kipo schreef:Als je nog wat te doen zoekt, voordat het zaterdag is, kan ik je deze topics van harte aanbevelen
viewtopic.php?f=9&t=268099&hilit=voerdummy
viewtopic.php?t=67269&postdays=0&postorder=asc&start=0
En dan nog de Rita/topics van renee-uk en het Cayuga-topic van Miranda. Is het dan nog geen zaterdag, zou je de zoekfunctie kunnen gebruiken om topics van Jaap*, Ranetje en Inge O over opvoeding te zoeken, die leggen het altijd heel helder uit en ik kan me erg goed vinden in hun visie, al pas ik het niet allemaal zelf toe.
Stomme url, ik had de links ertussen gezet, maar blijkbaar heb ik iets niet goed gedaan, maar wat???
De eerste link gaat idd over de sticky van Jaap over de voerdummy, van de tweede ging het om dit stukje:
[quote="Inge O"
nee, kan me op zich ook niks schelen
. ik vind het alleen zo vervelend als je je energie stopt in een heel verhaal waar dan vervolgens compleet overheen gediscussiëerd wordt, omdat het inmiddels al lang niet meer over het onderwerp gaat, maar over de voor's en tegen's van correcties 'op zich'.
dat dit meegenomen wordt in de discussie is doodnormaal, zo lang het ook nog over het onderwerp op zich gaat
.
ik had nu net even twee dagen geen tijd, en vermits alles er ondertussen nog zeer interessant aan toe gaat, toch maar een poging dus
.
het stukje dat ik van jou gecopiëerd heb, caroline, is bij mij dus ook de basis : alles is leuk, hierkomen is feest, oefenen in supermakkelijke omstandigheden en mijn mond houden (vind ik héél belangrijk!!) als een pup in een moeilijker situatie zit.
vind ik eigenlijk basisregel nummer één : roep nooit een pup als je nog maar vermoedt dat er een kleine kans in zit dat hij niet zou komen. heb je een situatie verkeerd ingeschat, en komt de pup niet, dan ben ik van mening dat je hem beter niét ophaalt. bepaalde minder will-to-please individuen zouden daar dan al snel een spelletje kunnen gaan van maken van 'baasje, pak me dan als je kan'....
.
ik probeer de pup dan toch naar me toe te laten komen, al moet ik ter plekke wortel schieten voor een uur (heb ik echt al gedaan hoor, bij een terrierpup) - en natuurlijk, altijd weer, als ie dan uiteindelijk toch komt is hij superbraaf (ook al heb je op dat ogenblik meer zin om hem achter het behang te plakken
).
bij de volgende stap wijk ik licht van caroline af, en dat heeft er voornamelijk mee te maken dat je je best realiseert dat niet alle rassen/individuen zich zo gewillig laten trainen als bv. een rottweiler of herdershonden. sommige honden hebben op bepaalde ogenblikken gewoon lak aan de baas, terriers, sommige soorten jachthonden, berghonden enz. - allemaal rassen die generaties lang op zelfstandigheid gefokt zijn.
om die reden zet ik de stap van 'je komt omdat je het leuk vindt' naar 'je komt omdat het moet, maar dan is het wél leuk' op zo'n week of 12-13. dit is automatisch zo gegroeid, omdat ik bij de meeste pups van uiteenlopende rassen de ervaring heb opgedaan dat dit zo ongeveer de leeftijd blijkt te zijn waarop ze beginnen te ontdekken dat ze ook nee
kunnen zeggen, puur omwille van het nee-zeggen........en daar steek ik dan het liefste al een stokje voor op die leeftijd (voor wat betreft het hierkomen dan), omdat je op die manier vermijdt dat er gewoontes insluipen die later veel moeilijker te doorbreken zijn, naarmate de hond ouder en zelfstandiger wordt. dan pas ik iets toe waar lynn, caroline en martijn het ook al over hadden : dmv. een schrikeffect breng ik puppielief op andere ideeën. en voor mensen die zouden denken dat dit zielig is, en dat je zo angst creëert bij een hond, dat ontken ik dus ten stelligste. eigenlijk moet je zelfs juist een hele goeie vertrouwensband met een hond (pup of volwassen) hebben om dit te laten werken, en dan geef je de hond mi zelfs een extra stukje zekerheid, omdat je zo duidelijk de leiding neemt en dus op termijn de rust voor de hond erin brengt.
roep ik dus op een gegeven ogenblik op die leeftijd de pup (nog steeds in een makkelijke situatie) en zegt hij overduidelijk nee (sommige pups gaan daar zelfs grappig ver in, ze gaan staan dansen, keffen, met een stokje spelen, kortom, álles is leuk en naar de baas komen ze nu lekker nie-iet
).......hadden ze gedacht natuurlijk
, want dan gooi ik dus met iets, wat dat is kan variëren. bij de ene pup is een kettinkje al voldoende, bij de andere iets dat nog wat meer impact heeft, afhankelijk van hun karakter. puppie schrikt, in de eerste plaats omdat hij niet kan snappen dat je ook van op een afstand tot bij hem komt (voor mij mag hij dus absoluut best weten dat ik heb gegooid), en tegelijkertijd roep ik ook streng 'hierrrr'.
pupje is natuurlijk even onder de indruk (en is hij dat niet, dan ben je dus voor zijn karaktertje te zacht geweest), en gezien hij tot dan toe jou altijd alles veilige haven heeft gezien wil hij het liefste zo snel mogelijk naar je toe. bij de minste verandering in zijn mimiek/houding die hier op wijst, roep je hem weer supervriendelijk, en de kans dat hij dan wel komt is heel groot.
meestal hoef je dit maar één of twee keer te doen – daarna is stemverheffing en/of een uitdrukkelijke bozige stap in zijn richting of een 'uhh!!' al voldoende. cruciaal is wel het heel duidelijk blijven belonen van zodra hij
de eerste stap in jouw richting heeft gezet, niét alleen als hij is aangekomen. Hij moet duidelijk merken waar het verschil zit : baasje is boos als ik op afstand blijf, wil ik baasje blij dan hoef ik maar het eerste stapje in zijn richting doen om dat voor elkaar te krijgen.
En verder ook wat caroline zegt : heel zelden echt hier roepen, en áls je het doet moet je er ook superconsequent op staan dat het gebeurt!
Van zodra de pup dit snapt, kan je het stilaan wat moeilijker beginnen maken, in verschillende situaties dus. Zo wordt hij eigenlijk gebrainwashed, en wordt de kans steeds kleiner dat hij nog voor zichzelf gaat bepalen of het hem wel of niet uitkomt om te gehoorzamen, en tegen de tijd dat hij ouder wordt, en toch de neiging krijgt om af en toe een beetje de grenzen te gaan verleggen, zit de 'onaantastbaarheid' van het hierkomen er al zó in, dat dit geen probleem meer wordt. en dat is héél fijn, voor hond en baas.
in principe is exact hetzelfde ook op oudere honden toepasbaar. alleen zal je dan een langere adem moeten hebben, nóg consequenter moeten zijn, en niet verwachten dat het na enkele keren al voor elkaar is. want zo’n hond heeft natuurlijk al een aantal tegenmaatregelen bedacht, zoals bv. de hond van puk die gewoon wegrent. daar kan je niet op reageren, en dat doe je dus op dat moment ook beter niet, tot je genoeg getraind hebt in makkelijker omstandigheden.
voor diegene die denken dat het voor hun hond of ras op die manier niet zou werken : ik heb op die manier (alleen door de jaren wel steeds met meer aandacht voor belangrijke details) de volgende rassen heel betrouwbaar leren komen : franse lopende hond, duitse staander, engelse en gordon setter, cairn terrier, duitse herder, verschillende hovawarts, cattle dog, labrador en een aantal mixjes.
bij sommige ging het héél makkelijk, bij andere moest je heel consequent en op elk detail bedacht bezig zijn. maar werken deed het bij allemaal. en hierkomen vonden (vinden) ze nog steeds een feest.
en voor mensen die hier de vraag stelden hoe dit bij hun (volwassen) hond op te lossen is : niet door een paar keer iets in deze richting halfslachtig te proberen, en dan vast te stellen dat het bij jullie hond niet werkt op deze manier. tuurlijk zijn jullie honden al heel wat gehaaider in hoe baasjes wil te omzeilen is. je moet bij deze training eigenlijk weer helemaal van nul af beginnen, en ze opbouwen net als bij een pup, maar dan moeilijker
.[/quote]
massam schreef:super! de namen die je noemt zijn inderdaad mensen met veel verstand van zaken en die ook nog de gave hebben van het uitleggen! komt helemaal goed!
Ik lees ook altijd heel graag hun bijdragen, idd juist omdat ze het zo duidelijk en helder uit kunnen leggen
)
) totaal vergeet en maandag ineens denkt aan het posten van een nieuw hyper berichtje. 
