Het HondenForum

Diesel.

De allereerste hond was een poedel, maar die kan ik mij niet meer herinneren.
Daarna kwam Vlekkie, een Cocker Spaniel, maar dat bleek een ziekelijk hondje en hij is niet zo oud geworden.
Foto's heb ik niet van beide honden, die zijn bij mijn moeder.

Toen kwam Lex, een soort kruising Boerenfox of zoiets. Ik was een jaar of 6 toen we hem kregen en wat een
eigenwijs figuur was dat Hij is 17 jaar geworden en dus gestorven toen ik alweer 23 jaar was en zelfs al
uit huis was.

Mijn eerste eigen hond nam ik toen ik 21 jaar was en dat was Nouschka, een kruising Rottweiler van ca. 1,5 jaar.

Op deze foto is ze al een stuk ouder, ik schat zo'n 8 of 9 jaar (gescand, dus geen duidelijke foto):


Ze is 12,5 jaar geworden.

Donar;

massam schreef:scruffy was ook de hond van mijn ouders. maar door alles wat ik ermee had echt mijn hond

De honden bij ons thuis zag ik meer als 'gezinsleden'. Ze hoorden er onomstotelijk bij. Er werd altijd rekening met hen gehouden. Maar uiteindelijk waren mijn ouders wel verantwoordelijk. Zij zaten 's nachts op bij een zieke hond, zij liepen de laatste rondjes, zij hadden voor deze honden gekozen.
Ja, met de ene hond had ik meer een band dan met de ander maar ik beschouw ze (in mijn geval dus) niet als 'eerste' eigen hond(en). Dat is toch echt Bill.

Bo is mijn eerste hond. Verder heeft niemand in mijn familie ooit een hond gehad dus hij is de allereerste hond die ik echt ken.

Onze eerste gezinshond was Beertje, een kruising border terrier. Een vreselijk beest Daarna kwam Boobie, een kruising waarvan er waarschijnlijk iets van windhond/labrador in zat. Een prachtig mooi, gouden rank hondje maar nogal bijterig. Niet aankomen in de mand, want dan bijt ze. Heel duidelijk. Tussen de middag van de lagere school liep ik altijd met haar en nam dan ook altijd de Duitse herder van de gescheiden buurman mee, Bas. Ontzéttend lief dier. Was direct ook mijn eerste baantje, waarmee ik maarliefst 2,50 per dag verdiende. Een rijkdom

Toen ik op mezelf ging kwam eerst Nero, de kruising herder/boxer van mijn ex en daarbij kwam later Patries, ze was toen een jaar. Relatie duurde niet lang en Tries ging met mij mee en is mijn echte eerste hond geweest, bijna 15 jaar lang. Als je een Patries hebt gehad, valt alles daarna alleen maar mee

Toen kwam Juul, daarna Sun en nog weer daarna Boon. Het huidige heerlijke drietal dus.

Tussendoor in de loop van de jaren nog wat opvangers, maar die tellen niet mee, ondanks dat ze wél in mijn hart zitten

Toen ik 12 was kwam de hond van mijn opa bij ons wonen Bas was toen een ex-asielhondje van 3 jaar, ras onbekend. Als we bij mijn opa waren liet ik hem al uit. Bas was een moeilijk hondje, die niet veel nodig had om te bijten.
Bij ons thuis was ook ik de persoon die er alles mee deed en uitzocht. Ik deed de vachtverzorging, de medische verzorging, de dagelijkse verzorging eigenlijk alles. Ik ging er uiteindelijk mee op cursus en liep er uiteindelijk behendigheidswedstrijden mee. Toen mijn ouders een duurder voer niet meer wilde betalen, ging ik het zelf halen (tot mijn ouders dan eindelijk na maanden overtuigd waren en het voer dan toch ook maar weer zelf gingen betalen).
Bas zou uiteindelijk met mij mee uit huis, was het niet dat er een 2 jaar ervoor een andere hond(Winnie) bijkwam en we ze niet meer konden scheiden. En deze tweede hond mijn ouders graag zelf wilden houden. Maar ze kwamen nog wel regelmatig logeren, ook als mijn ouders niet weg waren nam ik ze regelmatig een weekendje mee. Bas is vorig jaar januari overleden op 15 jarige leeftijd aan vermoedelijk maagkanker. Zijn vriendinnetje Winnie is nog steeds bij mijn ouders en is inmiddels bijna 16,5 jaar

Een van de laatste foto's van Bas


Bas en Winnie

Ik ben opgegroeid met Asita. Ze is in huis gekomen toen ik 8 was en gestorven toen ik 19 was.







Als je de foto's van Asita en Tirsa naast elkaar legt, kun je duidelijk het verschil zien tussen de Franse Bulldog uit de jaren 60 en die van nu.

Mensen wat een topic. Ik zit nu alweer te janken hahaha. Ik moest meteen denken aan onze eerste, allereerste hond. Rex. Een duitse staander draadhaar. Rex. Onze kapster had het broertje en wisten deze hond te zitten. Hij zat alleen maar in de tuin en werd mishandeld. Dus mocht hij naar ons. Alleen hij krabte de deuren helemaal kapot als hij snachts in de bijkeuken moest of alleen moest zijn. Mijn vader had een buitenkennel gemaakt met binnenhok. Daar zat hij lekker als hij alleen was. Maar de buurvrouw begon flink te klagen dat hij zo zou blaffen. We hebben het een keer opgenomen en de hond blafte 1 keer per half uurofzo. gewoon een keer WOEF!

Maar we kregen elke keer politie aan de deur. Onze buuf was ook nog es familie en de buuf daarnaast zat ook standdaard te zeiken.
Er is een keer hondenbrigade geweest om te luisteren en zelfs zij hoorden bijna niks. Maar toch bleven ze de politie bellen en op den duur werd er gedreigd door de politie dat we hem OF naar het asiel moesten doen OF onze plaats werd opengebroken en de hond meegenomen.
Onze oom was van de marrechaussee (hoop dat ik het goed schrijf), en die vertelde dat dit idd mocht. Dit is wel een 16 a 18 jaar geleden denk ik ongeveer. Of nog wat langer zelfs.
Dus mn moeder zat met 3 kinderen en het idee dat wij geen afscheid konden nemen. Dus we zijn met zn 6en naar het dierenasiel gereden (waar ik nu ook werk). Mn ouders zijn naar binnen gegaan God de tranen rollen nu nnog over mn wangen.

Het fijnste was nog dat ze mn ouders daar niet geloofden. Ik en mijn zus hebben nog een jaar of 10 zijn brokjes in een kastje gehad.

Wat zou ik graag willen weten hoe het hem is gegaan. Hij was toen bijna 2 denk ik ongeveer. We hadden de gegevens van de mensen die hem toen hebben geadopteerd, maar mn ouders wilden ons niet nog meer pijn doen. Dat heb ik heel erg gevonden, dat we niet hebben gebeld of zijn gaan kijken.
Ik ben bang dat ik daar ook nooit meer achter ga komen. Ik weet niet eens of we nog foto's van Rex hebben. Zou ik eens moeten vragen. Het was zo'n schat. Erg onzeker maar oh zo lief voor ons!
Ik heb hem sindsdien nog elke dag gemist en nu ik dit topic lees, begint het weer helemaal van voren.

Mijn eerst echte eigen hondje was ook bij mn ouders thuis. Die kreeg ik voor mijn verjaardag van een kennis van ons (eerst iom mijn ouders uiteraard). Onze Dizzy. De zwakste van het nest, maar uiteindelijk wel echt de leukste van het nest. Hij is bijna 12 geworden. Met nierproblemen een hernia en ws een hersentumor kon hij op den duur niet meer.

Het is de zwarte links. Dit is op de dag dat hij ingeslapen werd. Hij kon die ochtend voor de 2e keer al een paar uur niet meer staan van de pijn. Ik kwam binnen en hij wilde spelen met zijn bal. Het leek net of hij die pijn niet aan mij wilde laten zien. Dit deed hij de keer daarvoor ook al. 2 dagen eerder. Maar hij had zon pijn. Hij kon niet meer. Mijn schat.

De eerste hond die ik zelf heb opgevoed is Ohana. De Dog van hieronder. Ik heb dus 3 eerste hondjes gehad. Alle 3 op hun eigen manier, toch van mezelf. Rex heb ik het minste meegemaakt en mee gedaan, maar hij blijft onze eerste hond!
Emotionele muts. Zit te janken als een klein kind

Groetjes Marieta.

Heb mijn eerste hond net een paar maanden; Loekie, een super lieve Jack Russel opa van 10 jaar. Maar.....nog zo hyper en levendig als een jonge vent!

Vroeger thuis hadden we Sonja, een mixje uit het asiel.

Ze kwam bij ons toen ik een jaar of acht was en is overleden toen ik al uit huis was en Saffie al had.

Saffie is mijn eerste eigen hond.

Jamey is mijn eerste hond, bij mn ouders thuis hadden we geen hond (alleen vissen en ik heb daar later 2 hamsters gehad).

Hilde schreef: Waarom? Denk je dat de hond er rekening mee houdt wie er met de dierenarts afrekent of het voer koopt?Volgens mij is een hond van jou als jij het er het meest mee bezig bent, jij hem commando's leert, jij met hem op cursus gaat, jij hem voor het grootste deel uitlaat. Dan kan je een hond van jou noemen denk ik

Ja, ik denk inderdaad dat de hond er rekening mee houdt wie de bij de dierenarts de pinpas door de gleuf haalt
Als ik de honden van mijn ouders als mijn eerste eigen hond(en) had beschouwd had ik dat wel zo gemeld

Martijn schreef: Verder vind ik de hele eigendomsgedachte onfris. Spreek liever over de band die je met een hond hebt. En dat kan dan wel degelijk de hond "van" je ouders zijn.

Eigendomsgedachte... Zucht
Bij de hele opvoeding en het verzorgen van de honden ben ik niet bewust bij betrokken geweest. Het waren niet de meest makkelijke honden en daar had ik als meisje van 10 of 11 niet zoveel mee van doen. Het is heel erg leuk om honden thuis te hebben lopen om mee te spelen, knuffelen en je geheimen mee te delen maar toch vind ik het voor mezelf anders om alles zelf te doen met en voor een hond dan alleen de leuke dingen en wanneer het je uitkomt. Met de honden thuis had ik lang niet ze'n band dan dat ik die met m'n eigen (oeps, doe ik het weer :N: ) honden heb.
ZE zijn helaas ook nie zo oud geworden. De eerste is maar een half jaar geworden, de tweede 5 jaar en de derde 6 jaar.

Mijn lieve Floortje. Ze had nu 10 geweest... Wereldhondje

Caja en ik geniet nog dagelijks van haar

Mijn eerste hond is Roan.

Hoor mn pa t nog zo zeggen, dr komt hier geen hond en al zeker geen Duitse herder
Mn ma wilde al jaren een hond, maar geen Duitse herder

12 jaar geleden gingen we op verjaardagsvisite bij mijn oom en zn nieuwe vriendin.
Ik was al jaren gek van Duitse herders , en groot was mijn verbazing dan ook dat ze Duitse herders had ( had haar nog maar 1x gezien en toen had ze er niets van gezegd )


Ik helemaal blij, oooowww nou kan ik een hele avond tussen de Duitse herders zitten.

Ik stap daar binnen, en sta oog in oog met de aller leukste en mooiste Duitse herder die ik ooit had gezien.
Op de vraag hoe hij heette, kwam t antwoord dat is Roan

Roan heeft een hele avond bij mij gezeten, gespeeld en ik heb nog met m gewandeld.
Mijn dag kon niet meer stuk.

Zeker niet toen er verteld werd dat Roan wrs weg moest , ze verdachten hem van hd en aangezien de nu ex van mn oom Duitse herders fokte kon hij dan niet blijven.

Nou zei mn pa, als hij weg moet dan breng je m maar naar ons.
Ik zat echt zo te kijken , hoorde ik dat goed ? Zij mn pa, degene die geen hond wilde nou dat hij die hond wilde ???
Ook mn ma was helemaal weg van Roan.

De volgende dag ging de telefoon, of mn pa dat echt meende watie de dag ervoor had gezegd
Ja hoor zei mn pa, dat meende ik.

Ik helemaal in de 7e hemel, ik zou misschien een hond krijgen.

Dinsdags moesten ze voor de foto's en adhv de uitslag van die foto's zou hij komen of niet.

Uit school ben ik naar huis gevlogen .
Mn ma wist de uitslag al , groot was de teleurstelling toen ze vertelde dat zn heupen goed waren en dat hij dus bij mn oom zou blijven.

In tranen liep ik de woonkamer in, en mijn oog viel op iets wat op de kast lag.
Een riem met ketting en een pak koekjes.
Mams stond achter me met een big smile, vanavond komtie meisie. Je grootste wens komt uit.

En savonds was hij er dan, mn eerste eigen hond.
Nja eigenlijk van ons allemaal, ik werd mede eigenaar ook op papier omdat ik zoveel met en voor hem deed.

We waren echt maatjes door dik en dun, elke dag was ik uren met hem op pad.
Waar ik ging ging hij en andersom.


Toen ik een paar maanden uit huis ging kreeg ik Elena, en toen ik weer thuis ging wonen ging Elena mee.

Na 1,5 jaar ging ik definitief uit huis en Elena ging mee.
Hoewel Roan voor de helft van mij was wilden mijn ouders niet dat hij met mij mee ging.

Een half jaar nadat ik op mezelf woonde werd Roan ziek.
Alleen liet hij dat niet aan mij merken.

Roan is op 19 april 2007 met zn koppie op mijn schoot over de regenboogbrug gegaan.


Ik voel me vreselijk schuldig, want sinds ik uit huis was is hij een beetje weg gaan kwijnen ondanks dat ik elke week langs kwam.


Ondanks dat ik nu Elena, Kenji en Ditch heb mis ik Roan nog elke dag.

Roan is gecremeert en zijn as hebben we gedeelt.
Bij leven 2 baasjes, bij dood ook vonden mn ouders


Dit is mn grote vriend


En ontzettend lief voor mn konijntjes



sorry voor t lange verhaal

Wij hebben altijd duitse herders gehad
en af en toe een ander hondje waar iemand anders dan vanaf moest ofzo.
Herinner me een chowmix, maar verder deden allen de herders
er voor mij als kind toe.
Al vanaf ik goed kon lopen kroop ik 's-nachts uit bed en kroop bij de herder in de mand om verder te slapen.
Mijn moeder vond dat helemaal niks, ze heeft het me nooit af kunnen leren.
Heb daar natuurlijk geen digitale foto's van dat is van veels te lang geleden.

Mijn ODH van inmiddels bijna 2 jaar. Heb altijd thuis een hond gewild. Mijn ouders niet. Wij hebben sowieso geen mensen in de familie die wel honden hebben. Geen hondenmensen allemaal . Toen we een huis gekocht hebben en ons werk het toeliet hebben we ons lieve Joey in huis genomen.

Mijn eerste hondje was een Maltezer, Spooky, die na het overlijden van mijn oma bij ons kwam wonen. Verder wilde niemand in de familie voor haar zorgen. Toen mijn ouders hoorden dat er een Westie voor de 4e keer moest worden herplaatst kregen we Buddy erbij. Spooky is ruim 14 geworden en helaas hebben we Buddy vorig jaar op bijna 17 jarige leeftijd moeten laten gaan Hij was echt op.

Mijn eerste hond sinds ik op mezelf woon is Sacha, ook een Westie. Die is al bijna 10 jaar onderdeel van het gezin. Daarna is Chester, onze Cairn erbij gekomen en sinds 2 weken woont ook Floor bij ons. Ook weer een Cairntje.

Mijn eerste hond kreeg ik van mijn ouders, toen ik 5 jaar oud werd. En ze hete Dinka, en was een jachthondje x dobermann of zoiets. Maar ze was een schatje, we konden alles met haar doen van aankleden, tot heerlijk mee rennen en vliegen en ze ging ook altijd overal mee naar toe. We hebben haar ong 5 jaar geleden laten gaan, toen was ze echt op ze heeft een leeftijd van 18 jaar behaald, altijd in goede gezondhied tot het laatste jaar toen bleek ze kanker te hebben en is daar uiteindelijk ook aan onder door gegaan.

de allereerste hond in mn ouderlijk huis van Tippy 1, daarna volgde bobby, toen weer een tippy 2, zij was een australische terrier, toen een kruising uit het asiel genaamd Dora, zij is gestorven aan leukemie, en daarna kwam Blacky wederom een kruising...van deze honden heb ik helaas geen foto s digitaal.........

Mijn allereerste eigen hond die ik samen met mn man uit het asiel heb gehaald was Pasja een toen 5 jarige keeshond, en is ruim 17 jaar geworden..


daarna kregen we Vinny, een maltezer die verwaarloosd bij het asiel was gedropt, had veel meegemaakt,..ze was een halfjaar toen we haar kregen...


en nu hebben we een Rottweiler, onze KEO,...wordt in mei 3 jaar, en is sinds 5 maanden bij ons...mijn droppie...onze allemansvriend...


alledrie zo verschillend, maar alledrie zo lief ....

Tamara. schreef:

Hilde schreef: Waarom? Denk je dat de hond er rekening mee houdt wie er met de dierenarts afrekent of het voer koopt?Volgens mij is een hond van jou als jij het er het meest mee bezig bent, jij hem commando's leert, jij met hem op cursus gaat, jij hem voor het grootste deel uitlaat. Dan kan je een hond van jou noemen denk ik

Ja, ik denk inderdaad dat de hond er rekening mee houdt wie de bij de dierenarts de pinpas door de gleuf haalt
Als ik de honden van mijn ouders als mijn eerste eigen hond(en) had beschouwd had ik dat wel zo gemeld

Ik denk dat je iets verkeerd gequote hebt, want alleen het tweede, dikgedrukte deel schreef ik

Hilde schreef:

Martijn schreef:Ook niet.
Als ik op ga tellen wie hier het meeste wandelt of op cursus gaat maakt dat de honden ook niet ineens van marc of van mij.

Verder vind ik de hele eigendomsgedachte onfris. Spreek liever over de band die je met een hond hebt. En dat kan dan wel degelijk de hond "van" je ouders zijn.

Eigenlijk is een dier niet van jou, maar bij jou. Heb je gelijk in

Eigenlijk ben je van het dier.... tenminste hier wel. Ik ben handig gebruiksvoorwerp voor mijn twee mutsen om eten te geven en hun uit te laten. Kyra klauwt altijd rond mijn arm als ze gekriebelt wil worden en Eyes gaat gewoon op je liggen als ze geaaid wil worden.

Moosiemoos, hij zou nu bijna 8 geweest zijn. En hij had alles mee moeten maken, eerste eigen huisje, studeren, verhuizen, werken etc. Helaas was dat meemaken halverwege al voorbij

Toen ik kind was hadden we thuis een Samojeed, Jente, maar voor mijn gevoel is Moos mijn eerste, echte eigen, hond.

Moyodo schreef:Eigenlijk ben je van het dier.... tenminste hier wel. Ik ben handig gebruiksvoorwerp voor mijn twee mutsen om eten te geven en hun uit te laten. Kyra klauwt altijd rond mijn arm als ze gekriebelt wil worden en Eyes gaat gewoon op je liggen als ze geaaid wil worden.

Ah, ze hebben je goed getraint Moest je ook mee op cursus?
Nee hoor, hier wordt hij niet geaait als hij zijn hoofd op mijn schoot legt. Kssssst, ik geef hem aandacht wanneer ik wil

mcmaro schreef:Diesel.

wat een prachtige foto

Wij hadden thuis en in de nabije familie geen honden alleen mijn oom in Drenthe had een duitse herder.. waar ik ook wild van was. Als we op visite gingen of als ik vriendinnetjes had die honden hadden was ik helemaal blij haha...
Pas op mijn dertigste kwam mijn eerste hond..

Finn, mijn maatje en grote vriend
begin mei 2006 hier had ik hem net in huis..

jaartje later




Hoop hem nog heel wat jaartjes bij me te hebben

Toen ik geboren werd, groeide ik op met onze Samojeed reu Knut, echt een beer van een hond!
Niet de makkelijkste hond, maar herinner hem echt als mijn maatje waar je heerlijk tegen aan in slaap kon vallen.
Mijn ouders waren een jaar na zijn overlijden op zoek naar een kleiner hondje en dat werden de tibetaantjes.
De eerste 3 waren echt van mijn ouders, wel was ik super enthousiast en begon ik met hun al een beetje met junior handling en trainingen volgen.
Toen ik 16 was kwam onze Man-Dzu en hebben mijn ouders en ik de afspraak gemaakt dat hij mijn verantwoording was qua training, show en dat we alle fokplannen samen zouden beslissen.
En wat heb ik veel van deze hond geleerd, een heel sterk karakter had hij , maar wat vormden we een team!!!
In de periode dat ik erg ziek werd, stond hij net in zijn beste showperiode en het showen was voor mij ook echt ff een afleiding van mijn ziek zijn. Hij sleepte mij gewoon door de showring, ik mocht met hem mee lopen, de dag erna kon ik vaak niet veel, maar wat kon ik nagenieten van ons samenspel!!

Mijn kanjer en ik op de show:
http://www.sengge.info/Shows/detail5.ht ... 00x425.jpg" onclick="window.open(this.href);return false;



Een paar jaar later heb ik een dochter van hem uitgezocht< dat was mijn tweede hond Kerima, ook een heerlijke bijdehandte tante,die het ook geweldig deed met trainingen


Van kerima hebben we ook weer een dochter aangehouden, nl onze Kandra, maar daar kan ik zo snel geen foto van vinden. ook hebben we na kerima nog een teefje uit Enegeland gehaald helaas hebben we die met 3,5 jaar al moeten laten gaan

Tijdens mijn kennelstage van 4 maanden in Engeland leerde ik de ouderhonden van onze tweede reu kennen, ik was zo wild van deze honden, dat we Kunga mochten uitzoeken. Hij heeft tot zijn 5e bij mij gewoond en daarna is hij herplaatst (kon door omstandigheden toentertijd niet bliven).
Kunga:


Maar Man-Dzu en kerima sprongen er qua band echt uit, een heerlijk span waar ik heel veel van geleerd heb en gheel veel mooie momenten mee heb gemaakt (oa samen met deze twee kanjers naar Engeland en daar 4 shows aflopen en nog in de prijzen vallen ook, en daarna heerlijk wandelend genieten van de omgeving, mooie herinneringen!!)

Daarna kwamen de weimaraners.

toen ik 22 was kreeg ik als kado een yorkie(mady)(woonde net samen toen met vriend(nu ex)
ze is pas 2 jaar geleden overleden,
ben nu 41 dus tel maar uit..ze was echt mijn lieveling