Tamara. schreef:Mensen kunnen je altijd blijven verbazen, ook positief
Haha, bizar dit topic!
Het eerste topic over "die man"
heb ik dus blijkbaar in 2011 geopend (wat kort geleden nog maar!)
Marion. schreef in december 2011 schreef:En zo heb ik hem vandaag gewoon ook echt genoemd
Vroeger woonde hij in de bejaardenflatjes hier, die ze gesloopt hebben. Op zich liepen we daar niet vaak, misschien eens per 2 jaar ofzo dat we tussen die flatjes doorliepen. Maar àls we daar voorbij liepen (en de dames alles allang gedaan hadden en alleen maar aan het snuffelen waren) kwam hij steevast naar buiten stampen met over beide handen een houten klomp. "Wég hier met die klote-honden, ik zàl je!!!". Zwaaiend en slaand met zijn klomphanden, en ook nog klompen aan zijn voeten en achter me aan komen stampen.
Zijn flatje is gesloopt, alsmede dus "zijn" grond er omheen. Tegenwoordig woont hij dichter bij ons. Namelijk vast aan het legale losloopveldje naast ons huis. Meestal komen we daar als eerste, en doen ze daar alles al. Dat mag gewoon. Als het in de weg ligt ruim ik het ook nog op. Maar soms bedenkt Saar zich dat ze voor die flatjes langs naar het grote veld wil, en dan kuieren we dus - al snuffelend de buurtkrant lezend - voor die flat langs. Komt die ouwe gek ineens weer uit een deur gestormd. Wég hier met die klote honden! "Meneer, ik denk er niet aan. Dit is niet uw grond en wij mogen hier ook lopen".
"Oprotten! Of ik gooi een emmer water over ze heen!"
"Nou, doet u dat dan maar meneer, dan krijgt u de emmer water net zo hard weer terug. Over uw eigen kop, in uw nieuwe huisje. Ouwe gek!"
Had inmiddels gedacht dat meneer allang onder de zoden lag, maar helaas is hij weer back in town.
Afijn. Inmiddels was die ouwe gek een beetje gek geworden op Saar en Miep. Saar wilde er altijd langs lopen. Mocht meestal ook even bij de meneer naar binnen om te checken of de poesjes binnen waren. Meneer kwam de laatste anderhalf jaar in elk geval altijd even naar buiten om de dames - vooral Saar - even te kroelen. Hij vond mij ook altijd stom, want ik wilde nooit dat de honden daar naar binnen gingen om 'poesjes te checken'
"Van uw man mogen ze altijd wel los!"
Op de dag dat we Saar hebben laten inslapen, ben ik ze 's ochtends toen ik gedouched was achterna gegaan, om die laatste wandeling nog samen te maken. Ook toen kwam meneer even naar buiten, en vertelde Saar dat de kauwstripjes op waren maar dat hij zo naar de Lidl zou gaan en er morgen dus weer snoepies waren. Natuurlijk had ik toen al een baksteen op de maag, maar die meneer nog maar even niet wijzer gemaakt. Even later, toen we vlakbij huis waren, zwaaide hij vanaf zijn fiets. Hij ging richting Lidl.
Volgende dag lagen er inderdaad 2 kauwstripjes klaar, maar er was maar 1 hond. Maar Miep nam direct Saar's honneurs waar en ging voor meneers voordeur staan (normaal deed zij dat nooit, alleen Saar ging naar binnen; Miep ging alleen een aai en een snoeppie halen en dan kwam ze weer snel naar mij toe).
En meneer heeft nu nog steeds 2 snoeppies klaarliggen. En Miep gaat poesjes checken. En die krijgt 2 snoeppies. De schlaukipf.
Maar goed, Tamara. Jij had dus gelijk. Mensen blijven je verbazen. Ook naar de positieve kant
die is veel geconcentreerder. 