Het HondenForum

Tja.....Laurie, we waren op zoek naar een 2e hondje en toen kwam Laurie op ons pad.
Ze komt uit Spanje maar was al in Nederland in een opvanggezin.
Bij de eerste kennismaking ging het goed maar ik zag toch een beetje een angstige, "de kat uit de boom kijkende" (letterlijk en figuurlijk ) hond.
Toch zijn we haar een paar weken later gaan halen en met Sil ging het eigenlijk al vanaf dag 1 erg goed.
De eerste avond hebben ze flink de boel op stelten gezet maar dat was daarna snel over.
De eerste paar maanden vond ik erg zwaar, Laurie moest echt heel erg wennen aan ons, ze trok erg aan de riem, blafte heel erg naar honden was
altijd op zoek naar eten.
Loslopen was ook wel een probleem ivm het jagen op konijnen, ze kan nu trouwens op bepaalde plaatsen gewoon los.
We zijn ook direkt met haar een opvoedingscursus gaan doen want ook daar kon nog wel wat aan gedaan worden.
Nu zijn we 10 maanden verder en mogen we a.s. woensdag examen doen voor de cursus opvoeding II.
Al met al ben ik erg blij met m'n spaanse meisje, en ja, het kost veel tijd maar heb wel het idee dat we er nu wat voor terugkrijgen. (ik ben ook door Laurie
een dag minder gaan werken)
Sinds een paar weken komt ze s' avonds gezellig bij ons op de bank hangen en legt ze haar koppie op je schoot, dit was een paar maanden geleden
nog ondenkbaar.
Daar doe je het toch voor.....

Ik had Maddox op de website gezien van het asiel.
Op zaterdag gaan kijken, maar hij was al geplaatst geweest en terug gebracht. Dat stond op het kaartje bij zijn deur.
'Tja dan zal er wel wat mee zijn...'
De hele week weer op zoek geweest naar honden, maar ik kwam toch steeds terug bij Maddox.
Weer naar het asiel en weer zonder hond terug naar huis.
Die week werd ik helemaal onrustig, op zaterdag naar het asiel gegaan en ik was zo bang dat hij er niet meer zat.....
Toen wisten we het, hij moest mee naar huis.
Wat we toen nog niet wisten is hoeveel bloed, zweet en tranen het zou gaan kosten voordat we met Maddox een beetje acceptabel konden leven. Gek mannetje... als we toen wisten wat we nu weten.... dan hadden we hem toch zo weer meegenomen!

Ik heb er meerdere gehad maar pik er een uit Tash
Een mastinoteefje die tijdens de eerste kennismaking vier was.
We hadden afgesproken, en toen we binnen kwamen lag ze daar en ze kwam naar ons toe om ons heel vriendelijk te begroeten,terwijl ze onderwijl besprongen werd door een grote mastinoreu,die ook weg moest
We hebben haar direct mee genomen, en ze huilde aan een stuk door tijdens de rit naar ons huis toe.
Onderweg gestopt en haar even uitgelaten ,en terwijl ik zo tegen haar aan het praten was dat het allemaal wel goed zou komen enzo hield ze op met huilen.
Ze had een hele slechte conditie dus we togen naar de da,die niet onverdeeld enthousiast over haar was.
Hij zei we knappen haar wat op en dan heeft ze wellicht een korte, mooie, periode bij jullie.
Dat werden 63 maanden , waarin ze leerde genieten.
Gillend van plezier ging ze mee in de auto ,nooit meer huilend ,omdat ze wist dat er wat leuks volgde,een rondje bos ,strand ,duin en ze genoot met volle teugen.
Eten ook altijd feest voor haar ,een snoepje, maar bovenal lekker tegen je aan liggen op de bank.
Ze had ernstige baknijd, maar ook dat ging weg, en ze was in alle opzichten een heerlijke hond.
Ze kon de trap niet op naar boven en sliep daarom altijd beneden, en als ik dan opstond dan liep ik de badkamer in waar ook de toilet was als eerste, en trok aan het touwtje om het licht aan te doen.
Dat was het sein voor haar om op te staan en een klein stukje, zover ze kon, de onderste treden op te klimmen en te gaan lopen piepen.
Zo van kom kom ik ben hier om dan samen met mij ,terwijl ik mijn bakkie thee op slurpte,op de bank nog even even verder wakker te worden ,met dat heerlijke warme lijf van haar tegen me aan ,ze wilde dan wel in je kruipen.
Maanden na haar dood hoorde ik het in gedachten nog, dan trok ik aan dat touwtje en bleef even stil staan ,wachtend op iets wat voorgoed voorbij was

tineke schreef: Maanden na haar dood hoorde ik het in gedachten nog, dan trok ik aan dat touwtje en bleef even stil staan ,wachtend op iets wat voorgoed voorbij was

Dat is het ergste missen. Die kleine gekke dingetjes...

De eerste kennismaking met Willem is eigenlijk via dit forum gelopen. Iemand op hier op het forum (ik meen Ingrid?) heeft de Stichting Mirtos in haar onderschrift staan, en uit pure nieuwsgierigheid klikte ik daarop en kwam zo op de Mirtos-site de foto van Willem tegen. Liefde op het eerste gezicht! Hij zat toen nog op Kreta en ze waren naarstig op zoek naar een opvangplek voor hem. Dat was niet zo gemakkelijk omdat hij aan de grote kant is, daar zijn ze bij Mirtos niet zo aan gewend, de meeste hondjes zijn klein. Ze hebben nog gevraagd of wij zelf als opvanger wilden fungeren, maar dat leek mij geen goed idee; we hadden tenslotte Spiky ook en daar wilde ik geen risico's mee lopen. Bovendien zou ik het heel moeilijk vinden om hem weer weg te moeten doen als het echt niet ging tussen hem en Spiky.
Gelukkig vonden ze toch snel een opvanggezin voor hem, en kon hij naar Nederland komen. We hebben Willem voor het eerst in levende lijve ontmoet op voor alle honden neutraal terrein. Die kennis making verliep uitstekend, we hebben met zijn allen een wandeling gemaakt en de beslissing was heel snel genomen: Willem kwam bij ons wonen! Twee weken later hebben we hem opgehaald en wàt een geweldige hond is het! Ok hij loopt wel eens weg als hij een lekker luchtje in de neus krijgt, maar voor de rest is het een tophond, altijd even lief, er zit echt geen greintje kwaad in dat beest. Een echte knuffel, die nog steeds "groeit" in de vrijheid die hij bij ons heeft. Na ruim een jaar zien wij hem nog steeds nieuwe dingetjes doen, en nog steeds zie je hem genieten van zijn vrijheid, van zijn roedel en van ons. Hij kan 's avonds ook echt tegen je aan komen hangen, en dan zijn kop op je knie leggen en zwijmeloogjes maken , zucht.

Wij hebben in 1991 onze eerste hond samen gekregen, de Mechelaar Rex. Gevonden in de krant bij de dierenadvertenties. We zijn naar Brabant afgereisd, alwaar Heidy (zo heette ze toen) uit de tuin uit een of ander hok gehaald werd en het huis in gebracht werd. De arme hond was daar waarschijnlijk in de 14 maanden van haar jonge leventje nog nooit geweest, ze wist niet wat ze moest doen en was heel erg onzeker in huis. De enige van het gezin waar ze naartoe wilde in huis was het zoontje van een paar jaar oud. Met haar baas had ze duidelijk geen klik, die vermijdde ze gewoon.

Ze kwam na enig aandringen wel bij ons kijken en snuffelen, en we vielen allebei voor de blik in haar ogen, en hebben haar meegenomen.
Volgens de eigenaar was ze bang van autorijden, wij vonden het daarom best raar dat ze zodra de achterklep van de auto openging naar binnen spring en ging zitten. De autorit ging ook zonder problemen.
Thuis gekomen sprong ze uit de auto en omdat wij haar niet direct vast hadden gepakt rende ze direct weg, zo richting de drukke weg! Het enige wat wij konden verzinnen om te roepen was het commando "zit!" en gelukkig deed ze dit direct, waarna we haar konden aanlijnen en ze mee naar binnen kon.

Een maand of 2 later is ze nog een keer 9 uur weggeweest. Tussen de middag kwamen wij altijd thuis om haar uit te laten en thuis te eten, en die keer was Eric eerst, en hij ging haar uitlaten. Ze liep eigenlijk altijd los, al vanaf het begin luisterde ze heel goed en wilde ze heel graag bij ons zijn. Tot die dag dus. Achteraf kwamen we erachter dat ze een draad van een verlengsnoer te pakken had gekregen, en ze had een elektrische schok gehad. Daarom wilde ze pertinent niet meer mee naar binnen, en toen Eric bij de voordeur van de flat stond rende ze keihard weg.
We hebben de hele middag gezocht met behulp van mensen uit de flat, en alle instanties ingelicht. Maar we konden haar nergens vinden.
Om 9 uur 's avonds liepen we, de wanhoop nabij, voor de laatste keer voor het echt donker werd, nog even naar buiten om te kijken of ze misschien op de parkeerplaats of nabije omgeving was. Dus wij roepen en rondkijken. Horen we ineens geblaf, en komt onze Rex weer aanlopen, helemaal ongedeerd gelukkig maar onder de koeienstront. Waar ze al die tijd geweest is weten we niet, maar ze moet best een eind weg geweest zijn want bij ons in de directe omgeving stonden geen koeien. Iemand van de hondenclub had haar om een uur of 6 over zien steken op een drukke vierbaansweg bij ons tegenover de flat, wij waren toen zelf ergens anders aan het zoeken dus hebben we haar toen misgelopen.

Dat was dus een heel avontuur, en niet zo lang nadat we haar hadden gekregen. Gelukkig is dat allemaal goed afgelopen, en hebben we nog 13 jaar van haar mogen genieten.

Zelf nooit hondenherplaatsers gehad maar wel een paard.
Toen ik hem de eerste keer zag was hij ongeveer 10 jaar, broodmager en hij keek uit zijn ogen alsof hij al dood was
Ik was op slag helemaal verliefd. Nu 10 jaar later denkt hij nog steeds dat hij een jonge stoere hengst is en geniet volop van het leven

Het gevoel begon bij allebei eigenlijk al bij de foto's, dat blije nieuwsgierige bekkie van Jack en later dat bezorgde smoeltje van Lilo... meteen een klik.

Toen ik Jack voor het eerst in het echt zag was mijn eerste gedachte "Wat is hij klein!' Hij zat in een opvanggezin met een heel stel galgo's en greys en die staken allemaal boven hem uit. Maar tussen die kalme groterds liep hij te stuiteren als een gek met zijn kromme poten, was helemaal enthousiast dat we op visite waren en het was gewoon zo'n ontzettend blije hond. We waren het er alle vier wel over eens dat dit onze hond was. Toen we hem een week later gingen ophalen liep hij zonder om te kijken mee naar de auto, alsof hij al jaren bij ons hoorde.
Ik had echt nog nul verstand van honden, heb best wat aan staan klooien, maar aan Jack kon ik bijna niks verpesten, zo sociaal, zo lief, en op zijn manier zo braaf. Heerlijke hond is het.

Toen ik Lilo voor het eerst echt zag, was het gevoel denk ik vooral van 'He, eindelijk is ze thuis.' Ze hadden in Spanje echt nog effe staan twijfelen of het wel verstandig was, want het kostte bloed, zweet en tranen om haar in de reisbench te krijgen. Ze was zo bang op dat moment. Maar ze hebben (gelukkig!) toch doorgezet en ze stapte hier uit de bench, deed effe een grote plas op de vloer en ging meteen Vrienden worden met Jack. Ze was direct helemaal bezeten van Jack, dat was haar veilige haven. En hoewel ik haar toen nog lang niet kon knuffelen en het nog weken heeft geduurd voor ze aangelijnd kon worden, klopte het toen al. Stukje van de puzzel, mijn kleine meiske.

Ik zit alle verhalen te lezen, wat ontroerend en leuk allemaal!

Ik pik er effe eentje uit:

Shibby schreef:Van Shib zagen mijn ex ik een foto op Marktplaats en waren eigenlijk al geljk verkocht. Toen we vervolgens in de straat aankwamen, stond Shib al enthousiast kwispelend op de vensterbank. Vervolgens pieste hij ons uit enthousiasme helemaal onder toen zijn baasje de voordeur opendeed en 5 minuten later lag hij bij ons op schoot op de bank.

Oh, geweldig dit. Ik kan me zo goed voorstellen dat het dan van de ene op de andere minuut helemaal jouw hond is.

Nikos kwam bij ons aanlopen op het strand, legde zijn koppie in mijn nek en gaf me hele kleine likjes. Nu pas weet ik hoe bijzonder dat geweest moet zijn want het is niet zo'n zoenert. Na een half uurtje lekker in de schaduw gelegen te hebben, wat water gedronken en een stukje kaas gegeten, ging hij waken als er iemand te dicht bij ons in de buurt kwam en blafte hij iedereen weg . Ik heb eigenlijk direct al de beslissing genomen hem mee te nemen naar Nederland en hoewel dat nog wel wat voeten in aarde had, en het mijn man nog wat slapeloze nachten bezorgd heeft, is het toch gelukt en heb ik er tot heden ten dage geen seconde spijt van gehad. Want hoewel ik van al mijn 4 honden hou, is hij net dat stukkie meer bijzonder. Niet in de laatste plaats door zijn fantastische sociale karakter. En bovendien is het ècht mijn hond. Ik denk niet dat ik ooit met een andere hond nog zo'n klik zal hebben als met hem (hoop het wel natuurlijk, maar je moet reeel zijn ). Het idee dat niemand hem daar wilde en hij gewoon vergiftigd, doodgereden of doodgeschoten zou zijn daar in de winter doet me na 4 jaar nog de tranen in de ogen opwellen. Zo'n lief, leuk, fanastisch hondje, je snapt het gewoon niet.

Mijn speciaaltje

wat een leuke ontroerende verhalen allemaal

Luca ( de kleine zwarte) hebben we ook uit het asiel.
ik had een paar voorwaarden waaraan onze tweede hond moest voldoen: klein, kortharig en met Buster overweg kunnen.

ik had haar al een paar dagen op de site van het asiel zien staan. en dus gingen we kennismaken. Buster moest natuurlijk mee, want het moest wel klikken tussen hun.
daar aangekomen zag je de medewerkers al verontrustend kijken. je kon ze horen denken: weer zulke rotmensen die hun hond komen brengen. ze waren verbaasd dat we vroegen naar een hondje van hun. toen nog ``blacky``genaamd.

er was een dag eerder iemand voor haar geweest met een whippet. en Blacky (Luca dus) had gesnauwt naar die hond. ze zagen ons dus met hypere Buster en wilde haar eigenlijk niet eens halen
naar wat aandringen van ons ( wij weten hoe honden op buster reageren) gingen ze blacky toch halen.

Blacky was bang, ze konden haar heeel moeilijk pakken uit haar kennel.trok haar lip op naar de mensen daar en ze mocht ook niet op de speelweide omdat ze niet meer gepakt kon worden. ze wantrouwde iedereen en was echt heel bang.
maar goed, ze gingen haar halen voor ons.

wij konden haar ook niet aaien, heb ik ook niet geprobeerd, ik liet haar in eerste instantie het contact maken. dat was moeilijk, ze sloeg helemaal dicht en reageerde nergens op. het positieve was dat ze ook niet reageerde naar Buster. Buster mocht aan haar snuffelen en ze liet het toe. dat was al heel wat, want ze stond daar bekend als een lip-optrekkende snauwende hond.

omdat we zo geen keus konden maken mochten we met het stel gaan wandelen. eerst ging een vrijwilligster mee. Luca was bang, maar gedroeg zichzelf wel.

omdat we de volgende dag een feest hadden waar we echt naar toe moesten, en Luca niet alleen wilde laten, mochten we haar twee dagen later ophalen. wel gingen we met de honden wandelen de volgende dag erop. Toen had een vrijwilliger wat moeite gedaan om langer in de kennel te zitten en Luca begon haar te vertrouwen. Toen wij kwamen om te wandelen sprong ze tegen die vrijwilliger op. om steun te zoeken want ze vond ons nog maar ``eng``.

Ik zag dat en ik wist meteen dat ze zo ook bij ons kon worden. ik wist dat als ze je vertrouwde ze een gouden hond zou zijn.

toen ze met ons mee ging, ging ze bij mij op schoot. mijn man reed. ze was nog steeds heel gesloten. geen emotie niks.
Totdat we ongeveer een kilometer verderop waren met de auto, moest ze gedacht hebben dat wij haar gingen verlossen van het asiel. want ze ontdooide als een blok, ging me likken in het gezicht en de staart ging fier omhoog.

na een wandelingetje waarbij ze nog bang was, gingen we naar huis. daar was Buster ook. ze liep meteen rond met haar staartje omhoog, want wat was ze blij dat ze van het asiel weg was !!

de eerste paar weken was ze wel heeel erg blafferig als ze alleen gelaten werd. ik kreeg het wel even benauwd en wist niet of we haar moesten houden. maar ze was verder de perfecte hond !

Toen ben ik fanatiek aan de slag gegaan met haar verlatingsangst. dat ging goed. en was snel over.

en nu 1,5 jaar later vertrouwd ze weer mensen, is super sociaal met honden, is erg op ons gericht, zodat ze heel goed los kan komen, luistert op een kik, echt helemaal super hoe dat hondje zelfvertrouwen heeft gekregen, hebben we ook aan gewerkt bij haar !
kwispelend gaat ze nu door het leven, net als Buster

ik zou dus ook zo weer voor een herplaatser gaan ! ( als we plek hebben).

ooh, jaa: het gevoel wat ik had toen ik Luca zag was dat ze heel,heel lief uit haar ogen keek. ze lijkt iets op een teckel en is gewoon zo ontzettend aandoenlijk lief hondje !!!!

Anna stond op kapaza. Ze moest weg bij een gezin, 1 kind was allergisch. Op foto zag ze er zo triest uit, precies een enorm lijf met een bassetkop. De herplaatsing moest gebeuren in het dierenasiel, want zij hadden haar ook al via het asiel. Daar een afspraak gemaakt, onze andere 3 bassets meegenomen voor kennismaking. We waren een kwartier te vroeg en zaten in de auto te wachten. Zagen we daar een jongeman aankomen met 'iets" wat een witte staart had. Mijn kennismaking met Anna, ze bekeek me niet. Ze ging gewoon binnen in 't asiel.
Ze was veeeel te dik, haar huid onder haar kin was zo rood en kaalgekrabt, ze had nagels die bijna rondgegroeid waren, doffe huid.. kdacht nog : nee, ik wil haar niet. Pootje links voor stond ze te trillen. De da van 't asiel was daar aanwezig, ze is gauw nagekeken, nagels geknipt. Het trillende pootje was door de inspanning dat ze lang niet gewandeld had, zei hij. De kennismaking met onze honden en Anna verliep goed. Ze negeerde iedereen. En toen moest ik dan gaan zeggen dat ik haar niet wilde.. zegt de vorige eigenaar, als jullie haar niet willen, ze blijft zowieso in 't asiel. Mijn hart brak .. en we hebben haar mee naar huis genomen. We kregen nog een doos met koeken mee van de vorige eigenaar, Anna at deze heel graag, in de auto deed ik de doos open, die koeken waren groen van de schimmel. En ik wenen..
De aanpassing van haar is heel erg moeizaam gegaan. Achteraf gezien was ze totaal geen andere honden gewoon, er kwamen nogal veel vechtpartijtjes.. ze heeft zich altijd het meeste afgezonderd van iedereen. Ondertussen is ze bijna 3 jaar bij ons, en nu heel af en toe komt ze toch es tegen me aan liggen op de bank. Met haar nukkige en humeurige karakter ben ik zo stapelgek op 'r.

Ginger komt uit 't asiel. We hebben 'r opgehaald, ze kwam thuis, ze ging buiten plassen en ze palmde de bank in. Die was onmiddellijk thuis.

Toen ik Abby heb opgehaald, kwam ik voor een andere hond. Maar die bleek niet zindelijk, en ik had er ook helemaal niks mee, dus die viel op dat moment voor mij af.

Er zaten nog 2 cairns, een mooie en een lelijke, zusjes van elkaar. Ik wou dan wel met de mooie lopen, om te zien of het klikte, want in de kennel was ze heel enthousiast naar mij toe. Buiten werd ik compleet genegeerd en ik voelde er verder ook niks bij.
Dan die lelijke maar... (was kaal aan beide zijkanten vanwege hormonen, ze was drachtig binnengekomen)
Het scharminkel kwam aan de riem en dribbelde mee naar buiten. Daar aangekomen ging ik op mn hurken zitten, riep haar naam (toen nog Debbie), ze draaide zich om, rende op me af, sprong letterlijk in mijn armen en lebberde mn hele gezicht af.

Nou... Klaar.

TeamWork schreef:Een topic voor de baasjes van een herplaatser.....
Er is een moment geweest waarop je voor het eerst kennismaakte met je nieuwe hond, hoe ging dat en wat waren die eerste gedachtes over hem of haar?

Ik zocht eigenlijk een makkelijk teefje van een jaar of vier, maar ging toch even kijken naar de andere optie van Prozus.
Het klikte meteen met het gastgezin en Carino kwam vrolijk en rustig naar ons toe.
We haalden Nando uit de auto en daar speelde hij een half uur mee op een grasveldje.
Hij kon niet alleen zijn, was onzindelijk en had nooit losgelopen maar de ''klik'' was er van alle kanten gewoon.