Het HondenForum

Frenk schreef:Dus iemand mag van jullie nooit zeggen: deze hond is hondagressief of onbetrouwbaar of vul maar in?

Dat mag iemand wel zeggen, maar ik zal het er niet altijd mee eens zijn.

Frenk schreef:

estelle schreef:Hoezo?
Als een hond diep ligt te slapen en ineens kukelt er een kind bovenop de hond dan zijn er ook echt genoeg honden die dan van schrik hap zeggen. En dan heb ik het niet over het verscheuren van het kind.

En er zijn uiteraard ook genoeg honden die een grom laten horen en klaar. En ook geneog honden die, zoals de hond van nanna, even opkijken en doorpitten.

Ik zeg alleen maar dat zoiets niet alleen geld voor een kind onvriendelijke hond.

Dat laatste ben ik met je eens.
Ik voel me persoonlijk prettiger bij honden met iets meer rem erop, snap je wat ik bedoel? Zeker in combinatie met kinderen.

En ik vind het juist een uitdaging om een moeilijkere hond in huis te nemen.
Kijk mens-agressief vind ik ook echt balen hoor maar ik kan er wel mee leven en de hond toch een leuk leven bieden.
Maar zoals Hera die hond agressief is, ik heb daar geen problemen mee. Ja behalve dat ik er soms van baal dat ze niet lekker mee kan naar een wandeling met andere hondjes of dat ze niet altijd overal lekker los kan racen e.d.

Winx vindt vreemden en met name vreemde kleine kinderen ook eng. We hebben hier destijds een "snap-incident" gehad met een klasgenootje van mijn oudste dochter. Sinds die tijd gaat Winx met iets lekkers in de bench als er gespeeld wordt. Vindt ze helemaal niet erg. Speelafspraken mogen van mij niet langer dan hooguit drie uurtjes plaatsvinden (niet alleen voor Winx maar ook voor mijzelf , dan mogen ze zo zoetje aan wel weer moven). Als ik visite krijg die langer blijft, met kleine kinderen, zorg ik dat Winx naar een oppas gaat. Dit werkt tot nu toe prima .

Met mijn eigen kinderen kan Winx trouwens meer dan prima overweg, hoewel ik altijd erg goed op probeer te letten en mijn kinderen tracht bij te brengen wat wel en niet kan (bij dieren in het algemeen trouwens).

wij hebben vier kinderen en altijd honden gehad en nog steeds, ook honden die buiten niet zo gek op kinderen zijn, maar met de eigen kinderen altijd super, denk dat het een enorm verschil is buitenshuis of de eigen kindjes. nu scheelt het ook dat onze kinderen goed met honden om weten te gaan, ze zitten niet aan ze te frutten en laten ze gewoon met rust, het gaat gewoon allemaal vanzelf en heel ongedwongen, dat merken honden ook heel goed, als er vriendjes komen spelen die bv bang voor honden zijn merk ik dat gelijk aan mijn honden, die blijven ze maar opzoeken en wat klieren bij ze, dan zeg ik ook tegen die kinderen dat ze gewoon moeten doorlopen en op de bank moeten gaan zitten, dat is nl. verboden plek voor de honden als er kinderen in huis zijn.

wij hebben dus nooit echt rekening gehouden met onze kinderwens en de honden. het loopt eigenlijk vanzelf zo.

gucci schreef:........., denk dat het een enorm verschil is buitenshuis of de eigen kindjes. nu scheelt het ook dat onze kinderen goed met honden om weten te gaan, ze zitten niet aan ze te frutten en laten ze gewoon met rust, het gaat gewoon allemaal vanzelf en heel ongedwongen, dat merken honden ook heel goed, ...............

Dat denk ik dus niet, een hond die een hekel heeft aan het gedrag van kinderen, heeft dat ook aan het gedrag van eigen kinderen mits dat uiteraard niet voortkomt uit angst.

Mijn kinderen weten ook heel goed met honden om te gaan, ze zijn opgegroeid met verboden te frutten en met rust laten. En ze zijn nog steeds (11 en 13 nu) heel gehoorzaam wat dat betreft.
En toch is de jongste buiten zijn schuld om ernstig gebeten.

gucci schreef:............wij hebben dus nooit echt rekening gehouden met onze kinderwens en de honden. het loopt eigenlijk vanzelf zo.

Het loopt ook vanzelf zo maar mis......

Ik heb geen bijster luid tikkende biologische klok, maar zou graag als het gegeven is kinderen krijgen in de toekomst.

Nu denk ik dat mijn beide honden prima met koters kunnen, maar ik zou het zéker niet laten omwille van mijn honden.
Ik zou de hond overigens ook niet herplaatsen, tenzij het inderdaad serieus gevaarlijk wordt, maar eerlijk gezegd kan ik me dat slecht voorstellen. Ik zou nog liever sluizen inbouwen en de honden gescheiden houden denk ik. Mijn honden zijn deel van mij en zijn hier gekomen om nooit meer weg te gaan.

Uiteraard ben ik niet tegen herplaatsen hoor, als het echt beter is voor de hond, maar ik zal er alles aan doen om het te voorkomen. Het zou natuurlijk in het geval van Bowie wel erg verdrietig zijn als ze slechts een schijntje van haar eigen schaduw was omdat er kinderen waren.

Hier maak ik me er geen zorgen over gelukkig, maar koters zijn nog niet in zicht .
Dat je als je kinderen op komst hebt helemaal geen hond inhuis zou moeten halen vind ik onzin. Ik ben opgegroeid in gezin met hond en het heeft mijn leven enorm verrijkt. Sterker nog, was je voorheen lekker van het wandelen en buitenleven kan het na de komst van de kinderen alleen maar een mooie impuls zijn je bloedjes eens achter tv en pc vandaag te halen, het stoffige huis uit, en de buitenlucht in! Doet niet alleen hondlief goed, maar is ongetwijfeld goed voor de ontspanning within the family. Lekker met zn allen in de tuin vertoeven is toch ook geweldig, en een kind kan al vroeg - onder toezicht- leren spelen met de hond!

Yanthe is vreselijk leuk met mijn neefje en nichtje. Zacht in de bek, en laat keurig los met balspelletjes. Die twee zijn al oud genoeg (en opgegroeid met een cane corso ) om de hond goed te begrijpen. Die spelen ook vrij wild met haar, maar ach, ze weten hoe en het gaat superleuk (met soms wat blauwe plekken, maar ze snappen dat dat de consequentie is als ze echt wild dollen...meisje ís nu eenmaal lomp!).

Het mooist vond ik wel een onbekend kind in het park (van een bekende vader en zijn honden) van krap 2, dat ballen voor haar gooide. Ever so softly ging ze dan de bal halen (nouja, pakken ) en terugbrengen aan het kind waarbij ze zich heel laag maakte. Koppie scheef en een nieuwsgierige beetje onzekere, maar open blik....."wat een grappig mensje , is het een mensje?? , wat gaat het nou doen? Het is lief! " "Heeeeey papa van mensje..kijk es hoe lief ofdat ik ben met jouw puppymensje??? " en weer terug naar het kind vol aandacht voor wat het brabbelde en echt geconcentreerd bezig met het kind trachten te begrijpen. Was puur genieten!!

Dus ik maak me geen zorgen. Bonha al helemaal niet (tenzij ze weer meer pijn krijgt, maar dan laten we haar met rust). Die liet zich toen Daen (neefje) klein was aan dr halsband door het huis trekken, want ze was zijn "politietijger" . Zowieso een "eitje", mijn Bon, ideaal ter sicialisatie van mens en dier, want ze is bij alles en iedereen lief en leuk. Heeft menig kat geholpen te wennen aan honden en de logeerkippen liepen gewoon over haar voorpoten heen, koppie schuin naar haar ogen glurend.. (gaan we allemaal met Yanthe maar níet doen :N:).

Dus echt moeilijk, maar ik kan me simpelweg niet voorstellen dat het fout zou gaan. Ja....misschien inderdaad met spelende vriendjes. Maar die hebben niks te zoeken zonder toezicht bij mijn honden. Zal niet makkelijk zijn misschien? Lijkt mij niet zo moeilijk. Misschien zou ik andersom kiezen voor een kindvriendelijke familiehond ...neeee, denk het toch niet ...zijn mijn types niet ...nou misschien een welsh springer of een flatcoat dan...

Te laat, heb al een heerlijk boosje en een poederbol . En íets zegt me dat mijn volgende honden niet veel makkelijker zullen worden, maar kan er mn vinger niet op leggen. Maar ze gaan niet weg o, nee, never ever. Maar zoals gezegd, ik heb makkelijk praten....buiten mogelijk te ontwikkelen jaloezie wéét ik dat ze intrinsiek goed met kinderen kunnen. Dan leren ze de jaloezie wel weer af/leren ze maar dat de mijne ook leuk zijn . Wat al eerder gezegd is...als het mensjes worden zijn ze vaak weer wél leuk..

Succes als je toch voor die keuze komt te staan, maar ook ik ga er eerlijk gezegd vanuit dat Bowie met jouw liefdeen toewijding kan leren dat mamma's puppemens wél leuk is (meer kwestie van kind in de hand houden dan hond trainen denk ik).!! Fien moest misschien maar even elders wat anders doen als het buurjongetje komt spelen..:N:

Budkes schreef:

gucci schreef:........., denk dat het een enorm verschil is buitenshuis of de eigen kindjes. nu scheelt het ook dat onze kinderen goed met honden om weten te gaan, ze zitten niet aan ze te frutten en laten ze gewoon met rust, het gaat gewoon allemaal vanzelf en heel ongedwongen, dat merken honden ook heel goed, ...............

Dat denk ik dus niet, een hond die een hekel heeft aan het gedrag van kinderen, heeft dat ook aan het gedrag van eigen kinderen mits dat uiteraard niet voortkomt uit angst.

Mijn kinderen weten ook heel goed met honden om te gaan, ze zijn opgegroeid met verboden te frutten en met rust laten. En ze zijn nog steeds (11 en 13 nu) heel gehoorzaam wat dat betreft.
En toch is de jongste buiten zijn schuld om ernstig gebeten.

gucci schreef:............wij hebben dus nooit echt rekening gehouden met onze kinderwens en de honden. het loopt eigenlijk vanzelf zo.

Het loopt ook vanzelf zo maar mis......

ja daar heb je ook een punt, maar het zal dan wel schelen of de hond er eerder was dan de kinderen en al daarvoor een hekel had aan kinderen, tenminste hun houding en gedrag, dat heb ik niet eerder meegemaakt, mijn eerste hondje was er voor dat er kinderen kwamen, maar hij vond altijd alles best, mijn herder was een pup toen mijn oudste 12 weken was, dus zij zijn samen opgegroeid, toch had zij buitenshuis geen vertrouwen in andere kinderen, maar met de eigen kinderen daar was zij stapel mee. de andere honden zijn met de kinderen opgegroeid, maar mijn teckel is bang voor kinderen buiten, zij vind het erg bedreigend als kinderen te wild op haar afkomen lopen, ze is klein dus voor kinderen en hun ouders helaas een gewild aai object. ik moet soms ogen van voor en achter hebben om ook de ouders in de gaten te houden, die dan leuk zeggen tegen hun kinderen, kijk een klein hondje ga maar aaien. dat probleem had ik tenminste niet met mijn herder

dus ik ga het anders bekijken, stel dat ik nu een hond heb die echt een hekel heeft aan kinderen, en ik wil dolgraag kinderen, tja dat is dan een moeilijk dilemma maar ik denk dat mijn kinderwens dan toch voor zou gaan, hoe moeilijk dat ook misschien is.

Ik heb ooit een hond uit het asiel gehaald, waarvan de mensen die hem daar gedumpt hadden vertelden dat hij de kinderen had gebeten. Mijn zoontje was toen nog geen 4 jaar..... Na wat heropvoeding aan twee kanten( zowel zoon als hond) bleek de hond heel betrouwbaar met kinderen, zolang ze maar niet gingen rennen. Dan vloog hij er achteraan en begon in kuiten te happen. Niet in huis rennen dus...
Oh, ja en iedereen(inclusief ikzelf) moest van zijn voer afblijven.
Ik heb er een fantastische hond aangehad die bijna 16 jaar is geworden!
Maarre wat betreft de oorspronkelijke vraag...

Tamara. schreef:Stel dat je een hond of honden hebt die een bloedje hekel aan kinderen heeft of doodsbang is voor kinderen. In ieder geval jouw hond(en) en kinderen is geen goede combi. Maarr, de biologische klok begint te tikken en je zou toch wel erg graag een kindje willen.

Dit heb ik mezelf weleens v.w.b. Bowie en nu ook een beetje met Fien. Stel dat ik ooit kinderen zou willen.... Met deze 2 is dat absoluut geen goed idee. Vooropgesteld dat ik het graag zou willen maar dat is bij mij niet het geval :

Hoe zou je met die situatie omgaan?

Tamara. schreef:

Carmen schreef:Kira is geen fan van kinderen nooit geweest en toch is een eigen kleine telg heel wat anders dan zomaar "kinderen".

Dat geloof ik ook, in heel veel gevallen. Bowie zou voor een trein springen als ik het haar aan zou doen. Die zou diep ongelukkig worden, daar ben ik echt van overtuigd.

Ik kan me de situatie ook niet echt, echt voorstellen omdat die gewoon niet van toepassing is. Dus mijn gevoel hierover is sowieso al vertekenend

Als je zo weining vertrouwen hebt in je hond m.b.t. kinderen moet je het nooitdoen. Je eigen spanning zal waarschijnlijk problemen triggeren...

Tamara. schreef:

Geer schreef:Maar Tamara, waar zou je zelf voor kiezen, als je eerlijk moet zijn?

Dat vind ik dus echt heel lastig. Ik heb namelijk geen 'moeder gevoelens' of een soort oergevoel dat blijkbaar veel mensen wel hebben die graag kinderen willen. Ik kan me best voorstellen dat een echte kinderwens iets oproept in je eigenste binnen wat heel ver gaat

Mijn 'nadeel' in dit geval is dat ik een ontzettend groot verantwoordelijkheidsgevoel heb t.o.v. keuzes die ik maak. En zeker als het betrekking heeft op levende wezens, in dit geval honden. Dat verantwoordelijkheids gevoel is voor mij ontzettend aanwezig en gaat misschien voor sommigen ook best ver.

Dus als ik moet zeggen waar ik nu voor zou kiezen, met bovenstaande als kanttekening, zou ik voor m'n honden kiezen. Geen nieuwe honden er meer bijnemen en als de honden er niet meer zijn dan mijn eventuele kinderwens alsnog in vervulling (proberen) laten gaan. Als het niet mocht lukken heeft het niet zo mogen zijn, zou ik dan denken.

Ik zou het dan maar lekker zo laten.Er zijn al genoeg kinderen op de wereld

Ik had een hond die niets van kinderen moest hebben,er ook echt naar gromde en haar tanden liet zien.Ik heb haar vanaf het begin samen met zoon de fles gegeven,mee uit gaan laten,mijn zoon geleerd de hond met rust te laten en dit is altijd perfect gegaan,ze was wel een klein hondje,ze is gestorven toen mijn zoon 8 jaar was.

Tyson van mij is absoluut geen kindvriendelijke hond..als pup van 6 weken vrat hij ze al op als hij de kans kreeg... ik heb zelf nooit ene kinderwens gehad dus zag dat zeker niet als ene probleem.
Totdat de oudste dochter van mijn vriend zwanger werd, en Sem geboren werd...tja toen hadden we dus een probleem.
Tyson is een hond die dus echt bijt een kind oppakken of ermee spelen dat kan niet.....
Het is heel vreselijk oppassen geblazen geweest...en we hebben godzijdank een bench voor Bowie staan waar we bij tijd en wijle Tyson in gezte hebben...erg lullig voor hem maar het was gewoon niet anders...uiteraard hebben we Sem ook goed "opgevoed" dat hij Tys niet mag aaien en als Tys op zijn plek ligt dat hij daar niet langs mag.
We hebben in e tijd dat Sem ging lopen Tys een muilkorfje omgedaan...en langzamerhand zijn de regels voor kind en hond duidelijk geworden.
Inmiddels is Tyson ouder en Sem is 2 jaar en een maand of 8 en ik moet zeggen we hebben er ons goed doorheengeslagen.... maar het is en blijft opletten geblazen.
Ik zou mijn hond niet herplaatsen maar alles sturen zodat het goed zou gaan... ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neem ... mijn honden zijn heel belangrijk voor mij met hun gebreken erbij en daar moet ik de verantwoording voor dragen vind ik.

jacq1970 schreef:Tyson van mij is absoluut geen kindvriendelijke hond..als pup van 6 weken vrat hij ze al op als hij de kans kreeg... ik heb zelf nooit ene kinderwens gehad dus zag dat zeker niet als ene probleem.
Totdat de oudste dochter van mijn vriend zwanger werd, en Sem geboren werd...tja toen hadden we dus een probleem.
Tyson is een hond die dus echt bijt een kind oppakken of ermee spelen dat kan niet.....
Het is heel vreselijk oppassen geblazen geweest...en we hebben godzijdank een bench voor Bowie staan waar we bij tijd en wijle Tyson in gezte hebben...erg lullig voor hem maar het was gewoon niet anders...uiteraard hebben we Sem ook goed "opgevoed" dat hij Tys niet mag aaien en als Tys op zijn plek ligt dat hij daar niet langs mag.
We hebben in e tijd dat Sem ging lopen Tys een muilkorfje omgedaan...en langzamerhand zijn de regels voor kind en hond duidelijk geworden.
Inmiddels is Tyson ouder en Sem is 2 jaar en een maand of 8 en ik moet zeggen we hebben er ons goed doorheengeslagen.... maar het is en blijft opletten geblazen.
Ik zou mijn hond niet herplaatsen maar alles sturen zodat het goed zou gaan... ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neem ... mijn honden zijn heel belangrijk voor mij met hun gebreken erbij en daar moet ik de verantwoording voor dragen vind ik.

jacq1970 schreef:ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neemt

Je kunt ook de verantwoordelijkheid nemen om je hond verantwoord te herplaatsen. Zou van mij net zoveel applaus oogsten.

Je kunt kinderen veel leren ! Ook hoe ga ik om met een hond. Een baby loopt en rent niet direct door je huis. Daar gaan toch echt wel een paar jaar overheen hoor. Onze hond was 1.5 jaar oud toen onze dochter werd geboren. En hem direct geleerd dat hij zachtjes moest doen.

Hond nooit met je kind alleen laten (en dat is echt niet zo moeilijk als het lijkt hoor)
Ook vriendjes en buurkinderen geleerd hoe je om moest gaan met onze hond. Is toch normaal?

Frenk schreef:

Hanneke2 schreef:Maar dat zegt niet alles over het al dan niet kindvriendelijke karakter van de hond.

Dat zeg ik toch ook niet?

Nee, dat zeg je niet. Maar wat ik bedoel te zeggen is dat je een hond kan hebben die helemaal dol is op kleine kindjes, eigen of vreemd, maakt niet uit, maar die in een schriksituatie toch vanuit een reflex hap zegt.

Zelfs de aller-allerliefste hond kan happen. En als ik ooit voor dat dilemma had gestaan, een hond willen en later ook nog kinders, zou ik nu achteraf zeggen dat ik dan voor een hond met een heel klein bekkie zou kiezen. Liever een teckel die voor 80% betrouwbaar is in noodsituaties met een kind, dan een Leonberger of Rottweiler die dat voor 98% zou zijn.

Ik had met kleine kinders alleen maar katten, en onze allerliefste kat, waar de kinders mee sliepen, die in poppewagens rond werd gereden en die niks liever deed dan spelen en kroelen met mijn kinders en werkelijk nooit naar ze heeft uitgehaald ook al sjouwden ze hem van hot naar her, heeft wel het gezichtje van een visite-peuter compleet opengehaald. Zomaar, effe niet opgelet, terwijl moeder en ik op een meter afstand thee zaten te drinken. We zijn er nooit achter gekomen wat peuter nou deed, maar hij bloedde als een rund uit tientallen schrammen/krassen over zijn bekkie (Tijger deed blazend met alle nagels uit heel gericht van rats-rats-rats), en het is een godswonder dat zijn ogen niet beschadigd waren.

Peuter heeft er nu als puber een paar hele lichte littekens aan over gehouden. Maar als Tijger geen kat was geweest, maar een hond met een flink stel kaken, had dat kind in exact dezelfde omstandigheden nou geen gezichtje meer gehad. En dat wil je toch niet.

Eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken honden te hebben en een klein kind/baby.
Mij veel te druk.
Daarom hebben wij gekozen om te wachten met hond(en) aanschaffen tot mijn zoon 12 jaar was en niet meer zoveel directe zorg nodig had.

Moeilijk dillema Tamara, maar ik ben het wel eens dat een *eigen* kind anders is dan vreemde kinderen.

Wij hebben allebei niets met kinderen. Honden zouden bij ons dus zonder meer voorgaan.

Ik wil toch even kwijt dat ik mijn petje af doe bij al deze mensen in dit topic die zó voor hun hond gegaan zijn en het hebben doen slagen i.c.m. met hun kind, i.p.v. hun hond zonder meer op te geven en te dumpen.

Ik kan dat wel waarderen.

Nanna schreef:

wendy71 schreef:Eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken honden te hebben en een klein kind/baby.
Mij veel te druk.

Wel als je een een huilbaby of anderszins een kind hebt waar wat mee is.
Ik had een koter die niks deed als slapen en als ie wakker was at ie

Mijn zoon heeft de eerste 3 maanden van zijn leven alles bij elkaar gejankt.
Later is eruit gekomen dat hij adhd heeft, dus die combi icm honden neuh.. , zeker niet toen hij nog baby/klein kind was.

Wij willen heel graag kinderen en gelukkig kan Quincy heel goed samen met kinderen en dan vooral met kleine kinderen. Als dat niet het geval zou zijn tja ik zou het dan op me af laten komen en er alles aan doen om het goed te laten gaan.

ik heb er hier 2 die niet zo gek zijn op kinderen, 5 jaar geleden is mijn dochter gebeten door bibi, mijn schuld, had beter moeten opletten
nu gaatr dat goed, ze weet wat ze wel en niet kan bij haar
vreemde kinderen op bezoek, doe ik haar altijd ff in de gang, bij me dochter waarschuwt ze, bij vreemde kinderen niet

Als alles goed blijft gaan, komt er hier in juli een baby. Snuf heeft van 14 weken tot en met 9 maanden oud in een gezin geleefd met jonge kinderen, maar niet met babies. Ik heb met eigen ogen gezien dat hij wel heel goed ging met de 2 dochtertjes in dat gezin. Tevens hebben we hier naderhand natuurlijk ook jonge kinderen over de vloer gehad en zolang het kind maar vooral niet bang voor hem is en gewoon lekker lomp doet, vindt Snuf alles prima. Hij kan wel eens onzeker gaan doen als een kind angstig doet. Dan lijkt het wel of Snuf harder schrikt dan het kind. Snuf snapt dat overduidelijk niet. Van Terry heb ik echt geen flauw idee wat ze ervan gaat vinden, maar plan is dus wel om ze vanaf het begin erbij te betrekken, maar dan wel zo dat ze ook zelf de ruimte waar wij en de baby zijn, vrijwillig kunnen verlaten.

Ik ben meer het type die voor de gemoedelijke hondensoorten gaat dan voor de hele felle, en dan denk ik dat de kans op een kind onvriendelijke hond wel minder is.

Maar stel dat ik er nu toch eentje heb, dan zou ik ook rekening houden met de leeftijd van de hond. Eentje van negen jaar die aan de laatste jaren is begonnen en absoluut haar rust wil hebben zou ik wachten met kinderen. Bij een jonge hond zou ik gewoon ervoor gaan en zien waar het schip strand, uiteraard met de nodige voorzorgsmaatregelen. Herplaatsen zou voor mij de allerlaatste stap zijn.

Frenk schreef:

jacq1970 schreef:ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neemt

Je kunt ook de verantwoordelijkheid nemen om je hond verantwoord te herplaatsen. Zou van mij net zoveel applaus oogsten.

Nou van mij toch een stuk minder applaus. Het gaat toch prima zo. Daar komt bij dat het ook nog om een kleinkind gaat die dus niet bij haar thuis woont. Een hond op voorhand plaatsen omdat het misschien fout kan gaan, zou niet in me opkomen.

Als je kind of hond zo erg moet gaan beperken in hun vrijheid dat 1 van beiden daar erg ongelukkig van gaat worden wordt het verhaal anders, dan zou ik wel herplaatsen. Dat heb ik gedaan bij de "kindvriendelijke" hond die de jongste in het gezicht had gebeten. Door oa het verloren vertrouwen van manlief in de hond en de leeftijd van het kind, veel vriendjes over de vloer etc. zou ik de hond zoveel vrijheden hebben moeten afnemen dat hij het bij de toenmalige vriendin van mij 300% beter ging krijgen. Heb hem daar dus naar toe geplaatst. Héél erg moeillijk. Moet zeggen dat ik beter om kan gaan met het sterven van één van mijn honden dan met zo'n herplaatsing. Afschuweljk, nog steeds na 5 jaar.

Budkes schreef:

Frenk schreef:

jacq1970 schreef:ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neemt

Je kunt ook de verantwoordelijkheid nemen om je hond verantwoord te herplaatsen. Zou van mij net zoveel applaus oogsten.

Nou van mij toch een stuk minder applaus. Het gaat toch prima zo. Daar komt bij dat het ook nog om een kleinkind gaat die dus niet bij haar thuis woont. Een hond op voorhand plaatsen omdat het misschien fout kan gaan, zou niet in me opkomen.
.

Amen! Een hond heeft er toch ook recht op dat je voor hem gaat? Net zo goed als een kind. Want JIJ maakt toch de keuze om hem in huis te halen.

Budkes schreef:

Frenk schreef:

jacq1970 schreef:ik ben iemand die de verantwoordelijkheid voor levend wezen heel serieus en zwaar neemt

Je kunt ook de verantwoordelijkheid nemen om je hond verantwoord te herplaatsen. Zou van mij net zoveel applaus oogsten.

Nou van mij toch een stuk minder applaus. Het gaat toch prima zo. Daar komt bij dat het ook nog om een kleinkind gaat die dus niet bij haar thuis woont. Een hond op voorhand plaatsen omdat het misschien fout kan gaan, zou niet in me opkomen.

Als je kind of hond zo erg moet gaan beperken in hun vrijheid dat 1 van beiden daar erg ongelukkig van gaat worden wordt het verhaal anders, dan zou ik wel herplaatsen. Dat heb ik gedaan bij de "kindvriendelijke" hond die de jongste in het gezicht had gebeten. Door oa het verloren vertrouwen van manlief in de hond en de leeftijd van het kind, veel vriendjes over de vloer etc. zou ik de hond zoveel vrijheden hebben moeten afnemen dat hij het bij de toenmalige vriendin van mij 300% beter ging krijgen. Heb hem daar dus naar toe geplaatst. Héél erg moeillijk. Moet zeggen dat ik beter om kan gaan met het sterven van één van mijn honden dan met zo'n herplaatsing. Afschuweljk, nog steeds na 5 jaar.

Van de tekst van jacq1970 kreeg ik het gevoel dat herplaatsen 'zwakker' is. En daarom reageerde ik. Ik vind dat herplaatsen in bepaalde omstandigheden een net zo verantwoordelijke actie kan zijn.

Nanna schreef:

wendy71 schreef:Eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken honden te hebben en een klein kind/baby.
Mij veel te druk.

Wel als je een een huilbaby of anderszins een kind hebt waar wat mee is.
Ik had een koter die niks deed als slapen en als ie wakker was at ie

Ik had een huilbaby ...... en honden.
Ik heb wat nachten buiten rondgelopen omdat mijn kind de hele flat wakker brulde.
Door de Bijlmer nog wel :N:
Wat was ik blij met mijn twee Duitse Doggen.

Ennath schreef:
Ik had een huilbaby ...... en honden.
Ik heb wat nachten buiten rondgelopen omdat mijn kind de hele flat wakker brulde.
Door de Bijlmer nog wel :N:
Wat was ik blij met mijn twee Duitse Doggen.

Elk nadeel heb z'n voordeel.

Tamara. schreef:Stel dat je een hond of honden hebt die een bloedje hekel aan kinderen heeft of doodsbang is voor kinderen. In ieder geval jouw hond(en) en kinderen is geen goede combi. Maarr, de biologische klok begint te tikken en je zou toch wel erg graag een kindje willen.

Dit heb ik mezelf weleens v.w.b. Bowie en nu ook een beetje met Fien. Stel dat ik ooit kinderen zou willen.... Met deze 2 is dat absoluut geen goed idee. Vooropgesteld dat ik het graag zou willen maar dat is bij mij niet het geval :

Hoe zou je met die situatie omgaan?

mja ik zou het krijgen van kinderen niet achterwege laten vanwege de hond. ik zou het proberen, met alle veiligheidsoverwegingen die daarbij horen. tenzij met een hond waarvan ik echt zeker zou weten dat hij het kind zou bijten, maar eerlijk gezegd, dat soort honden wil ik sowieso niet. ik ga meer voor de zachte karaktertjes.

wat doodsbang betreft, mijn hond was doodsbang voor kinderen maar dat is nu al stukken minder, en voor kinderen die hij kent is hij helemaal niet bang meer op den duur. en de periode van 'kennen' is al verkort van 3 weken tot een paar uur. hij heeft nog nooit gehapt oid uit angst, dat scheelt ook weer, ik grijp altijd in als hij bang wordt.
toen ik de kat nam (volwassen kat) heb ik speciaal eentje gezocht die kinderen gewend was, zodat ik haar nooit weg zou hoeven doen om die reden. de hond had ik van pup af aan en ik had niet voorzien dat hij bang zou worden.

Frenk schreef: Van de tekst van jacq1970 kreeg ik het gevoel dat herplaatsen 'zwakker' is. En daarom reageerde ik. Ik vind dat herplaatsen in bepaalde omstandigheden een net zo verantwoordelijke actie kan zijn.

Het is meer een actie die dan overblijft als enige optie, denk ik. En ja, dat is op zich wel verantwoordelijk.
Je hebt ook nog zoiets als overmacht.