Het HondenForum

Jemig, wat een rotnieuws...

Jeetje wat vreselijk, ik schrik hier echt van.
Heel veel sterkte

Verdorie! Ik zal voor jullie duimen voor een goed uitslag...
Sterkte!

o wat vreselijk. zo'n dapper hondje, wat al zo'n operatie doorstaan heeft en vrolijk weer doorging. en nou dit.... ik weet even niet wat ik moet zeggen, ik vrees het ergste.

Wat rot....... zijn er verder tekenen die erop wijzen dat ze mogelijk uitzaaïngen heeft? Ik heb zelf een half jaar geleden mijn oude hondje (van 14) laten inslapen, die ook al een tijdje een kwaadaardige tumor aan zijn poot had die niet echt operabel was zonder heel veel narigheid voor het beestje, en wij hebben toen gewacht totdat we merkten dat hij in korte tijd heel erg veel meer ging slapen, en er een rocheltje in zijn ademhaling te horen was, omdat ons verteld was dat zo'n tumor vaak de eerste tekenen geeft in de longen. Wij wilden de progressie ervan niet afwachten om hem leed te besparen, wat misschien wat gemakkelijker was omdat hij al zo oud was, maar het blijft een hele zware beslissing.

Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd, ook al weet je dat deze kans er dik in zit, je blijft toch hopen dat het niet hoeft te gebeuren....

Dankjewel voor jullie reacties
Vandaag belde de DA met de uitslag, het is type II en dat betekend dat het wel operabel is.
Bij type III was er niets meer aan te doen.
Maar wat nu? Wil ik Bibi nog zo'n zware operatie aandoen, met de kans dat het met weer een paar maanden op een andere plek terug komt? Doe ik haar daar een plezier mee of mezelf?
De Da vertelde al dat de geenzing van deze wond langer zou gaan duren dan de vorige toen haar pootje geamputeerd werd.
Omdat er nu gewoon heel weinig huid overblijft om aan elkaar te hechten, en je daardoor dus veel spanning op de wond krijgt.

Zelf wil ik Bibi nog jaren bij me houden en heb daar alles voor over, maar steeds als ik denk ja ik laat haar opereren dan komt er zo'n stemmetje die zegt: Wat is voor Bibi het beste.....
Ze is helemaal niet ziek of iets dergelijks, ze is net zo vrolijk en levendig als altijd. Dus als ik nu zeg dat we niet gaan opereren en alleen prednison en pijnstilling gaan geven, teken ik dan niet een doodsvonnis van een fitte levendige hond?

Ik heb tegen de Da gezegd dat ik er dit weekend over na ga denken en haar maandag bel met wat we willen gaan doen....

Wat een moeilijk dilemma. Ik durf geen uitspraak te doen, want jij kunt die beslissing alleen maar maken. Ik begrijp wel dat je daar even de tijd voor moet nemen, sterkte dit weekend!

Ach nee toch nog uitzaaiingen..

Ik heb jouw topic destijds gevolgd. Onze Berner Sennen kreeg in februari een mastocytoom op haar voorpoot. Niet operabel en uitzaaiingen in de lymfeklieren. We hebben het nog een tijdje kunnen rekken met Masivet, maar toen ze er hartfalen bij kreeg hebben we haar in laten slapen in mei. Het is inderdaad een beslissing die alleen jij kunt maken en ik wens je veel sterkte!

Vrijdag avond laat hadden we besloten om voor een operatie te gaan.
Maar gisteren avond ondekte ik een twee bult in haar hals....
Vandaag bij de DA geweest en deze bult is weer een nieuwe tumor (uitzaaiing)
Het weekend hadden we nog hoop, maar die is nu dus weg....
Ze krijgt nu in ieder geval pijnstilling voor het geval ze pijn heeft/krijgt en verder kunnen we er alleen voro zorgen dat haar laatste dagen/weken/maanden(?) nog heel fijn zijn....
Ik zou zoveel willen doen, maar ik kan niets.....

Agosjjjjjjjjjjj heel veel sterkte allemaal

Tries di's wel een achtbaan he.
Maar waar julie nu zitten is er alleen nog maar de tijd die er nog is benutten.
Geniet intens van Bibi, samen met de rest en laat haar gaan als je bemerkt dat die gekomen is.
Sterkte

Wat erg voor jullie, zeker als je denkt al een beslissing genomen te hebben.....
Maar wie weet, mijn vorige hond is nog 1,5 jaar heel gelukkig geweest mét tumor, dus probeer zoveel mogelijk te genieten van Bibi en als de tijd gekomen is zul je vanzelf de juiste beslissing nemen, daar ben ik zeker van....

Argggg verschrikkelijk.

Heb je de keuze gemaakt om te operen en dan dit. Verschrikkelijk.

Ik ga voor jullie duimen dar hij toch nog een hel tijd bij jullie kan en mag zijn zo vrolijk als hij nu is.

sterkte

Wat vreselijk dat je nadat je het besluit nam om toch voor de operatie te gaan weer een bult gevonden hebt. Dan wordt de keus ineens vóór je gemaakt, in plaats van dat je zelf nog iets te kiezen hebt, en dat is een hard gelag.
Maar stel dat je de bult pas net na de operatie ontdekt zou hebben, dat zou denk ik nóg moeilijker zijn geweest.

Ik hoop dat Bibi nog een poosje pijnvrij mee kan, zodat je heel langzaam aan het idee kunt gaan wennen dat ze er straks niet meer zal zijn.
Heel, heel veel sterkte.

Ook van mij heel erg veel sterkte....

Ach wat triest Veel sterkte

Vroeger sliep Bibi altijd bij mij in bed, maar nu al een aantal jaar niet meer.
Sinds we zijn gaan samen wonen hebben de poezen hier de bovenverdiepingen en het dakterras tot hun beschikking en de honden beneden. Maar Bibi slaapt nu dus gewoon weer in ons bed
Toen ik vanochtend er uit ging heb ik Bibi meteen op de grond gezet zodat ze zelf niet hoefde te springen. Toen ik uit de badkamer terug kwam lag mevrouw weer heerlijk in bed onder het dekbed. Ik heb haar nog maar even laten liggen.
Zo zal het vanaf nu gaan, wat ze fijn/leuk/lekker vind dat krijgt ze.
Ze heeft in haar leventje al vaak geprobeerd of dat ik haar 1 voor 1 haar brokjes wilde voeren, dan deed ze net of ze niet wilde eten maar daar begon ik nooit aan. Ze at het dan wel altijd gewoon op uiteindelijk.
Nu heb ik net dus bij haar op haar kussen haar brokjes 1 voor 1 gegeven... Het zijn van die kleine dingen, maar ik weet dat ze daar van geniet dus dat geeft dan een fijn gevoel: Toch nog iets voor haar kunnen doen

LongFields schreef:Wat vreselijk dat je nadat je het besluit nam om toch voor de operatie te gaan weer een bult gevonden hebt. Dan wordt de keus ineens vóór je gemaakt, in plaats van dat je zelf nog iets te kiezen hebt, en dat is een hard gelag.
Maar stel dat je de bult pas net na de operatie ontdekt zou hebben, dat zou denk ik nóg moeilijker zijn geweest.

Ik hoop dat Bibi nog een poosje pijnvrij mee kan, zodat je heel langzaam aan het idee kunt gaan wennen dat ze er straks niet meer zal zijn.
Heel, heel veel sterkte.

Ik ben inderdaad blij dat ik hem nu al heb gevonden, moet er niet aan denken dat ik haar nog zo'n operatie zou hebben aangedaan terwijl dat toch niet meer zou helpen...