Het HondenForum

Och wat droevig, heel veel sterkte.

Heel veel sterkte met het verlies van je meisje

Sterkte.

Bedankt.

Achgosj
Dit had je natuurlijk van te voren ook niet bedacht

Heel erg veel sterkte

Dank je.

veel sterkte, maar als ik het verhaal zo lees is ze beste af nu, zoveel pijn en miserie dat die hond heeft moeten
doorstaan ocharme en dan alsnog te moeten sterven

Ze is ook beter af.

Het gaat aardig vandaag hoor, s'nachts pieker je gewoon teveel als je wakker ligt.
Overdags heb je toch meer afleiding.

Sterkte

gonnie schreef:Ze is ook beter af.

Het gaat aardig vandaag hoor, s'nachts pieker je gewoon teveel als je wakker ligt.
Overdags heb je toch meer afleiding.

Gedane zaken nemen geen keer Gonnie. Al kan ik me voorstellen dat je piekert. Het is heftig geweest. En dan denk ik zeker dat je denkt had ik maar niet, had ik dit maar wel etc. vul het zelf maar in.
Denk dat veel mensen hier wel tegenaan lopen als een operatie niet goed uitpakt, of een beslissing om een dier te laten gaan twijfelen of ze toch niet te vroeg hebben beslist, of te laat.
Als baas moet je soms beslissingen maken. En de dieren kunnen niet praten en je écht vertellen hoe ze er zelf over denken. Wij moeten dat doen. De keren dat je het weet, is een afscheid verdrietig, maar als ik voor mijzelf spreek kan ik er nog steeds goed op terug kijken. Ken ook de keerzijde, dat ik zo onverwachts ervoor stond met een hond die enerzijds plots heel ernstig ziek bleek. Maar zelf helemaal niet vond dat ze zo ernstig ziek was. Daar heb ik nog steeds last van eerlijk gezegd. Haar dood. Onverwachts, raar en het inslapen was ook helemaal niet rustig.
Dus ik kan me helemaal voorstellen dat zeker nu zo vers je wel nog ligt te malen. Maar zoals ik zei, gedane zaken nemen geen keer. Hoe het is gelopen is een doemscenario, in volgende beslissingen neem je dit mee.
Probeer de mooie momenten met haar te pakken, het leuke leven dat ze heeft gehad, de liefde van jullie naar haar toe. Dat helpt om de rauwe rand van nu wat minder hard te maken. xx

Dat is zo, het is gebeurd. En het is een goede les geweest.

Maar het neemt niet weg dat er weleens naar mij geluisterd had kunnen worden.

gonnie schreef:Dat is zo, het is gebeurd. En het is een goede les geweest.

Maar het neemt niet weg dat er weleens naar mij geluisterd had kunnen worden.

Dat zeker en dan vind ik eigenlijk vooral de dierenarts. Gerard is zoals hij is maar de dierenarts had deze operatie af moeten raden bij een hond van 12 jaar en naar jou moeten luisteren.

Lees het nu pas... wat een naar einde zo

Ik denk wel dat de dierenarts gelijk heeft gehad en dat ze van de laatste dagen weinig tot niks heeft meegekregen. Zeker bij lever- en nierfalen zijn honden (mensen ook overigens) vaak zo suf dat ze niet zo erg meer beseffen wat er om hen heen gebeurt. En de opleving vlak voordat ze nog slechter werd is ook best klassiek.

Het is een goede maar wel een enorm harde les geweest en dat is nooit leuk.

Heel veel sterkte met het verlies van Tama

Dank jullie. Het gaat goed hoor met me.

Met Gerard niet zo, iemand hoeft maar te vragen hoe het met hem gaat en hij gaat huilen.

Hij zit filmpjes te bekijken van een paar jaar terug toen we nog vier honden hadden.
Zijn manier van rouwen. Ik heb daar nog geen behoefte aan.

Sterkte met jullie verlies.

Het is ook moeilijk als de dierenartsen zeggen dat je dit of dit nog kunt proberen. Je wilt voor jezelf toch het gevoel hebben dat je het juiste doet en je hond niet zomaar in laten slapen. Achteraf kun je misschien zeggen dat je te ver gegaan bent, maar als je er midden in staat is dat zo moeilijk. Dan is het ook moeilijk om tegen de dierenartsen te zeggen dat je wilt dat je hond inslaapt. En dierenartsen zijn volgens mij tegenwoordig opgeleid om alle dieren zo lang mogelijk in leven te houden, koste wat kost.

Dartel schreef:Sterkte met jullie verlies.

Het is ook moeilijk als de dierenartsen zeggen dat je dit of dit nog kunt proberen. Je wilt voor jezelf toch het gevoel hebben dat je het juiste doet en je hond niet zomaar in laten slapen. Achteraf kun je misschien zeggen dat je te ver gegaan bent, maar als je er midden in staat is dat zo moeilijk. Dan is het ook moeilijk om tegen de dierenartsen te zeggen dat je wilt dat je hond inslaapt. En dierenartsen zijn volgens mij tegenwoordig opgeleid om alle dieren zo lang mogelijk in leven te houden, koste wat kost.

Gelukkig toch een heel andere verstandhouding met m'n dierenarts. En de arts in de praktijk waar ik het meeste mee doe is pas 32 dus echt geen oude generatie.

Zowel voor m'n dieren als voor mezelf of dierbaren zeg ik toch echt liever te vroeg en waardig dan na een mens-/dieronwaardige tijd alsnog.

En ja weet in beide gevallen waar ik over praat. En ja heb m'n Zpades ook nog een kans gegeven van 1 dag omdat Gent hem nog wilde zien. Wel met de afspraak dat als zij ook geen volledig herstel mogelijk zagen (toen nog niet duidelijk dat het hartworm was leek een extreem acute longontsteking op de röntgenfoto's) hij ingeslapen zou worden. Alleen is hij nooit levend (wel voor sectie) in Gent geweest want enkele uren na m'n beslissing in mijn bijzijn overleden door scheuring vd longslagader door de hartworm (bleek uit sectie) gelukkig was ik er tot het laatst wel bij.

crutz schreef:

Dartel schreef:Sterkte met jullie verlies.

Het is ook moeilijk als de dierenartsen zeggen dat je dit of dit nog kunt proberen. Je wilt voor jezelf toch het gevoel hebben dat je het juiste doet en je hond niet zomaar in laten slapen. Achteraf kun je misschien zeggen dat je te ver gegaan bent, maar als je er midden in staat is dat zo moeilijk. Dan is het ook moeilijk om tegen de dierenartsen te zeggen dat je wilt dat je hond inslaapt. En dierenartsen zijn volgens mij tegenwoordig opgeleid om alle dieren zo lang mogelijk in leven te houden, koste wat kost.

Gelukkig toch een heel andere verstandhouding met m'n dierenarts. En de arts in de praktijk waar ik het meeste mee doe is pas 32 dus echt geen oude generatie.

Zowel voor m'n dieren als voor mezelf of dierbaren zeg ik toch echt liever te vroeg en waardig dan na een mens-/dieronwaardige tijd alsnog.

En ja weet in beide gevallen waar ik over praat. En ja heb m'n Zpades ook nog een kans gegeven van 1 dag omdat Gent hem nog wilde zien. Wel met de afspraak dat als zij ook geen volledig herstel mogelijk zagen (toen nog niet duidelijk dat het hartworm was leek een extreem acute longontsteking op de röntgenfoto's) hij ingeslapen zou worden. Alleen is hij nooit levend (wel voor sectie) in Gent geweest want enkele uren na m'n beslissing in mijn bijzijn overleden door scheuring vd longslagader door de hartworm (bleek uit sectie) gelukkig was ik er tot het laatst wel bij.

Ik kan niet oordelen over de dierenartsen van Gonnie. Maar Gonnie heeft/had ook met Gerard van doen.
Zelf heb ik voor mijn gevoel een nuchtere dierenarts. Daar waar ik kwam met de gedachten om mijn eerste hond te laten gaan gaf zij een geheel andere diagnose maar wel een die aansloot bij mijn gevoel, dat het te vroeg was om afscheid te nemen. Tegelijkertijd was er een medische behandeling nodig omdat ook zijn prostraat vergroot was.
Da gaf aan dat castratie normaliter de behandeling zou zijn, tegelijkertijd vond ze dat onzin en ook qua kosten eigenlijk te veel van het goede. Maar je laat zo'n dier ook niet lopen met prostaatproblemen. Dus pillen gekregen. En dan nog verontschuldigde ze zich om de prijs van die medicatie.
Maar hij was er wel mee geholpen. De voor en tegens afwegen vind ik belangrijk en eerlijk vanuit een dierenarts. Zij en ik wisten dat hij niet meer lang zou leven. Operatie had alleen maar meer belastend geweest voor hem en mij toen. Die pillen gaven een uitkomst.

Bij mijn andere hond was het drama. Acuut in laten slapen was het advies. En ik kon dat niet. In overleg en onder eigen verantwoordelijkheid en een lading pillen mee haar meegenomen.
Wel nog de opties heeft ze me meegegeven, maar daarbij gezegd dat dat enorm veel geld zou kosten, en dat de toestand van mijn hond daardoor zeer waarschijnlijk niet zou verbeteren.
Dan ben je in mijn ogen gewoon een eerlijke dierenarts.
Dat ik een dag later haar met ongeloof zie kijken, dat ze me vertelde dat ze uit bed was gegaan om weer naar de foto's te kijken, weer opties en alternatieven nazocht had in haar database. Dan oprecht denk ik, jeetje, wat ben jij toch iemand die begaan is met je beroep.
Dat ze me recht in de ogen keek toen ik haar vroeg "ik weet het niet, vertel jij het me maar" .. nog 1 keer naar het hart luisterde en zei dat ze me echt moest adviseren om mijn meisje te laten gaan. Dan vertrouw ik daar op, en nog. Bij de ene schatte ze goed in dat het de tijd nog niet was, en toen het tijd was en ik belde stond ze er voor ons. Bij die andere zo moeilijke en snelle beslissing was ze er ook. Niets onnodig rekken, geen onnodige lapmiddeltjes tenzij noodzakelijk.
Maar hé, er zijn genoeg mensen die niet met "het is over" genoegen nemen. En dan ook heb je als dierenarts daar geen zeggenschap over. Als men koste wat kost een dier niet wil laten gaan, zeg niet dat dat bij Gonnie zo is gegaan, al denk ik dat Gerard wel een stempel op e.e.a. heeft gedrukt.
Net als in mijn eigen omgeving dat ik heb gemerkt dat 1 persoon binnen een gezin nog alles uit de kast wilde halen, terwijl een ander dacht, het is goed zo, gun het dier zijn rust. Dat blijven dilemma's.

Ik denk wat heavy zei waar is. Dat het voor onze dierenartsen erg moeilijk is als de ene eigenaar door wilt en de andere de hond in wilt laten slapen.

Heavy zei dat ze het dan nooit goed kunnen doen. En ik denk dat het voor hen gewoon ook erg moeilijk was.

Ach, het is gebeurd. Ik kan hoog springen of laag springen ze komt er niet mee terug.

En verder zijn ze daar gewoon goed. Het is natuurlijk moeilijk als eigenaren niet op een lijn zitten.

Wat een afschuwelijke tijd voor jullie en Tama.
Veel sterkte

Zeker afschuwelijk, natuurlijk het meest voor Tama, ook al zeggen ze dat ze er niet veel van mee heeft gekregen.

Dat hoop ik dan maar.

sterkte

Dank je.

Sterkte met het verlies. Lijkt mij zo'n zeer doen een hond verliezen.

hondje schreef:Sterkte met het verlies. Lijkt mij zo'n zeer doen een hond verliezen.

Vooral op zo manier.

Ik heb er niet zo heel veel moeite mee als een hond gelijk ingeslapen wordt zonder lijdensweg.

Dan jank ik een keer en is het klaar. Mis ze dan natuurlijk wel. Maar dan heb ik er vrede mee.

Nu was het een en al stress.