Het HondenForum

oh baasjes, wat een enge verhalen allemaal zeg, hoop als ik een hondje neem dat zoiets me nooit maar ook nooit gaat overkomen....
brrrr

We gingen wandelen en zoals altijd liet ik Perla los in de velden.
Toen werd ze achterna gezeten door een hond die voor geen meter luisterde
Ik bleef maar roepen en ze wilde wel komen, maar durfde gewoon echt niet.
Ik heb het op een lopen gezet, maar zie dat beest maar eens in te halen!
En die vrouw hem maar terugroepen.. Natuurlijk luistert dat rotbeest van jou niet!!!
En die vrouw maar lachend roepen : SUCCES HAHAHA!!
Mens vlieg toch op

Toen is ze 3 uur weggeweest. Verschrikkelijk was dat!!!
Na 3 uur rondrijden, rondbellen en alles en iedereen opgetrommeld te hebben, zat ik thuis helemaal verslagen flyers te maken en hoorde ik gekras aan de voordeur.
Ik rukte hem open en daar stond ze!!!
Ik was zó ontzettend blij.
Huilend en naar adem happend vloog ik haar om de hals. Wat en enorme enorme opluchting was dat!
Ik dacht echt dat ik haar voorgoed kwijt was, als ik dacht aan hoe alleen en bang ze moest zijn werd ik kotsmisselijk.

Ik word er helemaal stil van al die vreselijk verhalen....

Mijn grootste nachtmerrie was in de zomer van 2008. Toen we hier in huis aan het klussen waren en onze Soraya van 7 kilo terecht kwam onder een rol marmoleum die omviel. Ze was binnen enkele seconde dood. Ze was zo gruwelijk gewond dat ik alleen maar heb geroepen: "Ga dood, ga dood, ga alsjeblieft dood!"

Een paar jaar ervoor was ze al een keer voor mijn ogen van een dakterras gevallen. Een meter of 7 naar beneden. Wonder boven wonder overleefde ze die val en hield ze er 'alleen' een verlamd pootje aan over, dat later is geamputeerd.

Dit hondje was niet voor het geluk geboren. Deze dagen denk ik extra vaak aan haar omdat ze zo ontzettend bang voor vuurwerk was.

Jeetje Sjalot, wat verschrikkelijk, ben dr stil van.....

lianne05 schreef:Jeetje Sjalot, wat verschrikkelijk, ben dr stil van.....

hier ook kippenvel van je verhaal Sjalot... wat verschrikkelijk oneerlijk.

Jemig sjarlot.. wat een klote verhaal!

Met luca nog niet echt iets ergs meegemaakt..
Met khaya&Jingo wel..

We hebben een zandpad waar we vaak op wandelen. Aan het einde gaan ze aan de riem omdat daar een grote weg loopt (80 km)
Mn stiefpapa was met de honden wandelen van het zomer en stak de weg niet over maar liep terug. Khaya was het daar niet mee eens en vloog er vandoor (aan de andere kant is een vijver..) Helaas vloog Jingo er achter aan en drong niks meer tot hun door. Alleen de jaguar die op de weg reed wel..
Die heeft Jingo tegen zn kop gekregen. Wonder boven wonder heeft Jingo het overleefd. Maar daar uitgelaten worden ze nooit meer!
Jingo heeft nu, maanden later, nog pijn aan zn kop. Als je hem op een bepaalde manier daar aanraakt jankt hij het uit.

Bazziebel die begin dit jaar vergiftigd is en na een lange nacht overleden is.

Rambo die een rotje onder haar buik kreeg en sinds die tijd in totale paniek is bij iedere knal. Onweer, vuurwerk of een deur die hard dicht knalt, noem het maar op. Ze schiet dan gelijk in paniek.

Loddie die gegrepen werd door een Bull terrier en die hond verscheurde haar echt. Het baasje zei dat ze het zelf wel oplosten en deed niets
Ik ben vol op die hond ingereden met de scoot en heb Loddie bij me op schoot genomen. Ze had hele wonden op dr buik en poten en ben gelijk naar de da gegaan. Baasje van de Bt was beledigd dat ik op zijn hond was ingereden en liep scheldend verder.
Loddie heeft er niets aan overgehouden, ik wel, ik hou andere honden goed in de gaten als ze bij mijn honden komen en zo nodig begeleidt ik mijn honden er langs.
Als er nu een hond komt met agressieve bedoelingen gaan de honden al vanzelf op de treeplank zitten.

Hier heb ik met onze Lana drie vreselijk enge dingen meegemaakt.

De eerste keer was vlak voor kerst 2000 toen ik met Lana en Levi en een vriendin met haar twee Groenendaelers aan het wandelen was op het Hulshorster Zand en alle vier de honden als een blok in één keer de bosjes in doken. Daarna hoorden we geschreeuw van een wild zwijn en daarna niets meer, behalve het geblaf van de Groenendaelers, steeds verder weg... Dat waren de vreselijkste minuten van mijn leven...
De twee Groenendaelers waren vrij snel terug, maar Lana en Levi niet. Mijn vriendin en ik besloten ons op te splitsen; zij zou wachten op de plek waar de honden de bosjes in doken en ik zou om de bosjes heen lopen in de hoop dat ik de honden zou zien op de zandverstuiving.
Op een gegeven moment zag ik Levi en ik was zó blij. Ik had in elk geval nog één hond! Maar Levi wilde niet komen. Ze bleef, een meter of honderd van mij af, maar heen en weer lopen tussen een bepaald punt en mij... Ik vreeste het ergste en liep richting Levi... Mijn hart bonkte in mijn keel en ik trilde over mijn hele lichaam en ineens kwam daar Lana aangestrompeld in de verte. Tenminste; zo leek het. Ze liep zo moeilijk, dat ik dacht dat ze minstens één been gebroken moest hebben. Toen ze dichterbij kwam, bleek niets minder waar: de had dat zwijn gevangen en met zich mee gesleept!!! Ze zat onder het bloed en het slijm en haar ogen puilden bijna uit hun kassen van de adrenaline. Ik was aan de ene kant zo blij, maar aan de andere kant ook tegelijk zo boos (ze had een dier vermoord!) en ook zo bang... Mijn schatje een moordernaar? Het was een vreselijke middag...

De andere twee angstige momenten met Lana waren de twee keren dat ze een maagtorsie heeft gehad. Beide keren was ik erbij en kon ik direct met haar naar de dierenarts waar ze gelijk geopereerd werd. Ik ben beide keren blijven wachten in de wachtruimte. Zo'n operatie duurt anderhalf uur en anderhalf uur kan dan zó lang zijn... Het enige waar ik anderhalf uur lang alleen maar naar geluisterd heb, was het piepje an de hartmonitior. Zolang ik de hoorde, was het nog goed... Het waren de drie angstigste uren van mijn leven, maar beide torsies heeft ze overleefd, gelukkig...!

Wat een afschuwelijke verhalen allemaal zeg.
Zulke verhalen heb ik geloof ik niet.
Het enige wat ik mij kan herinneren was met Chello.
Chello was pup en we waren bij mijn ouders logeren. Ik was met hem in het park, hij speelde wat met een groepje honden. Heel gezellig.
Totdat er iemand met een golden (ja serieus) bij kwam. Zijn hond was geen lekkertje maar hij liet hem toch los. Golden dook bovenop Chello en ging als een razende tekeer. Chello gillen en krijsen al liggend op zijn rug. Die Golden ging maar door met bijten.
Ik was zelf toen nog zo onervaren als wat dus ik heb staan gillen dat iemand iets moest doen.
UIteindelijk heeft een ander hondenbaasje die Golden een schop verkocht en iets geschreuwd als in 'opsodemieteren jij!!'.
Chello kwam doodsbang bij mij staan, steun zoeken en wilde gewoon weg daar.

En met de uitlaatservice heb ik een paar dingen meegemaakt die niet heel erg geinig waren.

Pfff...wat een verhalen.
Zoiets heftigs als hier beschreven heb ik nooit meegemaakt gelukkig.
Wat ik wel heel eng vond was toen ik Nika kwijt raakte tijdens een forumwandeling in de Soesterduinen. We kwamen via een stukje bos weer op de zandvlakte en Nika was er niet meer. Waarschijnlijk was ze in het stukje bos teruggerend omdat ze mij kwijt was en is ze me voorbij gerend.
Na een half uur ofzo zag ik iemand bovenop een zandverstuiving staan en ik ben naar boven gerend...daar was Nika. Ze was helemaal in paniek en heeft me de rest van de wandeling heel goed in de gaten gehouden. En ik haar.

Och ja het ergste bedenk ik mij nu 'ineens'..... dat was natuurlijk Chello zijn slagaderlijke bloeding.
We hadden toen samen met de buren een behoorlijk grote roedel. Chello was altijd de roedelleider maar zijn positie was al een tijdje wat wankel. Hij werd oud en een van de jongere honden wilde duidelijk die positie overnemen. Chello was het daar nog niet mee eens.
Op een dag klapte ze op elkaar en de rest van de roedel zag zijn kans schoon en deed fijn even mee.
Na een aantal honden eraf geschreeuwd te hebben zag ik ineens iets 'bungelen' aan Chello zijn poot en zijn hele poot zat binnen no time onder het bloed.
Alle honden als idioten naar binnengebracht, de andere reu bekeken en toen Chello die inmiddels in een enorme plas helder rood bloed stond.
De buurman was gelukkig nog net thuis en heeft mij en Chello als een gek naar de DA gereden. 't bloed bleef er maaruitstromen.
Eenmaal bij de DA hoor ik de assistente nog zeggen 'dag, had u een afspraak?' waarop ik alleen maar iets zei als 'hij bloed, hij bloed!!'....de DA stak zijn hoofd om de hoek en ik zie nog die ogen voor mij en zijn 'verdomme, bel ..... en ..... (de andere da's) neem die hond mee, shciet op!!'.
Ik zie nog haar paniekerige poging om die ader af te binden met een stukje elastiek wat voor handen was. Het lukte niet in 1x dus nog een poging.... Chello raakte op dat moment half in chock.

Nou ja, toen die ader was afgebonden ben ik in de wachtkamer gaan zitten omdat ze verder met Chello gingen. Natuurlijk zitten te janken als een klein kind daar. De hale praktijk zat nog onder het bloed.

Hij is er weer bovenop gekomen maar hij is nooit meer dezelfde Chello geworden.
Sinds dat ongeluk kon hij andere honden niet meer uitstaan, werd vreselijk agressief, ging aan zijn poten knagen etc etc.
een jaar nadien hebben we hem in laten slapen.

Verhalen om op slag 10 jaar ouder te worden

Het engste was toen Scar in shock raakte.

Wij waren een dagje weg, warm weer, honden lagen in de schaduw en konden het water in. Het was druk daar vanwege een evenement dus wij zaten iets achteraf.
Nan had haar soep wel heel snel op, zij was nog klein en moest hem laten staan om af te koelen maar ineens zag ik dat de beker leeg was.
Ik keek nog om mij heen zo van waar ligt het maar zag niets. Ineens viel mij op dat Scar wel heel rustig was en ging naar hem toe en geef hem een knuffel. Hij reageerde niet, voelde ondanks de warmte koel aan en was nat. Ik schrok me de pip, belde de DA waar wij zaten en dat zij meteen moest komen, gooide hem op een deken in paniek en trok hem het water in. Ik heb staan schreeuwen tegen hem wat voor een rothond hij was en dat hij mij dit niet mocht aandoen.
Zijn hele buik was brandwond, daar was de soep. Mensen kwamen helpen (heel lief bedoeld) en Scar kwam gelukkig langzaamaan weer bij. Wat een paniek, huilende mensen, kaarsen werden aangestoken, een kuil gegraven en ik registreerde niets, was alleen alert of de DA aankwam en dankte god op mijn knieen toen zij er eindelijk was.
Nadat hij gestabiliseerd was zijn wij naar huis gegaan en besefte ik ineens dat Nan al die tijd wel heel erg stil was. Zij durfde ons niet te vertellen dat zij de soep had laten vallen op Scar want wij hadden haar verboden er bij in de buurt te komen. Daarna ook duidelijk gemaakt dat wat er ook nog zou gebeuren en hoe fout zij dan ook geweest zou zijn, dat zij het altijd kwam zeggen als er dieren bij betrokken raakte.
Wat een dag was dat.

@Estelle: ik wist van Chello's slagaderlijke bloeding, maar zoals je het hier nog eens beschrijft krijg ik er echt de rillingen van

Wat een nachtmerries en wat een ongelooflijk trieste verhalen komen hier voorbij. Ik sta er versteld van hoe bot sommige mensen kunnen reageren als ze een andere hond, direct of indirect iets aandoen
Met Kyra en Pip heb ik gelukkig nog geen "hartverzekkende momenten" meegemaakt, ik hoop van harte dat dat zo blijft!

Onze vorige herder, Chakra, was echter een ander geval. De zwaan in het Haagsche Bos (woonden toen nog in Den Haag) en zij waren geen vriendjes. Meestal keken we eerst goed in het rond om te zien of de zwaan niet in de buurt was voordat we Chakra loslieten in het bos. Alleen één keer een gigantische misrekening gemaakt. Er lag namelijk ijs op de vijver...Chakra schiet het ijs op richting de zwaan, en ze glijdt zo naar het eind van het ijs het water in (vijver was niet helemaal bevroren).
Mijn vriend aarzelde geen moment en schopt z'n laarzen en jas uit en rent zo het ijs op en glijdt achter Chakra aan het water in. En daar sta je dan in je eentje machteloos te wezen terwijl iedereen waarvan je houdt in het ijskoude water ligt te spartelen
Via het nabijgelegen bruggetje kon m'n vriend en ik Chakra weer op de kant krijgen, daarna in sneltempo naar huis (bos was gelukkig vlak bij ons huis) om de boel weer warm te krijgen. Gelukkig hebben geen van beiden er iets aan overgehouden.

Ik heb er helaas ook meerdere, maar een van de ergere was toen ik 4 knokkende honden had in huis die alle 4 niet los wilde laten (3 Rottweilers en Kenzo) Ik had toen net een auto ongeluk gehad en kon niks. Toch met alle kracht die ik had er 2 vanaf kunnen halen en naar buiten gegooid. Die andere 2 uiteindelijk uit elkaar gehaald en ben op de ene gaan liggen en de ander in mn andere hand aan haar halsband op afstand gehouden. Ondertussen zag ik overal bloed vandaan komen
Mijn geluk is geweest dat Michael na een kwartier zo gezeten te hebben van zijn werk thuis kwam en een hond kon overnemen, want ik hield het niet meer, omdat ze beide nog steeds door het lint gingen.
Resultaat was dat Calsey meer dan 70 nietjes in haar lichaam had en overal opengescheurd was Cujo had ook een aantal grote gaten en sscheuren, maar een stuk minder dan Calsey.

Jeetje wat een verhalen zeg

Het engste wat ik ooit heb meegemaakt

Ik was lekker met Roan aan t wandelen en zag een kennis van me staan.
Ik denk ik ga ff over dat stukje zand heen dan ben ik er sneller.
Maar daar waren ze aan t werk en dat stukje zand bleek drijfzand te wezen.
En daar stond ik dan ineens tot aan mn middel. Roan was al doorgelopen maar kwam terug.
Ik heb toen zn halsband gepakt en hij heeft me er toen uit kunnen trekken.
Ben nooit meer langs dat stukje gelopen.


Met Elena wel wat meer meegemaakt.
Toen Kenji 4 mnd was en niet van ophouden wist was Elena t ineens beu en greep haar.
Maar ze liet niet meer los, na 2x terugkomen kon ik dr naar binnen krijgen.

Paar wkn later kwam mn ex en ik merkte al wat spanning tussen die 2 dus ik stuur ze allebei naar de bench.
Kenji loopt in t voorbij gaan per ongeluk tegen Elena en toen was t weer knokken.
Gelukkig kreeg mn ex Elena van Kenji af

Vorig jaar een dagje weggeweest, Elena los in de tuin Kenji in de kennel.
Op de een of andere manier zijn die 2 bij elkaar gekomen ( iemand die ze goed kennen is over de poort gegaan en heeft ze bij elkaar gezet )
Kreeg toen ineens een telefoontje dat er 2 honden helemaal in shock in mn tuin lagen.
Ben nog nooit zo snel vanuit Bergen op Zoom naar Vlissingen gereden, nja mn pa was dr eerder ( zn auto is wat sneller )

Achteraf viel t gelukkig wel mee, Kenji had een paar gaatjes in dr poot en Elena een paar wondjes in dr kop

In april fiets ik met Elena, zie een klein wit hondje op de stoep en ga automatisch al verder op de weg rijden.
Vrouwtje laat de lijn ineens los en dat hondje vliegt naar ons. Elena pakt dat beesje en liet niet meer los.
Hondje is de dag erna overleden

2 mnd later was t weer raak tussen de meiden , Kenji die normaal nooit wat naar Elena deed uit de kennel gelaten om gemuilkorfde Elena in de kennel te doen.
Kenji klapt erop en ik krijg ze er niet af.
Mensen die in de tuin komen kijken en niet komen helpen.
Maar wel weddenschappen gingen afsluiten wie er zou winnen

Ondertussen was die muilkorf los gegaan en t enige wat ik kon denken was ik raak ze beiden kwijt.
Uiteindelijk kreeg ik een helder idee en heb Elena met me de kennel in getrokken en ben heel hard met de kenneldeur gaan gooien tegen die 2 hun koppen aan tot ze los lieten en toen snel die deur dicht gedaan.

Toen Kenji naar binnen getrapt en bekeken. Daar zag ik niets aan dus toen naar buiten in de kennel naar Elena.

Zag in eerste instantie alleen een scheur in dr lip tot mn hand ineens vol bloed zat.
Bleek ze een groot gat in dr keel te hebben
Gelukkig niet slagaderlijk maar t moest wel dicht gemaakt want ik zag alles zitten.
Kon zelf niet rijden, half in shock en een ontzettend dikke hand die ik niet meer kon bewegen.

Fokker van Kenji gebeld en die is met een kennis hierheen gevlogen en met me naar de da gereden.

Ze zijn 2 uur bezig geweest en dat waren de 2 zwaarste uren van mn leven.
Er bleek een groot bloedvat een paar mm van de slagader door te zijn die dus dicht gemaakt moest en een dikke spier moest weer vastgemaakt.

Heeft me een hoop geld gekost maar gelukkig heb ik mn meisjes nog


Toen 3 wkn na die knokpartij.
Liet Elena uit , zonder muilkorf want die zat precies op dat gat van die keel en dat was erg pijnlijk. Ben nog niet eens de straat uit gaat ergens achter me een voordeur open en ik hoor ineens geblaf, zie een hondje naar Elena vliegen. Die draait om en pakt dat beesje zo bij de strot.
Gelukkig konden we haar eraf krijgen.

Kreeg ik daar ff de schuld want ik moest mn hond bij houden. Terwijl eigenaar van die hondjes zn hondjes doodleuk buiten zette, voordeur dicht deed en op zn gemak jas en schoenen aan ging doen..
Gelukkig had ik een paar getuigen en zodoende is er voorkomen dat er andere dingen gebeurd zijn.

Al loop ik nu nog steeds niet veilig daar met mn honden, mn leven word behoorlijk zuur gemaakt.

Op een dag belde mijn vriend mij in paniek op... Romeo is aangereden, kom snel hierheen!
Ik ben als een gek naar buiten gerend, Julia was toen nog maar een pupje.
De auto die hem aanreed had een snelheid van ongeveer 50km p/u, een grote scheur in de bumper.
En Romeo stond alweer op zijn poten, had wat schaafwonden omdat hij een stukje onder die auto meegeleurd was.
Ik was zo bang, ik wist niet wat ik daar aan zou treffen, dacht echt dat hij dood zou zijn.
We zijn naar de dierenarts gegaan, en alles was in orde met hem, hij mankeerde eigenlijk niets op de schaafwonden na.
Dat moment van het telefoontje stond mijn hart even stil.

En jaren geleden, toen had ik de twee Rottweilers van mijn toenmalige schoonmoeder in huis.
Zij zat in de gevangenis, en mijn ex stond erop dat wij die honden in huis zouden nemen, wat ik niet zag zitten.
Ik liep dus met de honden buiten, en dat ging altijd goed.
Tot op een moment een overbuurman van mij langs kwam lopen, de honden begonnen te trekken en ik trok ze terug.
Dat ging allemaal goed.
En ineens, voor ik het wist zat ik op de grond, met nog maar twee honden vast aan de riem ipv drie.
De reu was losgebroken, riem geknapt! Doordat er ineens zo'n gewicht van mijn armen los schoot, viel ik achterover.
Hij stoof op de hond van de buurman af, en greep hem in zijn kont, hij liet niet meer los.
Ondertussen werd ik door het gras gesleurd door Romeo en de ander Rottweiler, naast mij op een bankje zaten kennisen van mij te kijken, ik riep naar ze dat ze moesten helpen, pak die riemen of hou mij vast, help me nou!
Ze deden niets! Stonden alleen maar te kijken.
Gelukkig kon ik de hak van mijn voeten in het gras duwen en zo de honden tegenhouden.
Twee andere buren stonden ondertussen op de Rotweiler die de hond van de buurman vast had in te hakken, en na een tijdje kregen ze hem los.
Het was al een wat ouder dier met afgesleten hoektanden, en dat heeft ervoor gezorgd dat de hond van de buurman niet erg gewond is geraakt.
Het moment dat ik de twee die ik nog vast had (al glijdend er achteraan) langzaam op de hond van de buurman af zag gaan, had ik het doodsbenauwd, ik wil niet weten wat er was gebeurd als ze met z'n drieën tegelijk op die hond waren geklapt....
Ik neem het die kennisen trouwens nog steeds kwalijk dat ze me niet geholpen hebben toen.

Het laatste waarbij ik heel bang ben geweest is het moment dat ik te horen kreeg dat Julia kanker had.
Dat was echt een schok, en ik ben zo dankbaar dat het goed weg is gehaald en de kans op terugkomst nu zeer klein is!

jemig wat een verhalen zeg... gelukkig heb ik geen noemenswaardige ervaring meegemaakt met die twee van mij.

Tamara/Bayko schreef:@Estelle: ik wist van Chello's slagaderlijke bloeding, maar zoals je het hier nog eens beschrijft krijg ik er echt de rillingen van

ja dat was heel heftig.
Het geluk was dat de buurman nog thuis was. hij stond op het punt om naar zijn werk te vertrekken en dan was er geen auto geweest (woonden op het platteland). Dan was Chello gewoon dood gebloed.

Ik was altijd erg voor het 'ze zoeken het maar even uit' maar sinds dat ongeluk kan ik nog weleens paniekerig reageren als er 2 honden serieus op elkaar klappen.
Na dat ongeluk is Hera nog weleens op Kimba geklapt en achteraf stond ik dan te trillen als een rietje. Dat hda ik voor dat ongeluk nooit.