Het HondenForum

Richtje schreef:Eukalipta, de adviezen mbt bijtgedrag en agressie heb ik niet gezien. Maar misschien heb ik daar ergens in de discussie overheen gelezen. Zou kunnen, sorry dan.

Een klinisch onderzoek lijkt me niet meer dan normaal op het moment dat er een probleem is.

Als ik met 1 van mijn honden bij de DA kom en ik geef aan dat er een probleem is met dit of dat en ik zou van de ervaring hier al gebruik hebben kunnen maken, dan gaat mijn DA niet over tot een klinisch onderzoek vooraf. Hij gaat zich eerst en vooral richten op de klachten die ik aangeef die de hond heeft.

Maar ja, ik heb dan ook een DA, die alles in overleg met mij doet en ook luistert naar wat ik te zeggen heb.

Voorbeeldje; ik wil mijn hond laten steriliseren. Dat kan, maar bij onze praktijk is het dan gewoonte om de hond open te snijden en alles eruit te halen. Ik wil dat niet. Ik wil dat er een laparoscomie wordt gedaan. En als de DA niet bereid is dat uit te voeren, zoek ik een kliniek die dat wel zo doet. Zijn keuze. Want hij kan het zeer zeker wel.

Moraal van dit verhaal; Jij beslist, jij bepaalt en jij kan de DA vertellen hoe of wat. Moet je wel tot in detail eerlijk zijn.
En als je dat niet kunt, moet je zo eerlijk tegenover jezelf kunnen toegeven, dat de beste oplossing dan misschien toch wel iemand anders is. Iemand die wel bereid is om tot het gaatje te gaan voor de hond, zonder overigens de hond daarbij te laten lijden.

Wil de hond schreef:

En dat is met Max nu natuurlijk ook een beetje zo, heeft het überhaupt zin om juist op het moment dat ze weer opknapt in het wilde weg te gaan zoeken?

Ik denk dat in elk geval een uitgebreid bloedonderzoek zeer zeker wel zin heeft. Zo´n onderzoek is vrij eenvoudig te doen, niet zo heel duur en geeft een enorme hoop data waarop verder geborduurd kan worden.

Aan de hand van de uitslag van zo´n onderzoek kun je dan weer eens verder bekijken of er nog iets anders gedaan kan worden.

Misschien is er bvb. iets "simpels" als negatieve bijwerkingen van de pijnstillers aan de hand, ik noem maar even een zijstraat. Zoiets kun je aan de hand van een uitgebreid bloedonderzoek vaak prima onderkennen.

inderdaad kan het iets heel simpels zijn wat enorme gevolgen heeft!

klein mensenvoorbeeldje.. mijn schoonmoeder had een te hoog cholesterol en kreeg daar pilletjes voor.. op een gegeven moment kon ze geen vork meer vasthouden omdat ze dan kramp kreeg.. later ook in haar benen en rug..

we waren allemaal doodsbang voor reuma of iets anders engs...

extra onderzoeken en ze werd geadviseerd een maand met die pilletjes te stoppen.. alle kramp over... nu zoeken ze naar een vervangende cholesterolverlager maar kijk een wat een bijwerking voor effect had....

natuurlijk kan max iets heel heftigs hebben maar zoek dat wel uit! want als dat al lang loopt kan daar ook haar afwijkende gedrag mee te maken hebben..

schoonmams was van de spanningen en pijn bijna overspannen.. die scheld een keer en we gaan lekker shoppen en het was weer even beter.. max kan niet schelden of lekker shoppen....

Richtje schreef:En natuurlijk ga je op basis van een klinisch onderzoek verder onderzoek doen. Maar er wordt eerst een klinisch onderzoek gedaan om te weten in welke richting je moet zoeken.

Ik heb op het moment mijn paard ook voor een paar maanden op het land staan. Een zelfde probleem, ze is kortademig en heeft koorts. Maar de DA kan niets vinden... Luchtwegen zijn schoon, longen en hart klinken goed en uit de bloedtest komt niets. Ik heb hier verschillende dierenartsen over gesproken, allemaal zeggen ze dat verder zoeken alleen maar heel veel geld weg gooien is. Laat maar even lopen en kijk maar hoe het zich ontwikkelt, misschien is het een simpel virusje dat ze onder de leden heeft. Misschien ook niet...

En dat is met Max nu natuurlijk ook een beetje zo, heeft het überhaupt zin om juist op het moment dat ze weer opknapt in het wilde weg te gaan zoeken?

Maar je laat je paard toch ook niet afmaken?
Bedankt iig voor je uitleg, maar ik vraag me wel af, waarom wil je nou niet naar een internist? Die kunnen zoveel meer dan een gewone Da, ze zijn er niet voor niks.

Richtje schreef:En natuurlijk ga je op basis van een klinisch onderzoek verder onderzoek doen. Maar er wordt eerst een klinisch onderzoek gedaan om te weten in welke richting je moet zoeken.

Ik heb op het moment mijn paard ook voor een paar maanden op het land staan. Een zelfde probleem, ze is kortademig en heeft koorts. Maar de DA kan niets vinden... Luchtwegen zijn schoon, longen en hart klinken goed en uit de bloedtest komt niets. Ik heb hier verschillende dierenartsen over gesproken, allemaal zeggen ze dat verder zoeken alleen maar heel veel geld weg gooien is. Laat maar even lopen en kijk maar hoe het zich ontwikkelt, misschien is het een simpel virusje dat ze onder de leden heeft. Misschien ook niet...

En dat is met Max nu natuurlijk ook een beetje zo, heeft het überhaupt zin om juist op het moment dat ze weer opknapt in het wilde weg te gaan zoeken?

Wat zijn de symptomen waar Max nu vooral last van heeft? Drinkt ze nog steeds erg veel en is ze nog erg sloom?

Heb je naast de pijnstilling die ze nu krijgt (welke? Rimadyl?) ook weleens andere pijnstilling geprobeerd? Er zijn verschillende ontstekingsremmende pijnstillers te verkrijgen en de ene hond reageert beter op bv Rimadyl en de ander om Metacam, en zo zijn er nog meer.

Daarnaast zijn er ook voedingssupplementen verkrijgbaar (glucosamine/chondroïtine). Ik geef Kaya bv Glucosamine Complex Speciaal van de Groene Os gecombineerd met Teunisbloemolie.
Dit helpt echt!! Daarvoor had ik nog andere merken geprobeerd, maar daar was eigenlijk geen resultaat van.
Ook hier geldt weer: uitproberen op welk merk ze het beste reageert.

Maar wat is nu, naast de artrose en haar gedragsprobleem (wat eventueel medisch nog (mede) verklaarbaar zou zijn) het grootste probleem nu? Welke symptomen exact en hoe ernstig?

Ik snap dat het ergens ophoudt, maar wil jij dat 'ergens' zonder dat je weet wat je hond exact mankeert? In mijn ogen zou dat alleen een optie zijn als de hond werkelijk ondraaglijk lijdt. Dat zou voor mij de enige reden zijn om een hond zonder verder onderzoek in te laten slapen.

Demi schreef:Maar je laat je paard toch ook niet afmaken?
Bedankt iig voor je uitleg, maar ik vraag me wel af, waarom wil je nou niet naar een internist? Die kunnen zoveel meer dan een gewone Da, ze zijn er niet voor niks.

Ik heb hierboven al aangegeven dat ik iig even contact op zal nemen met (ik denk) Amsterdam. Even overleggen in hoeverre het zinvol is om daar langs te gaan.

Het paard wordt ook niet afgemaakt nee. Maar ook niet behandeld.
Het gaat hierbij overigens wel om een paard dat nog jong is en verder niets mankeert. Ze is nu volledig uit het werk gehaald, laat haar maar eens staan en kijken of ze uit zichzelf herstelt.
Het andere paard dat hier staat wordt wel afgemaakt binnenkort.... Vanwege artrose.... Verschrikkelijk moeilijke beslissing, maar wel de eerlijkste. De dierenarts wil niet meer verder behandelen. Andere dierenartsen die ik hierover gesproken heb, staan volledig achter hem.

Maar goed, het ging om Max.

Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Richtje schreef:Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Ik denk dat het niet daarnaast is, maar ten gevolge van.
Ik ben benieuwd wat "Amsterdam" zegt

Ik heb de topics meegelezen maar tot nu toe mijn mondje gehouden maar.... nu wil ik toch iets weten.

Is er inmiddels al een algeheel bloedonderzoek gedaan bij Max? Dus dan bedoel ik ook een algeheel, waarbij alle waardes zijn meegenomen. Misschien dat dit meer laat zien dan jezelf (of de DA) verwacht.

Als ik zo de "klachten" bekijk: veel slapen, fit als ze wakker is, soort wegvallingen. Dan zal ik als eerste een bloedonderzoek laten doen.

En dat bijtgedrag, als je Max goed kan lezen dan is het bijtgedrag te voorkomen maar waarschijnlijk is het een gevolg van bovenstaande. Want het lijkt me sterk dat er helemaal niets uit dat bloedonderzoek te zien valt.

Verder wil ik nog eventjes kwijt dat ik Maxiem/Joske helemaal niet meer zie? Max is toch nog steeds haar hond. Of is ze er klaar mee, met het forum/berichten?

ranetje schreef:

Richtje schreef:Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Ik denk dat het niet daarnaast is, maar ten gevolge van.
Ik ben benieuwd wat "Amsterdam" zegt

Deels...

We vermoeden dat Max ons bijt als ze pijn heeft, maar bij vreemden lijkt het angst te zijn. Die benaderen haar vaak ook verkeerd.
Overigens vertellen wij altijd dat Max bijt en dat ze haar met rust moeten laten, helaas denken veel mensen dat het wel mee zal vallen en die benaderen haar toch. Dan gaat het fout.
Maar op het moment dat ze niemand herkent, zijn wij ook een vreemde voor haar. Zo bedoelde ik dat.

Richtje schreef:Sinds we weten dat ze artrose heeft, krijgt ze inderdaad naast pijnstilling ook aangepaste beweging.

Ze gaat veel rechtuit aan de fiets mee, en mag veel (aangelijnd) zwemmen.

Hoe slecht kan een hond zijn die dit nog allemaal kan? Wat ik me overigens ook afvraag, is of het asiel waar ze vandaan komt van dit alles af weet. Ze is en blijft tenslotte hún eigendom en je mag een hond niet af laten maken zonder hun toestemming. Goed idee is om dit allemaal aan het asiel voor te leggen, als zij weten dat ze in ervaren hondenhanden nog fijn verder kan leven, geef ik jullie weinig kans om dit zo uit te spelen.

Vergelijking met de paardenwereld is helemaal krom, heb er zelf ook 2 en ga absoluut niet zo met mijn honden om als dat jullie doen.

twister_storm schreef:Ik heb de topics meegelezen maar tot nu toe mijn mondje gehouden maar.... nu wil ik toch iets weten.

Is er inmiddels al een algeheel bloedonderzoek gedaan bij Max? Dus dan bedoel ik ook een algeheel, waarbij alle waardes zijn meegenomen. Misschien dat dit meer laat zien dan jezelf (of de DA) verwacht.

Als ik zo de "klachten" bekijk: veel slapen, fit als ze wakker is, soort wegvallingen. Dan zal ik als eerste een bloedonderzoek laten doen.

En dat bijtgedrag, als je Max goed kan lezen dan is het bijtgedrag te voorkomen maar waarschijnlijk is het een gevolg van bovenstaande. Want het lijkt me sterk dat er helemaal niets uit dat bloedonderzoek te zien valt.

Verder wil ik nog eventjes kwijt dat ik Maxiem/Joske helemaal niet meer zie? Max is toch nog steeds haar hond. Of is ze er klaar mee, met het forum/berichten?

Er is op dit moment nog geen uitgebreid bloedonderzoek gedaan. Maar eerder met gelijke klachten wel, daar kwam toen niets afwijkends uit.

Dat Maxiem hier niet meer post is deels omdat ze er weinig zin meer in had, gezien de manier waarop het ging. Maar op dit moment is ze onderweg naar Heiloo, ze gaat een weekje op vakantie Max is ook mee daarheen, dus de komende week kan er sowieso weinig onderzoek gedaan worden.

Richtje schreef:

ranetje schreef:

Richtje schreef:Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Ik denk dat het niet daarnaast is, maar ten gevolge van.
Ik ben benieuwd wat "Amsterdam" zegt

Deels...

We vermoeden dat Max ons bijt als ze pijn heeft, maar bij vreemden lijkt het angst te zijn. Die benaderen haar vaak ook verkeerd.
Overigens vertellen wij altijd dat Max bijt en dat ze haar met rust moeten laten, helaas denken veel mensen dat het wel mee zal vallen en die benaderen haar toch. Dan gaat het fout.
Maar op het moment dat ze niemand herkent, zijn wij ook een vreemde voor haar. Zo bedoelde ik dat.

Eigenwijze mensen houd je altijd
Dan is het hun eigen schuld als Max bijt. Maar dat wil je natuurlijk voorkomen.
Misschien is Max wel bang dat vreemden meer risico betekenen dat hij pijn krijgt?
Ik weet het ook niet Richtje, daarvoor kan ik Max niet goed genoeg.

Ik hoop echt dat Amsterdam duidelijkheid kan brengen.
Of het nou de ene of andere kant op is.

Sunnybunny schreef:

Richtje schreef:Sinds we weten dat ze artrose heeft, krijgt ze inderdaad naast pijnstilling ook aangepaste beweging.

Ze gaat veel rechtuit aan de fiets mee, en mag veel (aangelijnd) zwemmen.

Hoe slecht kan een hond zijn die dit nog allemaal kan? Wat ik me overigens ook afvraag, is of het asiel waar ze vandaan komt van dit alles af weet. Ze is en blijft tenslotte hún eigendom en je mag een hond niet af laten maken zonder hun toestemming.

Die heb ik gisteren gebeld. Waar ze eerder alles tegenhielden, zeiden ze nu "Jullie hebben verschrikkelijk veel voor Max gedaan en zijn verder gegaan dan veel anderen zouden doen. Doe maar wat jullie denken dat het beste is, wij horen het wel"

Dus ja, zij weten overal vanaf.

Richtje schreef:We vermoeden dat Max ons bijt als ze pijn heeft, maar bij vreemden lijkt het angst te zijn. Die benaderen haar vaak ook verkeerd.
Overigens vertellen wij altijd dat Max bijt en dat ze haar met rust moeten laten, helaas denken veel mensen dat het wel mee zal vallen en die benaderen haar toch. Dan gaat het fout.
Maar op het moment dat ze niemand herkent, zijn wij ook een vreemde voor haar. Zo bedoelde ik dat.

Even over het gedrag dan...waarom laten jullie Max dan in situaties komen dat ze voor haar onbekenden mensen kan bijten?
Als je het niet vermijden kan dat ze in contact komt met vreemde mensen....waarom dan geen muilkorfje op
Voor haar veiligheid en voor de veiligheid van mensen die haar toch gewoon benaderen...ondanks jullie waarschuwingen

Ik roep weer even wat (ben natuurlijk geen da). Zouden die 'hersenbloedingkjes' geen epileptie kunnen zijn?

Richtje schreef:Maar op dit moment is ze onderweg naar Heiloo, ze gaat een weekje op vakantie Max is ook mee daarheen, dus de komende week kan er sowieso weinig onderzoek gedaan worden.

En dat is vandaag bedacht? Of zou Max eerst niet meegaan? En dan was het de bedoeling om Max in te laten slapen terwijl Joske op vakantie is

Richtje schreef:Er is op dit moment nog geen uitgebreid bloedonderzoek gedaan. Maar eerder met gelijke klachten wel, daar kwam toen niets afwijkends uit.

Het kan natuurlijk zo zijn dat de waardes veranderd zijn en dat er nu wel wat vanaf te lezen valt.

Richtje schreef:Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Het slapen kan natuurlijk gekoppeld zijn aan het medische probleem, tenminste dat lijkt mij vooralsnog een logische gevolgtrekking (ben jij niet lekker, dan slaap je ook veel of het liefste). Ook bij het bijtgedrag zou een koppeling naar het medische gemaakt kunnen worden.

Zou er een combinatie kunnen zijn tussen de alvleesklier en de 'hersenbloedingen'? Zouden de 'hersenbloedingen' epilepsie kunnen zijn?
Heb je hierop antwoorden gekregen van de dierenarts of dit goed doorgesproken?
Het zijn zaken waar volgens mij een internist duidelijkheid over zou kunnen geven. Ik weet bv niet of het mogelijk is om een vrij simpele en weinig belastende echo van de alvleesklier te doen. Een internist kan je wijzer maken. Het zijn concrete symptomen, is niet zoveel vaags aan volgens mij voor een internist.

Ik zou het doen. Maak een afspraak en overleg daar alle problemen en dan hoor je vanzelf wat voor onderzoeken zinvol zijn en dán kan je ook nog beslissen of je Max wel of niet die onderzoeken wil laten ondergaan.

Overigens ben ik absoluut met je eens dat je ergens een grens moet trekken, maar meid.... probeer die grens te trekken op het moment dat je weet wat er écht aan de hand is en dat hier niets meer aan te doen is.
Ik heb vorig jaar met een hele zieke hond hier gezeten en ben naar Amsterdam gegaan. Hij heeft het uiteindelijk niet gered, maar ik ben zo blij dat ik wist op het moment van inslapen dat ik écht niet meer had kunnen doen.

Waar het bijten precies vandaan komt, weten wij ook niet. Dat komt uit haar verleden en dat verhaal zullen wij nooit kennen.

Dat ze daar niet vriendelijk behandelt is aan het eind, dat is een ding dat zeker is. Wat er gebeurt is? Ik zou willen dat ik het wist....

Richtje schreef:Dierenarts, gedragstherapeut en asiel staan volledig achter ons,

de hond van mijn buren was erg ziek, steeds diarree, en de dierenarts wist het ook niet meer.

Toen zijn ze gegaan naar de hoogste baas:....... en dat is in Utrecht !
Eén of andere Prof. heeft ze persoonlijk geholpen ..en klaar is de genezing !!!

Hij kwam er achter wat het was en hij is weer helemaal gezond !

Weet je wat zo banaal is?
Het was nòg goedkoper dan bij de DA zelf !

Maar goed, je moet er wel een dagje voor uittrekken in die grote kliniek, maar dat is een belevenis op zich,
en je wordt daar heel goed behandeld en
heel aardig zijn ze daar, ( geen arrogantie)

Hij raadt het ons ook allemaal aan, om gewoon naar Utrecht te gaan .
als de da het niet meer weet.

Heb je dat al geprobeerd?

Leanne schreef:

Richtje schreef:We vermoeden dat Max ons bijt als ze pijn heeft, maar bij vreemden lijkt het angst te zijn. Die benaderen haar vaak ook verkeerd.
Overigens vertellen wij altijd dat Max bijt en dat ze haar met rust moeten laten, helaas denken veel mensen dat het wel mee zal vallen en die benaderen haar toch. Dan gaat het fout.
Maar op het moment dat ze niemand herkent, zijn wij ook een vreemde voor haar. Zo bedoelde ik dat.

Even over het gedrag dan...waarom laten jullie Max dan in situaties komen dat ze voor haar onbekenden mensen kan bijten?
Als je het niet vermijden kan dat ze in contact komt met vreemde mensen....waarom dan geen muilkorfje op
Voor haar veiligheid en voor de veiligheid van mensen die haar toch gewoon benaderen...ondanks jullie waarschuwingen

Inmiddels is er een bench in huis, waar zij altijd in gaat op het moment dat er vreemden in huis zijn.

We proberen dat contact inderdaad zoveel mogelijk te vermijden, juist voor Max. Zij vindt het verschrikkelijk als ze gebeten heeft, maar doet dat echt in een reflex. Ze had sinds januari dan ook niemand meer gebeten, tot 2 weken terug....

Marion. schreef:

Richtje schreef:Maar op dit moment is ze onderweg naar Heiloo, ze gaat een weekje op vakantie Max is ook mee daarheen, dus de komende week kan er sowieso weinig onderzoek gedaan worden.

En dat is vandaag bedacht? Of zou Max eerst niet meegaan? En dan was het de bedoeling om Max in te laten slapen terwijl Joske op vakantie is

Max zou meegaan. Ze zouden oorspronkelijk afgelopen weekend weg gaan. Dat is uitgesteld ivm het dierenartsbezoek afgelopen maandag.

Daardoor zijn ze later weg gegaan, als Max vrijdag ingeslapen zou worden dan waren ze daarvoor terug gekomen.

Richtje schreef:Caro, naast de artrose en het gedragsprobleem, heeft ze die alvleesklierontsteking waar ze wisselend weinig of meer last van heeft. En ze slaapt verschrikkelijk veel. De momenten dat ze wakker is, is ze ook echt heel erg fit. Voor zolang als het duurt.... Daarnaast heeft ze die 'hersenbloedingen' ze heeft nog regelmatig dat ze opeens niemand meer lijkt te herkennen en bijna omvalt.
Naast dat daar duidelijk een probleem zit, is dat bij Max ook niet geheel veilig ivm het bijtgedrag.

Het is gewoon een hele vage grens die je steeds blijft verleggen met toch maar weer verder onderzoeken. En ik vind het op dit moment heel moeilijk of het nog eerlijk is om ook nu weer die grens te verleggen.

Is er aan een alvleesklierontsteking helemaal niets te doen? Kan wel gaan Googlen maar neem aan dat dit besproken is met de d.a.
Over die artrose ...... mijn flatcoat had al op 3-jarige leeftijd artrose in een voorpoot en zij heeft daar bij tijden aardig last van gehad, maar ..... dit kwam toch meestal omdat ik haar niet tegen zichzelf beschermde. Je kent dat wel ..... ach ze vindt het zo leuk, laat haar maar even totdat ze 's avonds de rekening hiervan gepresenteerd kreeg.
Wij hebben haar tot aan haar dood aangepaste beweging gegeven, glucosamine, dieetvoer en zo nu en dan een kuurtje Fortiflex (dat laatste kun je ook eens uitproberen); op een bepaald moment is daar Metacam bijgekomen. Haar kreupelen verergerde plotseling, evenals het ineens veel slapen, wel willen maar soms niet kunnen en wat bleek?? Schildklier!!!
Ook bij schildklieraandoeningen kunnen gedragsveranderingen plaatsvinden maar is met dagelijks toedienen van schildklierhormonen (gewone pilletjes) wel te behandelen! En een aandoening van de schildklier blijft vaak heel lang "verborgen" met alle gevolgen vandien.
Ook als de hond nog net binnen de "grens" zit kan dit al veranderingen met zich meebrengen.
Daarom de vraag: is haar schildklierwaarde al eens bepaald??? Ik doe ook maar een gooi, hoor .....
En ja, zolang je geen echte zekerheid hebt en je hond niet krepeert van de pijn, op zijn tijd laat zien het leven nog leuk te vinden (en dat doet Max begrijp ik uit de berichten) dan blijf je grenzen verleggen.

Caro. schreef:Zou er een combinatie kunnen zijn tussen de alvleesklier en de 'hersenbloedingen'? Zouden de 'hersenbloedingen' epilepsie kunnen zijn?
Heb je hierop antwoorden gekregen van de dierenarts of dit goed doorgesproken?
Het zijn zaken waar volgens mij een internist duidelijkheid over zou kunnen geven. Ik weet bv niet of het mogelijk is om een vrij simpele en weinig belastende echo van de alvleesklier te doen. Een internist kan je wijzer maken. Het zijn concrete symptomen, is niet zoveel vaags aan volgens mij voor een internist.

De combinatie tussen de alvleesklier en de hersenbloedingen weet ik niet.
Over epileptie is gesproken, dat lijkt het niet te zijn.

Voor de alvleesklier zijn we naar een specialist geweest. Er is een echo van de alvleesklier gemaakt, daar hebben we dus een duidelijk beeld van.

De alvleesklieronsteking is inderdaad niets aan te doen. Ze krijgt medicatie die de functie van de alvleesklier overneemt en ze krijgt aangepast (licht verteerbaar) voer. In sommige gevallen kan het beter worden, maar bij haar is het helaas chronisch.
Ze is hier destijds 1,5 week voor opgenomen geweest. Toen heel voorzichtig thuis eerst het eten opgebouwd en daarna het dieetvoer en de medicatie afgebouwd. Helaas zat ze bij het afbouwen direct weer op het randje van een opname, alleen omdat we nog ruim voor het weekend zaten en er inmiddels ervaring mee hadden, mocht ze mee naar huis om het eerst zelf te proberen. Gelukkig is het toen niet tot een opname gekomen, maar het is wel duidelijk dat dat een blijvend probleem is.

Richtje schreef:

Sunnybunny schreef:

Richtje schreef:Sinds we weten dat ze artrose heeft, krijgt ze inderdaad naast pijnstilling ook aangepaste beweging.

Ze gaat veel rechtuit aan de fiets mee, en mag veel (aangelijnd) zwemmen.

Hoe slecht kan een hond zijn die dit nog allemaal kan? Wat ik me overigens ook afvraag, is of het asiel waar ze vandaan komt van dit alles af weet. Ze is en blijft tenslotte hún eigendom en je mag een hond niet af laten maken zonder hun toestemming.

Die heb ik gisteren gebeld. Waar ze eerder alles tegenhielden, zeiden ze nu "Jullie hebben verschrikkelijk veel voor Max gedaan en zijn verder gegaan dan veel anderen zouden doen. Doe maar wat jullie denken dat het beste is, wij horen het wel"

Dus ja, zij weten overal vanaf.

Zij horen alles van één kant. Laat ze maar eens meelezen op het forum, denk niet dat je dan nog gelijk krijgt, zéker niet met het aanbod van Addy wat staat.

Een angstige hond, die in de gelegenheid is gesteld om zo vaak te kunnen bijten, zit blijkbaar niet op haar plek bij jullie. Honden die beschadigd zijn door angstagressie hebben een huis nodig waar men weet hoe men hier mee om moet gaan. Hoe goed jullie het ook bedoelen, dat huis zijn jullie niet. Ik heb laatst nog een paar maanden een hond in huis gehad als opvanger en die had ook erg veel begeleiding nodig voor wat betreft het happen uit angst. Door een weldoordachte aanpak en een strenge selectie voor een nieuw baasje, heeft zij het nu ontzettend goed naar haar zin. Het blijft een hondje met een gebruiksaanwijzing maar als deze goed wordt opgevolgd, is er geen probleem. Dit zou met Max net zo goed kunnen als jullie er maar open voor stonden. Al zijn de bedoelingen nog zo goed, dit is gewoon boven jullie pet gegrepen, dat blijkt. Geef een ander, en daardoor Max ook, een kans.

yuki schreef:nog even toevoegend: van mijn dierenarts heeft wel eens gewoon toegegeven het niet meer te weten en mij doorverwezen naar de specialist. Is geen schande voor een d.a. dat te doen!

Ik vind dat ook niet meer dan normaal. Als mijn da het niet weet, verwijst ze ook door. Dat doet mijn huisarts ook. Het zou mooi wezen zeg, als de huisarts zei "Ik weet het niet, dus een andere arts weet het ook niet."

Je kan natuurlijk besluiten dat je een second opnion of een specialist te veel heisa vindt, dat het je allemaal niet waard is, en dat inslapen makkelijker is. Je zal niet de enige zijn die zo over huisdieren denkt. Maar dan blijft het achterlijk om Addy's aanbod niet aan te nemen.

Het asiel is bij ons thuis geweest en heeft gezien hoe het gaat. Ik denk dat zij prima in staat zijn om een inschatting te maken.

Hoe lang geleden is die echo gemaakt?
Het zou juist goed kunnen zijn om een nieuwe echo te laten maken, dan kunnen die 2 beelden met elkaar vergeleken worden en wie weet is daar wat aan af te leiden.
Ook de schildklierfunctie lijkt me iets wat verstoord kan zijn, gezien hetgeen wat je beschrijft.

En ik blijf (hoe eigenwijs natuurlijk) toch ook met suikerziekte in mijn hoofd zitten. Is er urine afgenomen gisteren? En hoe is er getest op suikerziekte?
De aanvalletjes die jij beschrijft doen me erg denken aan hypo's. Misschien zit Max juist wel te laag in haar bloedsuikerwaardes. Had ze gisteren al gegeten toen het bloed af is genomen?

Ik zou het echt niet laten zitten bij het advies van alleen deze ene dierenarts. Een specialist kan misschien aan de hand van jullie verhaal al gelijk een bepaalde kant uit denken, iets waar hij veel verder in gespecialiseerd is en een dierenart nu eenmaal niet. Dat kun je ook niet verwachten, die zijn veel breder maar daardoor ook oppervlakkiger geschoold.

Ik heb een paard gehad (om even een voorbeeld uit die wereld te nemen) en die is toen ik hem nog niet lang had gelijk al gaan klieren met zijn gezondheid. Dan wel, dan weer niet zuiver lopen, gedragsproblemen zoals niet de bak in durven of willen, overal van schrikken en noem maar op.
Hij bleek artrose in zijn knie en halswervels te hebben (en hij was pas 5 jaar), en kissing spines. Met heel veel geduld, een aangepast trainingsschema, voedingssuplementen en een reguliere behandeling door een manueel therapeut hebben wij hem nog 4 jaar langer mogen houden. Daar waar misschien een ander al lang gestopt zou zijn of het dier verkocht zou hebben omdat hij niet constant genoeg was voor wedstrijden en te angstig buiten voor recreatie. Ik heb heel veel moeten laten voor hem en moest hem dagelijks rijden omdat hij niet mocht verslappen qua bespiering omdat er dan een zenuw klem kon komen te zitten in zijn wervels, maar ik heb het er voor over gehad, al was het af en toe zwaar.

tekkel schreef:Jullie hebben geen zin meer in Max. Ze is vals, mank, lastig. Niet een leuke hond waarmee je overal naartoe kunt en alles mee kunt doen. De enige die echt van Max houdt, vertrekt naar de USA.
Ik zou zeggen: weg met Max, en dan niet via een spuitje (fijne dierenarts....), maar breng haar naar Addy. Kost nix, je hebt er geen omkijken meer naar. Je leest gewoon nooit meer op dit forum, klaar.
Richtje gaat weer fijn paardrijden, en Joske gaat naar de USA.
Everybody happy, inclusief Max.

Doe dat nou maar!

Ben het met je eens:

het zijn nog zulke jonge meiden, maar wij denken nog steeds: wat zijn ze volwassen. ? En zó gaan we ook met ze om !
maar dat zijn ze eigenlijk niet !
Ze gaan zelf hun verdere leven in en laten een hond, die alleen maar last geeft nu inslapen. en snel ook, zo te lezen.

Maar ik dacht ook :
waarom NIET naar Addy ???? Ik snap dit nog steeds niet.

Dan kan Addy toch zèlf beslissen wat er aan gedaan gaat worden?
En dan kunnen de jonge meiden weer lekker verder met feesten .
( bij wijze van, natuurlijk)
Maar ik moet wel zeggen, dat de inspaning om het bijten af te leren, goed is geweest, en er alles toen aan gedaan is,
maar nu staan ze voor andere beslissingen en dat is niet zo gemakkelijk meer,
nu ze allebei hun eigen leven hebben opgebouwd.
de eén met paardrijden en de ander met USA.