Het HondenForum

Hier in deventer mocht je er nooit bij blijven als de hond onder narcose moest. Dus week ik uit naar een andere kliniek waar ze niet zo moeilijk doen en ik zelfs koffie aangeboden kreeg. Ze zijn hier nu inmiddels van mening veranderd omdat veel bazen er bij willen blijven en ze zelf ook wel vinden dat het minder stress voor de honden oplevert.

Ik had mn hond of kat gewoon achter gelaten,ik vertrouw mijn DA en de DA-assistentes daar volkomen. HEt enige vervelende vind ik als wanneer ze een narcose krijgen. Of dat allemaal wel goed gaat (het eruit komen). Maar verder, we hebben onze kater zelfs nadat hij geholpen was terug gebracht. Zn balzakje liep elke keer langszaa vol met wat bloedjes en dan ging die zitten en dan liet hij hele sporen achter. Dus toen heb ik m voor n nachtje terug gebracht. Had hij niks van hoor. Vond me nog net zo lief de volgende dag en wij hem.

Afgeven doe ik alleen in hele zware gevallen, zéker niet voor een onderzoekje of omdat het allemaal uitloopt. En bij een narcose blijf ik tot ze slapen en wil erbij zijn als ze weer ontwaken of net ontwaakt zijn. Bij onze kliniek begrijpen ze dat ook en mag het allemaal. Toen Branco onder narcose moest, gaven ze zelfs tussendoor updates terwijl wij zaten te wachten, echt super.

Bij onze vorige kliniek was dat heel anders. Toen Rhodi gecastreerd moest, kreeg hij een slaapinjectie en wilden ze dat we hem in een hok zouden doen. Die arme hond wist niet wat hem overkwam en dat heb ik dus ook geweigerd. Ik ben gebleven tot hij helemaal onder zeil was en heb hem toen pas voorzichtig in het hok gelegd. Nu ga ik trouwens helemaal niet meer terug naar die kliniek na wat slechte ervaringen daar, maar dat terzijde.

Ik heb Branco met zijn ''hernia'' zelfs niet laten opnemen, wij konden alles wat ze daar zouden hebben gedaan ook zelf thuis voor hem doen, en dat hebben we dus ook gedaan. Ik ben immers toch fulltime thuis en kan waarschijnlijk nog beter om hem letten dan iemand die meerdere hokken in de gaten houd.

Dus dan ben ik maar lastig; opname gebeurt pas als het absoluut meerwaarde heeft, en geen seconde eerder.

Omdat ik zelf in een praktijk werk ben ik er altijd bij.
Mijn honden zijn nog nooit onder narcose geweest maar Babs wel en toen zei vorig jaar gecastreerd werd heb ik zelf ook gewoon geassisteerd.
En toen Macho laatst naar een specialist moest voor rontgenfoto's heb ik ook gewoon aangegeven dat ik er zelf bij wou blijven en dat ik het zonder roesje wou en dat vonden ze prima.
Mochten ze dus ooit ergens voor naar een andere praktijk moeten wil ik er ook gewoon bij zijn.

Mensen die bij ons in de praktijk komen mogen ook gewoon bij hun dier blijven als die onder narcose gaat.
Zo heel af en toe zijn er mensen die dat niet willen en dat is uiteraard ook prima, ze mogen zelf beslissen wat ze fijn vinden.

Oscar kreeg ook een slaapinjectie. We hoefden niet eens te vragen of we erbij mochten blijven. Het was gewoon zo.

Inge O schreef:

Cash schreef:Ranetje; ik heb dat ook al vaker gehoord maar goed, dan duurt het maar iets langer. Ze nemen er maar de tijd voor hoor.

ik weet niet beter dan dat ze dan net sneller onder zeil gaan omdat ze minder gestressed zijn (en ja, stress bemoeilijk de intrede van narcose, dat staat onomstotelijk vast).

Er zijn al wat dierenarsten die het met je eens zijn

Pemba schreef:Hier in deventer mocht je er nooit bij blijven als de hond onder narcose moest. Dus week ik uit naar een andere kliniek waar ze niet zo moeilijk doen en ik zelfs koffie aangeboden kreeg. Ze zijn hier nu inmiddels van mening veranderd omdat veel bazen er bij willen blijven en ze zelf ook wel vinden dat het minder stress voor de honden oplevert.

Ik ben die mening ook toegendaan, maar ik ben geen DA

Nou nee, in die situatie zou ik dat onnodig vinden. Zij hebben een probleem met de drukte, niet ik. En dan zeker ook nog moeten betalen voor die opname uren..... Nee dan kom ik later wel even terug als het rustig is. Toen Kay geopereerd aan zijn oog moest worden (splinter verwijderen) heb ik geholpen met de narcose, omdat ik niet helemaal vertrouwen had, dat ze mijn eis zouden uitvoeren (enkel gasnarcose). Wat ik wel weer moeilijk vond, is de nacht die Kay als pup bijna fataal werd en echt maar net door de dierenarts gered kon worden (die zelf al de hoop opgaf) waarna ik na enkele uren een zeer zwakke pup mee naar huis moest. Maar goed, nu ik dat doorstaan heb, doorsta ik alles....