Het HondenForum

gevonden

Kaya bij mijn schoonmoeder op schoot. Hier spreek zo'n bijzondere band uit, vind ik.



En mijn kleintje, die nu bijna 3 jaar is, maar nog steeds als excuus van mij krijgt 'maar hij is nog maar zo klein....'.
Hij vond het water maar niks, hellup vrouwtje en vrouwtje was hevig verliefd.

Wat zitten er prachtige fotoos bij

gat, ik zit hier gewoon te janken. ik zal ook eens even zoeken....

edit. toch maar even niet.

En deze foto ontroerd me ook nog steeds.
Die oogjes.
Eerst ook zo angstig en alles vreemd toen ze kwam. Maar al heel snel haar plekje gevonden, met bergen aandacht en liefde. Ze bloeide zo op....

Machie schreef:Nadat Sari haar laatste adem in mijn gezicht had uitgeblazen gaf ik haar een laatste kus.
We hebben samen bijna 13 jaar gedeeld. Toen ik 9 was kwam Sari. Samen hebben we vanalles gedaan. Gehoorzaamheid, behendigheid maar het leukste van flyball. Hiermee hebben we ook samen wedstrijden gelopen waar Sari alles deed, behalve wat de bedoeling was

Deze foto raakt me ook.

Voor mij heel ontroerend, de tranen schieten me gelijk in de ogen

Biène die naast de net ingeslapen Nika gaat liggen


En daarna bij haar hoofd gaat staan....ik waak over je

O, wat kunnen foto's raken zeg..
Inge, wat een bijzondere foto zeg..

echt hele mooie foto´s. heel moeilijk om het droog te houden!!

Ik vind deze heel mooi, foto heeft er wel vaker op gestaan, maar we hebben een heel bijzondere band..


En deze..

Veel ontroerende foto's van de eigen honden, met een persoonlijke betekenis, ook van een paar opvangertjes die me altijd erg zullen bijblijven, en van de aankomst van de honden in Nederland, in de armen van hun nieuwe baasjes.

Maar deze spreekt voor zich: Annabel, graatmager podencootje met twee erg vervormde voorpootjes, gevonden met haar pupje.
Hier was ze al enkele weekjes verder, zo zorgzaam voor haar pupje, beschermd in een opvanggezin in Spanje. Daar is ze uiteindelijk ook gebleven, nadat de pup hier geplaatst werd en ze zelf enkele operaties en revalidaties achter de rug had.

wat een prachtige ontroerende foto's staan hier tussen.
inderdaad tranen in mijn ogen bij sommige, zelfs zonder verhaaltje erbij

Hutsje schreef:gat, ik zit hier gewoon te janken. i

Ja, ik houd het ook niet droog. Er zitten prachtige, veelzeggende foto's bij.

Wat een prachtige ontroerende foto's....

Erg mooi topic!


Voor mij is dit een bijzondere foto..in het dierenasiel Kimba in Spanje, tussen alle hectiek en drukte zoekt podenco Bloom even een moment van verbondenheid en aandacht door zich tegen me aan te drukken. Prachtig.


Ook deze vind ik erg mooi..Gitana met een bloedneus zoekt steun bij Dorien.

Van deze wordt ik altijd nog een beetje week, de keuze was gevallen.



yvonne

Marion. schreef:

tineke schreef:Ah jij ziet hem dus ook vaak voorbijkomen,volgens mij heb jij er toen mijn avatar van gemaakt toch ?

Klopt. Daarom staat hij er ook nog steeds. Hij is echt prachtig

Hij is inderdaad mooi .Linda zoek stok heeft hem gemaakt

Ik moest meteen denken aan de foto van Charlotte met Yildah, maar kan hem zo niet vinden...


Deze is voor mij ook heel bijzonder

Kleine Benno veilig bij zijn grote vriend.

"mijn" foto met mijn vriendin.


Pfff... die kleine grote vent.


Haar laatste wandeling, opweg naar huis.


Mijn Kaatenkind met een van haar kinderen, de laatste van haar.


al ben je dan een stoere knul van 20, maar buikjes poetsen, als de beste.


Zonder meer een foto die mij ontroerd, alles een half jaar.

Ik zie zoveel hier voorbij komen, stuk voor stuk foto's waar een verhaal achter zit, zo veel omvattend, zo dierbaar. En bij iedere foto spat de liefde van en voor een maatje op 4 voeten eraf

*Ellen* schreef:

Carmen schreef:Basco de dag voor z'n dood zoekt troost bij de baas omdat hij zo benauwd en ziek is. En de liefde van een baas die niet weet hoe hij z'n maatje moet helpen

Pfoe, bij deze foto hou ik het niet droog, slik slik.

Anders is wel.. Deze is echt ontroerend zeg!

Dit is Cachou, we wisten dat ze al erg ziek was, maar die dag was ze zo blij.....mijn ex was hier(dat kon toen nog), foto's maken van de pups die er toen liepen, baasje kwam thuis, kids allemaal thuis, pupjs buitn, mooi weer, en toen liep ze ineens iedereen langs, dikke vette lebbers gevend....wat hier vastgelegd is.De volgende morgen om zes uur hoorde ik de andere honden janken, ik deed de bijkeuken open, en daar liep ze te wankelen, ze zag me, kwam in mijn armen en daar is ze vijf minuten later overleden.....voor mijn gevoel heeft ze die dag afscheid genomen van iedereen die haar dierbaar was.

De foto van Gitana bij Dorien.... ik had de foto al eerder gezien, maar nog steeds stromen de tranen over mijn wangen bij het zien van deze foto.
Hoe ontzettend treffend.

Podenji schreef:sja de meesten hebben hem denk ik al eens voorbij zien komen, maar ik blijf solar met dr geadopteerde eendje ontroerend vinden

aaaahhhh dies echt lief!

zit hier ook te janken.
we hebben net kort achter elkaar twee maine coons verloren aan kanker en dat doet nog erg veel pijn.
nu zie ik deze foto's en de tranen stromen weer.

Deze haalt bij mij de tranen weer naar boven, genomen toen hij een paar maanden was en we nog zo hoopvol waren dat hij erg lang bij ons zou blijven.
Hij was moe van het graven van enorme kuilen en bedacht wat ie nu weer kon gaan doen.

Wat een prachtige foto's!
Droog houden lukt echt niet hoor.

De allerlaatste foto van mij en mijn Koning Fangio, zo dierbaar en ik kan nog altijd geen droge ogen houden hierbij

Inge O schreef:owwwwwww carmen ......

pfff nou inderdaad zeg

en zo nog meer foto's.. mooie machtige orson en hierboven fangio...

ik dan ook maar..

deze foto is voor mij heel belangrijk. hij laat zo mooi de tweedeling zien van de stoere bouwvakker die stiekum zo'n zachte kerel is met ZIJN ienieminie meisje..


en deze..

niet eens een mooie foto maar wel een dierbare.

hij is namelijk van een hond die al bijna 2 jaar dood zou moeten zijn en toch samen met ons gevochten heeft en het gehaald heeft. een hond die nergens meer van genoot en weer speelt, een hond die niet kon lachen en nu weer een dolle mafkees is.
dit is mijn allessie. dit is mijn sammes..

Ach, al die honden die er niet meer zijn zo innig met hun baasjes...

Maar idd ook de foto van Dorien met Gitana. Al voordat ik in Kimba was geweest greep de foto me enorm aan. Nu ik zelf in April in Kimba geweest ben, doet het me nog meer. Ik weet precies hoe het is als honden je uitkiezen om steun te zoeken. Dat je je zo maar echt verbonden kunt voelen met een hond die je nog maar net kent...

Niet echt een ontroerende foto maar wel een (voor mij) ontroerend moment. Wandelen met Negri, oude herderdame van 13 jaar uit Kimba, die ik al een tijdje op afstand had geadopteerd. Hier delen we een Sultana.

De liefde tussen mens (ik) en hond ("vreemden")


Totale overgave