renee-uk schreef:lieke schreef:renee-uk schreef:lieke schreef:
En Amber81: ja, het is heel triest wat jouw hond is overkomen. Maar je vergeet dat kleine(re) hondjes veel meer risico lopen en dat het veel vaker voor komt dat kleine hondjes worden gegrepen door grotere honden. En er niet mee wegkomen met een paar gaatjes. Dus je hoeft niet in elk 'pitbul'-topic te herhalen hoe verschrikkelijk slecht begrepen grote (pitbul) honden zijn en dat het zo verschrikkelijk zielig is dat ze een slecht imago hebben. Onverdiend, natuurlijk

.
Er zullen vast en zeker ook schátten van honden onder zitten, net zo goed als er killerchihuahua's bestaan. Maar grosso modo is het gewoon een feit dat er jaarlijks veel kleine hondjes gewond of erger raken door grote, agressieve honden (let op: ik noem géén merk

).
Omgekeerd zullen er ook evenveel kleine, agressieve hondjes bestaan maar die zullen fysiek niet zoveel schade toebrengen.
Maar de pitjeshaters mogen wel in elk topic dat gaat over een bijtende pit/staf/ambull of aanverwant ras precies hetzelfde herhalen als ze al in tig eerdere topics gezegd hebben?
Beetje meten met twee maten lijkt me dat.
Het ging mij erom dat er, in een topic waar wordt gesproken over de dood van 1 hondje, de verwonding van een 2e en de verwonding van de eigenaresse die haar fifi wilde redden, wordt gezeurd over het 'onverdiende' imago van de aanvallende hond.
In eerdere topics werd dan iedere keer hetzelfde incident van haar door een fifi aangevallen hond mét gaten aangehaald. Zielig ja, heel naar ook. Maar daaraan gaat ze voorbij aan het verdriet dat de eigenaren van de dóódgebeten hondjes moeten voelen. Ik zie dat als een volledig ontbreken van enig realiteitszin.
En nogmaals, het interesseert me geen fluit wat voor soort hond dat doet. Al is-ie pimpelpaars met gouden vlekken. Ik sympathiseer met de 'underdog', de letterlijk gebeten hond. Niet met de bijtende hond.
Ik herinner me nl. een paar jaar geleden toen ik een oude dame tegenkwam en die bij het zien van mijn honden, half hysterisch haar kleine teckeltje van de grond optilde. Toen ik zei dat mijn honden niets deden, antwoordde ze 'ja, maar ik heb dit hondje pas een paar maanden. Mijn vorige hondje is voor mijn ogen verscheurd door een grote hond.'
Zo'n lief oud vrouwtje die op zo'n manier haar hondje moet verliezen is toch verschrikkelijk?
Als ik op het forum dan al die smoezen hoor van 'ja, maar dat hondje daagde hem natuurlijk uit', of 'is niet goed opgevoed' of 'hij kefte ook zo verschrikkelijk', dan moet ik altijd aan dat arme vrouwtje denken.
Als ik me niet vergis is de hond van Amber in haar verhaal de gebeten hond, maar dat is niet zielig dan omdat het geen klein hondje is?
Of had hij/zij maar dood gemoeten en was het dan wel zielig geweest?
Ik bemoei me vrij weinig met dit soort topics omdat ik echt van te voren al weet wie er wat gaat zeggen en ik dat inmiddels nou al tig keer in diezelfde bewoordingen gelezen heb.
Herhaling is de kracht van de reclame, maar bij dit onderwerp wordt het alleen maar vervelender en klinkt het ook steeds minder overtuigend

Ten eerste; dankjewel Renee-uk. Het is prettig te lezen dat er toch nog iemand begrijpt wat ik zeg.
@Lieke: ik ben ten eerste niet op zoek naar medelijden. De reden waarom ik het steeds zeg, is omdat er gewoon nauwelijks op gereageerd wordt. Want het gaat niet over een zogenaamd eng ras en een schoothondje. Ik heb hier meerdere voorbeelden gegeven. Wordt vrij weinig op gereageerd. Waarom niet? Omdat dat geen sensatie genoeg is.
Wat jij vertelt over dat oude vrouwtje en haar teckel: dat maak ik te vaak mee. Begint er zo'n mensje te gillen dat mijn nep herder wel zou kunnen bijten. Soms komt zo'n type zelfs op me afgelopen met gillende, keffende en wild grauwende zielige kleinras om me dat te vertellen. Als mijn Gigi dan nieuwsgierig haar oren heft, is ze ineens vals en wilde ze bijten. En dan verzet ze nog geen centimeter! Het wordt allemaal zo overdreven steeds. En het zijn altijd dezelfde verhalen en het zijn hier altijd dezelfden die de meeste maffe kreten, vooroordelen en doodwensen neerknallen. Maar als mijn verhaal erbij komt, moet ik medelijden hebben. Ook als ik vertel van de talloze keren dat mijn honden gebeten zijn door zielige rasjes met flinke halen en gaten. Want ze zijn zo kwetsbaar. Ze zijn anders ook behoorlijk kwetsend. En het wordt ook meteen altijd gedicht met: jaja, hou je mond al bij voorbaat, kleine hondjes mogen met alles wegkomen, want die zijn niet zo sterk.
Ik bemerk dat het ophitsen van elkaar hier, maar ook in de maatschappij, het zomaar lukraak gebeurd door al die vage krantenartikelen. Er zijn altijd legio getuigenissen en vaak komt het erop neer dat het of andere rassen waren, de zaak is overtrokken of dat men maar wat aanlult om interessant te kunnen doen en zich een bepaalde houding mogen aannemen: ik heb een kleine hond, die ik lekker los laat lopen en ongemanierd aan alles en iedereen laat snuffelen, opspringen, laat grauwen en grommen, want zo'n dier zou niets dood kunnen bijten. Mijn honden krijgen de naam, maar vorig jaar beet de maltezer van de buren de konijnen dood van de andere buren hoor en niet de mijne. Of die fluffywitte frummel die een paar keer per week door een kier in het hek komt, want hij is zo lekker klein, niemand kijkt ernaar om, zeker de eigenaar niet, die mijn tuin onder komt zeiken en schijten. Mag ik niets van zeggen. Kleine hond. Kan me steeds minder verrotten; ik krijg steeds vaker de neiging om effe de tuin van de eigenaar in te stappen met mijn valse loeders en daar mijn honden uit te laten en die te laten staren door de achterdeur. Frummel mag dat natuurlijk. Mijn loeders niet.
Ik heb eens een topic geopend over mijn geweldige buren. Kan men lezen hoe ze over mijn honden denken.
Net als al die Mega Fiffi's: voorbeeldje: gekruiste JR met iets groots, mag blaffen en fixeren. Is namelijk schattig. Hapt naar alles wat in de buurt komt. Moet ik me haast verstoppen. Want als die van mij wat terug doen, en dat gaat dan toch een keer gebeuren, kom ik wél in de krant met mijn valse herders. En moeten ze dóód.
En zoals laatst. Als ik Tara haar gang had laten gaan en ze geen opvoeding had gehad, dat beest zijn verdiende loon had gegeven, had ik wellicht wel de krant gehaald. Al is het maar vanwege de mix. De eigenaar van mega fiffy vond het allemaal zwaar overdreven. Want haar hond zag er zo lief uit, die doet toch niets? Exactly, getuige die acht gaten. Het kan me ook niets meer verrotten; als ik mega fiffy de volgende keer weer tegenkom en ze flikt het weer, krijgt ze meteen een harde trap. Of ze nou schattig is of niet. En dan lees ik dus topics als dit: 'wat een gemene valse honden waren dat zeg! ze zal wel zeggen dat die kleine of schattige hondjes het uitlokten maar dat is niet waar hoor! en dan de actie van die eigenaar! zomaar zo'n kwetsbaar diertje pijn doen! gossie! Zo zie je maar, weet niet wat ze in handen heeft, houdverbod opleggen en hond afspuiten!'
Net het echte leven: 'ja, sorry dat ik mijn hond optil en laat blaffen hoor, maar de vriendin van mijn kennis die haar neef heeft een vrouw die haar dochter had een hondje als dit en toen.....'
Wat moet ik daar toch steeds mee? Loop dan lekker de andere kant op. Krijg er steeds meer de schijt van en maakt dat ik steeds minder plaatsen wil lopen. Voor mijn honden moet het ook leuk zijn. En ga ik in een groep met die van mijn zwager: een Bordeaux en een stafford x argentijn, dan zijn we helemaal dodelijk: kijk ze gaan die enge pitbullachtige en herderachtige! Nageroepen worden, alles wat klein is laten vieren en keffen, naar poten happen en in snuiten hangen, witte en harige honden vooral uit laten vallen met een stoere blik: ik ben niet bang voor jullie. (maar wel zeuren als er dan gesnauwd wordt door een van mijn honden of die van mijn zwager en dreigen met af laten maken)
Hoeft ook niet. Niemand hoeft bang te zijn. Maar waarom doet men hysterisch? Ze lezen te vaak kranten en berichten als dit, incluis de discussies. En dan mag ik niet zeggen dat het dus ook anders is. Ik vertel graag over de chihuahua die in het nieuws kwam nadat hij met maagklachten naar de kliniek moest en er vingers in zijn maag bleken te zitten van een inbreker die in shock nog in de kast verstopt zat. Vond heel de wereld grappig, de chihuahua was een held. Vervolgens dit: De herder die een inbreker verwondt in zijn been, wordt veelal afgespoten.
Dat klopt toch niet?!
De lab die het oor van mijn dochter naar god hielp en een scheur maakte in haar lelletje en verschrikkelijk bloedde, moest ik maar vergeven. Was een puber, nog geen jaar oud. Ging niet expres en de eigenaar vond dat dat beest los moest leren lopen op die manier (sorry hoor, maar das voor mij een groot vraagteken) Hoe vaak lees ik niet de verhalen die exact zo gaan en dan een stafford of pitbullachtige betrof en dan het dier werd afgemaakt? En hier meteen wordt gezegd: dóód moet dat enge ding! Wat nou speelsigheid of puppypubergedrag? Is erin gefokt!
Hoe je dat ook draait: klopt van geen kanten. Is niet met twee maar met nog meer maten meten. Gaat nergens meer over. Net als al die onschuldige kinderen, die zomaar vanuit het niets worden gebeten. Hoe vaak ik niet meemaak dat ze mijn honden staan te pesten, met van alles in hun gezichten staan te zwaaien, te douwen en te knijpen, hard op ze afrennen en boe roepen omdat de honden dan misschien eens lekker schrikken en ze dan hard weg rennen. Als ik dan zeg: doe effe niet! Dan zijn ze ineens ongetwijfeld gevaarlijk. Net als blafgedrag: die van mij zijn dan eng en hinderlijk, angstaanjagend. Die stabij van de buren is ineens schattig. Want harig en fluffy en ozo gezellig en lekker vocaal.
En dat allemaal is mijn punt. Die haatzaaierij. Ik heb wel honderden voorbeelden. Dat van Tara en die megafiffy is slechts recent. Ik heb er meer gegeven. Wordt toch niet serieus genomen. Ik hoef dus geen medelijden, maar een kijk de andere kant op. Ik heb overigens geen hekel aan bepaalde rassen, geen enkele. Een hond is een hond. Ik maak geen onderscheid. Net als schade gewoon schade is. Een gat een gat. Bloed bloed. Een scheur een scheur. Een behandeling door ontstekingen als gevolg van, een behandeling. Laat mij dan maar die kijk bieden en concluderen dat het dus minder boeiend geacht wordt. Want zo ist gewoon. En dat zal ik blijven herhalen.