Martijn schreef:starfleet schreef:
Zoals gezegd, als het je troost biedt waarom zou je het niet geloven?
Maar hoe maak je die stap dan?
Ik kan dat niet hoor.
Dat iets fijn klinkt of makkelijk zou zijn snap ik. Maar die stap naar "dus dat geloof ik vanaf nu." vind ik vreemd.
Dan zet je dus de waarheid willens en wetens opzij en gaat verder in een fantasietje omdat die je beter aanstaat.
Ik vind dat een ongezonde manier van met verdriet omgaan.
Ik denk dat onverwerkt verdriet voortkomt uit een gebrek aan acceptatie.
Dat maakt dergelijk gedoe over honden- of mensenzieltjes meer een uitingsvorm van het niet accepteren van je verlies dan dat het een middel is
om het te verwerken. Het is schijnverwerking.
Natuurlijk zou ik het fijn vinden om te geloven dat Dapper hier gewoon in huis rondloopt en op zijn vertrouwde plekje naast mij ligt te slapen.
Een heerlijk idee. Dat hij dan niet weg is maar gewoon bij mij, zoals het hoort.
Maar dat betekent voor mij niet dat ik dan maar ga doen alsof dat zo is. Dat maakt namelijk niet
dat het zo is.
En dat is GELOOF
En ik denk niet dat je zult begrijpen waarom mensen van een hemel uitgaan als je daar zelf niet vanuit gaat.
Ik vind het nogal hard om te zeggen dat het de weg van de minste weerstand is om te geloven in een plek waar je je overleden familie of dier weer terugziet.
Ik ben het wel met je eens dat als je ALLEEN maar vast weet te klampen aan het hiernamaals en daarom maar verder strompelt in dit leven er iets mis is met je rouwverwerking maar een rouwverwerkings proces is iets wat voor een ieder verschillend is.
Ik vind het persoonlijk helemaal niet verkeerd om uit te gaan van een hiernamaals bij rouwverwerking.
Ik zou het ook niet zo stellig schijnverwerking noemen zoals jij nu doet en het accepteren van een verlies en je rouwverwerking in gang zetten MET het geloof in een hiernamaals staat niet synoniem voor iemand die de werkelijkheid niet ziet en doordat hij zijn verlies niet accepteert in een schijnverwerking zit.
JIJ ziet dat echt zo, dat zie ik aan de manier waarop je het brengt...
De meeste mensen die niet in een god of hemel geloven zouden graag denken zoals jij denkt, maar ERGENS hebben ze altijd het gevoel dat er iets is bladiebladie bla.
Ik denk persoonlijk dat mensen zoals jij en ik het het 'makkelijkst' hebben.
OF je gelooft in een hemel OF je gelooft keihard dat hij er niet is...Als je er tussenin zit krijg je inderdaad vaak de wanhopige mensen die helemaal kapot gaan van een verlies omdat ze niet stellig kunnen geloven in een weerzien maar ook hun rouwverwerking niet kunnen doorlopen zoals jij dat doet.
Jouw manier van denken vergt een hoop zelfdisicipline heb ik het gevoel want je zult jezelf telkens tot de orde moeten roepen wanneer je dreigt in je verdriet te zwelgen.
over is over, eind is eind, dood is poef en weg...nooit meer die persoon, nooit meer die hond....nooit meer....nu niet in dit leven, niet over een paar maanden nog een keer, niet over tien jaar en ook niet vlak voor je dood en zeker niet na je dood...
PERSOONLIJK lijkt me dit onverteerbaar, echt waar.
Ik zou geestelijk krap aan kapot gaan met bovenstaande wetenschap als waarheid in mijn leven en IK ben dan ook blij dat ik echt in VOLLE overtuiging in mijn hoofd geloven kan dat er straks een behoorlijke menigte mensen me op staat te wachten en we straks eerst een week lang feest vieren als het mijn tijd is...
Dat mijn oma's en opa's me meenemen naar een soort van Wisteria Lane (als in Desperate housewives
) waar ze me een huisje aanwijzen waar de honden uit mijn verleden op hun kleedjes op me liggen te wachten...
waar een goed gevulde koelkast op me staat te wachten en waar ik de hele dag mijn eigen ding mag doen...
waar ik na een weekje feestvieren met al die mensen die ik bijkans dagelijks of wekelijks of maandelijks onwijs kan missen bij de meest stomme dingen, nog eens even een keer heerlijk gezellig kan gaan zitten bomen en zagen met 1 van mijn opa's en oma's over allerlei onzinnige dingen.
Dat ik ze dingen kan vragen die ik me nu bijkans vaak genoeg afvraag...
Dat ik vrienden, oude vrienden en mensen uit het verleden vragen kan naar dingen van toen, naar dingen van nu...
waar ik als vanouds onwijs kan lachen met een stel oude vrienden en waar ik kan besluiten dat ik eens een middagje op visite ga bij Ghanid, of bij Martin Luter King of als ik daar zin aan heb; bij Jim Morrisson om dar eens een middagje heerlijk mee te discusseren...en waar ik dus ouwe Sobath, onze Golden thuis nog eens aaien kan
ik vind het wel een goede vraag, misschien kan ze het ook wel? Derek Ogilvie daarentegen kan toch ook met kleine kinderen op een soortgelijke wijze communiceren en met de doden ,het heeft m.i. allemaal met zien, voelen en telepathie te maken.
