Inge O schreef:Cantus schreef:is het nu zo moeilijk om te begrijpen dat er mensen zijn die dat idd mooi vinden om te zien?
nogal

. wie vindt het nou leuk als een doodvreemde hond jouw hond even de les komt spellen

?
Nou. ik vind dat wel heel leuk. Want wat honden onder elkaar uitvoeren is helemaal mijn zaak niet. Wanneer wij de buurman uitschelden bemoeit de hond zich daar ook niet mee.
Dus beperk ik mij zoveel mogelijk tot het observeren van het gedrag.
Er zijn mensen die zich ergeren wanneer hun hond iets in de weg gelegd wordt door een andere hond. Maar kijk nu eens rond op een schoolplein. Daar wordt uw kind dagelijks iets in de weg gelegd door andere kinderen. Dat gaat meestal goed, en kinderen leren zich door die interactie te gedragen. Soms gaat het niet goed, en worden kinderen gepest.
Pas dan moeten volwassenen ingrijpen, en de pestkop op andere gedachten brengen.
Met honden onderling gaat het op soortgelijke wijze.
Een herder-reu die in een roedel loopt, neemt daar meestal de leiding. Hij kent zijn honden, en zij staan onder zijn bescherming. Vreemde teven zijn welkom, vreemde reuen niet.
Zij blijven buiten de kring, en mogen op gepaste afstand meelopen. Na een week of wat worden zij geaccepteerd, en mogen zij binnen de kring lopen.
Wij kennen dergelijk gedrag ook hoor. Het heet bij ons ballotage. Pas na een paar weken wordt u door de commissie goedgekeurd als volwaardig lid van de golfclub of tennis vereniging.
Dus als mijn hond de les gelezen wordt door een andere hond, dan vind ik dat alleen maar boeiend, en ben ik benieuwd hoe zij zich uit die situatie redden. Het kan dus heel goed zijn dat mijn hond het onderspit delft, en zich moet overgeven. Dat is uitstekend! Het leert de hond bescheidenheid. Dat hoef ik hem dan niet meer bij te brengen. Het hoort bij het onderdeel "conflictbeheersing". Iets waar honden beter in zijn dan mensen. Wij laten de boel nog wel eens escaleren, en weten dan niet hoe wij moeten terugkeren naar vrede.
Honden zijn vergevingsgezinder, en verzoenen zich sneller dan mensen.
Maar dat betekent dat je ze wel de gelegenheid moet geven dit gedrag te leren en te onderhouden. Dat wil in de praktijk zeggen dat zij de vrijheid moeten hebben hun gedrag te ontplooien, zonder dat er door ons onmiddellijk ingegrepen wordt omdat wij schrikken van al dat gegrom en gekrijs.
Want dat kan weinig kwaad. (Pas als zij elkaar aanpakken en je hoort niets, is het foute boel).
In de 55 jaar dat ik met duitse herders rondliep, heb ik nooit de dierenarts moeten betalen wegens schade door bijtwonden. Er waren wel eens meningsverschillen met zelfbewuste mannetjes honden, maar nooit ernstig. Veel mensen die aanvankelijk hun reserves hadden jegens herders, heb ik op andere gedachten kunnen brengen, door gewoon in de praktijk een korte demonstratie te geven, zodat zij met eigen ogen konden zien dat er geen serieuze agressie in het spel was.
Meestal wandelde ik dan een kwartiertje mee zodat de honden geen vreemden meer voor elkaar waren. Omdat ik diezelfde mensen de volgende dag weer tegenkom op dezelfde plaats en dezelfde tijd, met precies dezelfde hond.
Daar zijn warme vriendschappen uit voortgekomen.
Een enkeling was zo beledigd dat zijn hond in zijn beleving onheus werd bejegent dat het leek alsof die persoon tot in het diepst van zijn ziel gekwetst was door een Duitse herder.
Dan helpt geen enkele uitleg of demonstratie, en een gezamenlijke wandeling kan je helemaal wel vergeten. Zij verdwenen dan scheldend en tierend uit het gezicht, en ik heb ze nooit meer teruggezien.