Het HondenForum

Nou pffhhhh ik ben blij dat Kay een jaar is! Wij hebben ook altijd herplaatsers gehad en wat waren die een stuk makkelijker dan een pup. Een pup is zo fragiel, zo kwetsbaar en kost je zoveel tijd, maar ook emotioneel koste het me veel energie. Ik maakte me continu zorgen en voelde me vaak erg schuldig. Niet in de zin van dat ik het niet goed gedaan heb, maar dat sommige dingen aanleren voor hem wel eens moeilijk waren en dat niet op punt van gehoorzaamheid, maar op het punt van een fijne sociale huishond. Deed ik niet te veel of te weinig. Echt ik ben blij dat ik nu eindelijk normale dingen met mijn hond kan ondernemen. Het resultaat ben ik zeer tevreden over, maar voorlopig nog even geen pup. Als er een herplaatser komt van het door mij verkozen ras, zou dat denk ik de voorkeur hebben.... Maar we zullen zien, want ik zie ook wel de voordelen van zelf opvoeden.

Valerie schreef:Ik heb hier nu een paar pups rondhobbelen en het is werkelijk intens genieten Maar ik ben wel erg blij dat ze steeds groter worden

O ja hoor, dat heb ik ook. En de band die je hebt met oudere honden waarmee je kunt lezen en schrijven, is ook genieten. En die grijze snuitjes en die doorleefde ogen, is ook genieten.
En als ik ieder jaar een pup zou moeten opvoeden zou ik het wel zat worden denk ik. Maar mijn laatste is al 7 jaar geleden, hoewel ik vorig jaar het wel 5 weken dunnetjes over heb mogen doen met een 16-weken oude pup.

Ik heb wel dikke tranen gelaten toen hij weer weg ging, terwijl ik dat met oudere logeerhonden veel minder heb. Sterker nog, dan ben ik vaak "blij" dat we weer in de rust van ons eigen bedoeninkje zijn

*Is blij dat haar puppewup ligt te slapen, heb wallen onder mijn ogen, heb het koud maar ben zo verliefd *

Nanna schreef:Als ik nu zo es naar buiten kijk (gillende regen) ben ik blij dat ik geen puppewup heb die ieder half uur een plasje moet doen

jajajaja wrijf het er maar in, de volgende wil ik hoogzomer

Nu ik een pup heb( alhoewel pup, o.k peuter) waardeer ik toch mijn oudje ook een stukje meer
maar dit jaargetij is echt niet leuk om een pupje zindelijk te maken

Ja, ik heb ook puppykriebels En dat word alleen maar erger als ik al die leuke geplande nestjes zie! Ik zie het ook al helemaal voor me eigenlijk: twee Tollers en een Labrador. Maar het mag niet

18 jaar geleden had ik mijn laatste pup en ik zou het ook wel weer leuk vindne om een pup te hebben. Om zo'n kleine krummel op te zien groeien tot een fijne volwassen hond. Helaas zit het er niet in vanwege teveel werken.
Maar ik kan me de kriebels inderdaad voorstellen, maar dan toch liever wel pas in het voorjaar.

DeeJay kregen we met 5 maand, dus geen "echte" pup meer, maar al richting de pubertijd en al zo goed als "af"
Pip kreeg ik met 8 weken (ze is nu 6 maand), vreselijk veel werk, maar met haar heb ik een betere band dan met DeeJay (die nu 5 is)
Als er een volgende hond komt, dan wordt het ook weer gewoon een pup, maar dan net als Pip een voorjaars/zomerpupje

Soms als ik zo'n schattig pupje zie rondhobbelen denk ik: 'ooit mss zou het toch wel leuk zijn'.

Maar een moment later als ik bedenk aan de honderdduizenden honden die nog wachten op een baasje, en die dat baasje een stuk moeilijker vinden dan een pup, dan weet ik weer waar mijn hart echt ligt, bij de herplaatsters.

Schattig is niet alles in het leven denk ik dan maar.

Ik zie elke dag wel pups en krijg er nog voor betaald om ze te verzorgen ook :lol: Nee ik heb niet zo erg veel behoefte aan een pupje

Hanneke2 schreef:

Carmen schreef:Maar ook zo erg dat je jezelf echt moet zeggen dat het niet kan? Ik ken dat niet van mijzelf. Het is bijna vergelijkbaar toen ik gewoon zwanger wilde worden

Volgens mij is het ook bijna hetzelfde gevoel. Ik heb momenteel gelukkig noch behoefte aan een pup, noch aan een baby , maar kan me wel herinneren bij de aanschaf van de diverse kittens in het verleden, dat er absoluut hormonen meespeelden. Het is niet gewoon van 'Ja, leuk, een babydier', maar het komt van heel diep dat je zo'n ukje wilt hebben en verzorgen en beschermen, en je gaat er bijna van grommen.

Beetje schijnzwanger misschien?

Ja zoiets denk ik

Ik wil gewoon een hond, pup of niet.

Yep. Ik heb volgend jaar meer tijd en als het goed is komt er toevallig volgend jaar een geweldig nest puppen waar ik enorm de vlinders van krijg. Ook serieus besproken met Lars maar zijn argument is eigenlijk wel valide...Dat 3 honden wel erg veel is.
Hier kan het dus eigenlijk ook niet hoewel ik het wel serieus zou overwegen. Mijn hart is er groot genoeg voor.

Paddle schreef:Soms als ik zo'n schattig pupje zie rondhobbelen denk ik: 'ooit mss zou het toch wel leuk zijn'.

Maar een moment later als ik bedenk aan de honderdduizenden honden die nog wachten op een baasje, en die dat baasje een stuk moeilijker vinden dan een pup, dan weet ik weer waar mijn hart echt ligt, bij de herplaatsters.

Schattig is niet alles in het leven denk ik dan maar.

Ah, scheelt me typen.
Dit dus

Inge O schreef:oh jawel dat heb ik vaak, het resultaat daarvan loopt hier dan ook rond .

en met een beetje geluk kan ik in het voorjaar/zomer weer mijn honger stillen .

Dat is allemaal wel erg summier hoor Inge.......


Vertel!!

Inge O schreef:

TeamWork schreef:

Inge O schreef:oh jawel dat heb ik vaak, het resultaat daarvan loopt hier dan ook rond .

en met een beetje geluk kan ik in het voorjaar/zomer weer mijn honger stillen .

Dat is allemaal wel erg summier hoor Inge.......


Vertel!!

voor het voorjaar zou - als alles goed gaat - sette haar tweede nestje in de planning zitten.....en dan blijft er natúúrlijk weer een puppiedup .

Wat leuk Inge! Ik was niet op de hoogte hoor!
Kun je weer lekker namen gaan verzinnen ed, hartstikke leuk!!

Nee, ik heb dat al een hele tijd totaal niet. Pups zijn leuk, maar ik vind het heerlijk om nu 6 volwassen honden te hebben. Onze jongste is 2,5 en we hebben in relatief korte tijd veel honden grootgebracht, dus vind ik het wel even goed zo. Er zal in de toekomst hopelijk wel weer een pupje komen hier, misschien volgend jaar, maar vooralsnog geen puppykriebels in de zin van zelf een pup grootbrengen. Over een week of 4 hebben we zelf weer een nestje en daar kijk ik weer enorm naar uit

Nee niet herkenbaar. Wel staan we open, en hebben de mogelijkheden, voor een 2e hond maar dat hoeft zeker niet een pup te zijn. Dat super schattige gaat er erg snel af maar het extra werk niet! Is ook best moeilijk plannen; tuurlijk heeft een volwassen nieuwe hond ook extra tijd nodig maar zal toch naar waarschijnlijk heel wat eerder in de routine mee kunnen draaien (b.v. halve dagen alleen thuis zijn) dan een pup.

Inge O schreef:

zeta-jones schreef:Over een week of 4 hebben we zelf weer een nestje en daar kijk ik weer enorm naar uit

dat is nu iets waar ik juist geen plezier zou in hebben als er geen pupje blijft .

Dat dacht ik zelf eerst ook. We hebben van onze eerste 2 nesten een pup gehouden en waren niet van plan uit Jessies eerste nest vorig jaar iets aan te houden...en ik dacht dat me dat zwaar zou gaan vallen en dat ik toch wel overstag zou gaan...maar dat is dus niet gebeurd. We hebben enorm genoten van dat nest en het viel ons een stuk minder zwaar dan we aanvankelijk dachten dat we niets aan hadden gehouden.

Ja ik herken de kriebels ook maar al te goed. Maar als het goed is gaan we ergens volgend jaar verhuizen en het is echt beter even te wachten. Mn jongste zoontje is ook nog maar heel klein, verhuizen met een pup is veel te lastig.
Vertel ik mezelf iedere dag
Maar de kriebels worden wel steeds sterker, mss dat er voor de gewenste hond eerst nog een kitten bijkomt, al weet ik niet hoe onze poezendame/bazige heks daarover zou denken.

blondie schreef:Voor mezelf.. ik heb nooit een pup gehad... wel kittens... en ik was blij toen ze kitten af waren en echte katten.. die konden zitten op commando...niet de banken kapot krabden omdat ik ze dat heb afgeleerd.. door zodra er tekenen waren ze mee te nemen naar de krabpaal en ze daar door de nageltjes zachtjes uit te drukken leerde daar te krabben..

Echt? Ik vind kittens zo ongeveer het leukste wat er bestaat op de hele wereld, en van mij zouden ze altijd kitten mogen blijven. Ik vind mijn volwassen katten ook geweldig hoor, maar die perfectie-in-mini van een kitten, geweldig. Je ziet in kittens echt nog die potentie van klein puur roofdiertje, in alles wat ze leren en ze zichzelf leren, en ze zijn gewoon zo superschattig in hoe ze alles doen...

Ik kan er uren naar kijken, heb echt geen tv of pc meer nodig als ik een kitten heb. En het feit dat je halve huis aan gort gaat, nou ja, dat is vervelend, maar dat boeit me eigenlijk niet zo.

monky555 schreef:ik heb net een pup
maar ik kan nu weer weg zwijmelen bij een oudere herplaatser , de volgende (over een paar jaar) wordt dan waarschijnlijk weer een herplaatser

monky= als pup gekomen, amy= nestoverschot 4,5 maand, iza= als pup gekomen, sara= als herplaatser van 7 jaar & rio= als pup van 3 maandjes nestoverschot (heel zielig )

en eigenlijk ben ik gewoon niet zo'n puppen mens ik kan iig ook erg genieten van een volwassen hond, misschien zelfs wel meer

Ik heb nog nooit een pup gehad, maar ik vond het ook juist heerlijk dat mijn stel hier 'volwassen' (nou ja... ) binnenkwam. Gewoon lekker zo'n hond die meteen duidelijk is van 'Dit ben ik, dit is mijn bagage.' Ik weet niet precies waarom, maar dat vind ik (itt bij een kat) een geweldig uitgangspunt. En dan een hond met een verleden uit zien groeien tot een blije zelfverzekerde hond, heerlijk.

Mijn volgende wordt ook zeker weer een herplaatser, dat trekt me veel meer dan 's nachts buiten staan met een pup (niet dat die herplaatsers nou altijd zo zindelijk zijn, maar ze hebben wel een beter functionerende blaas )

Hanneke2 schreef:

blondie schreef:Voor mezelf.. ik heb nooit een pup gehad... wel kittens... en ik was blij toen ze kitten af waren en echte katten.. die konden zitten op commando...niet de banken kapot krabden omdat ik ze dat heb afgeleerd.. door zodra er tekenen waren ze mee te nemen naar de krabpaal en ze daar door de nageltjes zachtjes uit te drukken leerde daar te krabben..

Echt? Ik vind kittens zo ongeveer het leukste wat er bestaat op de hele wereld, en van mij zouden ze altijd kitten mogen blijven. Ik vind mijn volwassen katten ook geweldig hoor, maar die perfectie-in-mini van een kitten, geweldig. Je ziet in kittens echt nog die potentie van klein puur roofdiertje, in alles wat ze leren en ze zichzelf leren, en ze zijn gewoon zo superschattig in hoe ze alles doen...

Ik snap werkelijk niet waarom JIJ je dat verwonderd afvraagt. Waarom mag jij een kitten wel het leukste wat bestaat op de wereld vinden, en ik een pup niet en moet ik van jou een herplaatser nemen

Marion. schreef:

Hanneke2 schreef:

blondie schreef:Voor mezelf.. ik heb nooit een pup gehad... wel kittens... en ik was blij toen ze kitten af waren en echte katten.. die konden zitten op commando...niet de banken kapot krabden omdat ik ze dat heb afgeleerd.. door zodra er tekenen waren ze mee te nemen naar de krabpaal en ze daar door de nageltjes zachtjes uit te drukken leerde daar te krabben..

Echt? Ik vind kittens zo ongeveer het leukste wat er bestaat op de hele wereld, en van mij zouden ze altijd kitten mogen blijven. Ik vind mijn volwassen katten ook geweldig hoor, maar die perfectie-in-mini van een kitten, geweldig. Je ziet in kittens echt nog die potentie van klein puur roofdiertje, in alles wat ze leren en ze zichzelf leren, en ze zijn gewoon zo superschattig in hoe ze alles doen...

Ik snap werkelijk niet waarom JIJ je dat verwonderd afvraagt. Waarom mag jij een kitten wel het leukste wat bestaat op de wereld vinden, en ik een pup niet en moet ik van jou een herplaatser nemen

Huh? Waar zeg ik dat dan?

Ik kan me prima voorstellen dat mensen helemaal wezenloos zijn van pups zoals ik dat ben van kittens, en als ik jou was, zou ik gaan voor die pup uit die vertrouwde lijn. Ik had daar nog niet op gereageerd, maar ik kreeg een beetje het gevoel wat ik had toen ik eigenlijk nog wel een derde kind wilde en ex niet, en nou ja, niks meer aan te doen, maar dat blijft wel voor altijd zo'n onderbuik-gevoel, dus als het enigszins kan, zou ik het toch doen. Lief niet al te stuiterend reuenpupseltje, desnoods naar een lieve oppas als jullie er niet zijn zodat de dames op die momenten lekker rust hebben, en als het eenmaal uitgroeit tot een mooie stabiele kerel lijkt het me sterk dat de dames er niet allebei happy mee zijn.

Niemand *moet* van mij een herplaatser. Ik kan me ook niet herinneren dat ik dat ooit heb gezegd. Ik ben alleen zelf geen puppenmens, en ik raak gek genoeg wel altijd weer helemaal lyrisch over kittens. Dat kan toch?

ik heb het wel eens moeilijk idd . maar er zit nog genoeg in de planning. er is nog wel wel plek voor een hond/pup maar ik heb ook een vrij jonge roedel (2,4, 3 en 4) dus het mag nog wel even duren.

Hanneke2 schreef:Ik ben alleen zelf geen puppenmens

Je hebt toch nog nooit een pup gehad? Misschien ben je dus wel een puppenmens, maar weet je het nog niet


Ik kan me helemaal in IngeO verplaatsen.. :N: Ik zou nooit fokker moeten worden, want dan bleef er van elk nest een pup

Hebben jullie nou ook niet dat die eerste 4 tot 6 weken (dat je het pupje in huis hebt) wel veel langer zouden mogen duren? Net zoals dat kittens veel te snel groot worden :N: Ze komen binnen als kleine bolletjes en je ziet ze gewoon groeien. :N: Voor je het weet heb je een puberpup en nog twee keer met je ogen knipperen en er loopt een zo goed als volwassen hond.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van dit:


Maar gewoon een paar weekjes langer dit had ik echt niet erg gevonden... :

Frenk schreef: Hebben jullie nou ook niet dat die eerste 4 tot 6 weken (dat je het pupje in huis hebt) wel veel langer zouden mogen duren?

Ja hoor dat herken ik helemaal.
Ik heb zo verschrikkelijk genoten van Jan zn puppentijd vooral omdat ik niet zo vaak een pup heb gehad en er waarschijnlijk na hem ook geen meer komt. Hij had voor mij echt nog wel een tijdje langer pup mogen blijven, inclusief gebroken nachten en een gebroken rug
Ik heb het nu nog regelmatig dat ik naar hem kijk en me afvraag waar in hemelsnaam die 6 jaar gebleven zijn

oh neeee! ik vind honden die zindelijk zijn, niet 24/7 in de gaten gehouden hoeven te worden, niet meer in mijn vingers hangen en waarmee ik kan lezen en schrijven vééél leuker. puppytijd is voor mij echt stress....

maar ik vind het wel leuk op de leuke momenten, voor het eerst met zo'n enorme floss door de kamer banjeren, lekker knuffen en natuurlijk puppybuikjes

heeel herkenbaar, ik denk het zo vaak. ja ik wil een pup, nee kan niet en ga zo maar door.
mijn vriendin heeft vorige week zon klein krieltje in huis gehaald en dan begint het echt te kriebelen hoor! maar moet mijn verstand erbij houden en denken; komt nog wel maar nu even niet, het is ook nu niet verstandig aangezien ik veel werk en dus geen tijd heb. chico kan ik makkelijk bieden wat hij nodig is maar zon jonge pup heeft in het begin al onze tijd nodig die we ook graag willen geven.
ik heb niet het gevoel van was chico maar pup en dat het langer had mogen duren want zoals hij nu is, ben ik erg tevreden over!
maar owww wat zijn ze leuk die puppies

Carmen schreef:Maar ook zo erg dat je jezelf echt moet zeggen dat het niet kan? Ik ken dat niet van mijzelf. Het is bijna vergelijkbaar toen ik gewoon zwanger wilde worden

Ja, dat herken ik :N: Ik moet ook elke keer tegen mezelf zeggen dat ik geen tijd, geld en vriezerruimte heb voor een 2e hond.