Inge O schreef: dat komt door het grote hiaat tussen de wetgever en de dierenbescherming. die laatste kan wel vanalles willen maar er is geen wet die het hen mogelijk maakt - zoiets.
hier is het in ieder geval wel zo - vreselijk ergerlijk én ontmoedigend voor de mensen op het terrein.
Dat is ( in Nederland) niet zo. Zie artikel 37 van de GWWD (Gezondheids- en welzijnswet voor dieren.)
Artikel 37
Het is de houder van een dier verboden aan een dier de nodige verzorging te onthouden.
Het gaat er in de praktijk om dat de opsporingsambtenaar dat moet aantonen EN goed moet omschrijven in het proces-verbaal, i.q. in dit geval de inspecteur van de LID. (Er is ook ALTIJD overleg tussen de opsporingsambtenaar en de OvJ (Officier van Justitie), want die bepaald of het dier wordt teruggegeven.
De mogelijkheden liggen er wel degelijk ( wettelijk gezien). Het gaat om de uitvoering en die ligt bij justitie en de rechterlijke macht.
Vaak wordt er gekeken naar het kostenplaatje (de pensionkosten voor de inbeslaggenomen hond zijn nl voor justitie). Niet het juiste argument, maar wel de praktijk.
In eerste aanleg beslist, kort na de inbeslagname de OvJ of de hond wordt teruggegeven. Later, als de hond wel inbeslaggenomen blijft, beslist uiteindelijk de rechter wat er met de hond gebeurd.
Dat dingen (jammer genoeg) idd vaak zo lopen, ligt dus niet aan de wet, maar aan beleid en de onafhankelijke rechters.
Neem van mij aan, ook vaak ten spijt van de opsporingsambtenaren....
Dick