeld schuldgevoel over het vernielen van iets heeft een hond naar mijn stellige overtuiging niet.

ranetje schreef:Maar zelf ontwikkeld schuldgevoel over het vernielen van iets heeft een hond naar mijn stellige overtuiging niet.

Nee, duh Ben ik helemaal met je eens.
Maar dat zei ik ook helemaal niet.

Ik zei enkel dat ze zich er duidelijk van bewust was dat ik het niet wou hebben én dat ze zich zorgen maakte om mijn reactie. Waaróm ze zich zorgen maakte om mijn reactie? Dat weet ik niet. Ik heb altijd behoorlijk relaxt gedaan over slopen. Ze sloopte ook altijd dingen die ik niet zo belangrijk vond
De verklaring die ik voor mezelf heb is dat ze een hond is die het héél erg graag goed wil doen. Als pup werd ze er ook behoorlijk gespannen van. Dus heel veel oefeningen ben ik heel bewust veel later aan gaan leren. Ze was er eerder gewoon niet aan toe, omdat ze zich er zo over opwond.
En dat was dus niet omdat ik er toen druk op legde. Integendeel.