Herinneren jullie deze nog nog nog...? We schrijven 2008. Inmiddels is de RAD al jaren afgeschaft en zitten we met de ellende omdat niemand de verantwoordelijkheid wilde nemen om direct stappen te gaan ondernemen problemen te voorkomen. En die voorzagen voorstanders van het afschaffen van de RAD echt wel.
Geachte ..........................,
U ontvangt deze brief namens een groep verontruste hondeneigenaren en -liefhebbers. Een groep die elkaar treft op het grootste hondenforum van Nederland. Een groep die divers is, maar wel één ding gemeen heeft: we maken ons ernstige zorgen over de plannen voor de nieuwe regeling agressieve dieren die in werking gaat per januari 2009.
We zijn blij dat de RAD, zoals hij was, is afgeschaft en hebben het rapport van de "Commissie der Wijzen" over het algemeen met instemming gelezen. Er leven bij ons echter ook grote bezwaren en zorgen omtrent het voornemen voor de nieuwe RAD. Wij hopen u ervan te kunnen overtuigen, dat de RAD nieuwe stijl er niet moet komen.
Natuurlijk vinden ook wij dat bijtincidenten zoveel mogelijk moeten worden vermeden. Gebeten worden door een hond is een beangstigende ervaring voor het slachtoffer en kan gepaard gaan met ernstige wonden of verminkingen, om van erger nog maar te zwijgen.
De commissie doet een aantal belangrijke aanbevelingen om bijtincidenten te voorkomen, die wij van harte kunnen onderschrijven, zoals het geven van goede voorlichting aan gezinnen met honden. Bestaande wetgeving geeft ook prima mogelijkheden om houders, die niet verantwoordelijk met hun hond(en) omgaan, aan te pakken. *1
Schijnveiligheid
We moeten ons realiseren dat het houden van honden nu eenmaal risico's met zich meebrengt, zoals alle menselijke activiteiten. Overigens; geen buitensporig grote risico's vergeleken met klussen of sporten.
Gevoelens van onveiligheid, die blijkbaar in bepaalde groepen van de samenleving leven, worden ons inziens eerder gevoed dan bestreden door buitenproportionele maatregelen, zoals het doden van grote aantallen honden, omdat ze wel eens gevaarlijk zouden kunnen worden. Dat is met de oude RAD gebeurd en het dreigt nu weer te gebeuren met de nieuwe.
De meeste ongelukken gebeuren binnenshuis met de eigen hond en de slachtoffers zijn meestal gezinsleden en kennissen. Mensen die de nieuwe regeling zullen onderschrijven, bevinden zich niet in deze groep. Zij zullen alleen bevestigd worden in hun angst en afkeer jegens honden. Als de regering immers zulke drastische maatregelen afkondigt, zal het gevaar wel groot zijn?
Honden die in eigen huis of omgeving een incident veroorzaken, pik je er niet uit op straat. Het gaat in het gros van de gevallen om een eenmalig incident door verkeerde omgang of communicatie met de hond.
Willekeur en onuitvoerbaarheid
Wij, als hondenbezitters, zijn bang, dat een ondeugdelijk systeem kan leiden tot willekeur; het blijft immers mensenwerk. Maar het gaat in potentie wel over de levens van de ons zeer dierbare huisdieren. De uiterste nauwkeurigheid en objectiviteit is daarom van het grootst mogelijke belang. Er moet worden uitgesloten, dat bijvoorbeeld een valse melding van een kwaadwillende buurman kan leiden tot het verlies van een hond. Hoe wordt ons dat gegarandeerd?
Met de voorgenomen regeling is het al dan niet kunnen behouden van onze honden afhankelijk van de grillen van onze omgeving.
Op straat ben je, net als bij de oude RAD, overgeleverd aan de gemoedstoestand en hondenkennis van 'oom agent'. Heeft hij zijn dag niet of heeft hij gewoon een hekel aan honden, dan kan hij een hond in beslag nemen omdat hij wild gevaarlijk naar zijn vriendinnetje aan de overkant staat te blaffen of een kat ziet lopen. Gewoon normaal hondengedrag, dat niets te maken heeft met het gevaarlijk zijn van een hond.
Kortom: de rechtszekerheid van de hondeneigenaar is in het geding en dat is in een rechtstaat onaanvaardbaar.
De regeling is onuitvoerbaar, omdat preventief àlle potentieel agressieve honden van de straat halen niet mogelijk is; er zijn immers nu al te weinig mensen om onze veiligheid te garanderen. Daarbij was het uitgangspunt van het plan vooral de bijtincidenten thuis aan te pakken.
Bijtincidenten thuis vinden in de regel plaats met eigen honden en (eigen) kinderen. Ons inziens moet preventie bestaan uit goede voorlichting (zie kader “andere opties!”) en begeleiding van hondenbezitters. Preventie bestaat niet uit preventief doden van dieren.
Potentieel agressieve honden
Wat zijn dat nu eigenlijk? Minister Verburg verklaart met de (wellicht nog te ontwikkelen) test *2 te willen aantonen of agressie in de aard van het beestje zit.
Een hond is een dier en bij ieder dier zien we een vorm van agressie, al was het maar om te kunnen overleven.
Er bestaat zoiets als zinvolle, natuurlijke agressie. Denk aan verdedigen, waarschuwen. Een dier zijn eigen identiteit onthouden, omdat de maatschappelijke intolerantie tegen honden steeds grotere vormen aanneemt, staat ons inziens gelijk aan dierenmishandeling. Het is aan de hondenbegeleider om normale natuurlijke agressie van zijn hond, met gevoel van verantwoordelijkheid voor het welzijn van zijn hond en de omgeving, in goede banen te leiden. Daarbij speelt ieders verantwoordelijkheid en gevoel van redelijkheid jegens de natuurlijke rechten van de hond volop mee, dat geldt zeker voor de overheid zelf.
Nergens in de voornemens wordt gerept over een onderscheid tussen bepaalde soorten agressie. En die zijn er wel degelijk.
In de eerste plaats is een goede definiëring van agressie en van welke soorten agressie als ongewenst worden beschouwd een must.
Ongeschikte test
De commissie van wijzen heeft al verklaard dat de MAG-test onvoldoende geschikt is om te gebruiken om potentieel gevaarlijke honden aan te wijzen. *3
De voorspellende waarde is hiervoor te laag en de kans dat een hond ten onrechte wordt aangewezen als agressief dier te groot.
Zelfs in de meest ideale omstandigheden, een goede test welke wordt afgenomen door een zeer kundig persoon onder de juiste omstandigheden, mag een test niet meer zijn dan slechts een hulpmiddel om een hond te evalueren. Deze test zal dan naast andere, zeer relevante gegevens gelegd moeten worden om tot een oplossing te komen.
Een test, welke een hulpmiddel kan zijn en bovendien een momentopname is, waarbij tal van niet beïnvloedbare factoren van toepassing zijn, mag nooit uitsluitsel geven over leven en dood.
Dit neemt niet weg dat de MAG-test of een eventuele nieuwe test (de TOP test waar al over wordt gesproken) verder zou kunnen worden ontwikkeld en gebruikt worden als hulpmiddel, bijvoorbeeld bij het selecteren van fokdieren bij agressie-gevoelige rassen.
Indien er toch een test gebruikt gaat worden, wie gaat er onpartijdig de kwaliteit van de opleiding en de testers waarborgen?
Welke eisen gaan er gesteld worden aan de opleiding? Is er een onafhankelijk orgaan beschikbaar die deze kwaliteit kan toetsen en waarborgen?
Haken en ogen en nog meer vraagtekens
Wat moet er gedaan worden met herplaatsers en asielhonden ? Moeten die bij voorbaat getest worden? En dan?
Waarom moet een hond in afwachting van de test op een vreemde plaats verblijven? Voor de hond zal een stressvolle vreemde omgeving de testresultaten in die mate kunnen beïnvloeden, dat hij zal falen voor de test, terwijl dat normaal gesproken niet het geval zou zijn. Als er getest moet worden, zou er een snelle test moeten plaatsvinden. Een maximale wachttijd van 1 week zou haalbaar moeten zijn?
Hoe zit het met verantwoordelijke bazen met gevaarlijke honden; mensen die bijvoorbeeld altijd hun agressieve hond gemuilkorfd hebben? Zullen die honden toch getest moeten worden?
Wat als je hond ooit geslaagd is voor de MAG test? Hoeft hij dan nooit meer getest te worden? En als een geslaagde hond bijt, wat dan?
Stel dat een eigen hond een kind ernstig verwondt. Op de één of andere manier wordt die hond in beslag genomen. De hond wordt getest en komt prima door de test. Dan is de hond dus maatschappelijk aanvaardbaar verklaard en is er niets aan de hand? Hond mag terug naar de baasjes en er is geen haan meer die er naar kraait.
Verder kun je er gevoeglijk van uitgaan, dat ook verantwoordelijke baasjes wat minder hun eigen verantwoording gaan nemen. Waar iemand vroeger na een incidentje de jogger aanbood zijn broek te vergoeden of de dierenartskosten na een vechtpartijtje tussen honden onderling, zullen mensen nu eerder geneigd zijn te zorgen dat ze wegkomen of een vals adres op te geven.
Ook zullen mensen die problemen met het gedrag of de opvoeding van hun hond ervaren mogelijk minder snel geneigd zijn hulp te zoeken bij een hondenschool of gedragstherapeut, uit angst dat hun hond aangegeven en vervolgens in beslag genomen zal worden.
Is dat wat men wil bereiken?
De wet, zoals het voorstel er nu uit ziet, zet aan tot onwettig, asociaal en onverantwoordelijk gedrag.
Andere opties!
Om nu niet alleen maar kritiek te geven hebben wij enkele alternatieven welke volgens ons wel valide, mens- en diervriendelijk en uitvoerbaar zijn.
In de eerste plaats willen wij er nogmaals op wijzen, dat het in beslag nemen van honden op basis van dreiggedrag en uitvallen zonder een echt incident niet kan. Van personen die geen opleiding hebben op het gebied van hondengedrag (zoals politieagenten en buurtbewoners) kan geen objectief en gefundeerd oordeel verwacht worden.
De huidige wet biedt ook al genoeg mogelijkheden om gevaarlijke honden en mensen, die onverantwoordelijk met hun hond omgaan, aan te pakken. (zie APV gedeelte)
Er is geen valide test om potentieel gevaarlijke honden met zekerheid aan te kunnen duiden. De test, welke test dan ook, zou nooit als enig evaluatiemiddel gebruikt moeten worden voor een beslissing over leven of dood.
Als er dan echt getest moet worden, zou er een muilkorfgebod voor honden tussen aanklacht en eventuele test kunnen komen, zodat de hond tussentijds gewoon bij de eigenaar kan verblijven. De test moet plaatsvinden in aanwezigheid of nabijheid van de eigenaar voor een eerlijk testresultaat.
Er zijn meer manieren om hondenbeten echt preventief aan te kunnen pakken.
Bijvoorbeeld door geld vrij te maken voor informatie. Een Postbus 51 spot. Voorlichting op basisscholen en voorlichting vanuit fokkers en hondenscholen. Daarbij zou de baas harder moeten kunnen worden gestraft. Onverantwoordelijke bazen malen er niet om als hun hond in beslag genomen wordt, ze nemen gewoon een nieuwe.
Hoge boetes zouden op deze groep meer indruk maken.
Er is al vaker geopperd om een verplichte cursus voor hondeneigenaren te gaan doorvoeren. Zoiets als een rijbewijs.
Minister Verburg heeft dit onlangs afgedaan als een onevenredig zwaar middel. In onze ogen is het preventief testen en afmaken van honden een nog zwaarder en zelfs onmenselijk zwaar middel.
Natuurlijk zijn wij bereid eventuele vragen van uw kant te beantwoorden en/of met u in gesprek te gaan over dit onderwerp.
Hopende dat u de inhoud van deze brief mee wilt nemen in debatten en eventuele besluitvorming betreffende de nieuwe wet voor agressieve dieren,
Met vriendelijke groet,
(namen van 6 Hf leden even verwijderd)
Namens de bezorgde leden van het grootste Nederlandse hondenforum.
*1: De huidige wet biedt genoeg ruimte om in te grijpen in geval van agressieve honden. (
http://www.raadvanbeheer.nl/uploads/med ... ectief.pdf )
In artikel 425 Strafrecht wordt aangegeven dat strafbaar is 'hij die een dier op een mens aanhitst of een onder zijn hoede staand dier, wanneer het een mens aanvalt, niet terughoudt', en 'hij die geen voldoende zorg draagt voor het onschadelijk houden van een onder zijn hoede staand gevaarlijk dier'. De sancties bestaan uit geldboetes en gevangenisstraf.
Honden die een mens hebben gebeten worden in beslag genomen en door een gedragskundige onderzocht. Als ze 'bijtgevaarlijk' zijn worden ze gedood. Als ze dat niet zijn worden ze herplaatst bij een nieuwe eigenaar of teruggegeven aan de oorspronkelijke eigenaar. De keuze tussen deze twee mogelijkheden hangt af van de mate waarin de eigenaar in staat wordt geacht nieuwe bijtincidenten te voorkomen. Veroordeling op grond van artikel 425 Strafrecht is ook mogelijk als de hond (nog) niet heeft gebeten, maar wel door de eigenaar werd opgehitst. In een dergelijk geval wordt het zelfde traject doorlopen als na een bijtincident: in beslagname en onderzoek door een gedragskundige. Als het dier gevaarlijk is en niet kan worden gesocialiseerd wordt het gedood.
Daarnaast is er ook een mogelijkheid om bestuursrechterlijk op te treden. Gemeenten kunnen in een Algemene Plaatselijke Verordening (APV) regels uitvaardigen voor het houden van honden in de openbare ruimte. Burgers die zich niet aan deze regels houden kan worden opgedragen om de situatie in overeenstemming te brengen met de verordening. De sancties bestaan uit een boete of een dwangsom.
In uitzonderlijke gevallen kan de burgemeester een hond gevaarlijk verklaren en de eigenaar beperkingen opleggen. Als deze zich hier niet aan houdt kan de burgemeester de hond in beslag laten nemen op grond van artikel 172 lid 3 van de Gemeentewet (bijzondere bevoegdheid van de burgemeester bij verstoring van de openbare orde). Daarna kan een zelfde traject worden gevolgd als bij overtreding van artikel 425 Strafrecht.
Een aspect dat bij de beoordeling van het gevaar moet worden meegewogen is eerdere betrokkenheid bij een bijtincident. Om dit met zekerheid te kunnen vaststellen moeten honden die zijn betrokken bij een bijtincident verplicht worden geïdentificeerd en als 'bijter' geregistreerd.
*2: heeft minister Verburg beloofd, maar de regeling zal 1 januari 2009 van kracht gaan. Met de MAG test is men jarenlang bezig geweest met de ontwikkeling en nog is deze niet betrouwbaar gebleken. Hoe kan er nu ineens een test ontwikkeld en geëvalueerd worden in krap 4 maanden tijd ?
*3: De commissie van wijzen heeft al verklaard dat de MAG test onvoldoende geschikt is om te gebruiken om potentieel gevaarlijke honden aan te wijzen. *2
(
http://www.raadvanbeheer.nl/uploads/med ... ectief.pdf )
De voorspellende waarde is hiervoor te laag en de kans dat een hond ten onrechte wordt aangewezen als agressief dier te groot. De MAG-test kan wel worden gebruikt om binnen rassen waar agressief gedrag een probleem is dieren te selecteren die vanwege hun gedrag beter kunnen worden uitgesloten van de fokkerij. Maar ook hier geldt het bezwaar van de lage voorspellende waarde, hoewel deze beter wordt naarmate er in de onderzochte populatie meer agressief gedrag voorkomt. Dit neemt niet weg dat de MAG-test verder moet worden ontwikkeld tot een test met een grotere voorspellende waarde. Het gebruik van een dergelijke test kan er op de lange termijn toe bijdragen dat 'gevaarlijke rassen' minder gevaarlijk worden. De test houdt geen rekening met bepaalde raseigenschappen en de interpretatie staat of valt met de beoordelaar.
. Sorry, maar ik volg het niet meer.
Was begin van het einde van de kuch "hobbyfokkerij" of zoiets 