De volgende update! Het gaat ineens heel hard allemaal!
zondagavond stond om tien uur savonds iemand op het raam te kloppen, en door de luxa zie ik de moeder van het bewuste meisje staan, samen met een andere buurvrouw. Ik denk: 'daar komtie dan!' Ik dacht serieus dat het zou gaan over wat haar kind gedaan had en wat er allemaal gebeurd was die zaterdag. En alle voorgaande gevallen. Dus ik ruk de deur open, klaar voor de strijd
en ze begint al met een excuus vanwege het tijdstip. Toen kwam ze met het verhaal dat er iemand afgelopen nacht had gegooid met stenen en glas omdat er veel lawaai van hun afkwam. Ze konden niet zien wie dit was, dus ze waren met de hele bups koopwoners (echt zo raar dat) de buurt aan het afgaan. Ze hadden inmiddels vernomen dat er buren waren met vernielde poorten en bomen, en ze hadden van een buurvrouw gehoord dat ik van de week de buurt was afgegaan over vandalisme en geweld tegen de huisdieren in de buurt. Toen zegtie moeder: 'nou, ik weet wel wie dat doet bij jullie hoor, dat zijn je buurjongens van gelijk naast je!'
Woest werd ik! Ik zei dat dat anders gewoon haar eigen kind was en dat ik het heel raar vond dat ze zo stond te doen met andere mensen erbij. Maar er waren meer ouders bij van kinderen die bezig waren geweest, dus ik heb effe verteld dat ik niet normaal vond dat die kinderen steeds zo bezig waren. Ik haalde alle voorvallen aan van alleen al het afgelopen jaar, dat ik niet begreep wat hun probleem was, dat het achterlijk was dat het goed werd gevonden en dat ik haar man al een paar keer had aangesproken terwijl hij erbij was. Ik had die middag staan praten met een buurvrouw, compleet over haar toeren omdat haar hele oude bomen waren vernield, ik heb verteld dat mijn poort weer naar God was en dat het over moest zijn. Ook zei ik ze dat het echt klaar was, ik waarschuw niet meer en ik hou de honden niet meer binnen, als er vingers kwijt raken, kinderen bang worden, jammer dan. Ook zei ik dat de tuinslang klaar lag en ik de volgende keer gewoon weer de hele bups natspuit!
Tijdens mijn tirade, waarbij de buren voor me steeds meer werden maar ook steeds stiller, begon de moeder van dat meisje plotseling te huilen. Ze verklaarde dat ze van niets wist, niet dat het zo zat. Ze had het bord gezien en er op gelet, maar ze beweerde dat ze van al het voorgaande niet op de hoogte was. k vond dat eigenlijk moeilijk te geloven, na gesprekken,diverse bezoeken aan elkaar de afgelopen jaren, maar goed, niet iedereen is een helder licht. Uiteindelijk stond iedereen in shock vanwege de vader van het meisje, die dus nooit iets besproken had met moeder of de ouders van de kinderen die er toentertijd bij betrokken waren geweest. Ook dat vind ik lastig te geloven. Maar...ik ben de rotste niet. Heb gezegd dat als dat zo is, ze toch allemaal eens na moesten denken over de band in hun relaties en hoe goed ze elkaar eigenlijk kennen. Wat ik er ook bij heb gehaald is, dat ik het zat ben dat mijn eigen meisje niet meer op dat plein wil komen, maar dat het ook haar recht was. Belachelijk dat ze dan niet eens wil gaan!
Er werden ouders rood, sommige verontschuldigden zich en de moeder van buurmeisje, na haar huilbui, vroeg of ze dan van de week langs mocht komen, na een hartig woordje met haar man te hebben gehad, samen met dochter. Zij en de andere ouders gingen met hun kinderen praten, beloofden ze mij. Uiteindelijk ben ik wel gekalmeerd. stonden mijn drie 'valse' honden
achter het raam te kwispelen vanwege alle geluiden en in afwachting van spelen!Dus dit even kort samengevat!
Iedereen ging weer naar huis en gisterenmiddag, ik was al vanaf 11 uur buiten met de honden, ik moest er echt even uit! Ik had mijn meisje ook van school gehaald met de honden en om een uur of vier waren we thuis. Allemaal moe en voldaan ploften we neer en een uurtje later werd er weer aangeklopt. Er stond een vader die de avond ervoor ook bij was geweest, met zijn twee kinderen. Ik deed open en de vader begon; deze jongens willen je graag iets zeggen...
Ze vertelden dat ze het wel wisten en er bij waren geweest een aantal keren maar dat ze nooit, nooit, nooit mee hadden gedaan. Ze vonden de honden wel eng en groot.Zelf hebben ze enorme stafford, maar mijn honden waren wel héél eng. Ik heb de jongens gevraagd of ze dat echt echt niet gedaan hadden. Ik had ze nl nooit zelf betrapt, maar wel gespot met verschillende voorvallen. Ook zei een van de twee dat de honden zo konden blaffen en dat hij dat zo eng vond. Ik zei dan ook dat als ze er niets te zoeken hebben, ze daar ook dan niet moeten komen. Zolang ze op afstand blijven vinden de honden het namelijk vaak leuk. Ze zitten ozo vaak te gluren naar het pleintje, kwispelend, heen en weer springend, rollend om al die gekkigheid. Ze zeiden dat ze dat ook al eens gezien hadden onder de poort door.
toen zeiden ze iets liefs en hun vader stond er al die tijd bij. 'Buurvrouw, we hebben koekjes bij ons, mogen we die dan geven? Ik wil de honden zo graag eens echt aaien en zien dan!'
Ik was erg verbaasd en zei: eh, ja, tuurlijk! Ze hadden de beesten natuurlijk wel gezien in het voorbijgaan enzo, maar nooit zo direct. Dus ik zei ze: zezijn wel heel druk en gek op kindjes, dus niet schrikken, gewoon naar binnen lopen en wachten, geef ze hun koekje en niets aan de hand!
Vader en zoons liet ik dus binnen, deed de deur open en liet iedereen even. Mijn eigen dochter en ik waren helemaal verbaasd, maar de honden vonden het superleuk, wat voor mij al bewijs genoeg was. Onze Kazan doet namelijk nooit leuk tegen iemand die hem ooit gepest heeft, evenzo Tara en ze gaven helemaal geen blijk dat ze een rotgevoel hadden. De kinderen werden bestormt, gelikt, uitgedaagd om te spelen en ze namen dankbaar de koekjes i ontvangst, alsof ze nooit wat krijgen! Voor de wee teven was dit sowieso erg bijzonder, die pakken nooit, vrijwel nooit, iets aan van anderen dan wij en familie. Onze jongste hond was zo goed van vertrouwen, die bleef stuiteren en Kazan stelde de vader en zoons gerust door zich gewoon te laten vallen; 'IK doe NIETS hoor'! gigi was zo enthousiast dat ze bleef vragen om spelen, Tara heeft hun vader afgelebberd of hij de verloren held was...het deed me zo goed!
Na een poosje gek doen, zijn ze weer naar huis gegaan. Dit voelt als een goed nieuw begin. De jongens zaten vol verhalen en zeiden: dankjewel buurvrouw, we hebben er drie vriendjes bij!
Hierna hebben mijn dochter en ik nog even op ons hoofd gekrabt, gelachen en de hondjes? Die ploften weer neer en gingen slapen, niets aan de hand!Nog uren hebben we het erover gehad en ik vermoed zo dat hier de komende tijd erg veel kindjes met ouders over de vloer gaan komen...echt helemaal super! e tuin is opgeruimd gebleven, het is rustig weer aan mijn poort. Wat er in een week wel niet kan gebeuren! Ik wilde het jullie niet onthouden!!!!
Ze zaten dus gezellig in mijn tuin terwijl hun ouders in hun tuin zaten. 
Mijn hond was best waaks maar gelukkig niet tegen kinderen en vrouwen. Toch heb ik ze verteld dat dit dus echt niet kon. Met mijn buren kon ik helaas niet praten. Dat was een Turks gezin met grote problemen. Dus de bal bleef over de schutting vliegen en de kinderen bleven dus mijn tuin in klimmen. 
Als de hond buiten was deden ze dat niet maar ik moest wel elke keer kijken of ze nu wel of niet weer in mijn tuin zaten voordat ik de hond buiten liet. Die blafte een paar keer als er weer handjes over de schutting kwamen en dat was genoeg. Hoorde ze geen blaffen dan konden ze dus blijkbaar lekker bij mij de aardbeien komen opeten en komen voetballen tegen de schuur. 
TARAK
.
Jullie zijn schatjes!