Het HondenForum

dagmar88 schreef:

Nelleke schreef:

Alleen al de vergelijking tussen kind en hond vind ik al van de zotte.
Als mijn kind dood zou zijn en er komt iemand met een troostend lulverhaal over zijn hondje die ook gestorven is dan mag hij van mij ook in zijn graf vallen.
Laat mij dan weinig empatie hebben .
Ik hou veel van mijn honden ,maar het kan nooit de plaats van een mens innemen.
Als morgen een kind gered kan worden door mijn hond af te staan dan gaat hij.
Krijgt die met een traan in mijn ogen een kus op zijn snuit .

Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.

Dat is toch helemaal niet wat ik zeg?
Als iemand zijn kindje verliest ga ik heus niet zeggen: ja ik snap het want mijn honden zijn ook dood.
Zo een randdebiel ben ik echt niet hoor.
Het enige wat ik zeg; en sorry dat dit blijkbaar tegen allerlei zere benen gaat, is,
Dat ik door mijn eigen ervaring met intens verdrietig zijn me nu beter in kan leven in een ander die om wat voor reden dan ook zelf verdriet of rouw doormaakt. En dan hoeft het niet perse een hond te zijn, kan ook om iets anders zijn.
Een kind verliezen is totaal van een ander kaliber, maar bijvoorbeeld als iemand een miskraam krijgt na 4 maanden (ik noem maar wat) dan zijn de lompe reacties echt niet van de lucht. Zoals, ach dan raak je toch gewoon weer zwanger etc. Mensen lijken het erg onbegrijpeijk te vinden dat je om zo iets moet rouwen.
Dat is wat ik eruit heb gehaald.

Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.

dagmar88 schreef:Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.

Niet gaan vergelijken, nooit.
Elke vergelijking gaat mank.

Dat geldt voor TS en voor iedereen.

Niet gaan vergelijken, nooit.
Elke vergelijking gaat mank.

Dat geldt voor TS en voor iedereen.

Ik heb dat ook niet vergeleken, dat maken anderen ervan.

dagmar88 schreef:

Nelleke schreef:

Alleen al de vergelijking tussen kind en hond vind ik al van de zotte.
Als mijn kind dood zou zijn en er komt iemand met een troostend lulverhaal over zijn hondje die ook gestorven is dan mag hij van mij ook in zijn graf vallen.
Laat mij dan weinig empatie hebben .
Ik hou veel van mijn honden ,maar het kan nooit de plaats van een mens innemen.
Als morgen een kind gered kan worden door mijn hond af te staan dan gaat hij.
Krijgt die met een traan in mijn ogen een kus op zijn snuit .

Dat je hond zijn dood meer met je deed dan die van je opa en oma vind ik ook zo vreselijke uitspraak.

Dat is toch helemaal niet wat ik zeg?
Als iemand zijn kindje verliest ga ik heus niet zeggen: ja ik snap het want mijn honden zijn ook dood.
Zo een randdebiel ben ik echt niet hoor.
Het enige wat ik zeg; en sorry dat dit blijkbaar tegen allerlei zere benen gaat, is,
Dat ik door mijn eigen ervaring met intens verdrietig zijn me nu beter in kan leven in een ander die om wat voor reden dan ook zelf verdriet of rouw doormaakt. En dan hoeft het niet perse een hond te zijn, kan ook om iets anders zijn.
Een kind verliezen is totaal van een ander kaliber, maar bijvoorbeeld als iemand een miskraam krijgt na 4 maanden (ik noem maar wat) dan zijn de lompe reacties echt niet van de lucht. Zoals, ach dan raak je toch gewoon weer zwanger etc. Mensen lijken het erg onbegrijpeijk te vinden dat je om zo iets moet rouwen.
Dat is wat ik eruit heb gehaald.

Hierna ga ik er niks meer van zeggen want anders ga ik me nog kwaad maken ook; een hond die dood gaat is normaal geen intens verdriet, je kind verliezen wel.

Dan zeg je toch niks meer.

Iemand die geen kinderen heeft, kan misschien de dood van hun dier wel als intens verdriet ervaren.
Nou en, Mag toch. Is bij jou misschien niet zo maar bij andere misschien wel.

En van opa en oma daar kunnen wij ook niet over oordelen.

Doe toch niet zo moeilijk. Nelleke probeerd alleen maar te omschrijven hoe verdrietig ze is.

En mensen en dieren als die dood gaan is niet met elkaar te vergelijken dat weet iedereen.
Probeer het ook is op een andere manier te lezen.

Tjeetje

Misschien wordt het ook wel anders bedoelt dan dat ze het schrijft.
Ik vind dat ook nogal een uitspraak net als dat woord labiel.
Een ieder ervaart dingen anders, en sommigen gaan er wat moeilijker mee om, en ze wou dit graag kwijt net als vele anderen welleens doen.. maakt ze nog niet labiel.

Nelleke schreef:

Niet gaan vergelijken, nooit.
Elke vergelijking gaat mank.

Dat geldt voor TS en voor iedereen.

Ik heb dat ook niet vergeleken, dat maken anderen ervan.

Ja dat had ik ook begrepen
Staat er alleen een beetje krom

Ik heb dit jaar mei mijn jack russel van 16 in laten slapen, in juli is de hond van mijn ouders ingeslapen... van beide was ik heel erg verdrietig, maar het is niet zo dat ik nog steeds huilend van ellende op de bank zit.. heb op beide dagen dat ze ingeslapen werden vrij genomen en verder niets...tuurlijk mis ik ze vreselijk, ik heb de eerste weken echt weer in mijn huis moeten wennen, doordat Tyson e rniet meer was had ik het gevoel dat mijn huis mijn thuis niet meer was, het huis was zijn ziel kwijt...en dat moet slijten en dat duurt tijd.
Maar het was niet zo dramatisch als bij TS... maar ik kan ook best begrijpen dat het zo zwaar valt.

Oeps, ik voel me haast bezwaard dat ik überhaupt het voorbeeld van het overlijden van een kind heb aangehaald Voor mij had het niets met vergelijken van verdriet te maken en ik geloof- als ik de reacties van TS lees - ook niet dat zij hierop doelt, zoals ze zelf ook zegt. Ik kan me wel voorstellen dat als je zelf een verlies hebt meegemaakt, je dit kan helpen anderen te begrijpen in hun verdriet. Zonder daar bij dus te zeggen dat de dood van je hondjes even erg is als de dood van een mens. Hoeveel we ook met z'n allen van onze honden houden, iedereen hier zal begrijpen dat voor (de meeste) mensen het verlies van een mens erger is.

wat een gedoe weer
Ten eerste is verdriet voor iedereen anders, ten tweede hoeft niemand voor een ander uit te maken wat meer verdriet is en waar en hoe lang ie ergens verdriet over mag hebben en ten derde heeft Nelleke niks vergeleken, alleen gezegd dat ze meer begrip heeft voor andere mensen met verdriet, ongeacht hetgeen waar die mensen verdriet over hebben.

lezen is echt een vak soms hoor

renee-uk schreef:wat een gedoe weer
Ten eerste is verdriet voor iedereen anders, ten tweede hoeft niemand voor een ander uit te maken wat meer verdriet is en waar en hoe lang ie ergens verdriet over mag hebben en ten derde heeft Nelleke niks vergeleken, alleen gezegd dat ze meer begrip heeft voor andere mensen met verdriet, ongeacht hetgeen waar die mensen verdriet over hebben.

lezen is echt een vak soms hoor

Dat dus! Amen

Erg he als mensen dat niet begrijpen. Ik wed dat 99% van alle forummers hier ook niet begrijpen waarom ik ga rouwen om een muis. Want het is immers maar een muis. Maar voor mij zijn mijn muizen ongeveer even belangrijk voor me als mijn hond. En dat is zéker niet onbelangrijk! Als ik thuis ben wandelen ze over het algemeen over mijn tafel, laat ik ze los, en daar mogen ze blijven (en weer naar binnen gaan natuurlijk) en dat zo de hele dag als ik huiswerk maak of dergelijks. Ik speel met ze, train ze wel eens. Natuurlijk zijn ze minder leuk dan Roos, maar heel veel leuker dan mensen denken. Maar ik heb er ontzettend veel verdriet van als ze dood gaan en mensen het niet kunnen accepteren dat ik veel om ze geef. Meer dan om andere mensen, familie en vrienden uitgesloten. Ik heb er dan ook een hekel aan als mensen doen alsof het niks is. Ik negeer het dan altijd als mensen het niet begrijpen want dat is hun handicap en niet het mijne. Maar het is alsnog niet leuk als mensen doodleuk zeggen of ik die dag kan komen.

Een beetje mongolisch van me af geschreven.

amen.
Bedankt voor jullie begrip en de mensen die wél goed lezen wat ik schrijf.

renee-uk schreef:wat een gedoe weer
Ten eerste is verdriet voor iedereen anders, ten tweede hoeft niemand voor een ander uit te maken wat meer verdriet is en waar en hoe lang ie ergens verdriet over mag hebben en ten derde heeft Nelleke niks vergeleken, alleen gezegd dat ze meer begrip heeft voor andere mensen met verdriet, ongeacht hetgeen waar die mensen verdriet over hebben.

lezen is echt een vak soms hoor

ja zo vind ik het ook. Alleen ik weet het weer is niet zo te omschrijven. Maar gelukkig jij wel. hihihi

Biij mij komen de tranen nog steeds heel snel als ik aan shaggy denk..is nu meer dan een jaar geleden..maar het heeft echt een impact op me gehad veelk meer als ik me ooit had kunnen voorstellen...ik heb toen zonder problemen op mijn werk drie dagen vrij gekregen ondanks dat onze manager doodsbang is voor honden..maar ze wist en respecteerd wel hoe belangrijk de honden voor ons zijn. Maar veel mensen vergeten inderdaad dat je een hond de hele dag om je heen hebt..shaggy. Was mijn schaduw...die was overal waar ik was...nina nu ook trouwens..als dat weg valt is het niet alleen het gemis van de hond maar alles voeld anders en raar..je moet je weg weer even vinden.en dat even is voor iedereen anders. Ik heb het ook nog geregeld moeilijk als ik foto's zie of afgelopen weekend waren we aan het wandelen en toen lag er een oude autoband op het pad...nou als shaggy er nog was geweest lag die band nu in de tuin...shaggy sleepte een band kilometers mee naar huis om zich er dan in de tuin op uit te leven....nina plast eens over die band heen en that's it haha...maar de tranen stonden in onze ogen (mij en mijn man)

En als je een zieke hond thuis hebt die verzorging nodig heeft, krijg je daar ook geen vrij voor?

In juli is mijn hondje overleden en ik kreeg zonder pardon vrij 1 dag, de dag erna moest ik wel weer komen maar dit ging natuurlijk voor geen meter, kon alleen maar janken maar mijn collega's stonden heel begripvol voor mij klaar, ik heb de hele dag niet hoeven werken, ze vonden het al voldoende als ik aanwezig was.

renee-uk schreef:wat een gedoe weer
Ten eerste is verdriet voor iedereen anders, ten tweede hoeft niemand voor een ander uit te maken wat meer verdriet is en waar en hoe lang ie ergens verdriet over mag hebben en ten derde heeft Nelleke niks vergeleken, alleen gezegd dat ze meer begrip heeft voor andere mensen met verdriet, ongeacht hetgeen waar die mensen verdriet over hebben.

lezen is echt een vak soms hoor

Inderdaad. Typisch dat zo'n topic weer een dergelijke richting in gaat...