Het HondenForum

Lynda schreef:

Rami schreef:Zeker in deze mate van epilepsie, de frequentie van de aanvallen, het feit dat het nooit meer beter zal gaan...

Dat is precies de reden dat iemand anders nooit een beslissing kan en mag nemen voor een eigenaar van een hond met epilepsie. Voor buitenstaanders is het makkelijk te zeggen: "laat die hond toch inslapen" (en ik bedoel hiermee niet dat men dat hier zegt, maar het is een veel geuite "raad" aan de eigenaar van een epileptische hond, veelal gedaan door mensen die totaal geen ervaring hebben met, of afweten van epilepsie).
Echter, wat je zegt "feit dat het nooit meer beter zal gaan" kun je bij epilepsie niet zeggen. Er zijn ook honden die wèl beter gaan op medicijnen en gewoon rustig oud worden. Heel zelden zijn er honden die helemaal geen toevallen meer krijgen en die na zorgvldig afbouwen zelfs zonder medicijnen kunnen. Dat gebeurd niet vaak, maar het gebeurd.

Elke eigenaar staat anders tegenover de toevallen van zijn hond en bij elke eigenaar ligt de grens op een andere hoogte. De ene eigenaar kan meer hebben dan een ander en soms is dat misschien niet leuk, want dan weet je dat zo'n hond misschien best nog een goed leven kan hebben als er wat meer moeite gedaan wordt, maar als de eigenaar niet wil, of niet kan, dan houdt het op en is de beslissing om te euthanaseren de enige optie die overblijft. En wie zijn wij om te oordelen dat dat moment te vroeg of te laat is?
Alleen de eigenaar van die betreffende hond, die dagelijks met de hond leeft, kan daarover de juiste beslissing nemen.

Met 'het zal nooit meer beter gaan/worden' daarmee bedoel ik dat epilepsie een chronische ziekte is (integenstelling tot een - ik zeg maar wat - kapotte kruisband, daarvan heeft een hond ook ongemak, maar 't kan verholpen worden) niets meer maar ook niets minder.
Daarbij weet ik wel het een ander van epilepsie af (bij mensen) én zeg ik dat ik niet zou weten wat ik zelf zou doen als ik in de schoenen zou staan van Anouschka of Monique of een ieder ander die te maken heeft met met honden die zo vaak toevallen krijgen.
Ik wil dus niet in het hoekje geschaard worden van mensen die geen verstand van zaken hebben en makkelijk oordelen. Dat doe ik bij mijn weten niet. Komt dat wel zo over dan spijt me dat.

Rami schreef:Met 'het zal nooit meer beter gaan/worden' daarmee bedoel ik dat epilepsie een chronische ziekte is (integenstelling tot een - ik zeg maar wat - kapotte kruisband, daarvan heeft een hond ook ongemak, maar 't kan verholpen worden) niets meer maar ook niets minder.
Daarbij weet ik wel het een ander van epilepsie af (bij mensen) én zeg ik dat ik niet zou weten wat ik zelf zou doen als ik in de schoenen zou staan van Anouschka of Monique of een ieder ander die te maken heeft met met honden die zo vaak toevallen krijgen.
Ik wil dus niet in het hoekje geschaard worden van mensen die geen verstand van zaken hebben en makkelijk oordelen. Dat doe ik bij mijn weten niet. Komt dat wel zo over dan spijt me dat.

Volgens mij schreef ik ook: en ik bedoel hiermee niet dat men dat hier zegt, maar het is een veel geuite "raad" aan de eigenaar van een epileptische hond, veelal gedaan door mensen die totaal geen ervaring hebben met, of afweten van epilepsie. Ik doelde dus niet op iemand in het bijzonder, maar reageerde louter op jouw -'Ik kan niet zeggen wat ik zou doen als ik in de schoenen stond van een hondenbaas met een hond met deze vorm van epilepsie, domweg omdat ik het nooit heb meegemaakt'-, waarmee je te kennen geeft geen uitspraak te kunnen doen over het een of ander en dat is alleen maar bewonderenswaardig, juist omdat zoveel andere mensen wel een uitspraak doen en dan meestal ook nog ongenuanceerd.

Lynda schreef:
Volgens mij schreef ik ook: en ik bedoel hiermee niet dat men dat hier zegt, maar het is een veel geuite "raad" aan de eigenaar van een epileptische hond, veelal gedaan door mensen die totaal geen ervaring hebben met, of afweten van epilepsie. Ik doelde dus niet op iemand in het bijzonder, maar reageerde louter op jouw -'Ik kan niet zeggen wat ik zou doen als ik in de schoenen stond van een hondenbaas met een hond met deze vorm van epilepsie, domweg omdat ik het nooit heb meegemaakt'-, waarmee je te kennen geeft geen uitspraak te kunnen doen over het een of ander en dat is alleen maar bewonderenswaardig, juist omdat zoveel andere mensen wel een uitspraak doen en dan meestal ook nog ongenuanceerd.

Aha, dan begreep ik je verkeerd. Je haalde een stukje tekst aan dat ik eerder in dit topic schreef en zette daar weer je eigen verhaal onder, vandaar dat ik me -onterecht blijkt nu- aangeproken voelde.

Anouschka, vind jij het goed als ik jouw filmpje blijvend op mijn forum mag plaatsen in de bibliotheek, met de rest van mijn info over epilepsie?

Golden Stanley schreef:Anouschka, vind jij het goed als ik jouw filmpje blijvend op mijn forum mag plaatsen in de bibliotheek, met de rest van mijn info over epilepsie?

Misschien is het makkelijker om Anous even een PB-tjes te sturen San.
Anous komt hier niet zo veel en dan ziet ze in haar mailbox dat er een berichtje voor haar is .

Rami schreef:Aha, dan begreep ik je verkeerd. Je haalde een stukje tekst aan dat ik eerder in dit topic schreef en zette daar weer je eigen verhaal onder, vandaar dat ik me -onterecht blijkt nu- aangeproken voelde.

Misschien had ik beter alleen die ene zin van jou kunnen quoten. Ik ben zelf ook niet helemaal duidelijk geweest, maar je snapt gelukkig nu wel wat ik bedoelde

herkenbaar, zo verlopen of eigenlijk verliepen de aanvallen van Ivan ook altijd. Ivan heeft medicatie en is al bijna een jaar aanvalsvrij. Tenminste, wij hebben niets gemerkt, maar wat 's nachts gebeurd merk je ook niet altijd, of als ze alleen zijn.
Het is triest je hond zo te zijn, je bent zo machteloos.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik mee ga met Jessica, dit zou in mijn ogen teveel zijn.
STerkte, want het is zwaar.

Jacky schreef:herkenbaar, zo verlopen of eigenlijk verliepen de aanvallen van Ivan ook altijd. Ivan heeft medicatie en is al bijna een jaar aanvalsvrij. Tenminste, wij hebben niets gemerkt, maar wat 's nachts gebeurd merk je ook niet altijd, of als ze alleen zijn.
Het is triest je hond zo te zijn, je bent zo machteloos.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik mee ga met Jessica, dit zou in mijn ogen teveel zijn.
STerkte, want het is zwaar.

wat fijn dat het met ivan zo goed gaat! als hij 's nachts al een aanval zou hebben dan neem ik aan dat als die echt heftig is hij daar de volgende dag nog wel last van zou hebben.
ja, ik las dat foalin inmiddels zo'n 130 aanvallen heeft gehad. dat zou voor mij (PERSOONLIJK en nogmaals, hiermee vel ik dus geen oordeel over wie dan ook) een x aantal teveel zijn (ik zal het aantal niet noemen hier). maar ik begrijp ook dat je als eigenaar er klaar voor moet zijn, en nogmaals, ik weet hoe moeilijk het is zo'n beslissing te nemen.

Ik ben zelf helemaal niet bekend met epilepsie en vond het erg interessant maar ook schokkend om het filmpje te zien. Ik zou me heel erg machteloos voelen als mijn hond dit telkens had. Wat voor beslissing ik zou nemen... ik denk dat ik die pas zou kunnen nemen als ik midden in de situatie zou zitten.
Heel veel sterkte voor alle baasjes met hun hond met epilepsie....

Ook ik heb hier met rillingen en tranen over mijn wangen naar gekeken.
Al mijn herinneringen komen weer omhoog...

Om een lang verhaal kort te houden...

Onze eerste hond, Gabber, had ook primaire-epilepsie.
Gabber was 10 maanden toen hij zijn eerste toeval kreeg.
3 achter elkaar, meteen naar de DA en met een valium-spuit en Phenobarbital weer naar huis.
Later die week heeft hij nogmaals 2 toevallen gehad.
Daarna kwamen de toevallen zo om de 4 - 5 - 6 weken.
Soms bleef het bij 1, soms 2 tot 3.
De toevallen die hij had duurden gemiddeld ook 1 hooguit 3 minuten,
maar waren veel heftiger,
dan de toeval die op dit filmpje te zien is.
Toen hij ± 1,5 jaar was, kreeg hij de eerste keer Status-epileptica.
Hij had 24 toevallen in 3 dagen tijd.
Hij is toen opgenomen in de kliniek en zij hebben hem daar "kunstmatig in slaap gehouden",
om hem de mogelijkheid te geven om hieruit te komen.
Die keer is dat gelukt.
Hij was toen inmiddels overgezet op Epitard.
Uiteraard zijn wij toen ook gewaarschuwd dat hij (lichte) beschadigingen opgelopen kon hebben.
Wij hebben daar uiteindelijk (voor zover we dat kunnen zeggen) nooit iets van kunnen ontdekken.

De toevallen bleven daarna nog steeds om de 4 a 5 weken komen, maar helaas
kreeg hij toen hij bijna 2 jaar was
(na 10 weken vrij te zijn- we dachten dus dat het de goede kant op ging),
weer een status-epileptica.
Hij had toen 35 toevallen in 2 dagen tijd.
Ook toen is hij weer in de kliniek opgenomen en "kunstmatig in slaap gehouden".
Nadat hij na ± 12 uur "slapen" weer wakker werd, leek hij in eerste instantie uit de status-epileptica te zijn.
Hij herkende ons en kwam ook een knuffel bij me halen.
Helaas bleek dit alleen niet het geval, hij had na ± 10 min. weer een toeval.
Op dat moment konden wij niet anders dan hem in laten slapen, nadat hij uit zijn toeval was.

Tijdens een toeval had ook ik mijn hand gewoon op zijn schouder.
Wij maakten altijd alle ruimte voor hem, zodat hij zich nergens aan kon bezeren.
We hebben hem ook wel eens op een dekbed (op de grond) getrokken om hem tegen bezeren te beschermen.
Gabber heeft zijn toevallen altijd binnen gehad, op 1 keer na.
Mijn andere hond (Murphy) was ook altijd gewoon aanwezig bij zijn toevallen.
Gabber heeft verder nooit raar gedrag vertoont en ook Murphy reageerde niet vreemd op hem tijdens zijn toevallen.
Na de toevallen moest er altijd wel uitgebreid rond gesnuffeld worden om zich weer te oriënteren.

Ik ben niet zo'n ster in het goed verwoorden van wat ik precies bedoel..
maar Anouscha, ik wens jou en Faolin echt heel veel sterkte toe.
Ik begrijp je heel goed en ik hoop dat je net als ik destijds, voelt wanneer je die moeilijke beslissing moet maken...

Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

jidde schreef:Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

Dat was ook 1 van de eerste dingen die in mij opkwamen maar Anouschka vertelt dat Foalin rusterig wordt als ze hem wel aanhaalt. Of dat iig als prettig ervaart.

Ik ben behoorlijk geschrokken van het filmpje. En dan is dit nog een milde aanval
Ik wens iedereen met een epileptische hond heel veel sterkte toe. Nooit geweten dat het zo erg kan zijn.

Ik wist ook niet dat het zo heftig was. Ook de hele impact die het heeft, hoe je ermee leeft.
Bij mensen ben ik er op m'n werk wél mee bekend, maar dan helpt stesolid gelukkig wel vaak snel.

Sterkte....

Senna kreeg gisteren ook weer een aanval en het ging wederom precies hetzelfde als op het filmpje. Wij kunnen nu gelukkig ook rustig blijven en zorgen er voor dat ze zich niet kan bezeren. Ook lijnen we dr tijdens een aanval aan omdat ze na de aanval gedesorienteerd is en overal tegen aan gaat lopen. Ook moet ze direct na een aanval poepen dus we nemen d'r dan meteen mee naar buiten, dan knapt ze ook weer op.

jidde schreef:Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

Ik denk dat het per hond verschilt wat je wel of niet moet doen?
Bovendien wordt dit advies vaak gegeven omdat mensen anders proberen om het schokken tegen te houden.
En als je dat probeert, loop je (net als bij mensen met epi) het risico dat je een spierscheuring veroorzaakt.

Mijn hond kwam rustiger uit een aanval als ik, net als Anouschka, mijn hand op de schouder van de hond hield zonder enige druk en tegen hem praatte als hij bij kwam.

jidde schreef:Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

Ik vind het iedere keer weer moeilijk wat te doen, en waar je goed aan doet . Dante gaat voor een toeval als een wezenloos rondrennen (achter zich kijkend alsof er iets achter hem aan zit). Dan loopt hij ook weleens ergens tegenaan :N: . Ik zou niet weten hoe ik dat moet voorkomen; hem dan tegenhouden zou hem heel erg verstoren denk ik. Tijdens dat rennen valt hij om en dan begint de fase van het stuiptrekken. Dan zit ik bij hem maar raak hem niet aan (praat alleen heel zachtjes). Daarna de bewusteloosheid en dan aai ik hem zachtjes en praat nog steeds. Bij het ontwaken neem ik wat afstand omdat hij dan heel angstig is, blijf wel steeds praten en zijn naam zeggen. Spullen weghalen is meestal geen tijd voor, het gaat zo snel

jidde schreef:Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

Ik heb Faolin in het begin ook nooit aangeraakt, maar ik had het idee dat hij dat niet prettig vond. En daarna ben ik het wel gaan doen en ik zie aan Faolin dat hij daardoor rustiger uit de aanval komt. Dus sindsdien doe ik dat ! En dat blijf ik dus ook doen ! Iedere hond is verschillend. De één reageert daar beter op en dan ander weer ergens anders op.

Hutsje schreef:ja, ik las dat foalin inmiddels zo'n 130 aanvallen heeft gehad. dat zou voor mij (PERSOONLIJK en nogmaals, hiermee vel ik dus geen oordeel over wie dan ook) een x aantal teveel zijn (ik zal het aantal niet noemen hier). maar ik begrijp ook dat je als eigenaar er klaar voor moet zijn, en nogmaals, ik weet hoe moeilijk het is zo'n beslissing te nemen.

Ik denk dat de hoeveelheid aanvallen er niets mee te maken heeft. Er zijn honden die bijv. 3 aanvallen krijgen binnen de 10 minuten. Die honden hebben dus totaal geen tijd om te herstellen en zijn na die 3 aanvallen kapot. Maar er zijn ook honden (zoals Faolin) die 5 aanvallen krijgen, maar waar er iedere keer wel gemiddeld 5 uur tussen zit. Faolin krijgt dus de tijd om enigzins te herstellen en zal na de 5e aanval wel moe zijn, maar minder dan die hond die er 3 binnen de 10 minuten heeft. Dat moet je dus niet uit het oog verliezen .

Daarnaast ken ik bijvoorbeeld een hondje die iedere 3 dagen 1 of 2 aanvallen heeft. Maar die aanvallen zijn van zo'n lichte aard dat die hond gewoon opstaat en verder gaat met waar hij mee bezig was. Veel mensen zouden dan denken "zo'n hond laat je toch inslapen, want hij heeft iedere 3 dagen aanvallen". Maar die hond heeft er dus bijna geen last van.

Een ander voorbeeld is een hond die maar om de 6 weken aanvallen heeft, maar dan wel 15 op één dag. Zo'n dag is natuurlijk verschrikkelijk. Maar na 2 dagen is zo'n hond weer hersteld en is dan 5,5 week weer helemaal vrolijk en "gezond".

De hoeveelheid toevallen speelt dus geen rol en moet je dus ook niet als graadmeter zien .

Anouschka schreef:

Hutsje schreef:ja, ik las dat foalin inmiddels zo'n 130 aanvallen heeft gehad. dat zou voor mij (PERSOONLIJK en nogmaals, hiermee vel ik dus geen oordeel over wie dan ook) een x aantal teveel zijn (ik zal het aantal niet noemen hier). maar ik begrijp ook dat je als eigenaar er klaar voor moet zijn, en nogmaals, ik weet hoe moeilijk het is zo'n beslissing te nemen.

Ik denk dat de hoeveelheid aanvallen er niets mee te maken heeft. Er zijn honden die bijv. 3 aanvallen krijgen binnen de 10 minuten. Die honden hebben dus totaal geen tijd om te herstellen en zijn na die 3 aanvallen kapot. Maar er zijn ook honden (zoals Faolin) die 5 aanvallen krijgen, maar waar er iedere keer wel gemiddeld 5 uur tussen zit. Faolin krijgt dus de tijd om enigzins te herstellen en zal na de 5e aanval wel moe zijn, maar minder dan die hond die er 3 binnen de 10 minuten heeft. Dat moet je dus niet uit het oog verliezen .

Daarnaast ken ik bijvoorbeeld een hondje die iedere 3 dagen 1 of 2 aanvallen heeft. Maar die aanvallen zijn van zo'n lichte aard dat die hond gewoon opstaat en verder gaat met waar hij mee bezig was. Veel mensen zouden dan denken "zo'n hond laat je toch inslapen, want hij heeft iedere 3 dagen aanvallen". Maar die hond heeft er dus bijna geen last van.

Een ander voorbeeld is een hond die maar om de 6 weken aanvallen heeft, maar dan wel 15 op één dag. Zo'n dag is natuurlijk verschrikkelijk. Maar na 2 dagen is zo'n hond weer hersteld en is dan 5,5 week weer helemaal vrolijk en "gezond".

De hoeveelheid toevallen speelt dus geen rol en moet je dus ook niet als graadmeter zien .

dat snap ik, maar ik heb het alleen over de aanvallen die faolin heeft, hele zware en elke 12 dagen ongeveer naar wat ik heb begrepen. in dit geval zou dat voor mij persoonlijk dus te veel zijn .

Hutsje schreef: dat snap ik, maar ik heb het alleen over de aanvallen die faolin heeft, hele zware en elke 12 dagen ongeveer naar wat ik heb begrepen. in dit geval zou dat voor mij persoonlijk dus te veel zijn .

Precies wat ik bedoelde dat elke eigenaar er anders tegenover staat. Misschien zou je anders beslissen als je er daadwerkelijk voorstaat, want dat zou ook nog kunnen. Nu sta je er wat verder vanaf, omdat Faolin jouw hond niet is en beoordeel je de situatie veel nuchterder dan een eigenaar.
Mijn eigen hond had vele malen meer toevallen dan Faolin, maar ik heb nimmer het gevoel gehad dat Timmy's (mijn hond) kwaliteit van leven slecht was. Als dat zo was geweest, had hij er allang niet meer geweest. Echter tussen de toevallen door was het gewoon een aktieve, vrolijke hond en dat maakt het moeilijk om een beslissing te nemen.

Lynda schreef:

Hutsje schreef: dat snap ik, maar ik heb het alleen over de aanvallen die faolin heeft, hele zware en elke 12 dagen ongeveer naar wat ik heb begrepen. in dit geval zou dat voor mij persoonlijk dus te veel zijn .

Precies wat ik bedoelde dat elke eigenaar er anders tegenover staat. Misschien zou je anders beslissen als je er daadwerkelijk voorstaat, want dat zou ook nog kunnen. Nu sta je er wat verder vanaf, omdat Faolin jouw hond niet is en beoordeel je de situatie veel nuchterder dan een eigenaar.
Mijn eigen hond had vele malen meer toevallen dan Faolin, maar ik heb nimmer het gevoel gehad dat Timmy's (mijn hond) kwaliteit van leven slecht was. Als dat zo was geweest, had hij er allang niet meer geweest. Echter tussen de toevallen door was het gewoon een aktieve, vrolijke hond en dat maakt het moeilijk om een beslissing te nemen.

Elk mens zegt een keer "en nu is het genoeg" En wanneer dat is? ook dat is voor iedereen anders. Ikzelf zou denk ik ook nog afwachten, maar ik zou dus nooit mijn hond thuis in laten slapen of opbaren. En daar heeft een ieder zijn reden voor, of grenzen. misschien is het ook wel een stukje zelfbescherming.

Een vraag.
Vinden jullie het niet vreselijk moeilijk en beangstigend om hem alleen te laten als je weg moet?

Anouschka schreef:

jidde schreef:Wat ik niet begrijp...
Ik heb geleerd dat als een hond een epileptische aanval heeft, je die NIET moet aanraken. Dit omdat een aanraking weer een prikkel is en tijdens een aanval zijn ze al overspannen. Door het aanraken krijgt de hond nog meer prikkels die hij moet verwerken en daardoor duurt het langer.
Ook heb ik geleerd alle spullen weg te halen, zodat de hond zich nergens aan kan bezeren

Ik heb Faolin in het begin ook nooit aangeraakt, maar ik had het idee dat hij dat niet prettig vond. En daarna ben ik het wel gaan doen en ik zie aan Faolin dat hij daardoor rustiger uit de aanval komt. Dus sindsdien doe ik dat ! En dat blijf ik dus ook doen ! Iedere hond is verschillend. De één reageert daar beter op en dan ander weer ergens anders op.

Ivan wordt daar ook rustiger van, ik aai hem ook zachtjes, voor mijn gevoel is hij dan niet zo bang

Daisy@ schreef:Een vraag.
Vinden jullie het niet vreselijk moeilijk en beangstigend om hem alleen te laten als je weg moet?

Hier niet, want ze heeft nog nooit een aanval gehad tijdens onze afwezigheid. Wel houden we er rekening mee als het weer tijd is.

Hutsje schreef:

Jacky schreef:herkenbaar, zo verlopen of eigenlijk verliepen de aanvallen van Ivan ook altijd. Ivan heeft medicatie en is al bijna een jaar aanvalsvrij. Tenminste, wij hebben niets gemerkt, maar wat 's nachts gebeurd merk je ook niet altijd, of als ze alleen zijn.
Het is triest je hond zo te zijn, je bent zo machteloos.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik mee ga met Jessica, dit zou in mijn ogen teveel zijn.
STerkte, want het is zwaar.

wat fijn dat het met ivan zo goed gaat! als hij 's nachts al een aanval zou hebben dan neem ik aan dat als die echt heftig is hij daar de volgende dag nog wel last van zou hebben.
ja, ik las dat foalin inmiddels zo'n 130 aanvallen heeft gehad. dat zou voor mij (PERSOONLIJK en nogmaals, hiermee vel ik dus geen oordeel over wie dan ook) een x aantal teveel zijn (ik zal het aantal niet noemen hier). maar ik begrijp ook dat je als eigenaar er klaar voor moet zijn, en nogmaals, ik weet hoe moeilijk het is zo'n beslissing te nemen.

Gelukkig wel Jessica, en ik hoop dat het ook zo blijft.
Voor mijn gevoel, ik weet nl. hoe Ivan is op zo´n moment zou het ook teveel zijn, maar net zoals jij schrijft, de eigenaar moet er zelf ook klaar voor zijn.

Daisy@ schreef:Een vraag.
Vinden jullie het niet vreselijk moeilijk en beangstigend om hem alleen te laten als je weg moet?

Ik had gelukkig de mogelijkheid om hem altijd mee te nemen, of als dat niet kon iemand bij hem te laten. Ik weet niet hoe alles verlopen zou zijn als ik dat niet had gekund.

Lijkt me anders erg als je hem niet mee kan nemen en je weet dat het weer zover is... dat het gaat gebeuren. Angstig.

Daisy@ schreef:Een vraag.
Vinden jullie het niet vreselijk moeilijk en beangstigend om hem alleen te laten als je weg moet?

Ja, dat vond ik wel en daarom liet ik Megan ook nooit alleen.
Dat heeft wel eens tot moeilijkheden geleidt met verjaardagen van met name het gezin van mijn zus. Zij moet helemaal niets van honden hebben en had er ook totaal geen begrip voor dat ik Megan niet alleen liet.
Dan bleef, als het mogelijk was, Ron bij Megan en moest Ron werken, dan ging ik gewoon niet naar die verjaardag .
Jammer, maar voor mezelf had ik maar één keuze en dat was bij Megan blijven.
Naar verjaardagen van mijn ouders ging ik vaak een dag later. Dan was de meeste visite al geweest en dan konden de honden gewoon mee.

Daisy@ schreef:Een vraag.
Vinden jullie het niet vreselijk moeilijk en beangstigend om hem alleen te laten als je weg moet?

Faolin is bijna nooit alleen. Ik ben in de luxe positie dat ik Faolin altijd bij mijn ouders kan brengen als ik niet thuis ben. Zij zijn helemaal gek van hem en weten gelukkig ook goed te handelen als hij een aanval heeft. Ik ben lid van het epilepsie bij honden forum en mijn moeder is daar ook lid van geworden, speciaal voor Faolin.

Hutsje schreef:dat snap ik, maar ik heb het alleen over de aanvallen die faolin heeft, hele zware en elke 12 dagen ongeveer naar wat ik heb begrepen. in dit geval zou dat voor mij persoonlijk dus te veel zijn .

Dat klopt. Maar hij heeft dus wel tijd om te herstellen tussen de aanvallen door. En zolang hij dat nog heeft, is hij na een cluster snel weer een normale actieve hond. En zolang hij nog lol kan hebben en vrolijk kan zijn, denk ik niet dat ik hem dat kan ontnemen.