Het HondenForum

Loek schreef:

Maylala schreef:

blacky schreef:Ik geloof dat ts nog nooit van de boeren wijsheid heeft gehoord. Dat baby's die rustig zijn stenen aan het vergaren zijn voor later.

Geldt dat ook andersom? Dat kleine wervelwinddraakjes na een paar jaar zoete gezeglijke engeltjes worden? Of kan ik er nu alvast vanuit gaan dat mijn zoonlief een casus wordt bij TS op het werk?

Verder baal ik als een stekker dat TS weg is. Had echt zin om er even ouderwets voor te gaan. Wat een anticlimax toch weer.
Pendrag, zullen we maar even samen rellen dan?

Voor rellen moet u in de koffiehoek wezen, daar is een vette gaande genaamd Bibi

stooktrol

ik zou het ook niet doen, 2 volwassen honden, een pup en nen kleine van 8 maanden, deze dame beziet het allemaal een pak mooier dan dat het gaat
worden

twinkeltje schreef:

Loek schreef:

Maylala schreef:

blacky schreef:Ik geloof dat ts nog nooit van de boeren wijsheid heeft gehoord. Dat baby's die rustig zijn stenen aan het vergaren zijn voor later.

Geldt dat ook andersom? Dat kleine wervelwinddraakjes na een paar jaar zoete gezeglijke engeltjes worden? Of kan ik er nu alvast vanuit gaan dat mijn zoonlief een casus wordt bij TS op het werk?

Verder baal ik als een stekker dat TS weg is. Had echt zin om er even ouderwets voor te gaan. Wat een anticlimax toch weer.
Pendrag, zullen we maar even samen rellen dan?

Voor rellen moet u in de koffiehoek wezen, daar is een vette gaande genaamd Bibi

stooktrol

Nu wel, hadden ze me maar niet zo moeten uitschelden terwijl ik gelijk had

Loek schreef:Nu wel, hadden ze me maar niet zo moeten uitschelden terwijl ik gelijk had

Gelijk?

Waar is je billenmaat eigenlijk? Of heb ik wat gemist?

Loek schreef:

twinkeltje schreef:

Loek schreef:

Maylala schreef: Geldt dat ook andersom? Dat kleine wervelwinddraakjes na een paar jaar zoete gezeglijke engeltjes worden? Of kan ik er nu alvast vanuit gaan dat mijn zoonlief een casus wordt bij TS op het werk?

Verder baal ik als een stekker dat TS weg is. Had echt zin om er even ouderwets voor te gaan. Wat een anticlimax toch weer.
Pendrag, zullen we maar even samen rellen dan?

Voor rellen moet u in de koffiehoek wezen, daar is een vette gaande genaamd Bibi

stooktrol

Nu wel, hadden ze me maar niet zo moeten uitschelden terwijl ik gelijk had

In dit topic ben je stoken dus heb ik gelijk zo niet dan toch.

Stoken heeft trouwens niet zozeer met gelijk hebben te maken.

Pendrag schreef: Topic Bibi niet hoor. Dat is hooguit ergerlijk, das geen rellen. Bedenk jij een leuk onderwerp?

Aan dat soort uitgekauwde non-onderwerpen valt idd geen eer meer te behalen.

Hmm.. een sappig onderwerp... Zullen we doen dat jij ergens een vraag stelt en dat ik dan antwoord geef en dat jij dan compleet uit je panty gaat omdat je niks aan dat antwoord hebt, en dat ik dan boos word omdat ik heel lief ende sociaal aan het meedenken was en dat ik dan uit redirectie even flink ga tokken tegen jou omdat jij ook ging tokken tegen mij? Account verwijderen na pagina 1 mag, hoeft niet.

Nou ja mosterd na de maaltijd, maar dat komt door Pendrag.
Ik zou er dan weer geen enkel bezwaar in zien om een derde hond erbij te nemen. Ongeacht partner en kind. Mijn partner hield niet van honden, deed er ook niks mee, gaf ze geen eten en liet ze niet uit. Toen ik zwanger was van de eerste kwam er een pupje bij. Toen had ik 2 honden. ,later kwam er een derde bij, toen de oudste 5 was en de jongste 3. En op mijn hoogtepunt had ik er 4, toen de jongens rond de 7 a 10 waren.
Ik heb er nooit problemen in gezien. Kinderen kun je ook gewoon leren even op hun beurt te wachten en trouwens honden ook. Wandelen naast een kinderwagen of buggy is ook zo geleerd. Oudste kind achter de kinderwagen op een kiddyboard en later mee op trekker of fietsje. Tis voor alle betrokkenen alleen maar goed om te leren dat je nu eenmaal niet altijd het allerbelangrijkste prinsje of prinsesje in huis bent. En dat geldt voor kind en hond.

S@ndr@ schreef:maar waarom überhaupt advies vragen over zoiets kan het niet bedenken namelijk waarom je daar een topic over gaat openen

Ik wel, zie dat regelmatig (niet alleen hier hoor).
Bijval vragen. Dat kun je gebruiken als munitie tegen je partner.
Naar gedrag, hoor.

Ontopic was ik een héél lief kleintje, maar een dráák van een puber. En over de latere jaren zwijgen we maar discreet

Marjoleine schreef:

Loek schreef:Nu wel, hadden ze me maar niet zo moeten uitschelden terwijl ik gelijk had

Gelijk?

Waar is je billenmaat eigenlijk? Of heb ik wat gemist?

Misschien heb jij billenmaatjes maar ik heb ze niet

Budkes schreef:Nou ja mosterd na de maaltijd, maar dat komt door Pendrag.
Ik zou er dan weer geen enkel bezwaar in zien om een derde hond erbij te nemen. Ongeacht partner en kind. Mijn partner hield niet van honden, deed er ook niks mee, gaf ze geen eten en liet ze niet uit. Toen ik zwanger was van de eerste kwam er een pupje bij. Toen had ik 2 honden. ,later kwam er een derde bij, toen de oudste 5 was en de jongste 3. En op mijn hoogtepunt had ik er 4, toen de jongens rond de 7 a 10 waren.
Ik heb er nooit problemen in gezien. Kinderen kun je ook gewoon leren even op hun beurt te wachten en trouwens honden ook. Wandelen naast een kinderwagen of buggy is ook zo geleerd. Oudste kind achter de kinderwagen op een kiddyboard en later mee op trekker of fietsje. Tis voor alle betrokkenen alleen maar goed om te leren dat je nu eenmaal niet altijd het allerbelangrijkste prinsje of prinsesje in huis bent. En dat geldt voor kind en hond.

Dit bericht vind ik ook wel heel apart.
Even op mezelf projecteren.
Ik woon samen met mijn partner. Als ik ziek zou worden moet hij met hondje lopen en als er een tweede bij zou komen zou dat met 2 hondjes zijn. Dus geen rekening houden met partner zou ik toch een beetje vreemd vinden. Ik zou hem dan veel liever dusdanig overtuigen dat hij er ook voor wil gaan.

En wat kinderen betreft. Het kan bij jou wel heel goed gegaan zijn. Maar niet elk kind en ook niet elke hond is het zelfde.

toots schreef:

Budkes schreef:Nou ja mosterd na de maaltijd, maar dat komt door Pendrag.
Ik zou er dan weer geen enkel bezwaar in zien om een derde hond erbij te nemen. Ongeacht partner en kind. Mijn partner hield niet van honden, deed er ook niks mee, gaf ze geen eten en liet ze niet uit. Toen ik zwanger was van de eerste kwam er een pupje bij. Toen had ik 2 honden. ,later kwam er een derde bij, toen de oudste 5 was en de jongste 3. En op mijn hoogtepunt had ik er 4, toen de jongens rond de 7 a 10 waren.
Ik heb er nooit problemen in gezien. Kinderen kun je ook gewoon leren even op hun beurt te wachten en trouwens honden ook. Wandelen naast een kinderwagen of buggy is ook zo geleerd. Oudste kind achter de kinderwagen op een kiddyboard en later mee op trekker of fietsje. Tis voor alle betrokkenen alleen maar goed om te leren dat je nu eenmaal niet altijd het allerbelangrijkste prinsje of prinsesje in huis bent. En dat geldt voor kind en hond.

Dit bericht vind ik ook wel heel apart.
Even op mezelf projecteren.
Ik woon samen met mijn partner. Als ik ziek zou worden moet hij met hondje lopen en als er een tweede bij zou komen zou dat met 2 hondjes zijn. Dus geen rekening houden met partner zou ik toch een beetje vreemd vinden. Ik zou hem dan veel liever dusdanig overtuigen dat hij er ook voor wil gaan.

En wat kinderen betreft. Het kan bij jou wel heel goed gegaan zijn. Maar niet elk kind en ook niet elke hond is het zelfde.

Dus als je alleen bent mag je geen hond want wie loopt er dan mee als je ziek bent.
In mijn hele carriere als hondeneigenaar is het 1 x voorgekomen dat ik zo ziek was dat ik ze niet uit kon laten. 4 dagen boven de 40 graden koorts. 3x heeft mijn oudste zoon ze toen uit moeten laten. In de overige 35 jaar nog nooit voorgekomen. Dan liep ik gewoon doodziek, bibberend en kotsend naar een plas en poepplekje en klaar alweer. En zo bracht ik ook mijn kinderen naar school. Moeders zijn nooit ziek, en hondebaasjes ook niet.
Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Ow.

Oké.

Dag Jolanda.

Ik zeg niets over als je alleen bent. Maar wel over als je met een partner bent.
de hond leeft dan in het huis van jullie samen.
Daarnaast gaf ik over dat ziek zijn gewoon een voorbeeld.
Als je samen leeft maak je samen beslissingen niet in je eentje. Dan kun je idd beter in je eentje blijven als je daar waarde aan hecht.

En niet iedereen heeft een man die zo makkelijk is dat hij de liefde voor honden zo acepteerd die van mij wel hoor. Maar daar hoeven geen 4 honden hier te wonen. Dat zou hem wel te ver gaan, en mijn ook om dat van hem te verlangen.

Dat hij serieus zich in zet en dat hij wel als ik ziek ben en idd ook bibberend loop met de hond. Zegt jo blijf maar lekker in bed ik ga wel. Dat is top. Dat vind ik wel dat je voor elkaar over moet hebben. Als je achter de beslissing staat kan dat ook gewoon.
Ik denk zelf dat je wel ruzie krijgt of ergernissen als je besluit een hond in huis te nemen en je man/vriend/vriendin het niet wil.

Als mijn vriend tegen mijn wil in een hond in huis zou halen waar ik niet achter zou staan hebben we iig een probleem. En dan ben ik nog wel een hondenliefhebster.

Budkes schreef:Nou ja mosterd na de maaltijd, maar dat komt door Pendrag.
Ik zou er dan weer geen enkel bezwaar in zien om een derde hond erbij te nemen. Ongeacht partner en kind. Mijn partner hield niet van honden, deed er ook niks mee, gaf ze geen eten en liet ze niet uit. Toen ik zwanger was van de eerste kwam er een pupje bij. Toen had ik 2 honden. ,later kwam er een derde bij, toen de oudste 5 was en de jongste 3. En op mijn hoogtepunt had ik er 4, toen de jongens rond de 7 a 10 waren.
Ik heb er nooit problemen in gezien. Kinderen kun je ook gewoon leren even op hun beurt te wachten en trouwens honden ook. Wandelen naast een kinderwagen of buggy is ook zo geleerd. Oudste kind achter de kinderwagen op een kiddyboard en later mee op trekker of fietsje. Tis voor alle betrokkenen alleen maar goed om te leren dat je nu eenmaal niet altijd het allerbelangrijkste prinsje of prinsesje in huis bent. En dat geldt voor kind en hond.

Was hier anders even wat eerder mee gekomen, dan had die arme TS nu haar account nog gehad.

Budkes schreef: Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Maar dan neem je dus ook niet samen een hond, dan is het jouw hond. Dat vind ik nogal een verschil. Ik zou zelf nooit samen gaan wonen met iemand die moeite zou hebben met wat ik voor ogen heb wat honden betreft. Maar dat was de vraag niet Net als jou partner dus van te voren wist waar hij aan begon, en hij zal er neem ik aan dus ook geen probleem van gemaakt hebben dat jij er een 2e of 3e hond bij nam. Maar als dat dus wel zo is vind ik het raar om het evengoed te doen. Dat er miss weer omstandigheden zijn waardoor het weer een andere kwestie wordt komen wat mij betreft in deze versie vh verhaal niet voor. Dat is m.i het "probleem".

Budkes schreef: Dus als je alleen bent mag je geen hond want wie loopt er dan mee als je ziek bent.
In mijn hele carriere als hondeneigenaar is het 1 x voorgekomen dat ik zo ziek was dat ik ze niet uit kon laten. 4 dagen boven de 40 graden koorts. 3x heeft mijn oudste zoon ze toen uit moeten laten. In de overige 35 jaar nog nooit voorgekomen. Dan liep ik gewoon doodziek, bibberend en kotsend naar een plas en poepplekje en klaar alweer. En zo bracht ik ook mijn kinderen naar school. Moeders zijn nooit ziek, en hondebaasjes ook niet.
Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Ik begrijp wat je schrijft maar ik vraag mij af of het wel een goed voorbeeld is aangezien jullie toch uit elkaar zijn. Schijnbaar werkte deze levensstyle toch niet zo goed.
Ik zou toch wel enig steun van mijn partner willen ook al heeft hij niet voor mijn honden gekozen. Gewoon uit respect naar mij toe, zoals je doet als je van elkaar houdt. Ik was deze week ziek en mijn vader is langsgekomen om mijn honden uit te laten. Hij heeft ook niet voor de honden gekozen maar hij houdt wel van mij. Uit liefde voor elkaar doe je dingen voor elkaar en hou je ook rekening met elkaar. Dus ook als iemand absoluut geen 3e hond op dit moment wilt. Het is geven en nemen.

Pendrag schreef:Even voor mij Budkes: wat ligt er precies aan mij?

Alles!

Haha, dat ik op dit topic stuitte, door je Maylala strijd, en dus pas antwoorde nadat TS al is afgemeld...

Valerie schreef:

Budkes schreef: Dus als je alleen bent mag je geen hond want wie loopt er dan mee als je ziek bent.
In mijn hele carriere als hondeneigenaar is het 1 x voorgekomen dat ik zo ziek was dat ik ze niet uit kon laten. 4 dagen boven de 40 graden koorts. 3x heeft mijn oudste zoon ze toen uit moeten laten. In de overige 35 jaar nog nooit voorgekomen. Dan liep ik gewoon doodziek, bibberend en kotsend naar een plas en poepplekje en klaar alweer. En zo bracht ik ook mijn kinderen naar school. Moeders zijn nooit ziek, en hondebaasjes ook niet.
Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Ik begrijp wat je schrijft maar ik vraag mij af of het wel een goed voorbeeld is aangezien jullie toch uit elkaar zijn. Schijnbaar werkte deze levensstyle toch niet zo goed.
Ik zou toch wel enig steun van mijn partner willen ook al heeft hij niet voor mijn honden gekozen. Gewoon uit respect naar mij toe, zoals je doet als je van elkaar houdt. Ik was deze week ziek en mijn vader is langsgekomen om mijn honden uit te laten. Hij heeft ook niet voor de honden gekozen maar hij houdt wel van mij. Uit liefde voor elkaar doe je dingen voor elkaar en hou je ook rekening met elkaar. Dus ook als iemand absoluut geen 3e hond op dit moment wilt. Het is geven en nemen.

Och dat had daar niets mee te maken, sterker nog, toen we na 18 jaar uit elkaar gingen was dat op een moment dat ik nog nooit zo weinig honden had gehad.

Irta schreef:

Budkes schreef: Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Maar dan neem je dus ook niet samen een hond, dan is het jouw hond. Dat vind ik nogal een verschil. Ik zou zelf nooit samen gaan wonen met iemand die moeite zou hebben met wat ik voor ogen heb wat honden betreft. Maar dat was de vraag niet Net als jou partner dus van te voren wist waar hij aan begon, en hij zal er neem ik aan dus ook geen probleem van gemaakt hebben dat jij er een 2e of 3e hond bij nam. Maar als dat dus wel zo is vind ik het raar om het evengoed te doen. Dat er miss weer omstandigheden zijn waardoor het weer een andere kwestie wordt komen wat mij betreft in deze versie vh verhaal niet voor. Dat is m.i het "probleem".

Nou de 3e hond kostte wel de nodige tactische aanpak en overredingskracht.

Budkes schreef:

Irta schreef:

Budkes schreef: Mijn partner hield niet van honden en wist vanaf dag 1 dat hij mij moest nemen mét honden en anders niet. Ik kan moeilijk van hem verlangen dat hij ze leuk gaat vinden, maar wel dat hij mij moet accepteren met mijn allergrootste liefde, nl honden. Dus nee, hij heeft in 18 jaar tijd hooguit 2x gedwongen een hond mee uit moeten laten omdat ik dreigde na een narcose mss om te vallen of iets in die richting.
Mijn kinderen en mijn honden zijn idd ook niet hetzelfde, net als andere kinderen en andere honden. Ik heb hele makkelijke honden gehad en hele moeilijke honden. Ik had 1 makkelijk kind en 1 lastig kind. Het zal wel hebben gelegen in het feit dat ik zelf niet zo moeilijk ben en absoluut niet snel van de kook te brengen ben......stress?? Wasdat? Mijn lijfspreuk; "Dood is erger"
TS geeft aan dat ze een makkelijk kind heeft en het haar absoluut geen moeite kost om naast haar kind tijd over te houden voor andere dingen. Waarom moeten wij dan gaan roepen dat dat absoluut niet kan. Ze heeft al een kind en 2 honden, en dat kost haar schijnbaar geen enkele moeite. Wat is dan het probleem?

Maar dan neem je dus ook niet samen een hond, dan is het jouw hond. Dat vind ik nogal een verschil. Ik zou zelf nooit samen gaan wonen met iemand die moeite zou hebben met wat ik voor ogen heb wat honden betreft. Maar dat was de vraag niet Net als jou partner dus van te voren wist waar hij aan begon, en hij zal er neem ik aan dus ook geen probleem van gemaakt hebben dat jij er een 2e of 3e hond bij nam. Maar als dat dus wel zo is vind ik het raar om het evengoed te doen. Dat er miss weer omstandigheden zijn waardoor het weer een andere kwestie wordt komen wat mij betreft in deze versie vh verhaal niet voor. Dat is m.i het "probleem".

Nou de 3e hond kostte wel de nodige tactische aanpak en overredingskracht.

Haha, maar je hebt hem dus overtuigd dat het nodig was of het juiste op dat moment Dan is er dus geen partner meer die het er niet mee eens is

Daar heb jij weer gelijk in.