Het HondenForum

Sterkte!!

Heel veel sterkte met dit verlies Paula

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte.................

Paula, wat erg . . . je hebt alles gedaan wat je kon, jullie hebben samen gevochten, wat triest . . . .

Heel erg veel sterkte

Heel veel sterkte....

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Veel sterkte Paula, voor jou, je vriend, Julia en Anders.

Hij heeft nu in ieder geval nooit pijn meer.

Aaaach wat triest, niet totaal onverwacht maar toch, het leek net zo goed te gaan, arm zieltje.
Je hebt alles voor hem gedaan wat maar menselijk mogelijk was maar nu mag hij gaan.
Slaap zacht lieve stoere vent, je baasjes hebben veel van je gehouden.
Sterkte Paula de beslissing zal zeker heel zwaar geweest zijn maar is uit liefde gegaan.
Dikke knuf van me.

oh wat een verdrietig bericht om te lezen, de laatste berichten , na jullie twijfels over het gaan gebruiken van prednison , leken zo optimistisch.... wat zal het een groot gemis zijn. Heel veel sterkte voor jullie.....

Wat verdrietig Paula...wat zul je je grote vriend missen.
Heel veel sterkte komende tijd

Jullie hebben Romeo alle liefde gegeven, hij heeft gestreden tot het eind. Rust zacht prachtige Romeo. Voor jullie allen veel sterkte met dit zware verlies.

Het was een heel nare beslissing, maar ook weer heel makkelijk.
Gisteren middag begon hij ineens weer vreselijke pijn te krijgen in zijn buik. Dit is de afgelopen tijd een paar keer voorgekomen maar dat trok binnen enkele minuten weg.
Dit keer niet... de pijn bleef, en we hebben hem zelfs nog een pijnstiller gegeven en die hielp ook niet.
Later op de middag zat hij op de bank met hangende kop en allemaal slijmslierten langs zijn bek. Hij verging echt van de pijn.
We hebben toen afgesproken dat we 's avonds de dierenarts zouden bellen als hij dan nog zo was. En toen viel hij in slaap, moe van het vechten tegen die pijn.
We hoopten dat het over zou zijn als hij wakker werd, maar helaas begon hij direct weer op de vloer te zoeken naar van alles om op te eten om de pijn weg te krijgen, en daarbij van die harde klappen uit zijn keel (soort hoesten).
Ik heb toen gebeld, en we spraken af om de nacht nog even af te wachten omdat het op dat moment net even rustiger leek te worden.

Direct nadat ik ophing....... weer een hele hevige aanval van pijn, en toen besloten mijn vriend en ik tegelijk dat het nu genoeg was geweest, géén onnodig lijden hadden we afgesproken.
Dus belde ik opnieuw en we konden met een half uurtje terecht.

Voor we de auto instapten heb ik de honden nog alledrie met een lepel uit een blik gevoerd zoals ik wel vaker deed, vond ik gewoon erg leuk. En dat vonden de honden prachtig.
Toen we de deur uit wilden werd Julia nerveus en stond met haar staart tegen haar buik gedrukt en wilde perse mee. Maar dat vonden we niet handig omdat ze dan ook terug weer naast een dode Romeo mee zou moeten.

Onderweg heb ik Romeo lekker vol gestopt met koekjes en heb ik heel veel lekkere kusjes van hem gekregen... wat zal ik die gaan missen...

Ik heb de dienstdoende dierenarts alles uitgelegd van de afgelopen tijd (viel niet mee voor me, hij leek zo goed toen we daar kwamen) en ze nam het gelukkig serieus. Ik was heel bang voor een discussie omdat Romeo op dat moment helemaal niet ziek leek doordat hij alles onderdrukte.
Toen hij de narcose spuit kreeg was hij eigenlijk heel snel weg, hij was doodop van het vechten tegen de pijn. En hij vond het goed zo, hij was opgelucht dat de pijn verdween en hij sliep, eindelijk rust....
Geen tegenstribbelen, geen vechten tegen de narcose, geen spugen van de narcose helemaal niets van dat alles.
En dat geeft me een heel rustgevend gevoel, dat hij er zelf ook klaar mee was.

We hebben er ontzettend veel verdriet van, en we hebben heel wat afgehuild en we zullen vast nog wel meer huilen.
Op het moment dat ik dit typ lopen de tranen weer over mijn wangen.

Toen we thuiskwamen hebben we Romeo in de keuken op de vloer gelegd, en is mijn vriend in de tuin gaan graven.
Julia en Anders hebben aan hem geroken, en daarna kwamen ze bij me op de bank zitten.
Julia was gestresst en begon erg te hijgen, maar ze was niet bang gelukkig. Ze zocht wel steun bij me, en dat heeft ze dan ook gekregen.

Mijn vriend heeft Romeo voorzichtig in het gegraven gat gelegd, en Julia en Anders wilden perse mee, dus dat mocht. Vooral Julia wilde alles zien, ze heeft gezien dat Romeo in het gat lag, en ze heeft eromheen gelopen en geroken en gekeken.
En toen moest het gat weer dicht... het voelde als een echte begrafenis en we hebben op dat moment voor het laatst echt afscheid van hem genomen.

En wát is het nu stil in huis...... mijn gekke vent is er niet meer, mijn vrolijke Jomie Womie, mijn deukie en grote vriend.
Ik ben heel verdrietig en mis hem zo vreselijk... de pijn zal nog wel een tijdje voelbaar zijn ben ik bang.

Heel veel sterkte...

Heel veel sterkte...

Dat is plotseling, na die foto's van laatst..

Heel veel sterkte

nathalie schreef:Dat is plotseling, na die foto's van laatst..

Heel veel sterkte

Ja ik weet het.
Buiten zijn darmen om was het een topfitte en zeer gezonde, sterke hond.
Aan de ene kant maakt dat het moeilijk, maar aan de andere kant ben ik blij voor hem dat hij nog tot aan het einde zo lekker in zijn vel heeft gezeten en datgene nog kon waar hij zo van genoot.
De foto's van vorige week maandag zijn me dan ook zeer dierbaar, dat zijn de laatste foto's die van hem zijn gemaakt, en waarop te zien is hoe blij hij nog was.
Dat is een fijne herinnering.

jeetje

heel veel sterkte

Oh wat moeilijk.. Sterkte.

AAAH nee. Heel veel sterkte met dit verlies

Ach
Heel veel sterkte

Sterkte

Oh jee..
ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Het zat er natuurlijk wel een beetje aan te komen, maar het leek zo goed te gaan.
Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

heel veel sterkte met het verlies van Romeo

Rust zacht Romeo

Ach, toch. Sterkte Paula!

Sterkte!

Heel veel sterkte toegewenst